clr/1996/1996_2_287.pdf

(1)(α) τονπερί ΒεβαιώσεωςκαιΕισπράξεωςΦόρωνΝόμου (Ν. 4/78) (ονόμος), όπωςτροποποιήθηκε — Επφολή ποινήςπροστίμου ΑΚ500 και διάταγμα για πληρωμή του ποσού που απωλέσθηκε σαν αποτέλεσμα της ψευδούςδήλωσης— Κατά πόσο έπρεπενα είχε επιβληθείστονκατηγορούμενοκαιηεπφάρυνση που προβλέπεται στο Άρθρο 49

(3)(β) του νόμου— Κατά πόσο ησυγκεκριμένη επιβάρυνση που προβλέπεται στο πιο πάνω άρθρο του νόμου και γενικότερατα επιπρόσθετα τέληπου επιβάλλονται σεπεριπτώσεις παράλειψης κα­ ταβολήςοφειλομένου φόρου, αποτελούν ποινήμετηνέννοιαπου έχει ο όροςστο Άρθρο 12.3 τουΣυντάγματος — Εφαρμοστέεςαρχές. Συνταγματικό Δίκαιο — Σύνταγμα Άρθρο 12.3— Κατοχυρώνει την αρχή ότι ηποινή που επιβάλλεται για τηδιάπραξη αδικήματος δεν πρέπει να είναι δυσανάλογηπρος αυτό. Η ψευδής δήλωση για το εισόδημα του κατηγορουμένου έγινε μεταξύ Απριλίου 1983 και Μαρτίου 1986. Σε έφεση για ανεπάρκεια της ποινής που ασκήθηκε από το γραφείο του Γενικού Ει­ σαγγελέα, προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι σύμφωνα με το εδάφιο 3(β)του Αρθρου 40τουνόμου,τοΔικαστήριο υποχρεούτο ναεπι­ βάλει επιβάρυνση,το ύψος της οποίας επαφίετο στη διακριτική του ευχέρεια. Ο δικηγόρος του εφεσίβλητου πρόβαλετον ισχυρισμό ότι η επιβάρυνση που προβλέπεται καθιστά την ποινήδυσα­ νάλογηκαιαντισυνταγματικήγιατίσυγκρούεται μετο Αρθρο 12.3 τουΣυντάγματος. 287 Γεν.Εισαγγελέαςν. Πατσαλίδη

(1996)Το Εφετείοαποδέκτηκετην έφεσηκαιαποφάνθηκεότι: Η καταβολήπρόσθετων τελών ή τόκων υπερημερίας που προ­ βλέπεται απόφορολογικό νόμο σε περίπτωσηκαθυστέρησης κατα­ βολής του φόρου, δεν συνιστά ποινή αλλά επέκταση της αρχικής 5 φορολογικής υποχρέωσης. Σκοπός της επιβαλλόμενης επιβάρυν­ σης δεν είναι ητιμωρία ήηεπιβολή δυσανάλογης φορολογίας στο φορολογούμενο αλλά η αποζημίωση του δημοσίου για τη δαπάνη που απαιτείται γιατην ύπαρξηκαιλειτουργία τουκρατικούμηχα­ νισμού για τησυλλογήτων φόρων πουαποκρύβηκανήτης ζημιάς 10 που υπέστη το δημόσιο ταμείο λόγω καθυστέρησης της πληρωμής τουφόρου,πουο κατηγορούμενος δολίως απέκρυψε. Ποσάοφειλόμενα βάσειτων διατάξεωντου Κεφ.287, όπωςκαι ηείσπραξη τους,δεν αποτελεί ποινήμετην έννοια πουέχειο όρος 15 στο Αρθρο 12.3 τουΣυντάγματος. Διάφορα άλλα μέτρα όπως ηκατεδάφισηπουπροβλέπεται στο Αρθρο 20

