2Α.Α.Δ. 26 Ιουνίου, 1996 [ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΤΑΡΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ/οτές] ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ, Εφεσείων, ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΛΕΜΕΣΟΥ, Εφεσίβλητης. (Ποινική ΈφεσηΑρ. 5925). 5 10 Κακόβουλη ζημιά σεπεριουσία — Η κυριότητα των αντικειμένων στα οποία αναφέρεται η κατηγορία, αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος το οποίο πρέπει να αποδειχθεί από την Κατηγορούσα Αρχή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας — Η απουσία ευρήματος του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι τα αντικείμενα δεν ανήκαν στον κατηγορούμενο οδήγησε σε ακύρωση της καταδίκης και σε διαταγή για επανεκδίκαση. Ηκακόβουληζημιάείχεπροκληθεί σε έπιπλαδιαμερίσματος στο οποίο διέμενε η εν διαστάσει σύζυγος του εφεσείοντα, πουαποτε λούσε πριντηδιάστασητησυζυγικήστέγη. Οεφεσείων κρίθηκεένο χοςκαιτουεπιβλήθηκεποινήπροστίμουΛΚ100καιδιατάχθηκεεπί σηςνακαταβάλειΛΚ55.50έξοδατης Κατηγορούσας Αρχής. 15 Λόγο έφεσης αποτέλεσε-η απουσίαευρήματος τουπρωτόδικου Δικαστηρίου αναφορικά μετηνκυριότηταήταδικαιώματα σε σχέ σημετην ουσιαστική κυριότητα των αντικειμένων σταοποίαανα φερόταν η κατηγορία. 20 Το Εφετείο επέτρεψε την έφεση αφού διαπίστωσε την έλλειψη του αναγκαίου ευρήματος, παραμέρισε την καταδίκηκαι διέταξε επανεκδίκασητηςυπόθεσης. 25 Ηέφεση επιτρέπεται. Εκδίδεταιδιαταγήγιαεπανεκδίκαση. Τα πρωτόδικα έξοδα της Κατηγορούσας Αρχής να καταβληθούναπό τηΔημοκρατία. Δεν εκδίδεταιδιαταγήγιαταέξοδατης έφεσης. 189 Δρονσιώτης ν. Αστυνομίας Λεμεσού
(1996)Ηέφεση επιτρέπεται, χωρίς διαταγή γιαέξοδα. Έφεσηεναντίον Καταδίκης. 5 Έφεση εναντίον της καταδίκηςκαι της ποινής από Μιχάλη Δρουσιώτη ο οποίος κρίθηκε ένοχος στις 7 Ιουλίου 1994 απότο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 1536/92)στηνκατηγορίαπρόκλησης κακόβουληςζημιάςκατάπα ράβασητου Ποινικού Κώδικα,Κεφ. 154 καικαταδικάσθηκεαπό 10 Α. ΚορφιώτηΑ.Ε.Δ.σεπρόστιμο£100,-καιπληρωμήτων εξόδων της Κατηγορούσας Αρχής. Οκατηγορούμενος αθωώθηκεστιςκα τηγορίες γιαπαράνομηεπέμβασηκαικοινή επίθεση. Σ. Δράκος με Ε.Πονργουρίδη,για τον Εφεσείοντα. 15 Κλ. Θεοδούλου,για την Εφεσίβλητη. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Δ.: Την απόφασητου Δικαστηρίου θα δώσει ο Νικολάου,Δ. 20 ΝΙΚΟΛΑΟΥ,Δ.: Ο εφεσείων καιησύζυγος του βρίσκονταν σε διάστασηαπότον Αύγουστο του 1991. Οεφεσείωναποχώρη σε και ησύζυγος διέμενε πια μόνη στο διαμέρισμα της στη Λε μεσότο οποίο είχεαποτελέσει τησυζυγική στέγη. Εκκρεμούσαν 25 μεταξύ τους διαδικασία την οποία κίνησε εκείνη για διάλυση γάμουκαι άλλη την οποίακίνησε αυτόςγια επίλυση περιουσια κών διαφορών σχετικά με ταέπιπλακαι άλλα συναφήτου δια μερίσματος. Πολύ ενωρίς το πςκοί της 14 Δεκεμβρίου 1991, ο εφεσείων, κατόπινολονύκτιας διασκέδασης,επισκέφθηκε τησύ- 30 ζυγό του στο διαμέρισμα της. Οι περιστάσεις αυτήςτηςεπίσκεψης καιταόσαεπακολούθη σαν αποτέλεσαν την αιτία πρόσαψης εναντίον του εφεσείοντα τριών κατηγοριών για αδικήματαδυνάμει του Ποινικού Κώδι- 35 κα, Κεφ. 154: παράνομηςεπέμβασης,κοινής επίθεσης καικακό βουλης ζημιάς. Ητρίτηαναφερότανσεορισμένα απόταέπιπλα και άλλα συναφή που βρίσκονταν στο διαμέρισμα. Κατόπιν ακρόασης,τοδικαστήριοαθώωσεκαιαπάλλαξετον εφεσείοντα στις πρώτες δύο κατηγορίες αλλά τον βρήκε ένοχο στην τρίτη. 40 Του επέβαλε πρόστιμο £100 και διέταξε όπως πληρώσει £55,50 έξοδα της Κατηγορούσας Αρχής. Η έφεση στρέφεται εναντίον της εν λόγω καταδίκης. Προ190 2 Α.ΛΛ. 5 10 15 20 25 30 Δοουσιώτηςν.ΑστυνομίαςΛεμεσού Νικολάου, Δ. βάλλονται δύο λόγοι. Πρώτο,ότι το δικαστήριο δεν προέβη σε εύρημααναφορικάμε την κυριότηταήταδικαιώματασε σχέση με την ουσιαστική κυριότητατων αντικειμένων σταοποίαανα φερότανηκατηγορία. Και,δεύτερο,ότι τοδικαστήριο παρέλειψε να εξετάσει εγερθείσες υπερασπίσεις δυνάμει των άρθρων 8 και 10του Ποινικού Κώδικα,οι οποίες προορίζονταν να απο κλείσουν τηστοιχειοθέτηση ποινικής ευθύνηςακόμακαιανκρι νόταν πως τηνκυριότητατην είχεη σύζυγος. Ελλείπει πράγματισαφήςδιατύπωσηδικαστικού ευρήματος αναφορικά με την ουσιαστική κυριότητα των υπό αναφορά αντικειμένων. Ενώ επί του θέματος προσήχθη εκτενής αντι κρουόμενη μαρτυρία. Κάποιος εξ αντιδιαστολής υπαινιγμός στην απόφασηότι μερικά μπορεί να μην ανήκανστον εφεσείονταθαήτανίσωςδυνατόνασυναχθεί κατά μιαερμηνεία του λε κτικού συγκεκριμένης πρότασης. Αυτό όμως δενανταποκρίνε ται στην αναγκαιότηταγιαβεβαιότηταστην εμπέδωση των γεγο νότων. Πουπρέπει ασφαλώς να αποδεικνύονταιπέρα από κά θε λογικήαμφιβολία. Χωρίς λοιπόν εύρημαότι τααντικείμενα ή οποιοδήποτε από αυτά δεν ανήκαν στον εφεσείοντα, η τρίτη κατηγορία δεν μπορούσε να στοιχειοθετηθεί. Ενόψει τηςανωτέρωκατάληξηςπαρέλκει η εξέτασητουδεύτε ρου λόγου έφεσης. Ο οποίος νόημα θαμπορούσε να αποκτήσει μόνο εάντο δικαστήριο προέβαινε,σεσχέσημετοθέμακυριότη τας των αντικειμένων, σε εύρημααρνητικόγιατον εφεσείοντα. Η διαπίστωση περί έλλειψης αναγκαίουευρήματος επιβάλλει τον παραμερισμό της καταδίκηςκαι καθιστά αναπόφευκτητην επανεκδίκαση στην τρίτη κατηγορία. Εκδίδεται λοιπόν διαταγή ανάλογα. Τα πρωτόδικα έξοδα της Κατηγορούσας Αρχής να καταβλη θούν απότηΔημοκρατία. Καμιάδιαταγήγια έξοδα έφεσης. 35 Η έφεση επιτρέπεται, χα>ρίς δια ταγή για έξοδα. 191