(3)του περί Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96, πριν από την τροποποίηση του,κρίθηκε σε αριθμόυποθέσεων ότι αποτελούσαν ποινή. Η παροχήτων μέσων πουπροβλέπει η ΠοινικήΔικονομία για είσπραξη οφειλομένων εισφορών δε συνιστά ποινή εντός της εν­ νοίας τουΑρθρου 12.3 του Συντάγματος. Στην παρούσαυπόθεση,ηεπιβάρυνσηδεν αποτελεί ποινή μέσα στην έννοια του όρου όπως απαντάται στον Ποινικό Κώδικακαι συνεπώς βρίσκεται εκτός των πλαισίων του Αρθρου 12.3 τουΣυ­ ντάγματος. Το Αρθρο 12 αναφέρεταιαποκλειστικά σε αδικήματα και στον μέσωτου δικαστηρίου κολασμό τους επιβάλλει δε συγκε­ κριμένους περιορισμούς στην κρατική εξουσία να νομοθετεί και επιβάλλει νόμους που μπορούν να δημιουργήσουν αδικήματα και προβλέψουν ποινές. 20 25 30 35 Η υπόθεση που επικαλέσθηκε ο εφεσίβλητος όπου το Αρθρο 23(a) του Κεφ. 96 κρίθηκε αντισυνταγματικόστο βαθμόπουκαθι­ στά υποχρεωτική την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης κτιρίου, μετάαπό σχετικήκαταδίκη,δεντυγχάνειεφαρμογήςστηνπαρούσα υπόθεση. Η απόφασητου δικαστηρίου για μη επιβολή επιβάρυνσης δεν αιτιολογείται,ούτως ώστενα μπορείναθεωρηθεί ότι ασκήθηκεμέ­ σα σταπλαίσιατης διακριτικήςτου ευχέρειας. 288 40 2ΑΛ.Δ. Γεν.Εισαγγελέαςν. Πατσαλίδη Ενόψει των ανωτέρωηπρωτόδικηαπόφασητροποποιείται με τηνεπιβολήστον εφεσίβλητο τηςεπιβάρυνσηςτουΑρθρου49

(3)(β) του νόμου,ηοποίαθακαθορισθεί απότο Δικαστήριο μετάαπότη σχετικήεπιχειρηματολογία καιτων δύοπλευρών. 5 Ηέφεση επιτρέπεται. Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: 10 KantaraShipping Limited v. TheRepublic

(1971)3 C.L.R. 176, Georgallides v. The Village Commission ofAyia Phyla andAnother, 4 R.S.C.C 94, 15 Loizouv.Sewage Boardof Nicosia

(1988)1CLR. 122, Γαβριηλίδης& Υιός Ατδ v. Δημοκρατίας Υποθ.Αρ. 769/95, ημερ. 20.6.96, 20 Διευθυντής Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων ν. Γεωργιάδη

(1988)2 C.L.R. 74, ImprovementBoardof Kaimakli v.Sevastides

(1967)2 CLR. 117, 25 Οικονομίδης v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1989)1 ΑΛΑ. 235, Raftis& Co LtdandAnotherv. MunicipalityofPaphos

(1982)2CLR. 1, 30 TheAttorney-General v.Herodotou

(1969)2 CLR. 10, Michaelides v. ThePolice

(1965)2 CLR. 16, Antoniades v. ThePolice

(1964)CLR. 139, 35 40 TheDistrictOfficerof Nicosia v.Georgiou Hadjiyiannis, 1 R.S.C.C 79. 'Εφεσηγια ανεπάρκεια ποινής. Έφεση από το Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για ανε­ πάρκεια της ποινής, που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο (χρη­ ματικό πρόστιμο Λ.Κ.500,- και διάταγμαπληρωμής του ποσού που απωλέσθηκε ως αποτέλεσμα της αναληθούς δήλωσης), ανα­ φορικά με κατηγορία ψευδούς δήλωσης σε σχέση με την εξακρί289 Γεν. Εισαγγελέαςν.Πατσαλίδη

(1996)βωση της φορολογικής του υποχρέωσης κατά παράβαση του Αρθρου 49

(1)(α)τουπερί Βεβαιώσεως και ΕισπράξεωςΦόρων Νόμουτου 1978. Ε. Κλεόπα (χα),για τον Εφεσείοντα. 5 Π. Δημητρίου, για τον Εφεσίβλητο. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ Δ.: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα απαγ­ γείλει ο Φρ.Νικολαΐδης,Δ. 10 ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Δ.: Οεφεσίβλητος-κατηγορούμενος παραδέ­ χτηκε ενοχή στην κατηγορία της ψευδούς δήλωσης σε σχέση με την εξακρίβωση της φορολογικής του υποχρέωσης κατά παρά­ βασητου άρθρου49

(1)(α)του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξε- 15 ως Φόρων Νόμου του 1978 όπως έχει τροποποιηθεί. Αριθμός άλλων κατηγοριών αποσύρθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή. Σύμφωνα με τα γεγονότα όπως εξετέθηκαν, ο κατηγορούμενος είχεπαραδεκτείότι μεταξύτουΑπριλίου 1983 καιτουΜαρτίου 1986, δολίως υπέβαλεστο Διευθυντή τουΤμήματοςΕσωτερικών 20 Προσόδων ανακριβήδήλωση για το εισόδημα του. ΤοΔικαστήριο τελικά τουεπέβαλεποινήπροστίμου £500,εξέ­ δωσε δεδιάταγμαπληρωμήςτουποσούπουαπωλέστηκε ως απο­ τέλεσμα τηςαναληθούςτουδήλωσης. Εναντίοντηςαπόφασηςτου 25 Δικαστηρίου ασκήθηκε από το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα έφεση. Ηθέσητουεφεσείοντος είναιότιτοΔικαστήριο παρέλειψε ναεπιβάλειστονκατηγορούμενοτηνεπιβάρυνσηπουπροβλέπεται απότοάρθρο49τουΝόμου4/78. Σύμφωναμετοάρθρο49

(3)του νόμου, κάθε πρόσωπο που διαπράττειαδίκημαπου καθορίζεται 30 στοεδάφιο

(1)ή

(2)τουίδιουάρθρου,εκτόςαπότηχρηματικήποι­ νή ή την ποινή φυλάκισης στην οποία καταδικάζεται,υπόκειται στην καταβολήτου ποσού του συνεπεία της δόλιας ήεσκεμμένης πράξηςαπωλεσθέντος φόρουκαιεπιβαρύνεταιαπότοΔικαστήριο με περαιτέρω ποσό που δεν υπερβαίνει το διπλάσιο του επιπρό- 35 σθετου φόρουοοποίοςκανονικάεπιβαρύνεταιεπίτουαντικειμέ­ νου φόρουγιατο συγκεκριμένο έτος. Ο εφεσείων προβάλλει τον ισχυρισμό ότι σύμφωναμετο εδά­ φιο 3(β) του άρθρου49, καθήκοντου Δικαστηρίου να επιβάλει 40 επιβάρυνσηδεν μπορείνα μηνασκηθεί,άνκαιπαρέχεταιδιακρι­ τική ευχέρεια ως προς το ύψος τουποσού. Αντίθετα ο συνήγο­ ρος του εφεσίβλητου-κατηγορούμενου πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι η επιβάρυνση που προβλέπεται καθιστά την ποινήδυσανά- 290 2 Α.Α.Δ. Γεν.Εισαγγελέας ν.Πατσαλίδη Νικολαΐδης,Δ. λογηκαιαντισυνταγματικήγιατί συγκρούεται μετο Αρθρο12.3 του Συντάγματος. Στησυνέχεια ισχυρίστηκε ότι,ενπάσηπερι­ πτώσει, τοΔικαστήριο εξασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια θεώρησε ορθόνα μηπροχωρήσει στην επιβολή επιβάρυνσης. 5 10 15 20 25 30 35 40 Θαπρέπει κατ'αρχήνα εξετάσουμε τη φύση της συγκεκριμέ­ νης νομοθετικής διάταξης. Θα εξετάσουμε δηλαδή κατά πόσοη συγκεκριμένη επιβάρυνση που προβλέπεται από τοάρθρο 49

(3)του Νόμου4/78 συνιστά ποινήήόχι. Όταν φορολογικός νόμος προβλέπει σεπερίπτωσηκαθυστέρησηςκαταβολήςτουφόρουεπι­ βαρυντικέςσυνέπειες γιατοφορολογούμενο, είτεμετηνκαταβολή τόκωνυπερημερίαςήάλλωνπρόσθετωντελών,η επιπρόσθετηαυ­ τή υποχρέωση συνιστά επέκταση τηςαρχικής φορολογικής υπο­ χρέωσης καιόχιποινή (Ηλίας Κυριακόπουλος, ΔιοικητικόνΕλληνικόν Δίκαιον,Τόμος Γ',Τέταρτη Έκδοση,σελ.353). Σεμιατέ­ τοιαπερίπτωση,όπωςκαιστηνπερίπτωσηαπόκρυψηςφορολογη­ τέου εισοδήματος,σκοπός τηςεπιβαλλόμενης επιβάρυνσης δεν εί­ ναι ηεπιβολή,αύξηση ήδυσανάλογη φορολογία στο φορολογού­ μενο, ούτε ητιμωρία του,αλλά ηαποζημίωση του δημόσιουταμείου γιατηδαπάνηπουαπαιτείταιγια την ύπαρξηκαι λειτουρ­ γίατουκρατικούμηχανισμούγιατησυλλογήτωνφόρωνπουαπο­ κρύβηκανήτης ζημιάςπουέχει υποστεί το δημόσιο ταμείο λόγω της καθυστέρησης της πληρωμής του φόρου πουοκατηγορούμε­ νος δολίως έχειαποκρύψει. Το μέτρο αυτόείναι γνωστό και στο δικό μαςσύστημα (βλ. σχετικά Kantara ShippingLimited v. The Republic

(1971)3C.L.R.176, 183). ΣτηνυπόθεσηHarisΕ. Georghallidesv. theVillage Commission ofAyia Phyla andAnother4R.S.C.C.94,αποφασίστηκεότιποσά οφειλόμενα βάσειτωνδιατάξεωντουΚεφ. 287,όπωςκαιηείσπρα­ ξη τους μεβάσητη φορολογική νομοθεσία, δεν αποτελεί ποινή με την έννοια που έχειοόρος στα πλαίσιατου Αρθρου 12.3 του Συ­ ντάγματος. Τοίδιο ισχύει καιγιαοποιοδήποτε πρόσθετο τέλος ήθελε καταβληθεί λόγω παράλειψης καταβολής του οφειλομένου φόρου (βλ. επίσης MeropiMichael Loizou v.Sewage Board of Nicosia

(1988)1 C.L.R.122καιΚώσταςΓαβριηλίδης&ΥιόςΛτδv. Δημοκρατίας,Υποθ.Αρ.769/95,ημερ.20.6.96). Ταεπιπρόσθετατέ­ λη,εκτόςτωντόκων,πουεπιβάλλονταισεπεριπτώσειςπαράλειψης έγκαιρηςεξόφλησης φορολογικώνήάλλωνυποχρεώσεων,όπωςγια παράδειγματωνεισφορών Κοινωνικών Ασφαλίσεων,κρίθηκανότι συνιστούν επιβάρυνση πουσκοπεύει στην έγκαιρη αποπληρωμή τωνοφειλών στοΔημόσιο,αλλάκαιστηνκάλυψη τηςεπιβάρυνσης που υφίσταται τοΔημόσιο Ταμείο λόγω τηςμη καταβολής τους. (Διευθυντής ΥπηρεσιώνΚοινωνικώνΑσφαλίσεωνν. Θρασύβουλου 291 Νιχολαΐ&ης,Δ. Γεν. Εισαγγελέαςν.Πατσαλίδη

(1996)Γεωργιάδη

(1988)2 Α.ΑΑ 74). Από την άλλη,διάφορα άλλαμέ­ τρα,όπωςηκατεδάφισηπουπροβλέπεταιαπότοάρθρο20

(3)του περί ΟδώνκαιΟικοδομώνΝόμου,Κεφ.96,πριντηντροποποίηση του απότο Νόμο 67/63, κρίθηκε σε αριθμόυποθέσεων ότιαποτε­ λούσανποινή(βλ. μεταξύάλλωνImprovementBoardofKaimakli 5 v. Sevastides

(1967)2 CLR. 117). Περαιτέρω στην υπόθεση Κώστας Οικονομίδης ν. Διευθυντή ΚοινωνικώνΑσφαλίσεων

(1989)1Α.Α.Δ. 235,243, αποφασίστη­ κε ότι ηνομική αρχήπου προκύπτει είναι ότι ηπαροχήτων μέ- 10 σων πουπροβλέπει ηΠοινικήΔικονομία γιατην είσπραξηοφει­ λομένων εισφορών δε συνιστά ποινή εντός της εννοίας του Αρθρου 12.3τουΣυντάγματος. Τισυνιστάποινήαναλύθηκεστην υπόθεση SavvasRaftis & Co Ltd and Another v.Municipality ofPaphos

(1982)2 C.L.R. 1: 15 " Sentence,inthecontext ofcriminal law, isthepunishmentthata competent court may impose,asindicated,for theirifringement of penallawsandregulations.Foranorder of thecourt toqualify as , a sentence, it must have theeffect of depriving,in one or more 20 respects, thefundamental rightsof theaccused,suchastherightto freedom of movement andassociation andtherightsto ownership andpossession. Because of their limitingeffects on the rightsof the person affected thereby, a demolition as well as a forfeiture order,havebeenheldtoamounttopunishment for purposes ofthe 25 provisionsofArticle 12.3oftheConstitution.(See,interalia,The District Officer of Nicosia v. Georghios Hadjiyiannis of Akaki,Vol. 1.R.S.C.C,p.79;ImprovementBoardofKaimakli v.PelopidasSevastides

(1967)2 C.L.R.p.117; Golden Seaside Estate Co. Ltd. v. The Municipal Corporation of Famagusta 30

(1973)3 C.L.R. 58; Salamis Holdings Ltd. v. Municipality of Famagusta

(1973)2 C.L.R.239; The Municipalityof Nicosia v. Pierides

(1976)2C.L.R. 1). Βλέπε επίσης σχετικά The Attorney-General v. Herodotou

(1969)2 C.L.R. 10,Michaelides v. The Police

(1965)2 C.L.R. 16 και Antoniades v. The Police

(1964)C.L.R. 139. Στηνπαρούσαυπόθεσηηεπιβάρυνσηπουπροβλέπεται απότο άρθρο49

(3)(β)τουνόμουδεναποτελείποινή,ούτεεπιβολήφόρου. Συνιστά κύρωση, αλλά όχι ποινή με την έννοια του όρου όπως απαντάται στο Ποινικό Δίκαιο. Σκοπόδεν έχει την τιμωρία του ένοχου,αλλάτηναποζημίωσητουΔημόσιου γιατηζημιάπουέχει υποστεί από την πράξητου κατηγορούμενου. Ηδιατύπωσητου 292 35 40 2ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Γεν.Εισαγγελέας ν. ΠατααλίΛη Νιχολαΐβης,Δ. σχετικού εδαφίουδεν αφήνει αμφιβολία ότι η επιβολή τηςεπιβά­ ρυνσης είναι μεν επιτακτική,παρέχεταιόμως στο Δικαστήριο ευ­ ρείαδιακριτικήευχέρειαωςπροςτούψος της.ΤοΔικαστήριο δύ* αται, ασκώνταςπάντατηδιακριτικήτου ευχέρεια, νακαθορίσει τηνεπιβάρυνσημέχριτουδιπλάσιουτουεπιπρόσθετουφόρου. Έχει,όπως είδαμε,προβληθεί ο ισχυρισμός ότι η συγκεκριμέ­ νη διάταξη είναι αντισυνταγματική και μάλιστα αντίθετη με το Αρθρο 12.3 του Συντάγματος,σύμφωνα με το οποίο νόμος δεν δύναταινα προβλέψει ποινή δυσανάλογη προς τη βαρύτητατου αδικήματος. Έχουμεήδηαναφέρειότιηυπόεξέταση επιβάρυνση δεν αποτελεί ποινή και συνεπώς βρίσκεται εκτός των πλαισίων τηςσυγκεκριμένης συνταγματικήςεπιταγής. ΤοΑρθρο 12 αναφέ­ ρεταιαποκλειστικάσεαδικήματακαιστον μέσωτουδικαστηρίου κολασμό τους, επιβάλλει δε συγκεκριμένους περιορισμούς στην εξουσίατουκράτουςνανομοθετεί καιεπιβάλλει νόμουςπουμπο­ ρούνναδημιουργήσουν αδικήματακαιπροβλέψουν ποινές. Επί­ σηςτογεγονός ότι ονόμος προβλέπει τηνάσκησηδιακριτικήςευ­ χέρειας απότο δικαστήριο και δεν προβλέπει την κατ'αποκοπή επιβολή συγκεκριμένης επιβάρυνσης,στερεί απότον εφεσίβλητο τηδυνατότηταναισχυριστείότιη επιβολήτηςεπιβάρυνσηςκαθι­ στάτηνποινήδυσανάλογημετοδιαπραχθέναδίκημα.Πέραντού­ του όμως, ακόμακαι στην περίπτωση όπου το ύψος της επιβά­ ρυνσης ήτανκαθορισμένο απότο νόμο (5%όπως στην υπόθεση KantaraShipping Limited v. TheRepublic, ανωτέρω),κρίθηκε ότιη επιβολήτηςσεπερίπτωσηπαράλειψηςπληρωμής φόρουκα­ τάτηδέουσα ημερομηνία δεσυνιστούσεποινή,ούτεκαιπαράβα­ σητουΑρθρου 12του Συντάγματος. Προς ενίσχυση του επιχειρήματος του συνηγόρου του εφεσίβλητου-κατηγορούμενου αναφέρθηκεκαιηυπόθεση The District Officer of Nicosia v. Georgiou Hadjiyiannis, 1 R.S.C.C. 79, όπουτοάρθρο20

(3)(α)τουπερίΡυθμίσεωςΟδώνκαιΟικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, στο βαθμό που καθιστά υποχρεωτική την υπό τουΔικαστηρίου μετάαπόσχετική καταδίκη, έκδοση διατάγμα­ τος κατεδάφισης κτιρίου κρίθηκε αντισυνταγματικό. Η συγκε­ κριμένη απόφαση δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα υπόθε­ ση,γιατίκατ' αρχήντοδιάταγμακατεδάφισηςπροβλεπόταναπό το σχετικό άρθρο "επιπροσθέτως οιασδήποτε άλλης ποινής που προβλέπεται"διατύπωσηπουσε συνδυασμό μετογεγονός ότι το Δικαστήριο δεν είχε διακριτική ευχέρεια έκδοσης ή μη του δια­ τάγματος κρίθηκε ότι σήμαινε πως ο νομοθέτης δε θεώρησε το διάταγμακατεδάφισηςμέτρογιαεπιβολήσυμμόρφωσης τωνδια­ φόρωνοικοδομών μετις πρόνοιες τουΚεφ.96,αλλάμάλλον σαν 293 Νικολαΐδης, Δ. Γεν. Εισαγγελέαςν. Πατσαλίδη

(1996)μορφή τιμωρίας. Περαιτέρω, το Δικαστήριο θεώρησε αντισυ­ νταγματικήτην πρόνοιαγιατί επρόκειτο γιααναγκαστικήποινι­ κή διάταξη που προνοούσε μια σοβαρή τιμωρία επιβαλλόμενη αδιάκριτα σε όλες τις περιπτώσεις,ανεξαρτήτωςτων περιστάσε­ ωντηςσυγκεκριμένης υπόθεσης,ενώυπήρχεπάνταηπιθανότητα ηεπιβολήμιαςτέτοιαςποινήςναείναιδυσανάλογημετη βαρύτη­ τα του αδικήματος. Όλα τα πιο πάνω στοιχεία της υπόθεσης Hadjiyiannis, ανωτέρω, δεν επαναλαμβάνονται στην παρούσα υπόθεση. Ενόψειόλων τωνπιοπάνωβρίσκουμε ότιτοάρθρο49 δεναντίκειται στο Αρθρο 12.3του Συντάγματος. 5 10 Τέλος,δεν συμφωνούμε με τον ισχυρισμό ότι το πρωτόδικο δικαστήριο εξασκώντας τηδιακριτικήτουευχέρεια θεώρησε ορ­ θόνα μηπροχωρήσει στην επιβολήεπιβάρυνσης. Παρ'όλον ότι το Δικαστήριο αναφέρεται στη σχετική διάταξη,γεγονός που δείχνει ότι είχε υπ' όψη τουτην πρόνοιαγια επιβολήεπιβάρυν­ σης, στη συνέχεια για κάποιο λόγο παραλείπει να το πράξει. Στην απόφασηδεν παρέχεταιοποιαδήποτεαιτιολογίαγιατη μη επιβολήτης επιβάρυνσης,ούτωςώστεναμπορείναθεωρηθεί ότι το Δικαστήριο εξασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια αποφάσισενα επιβάλει μηδενικήεπιβάρυνση. Δεν μας διέφυγε το γεγονός ότι η έφεση ασκήθηκε για ανε­ πάρκειατης ποινής. Θαμπορούσε κάποιοςναδιερωτηθείκατά πόσο αφούησυγκεκριμένη επιβάρυνσηδεν συνιστά ποινή,μπορεί το Εφετείονα επέμβει; Πιστεύουμε ότι παρ' όλον ότι μετην αυστηρή έννοια του όρου ηεπιβάρυνση δεν αποτελεί ποινή,εν τούτοις δεν παύεινα αποτελεί κύρωση πουτο πρωτόδικοδικα­ στήριο θα έπρεπε να είχε επιβάλει και συνεπώς παρά την εντύ­ πωσηκάποιαςανακολουθίαςη ειδοποίηση έφεσης δεν μπορεί να θεωρηθεί εκτός των πλαισίων. 15 20 25 30 Εν όψει των πιο πάνωβρίσκουμε ότι ηπρωτόδικηαπόφαση θα πρέπει να τροποποιηθεί και να επιβληθεί στον εφεσίβλητοκατηγορούμενο ηεπιβάρυνση τουάρθρου49

(3)(β). Σ' αυτότο 35 στάδιο,τοκαθήκοναυτόβαρύνει τους δικούς μαςώμους. Πριν όμως ασκήσουμε το καθήκοναυτόκαι να καταλήξουμε στο πο­ σό πουυπότιςπεριστάσεις αρμόζεινακαταβληθεί, θαπρέπεινα ακούσουμε σχετική επιχειρηματολογία καιαπότις δύο πλευρές. 40 Η έφεση επιτρέπεται. 294