clr/1996/1996_2_319.pdf

(1)όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 186/86 και 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 — Εκδόθηκανεπί τραπεζικού λογα­ ριασμού της εταιρείας και υπογράφηκαν από το διευθυντή και γραμματέα της —Απόσυρση των κατηγοριών κατά της εταιρείας λόγω έκδοσης διατάγματος εκκαθάρισης— Ηπρωτόδικη απόφαση ότι ηενοχή τωνπιο πάνω αξιωματούχων της εταιρείας κρίθηκεμε βάση τοΆρθρο 20τουΠοινικού Κώδικα, λόγω τηςσυνέργειάς τους στη διάπραξη του αδικήματος, κρίθηκεορθήκαι επικυρώθηκεανε· ξάρτητα από το αν οι πιο πάνω αξιωματούχοι ήταν ήόχι εκδότες τωνεπίδικων επιταγών. Κατηγορητήριο — Συνεργοί — Λεπτομέρειες αδικημάτων — Είναι επιθυμητό,χωρίς να είναι απαραίτητο, να αναφέρουν ότι οκατηγορούμενος ήταν συνεργός στη διάπραξη του αδικήματος για πλη­ ρέστερη ενημέρωσητηςυπεράσπισης — Άρθρο 39

(1)τουπερί Ποι­ νικής Δικονομίας Νόμου,Κεφ.

1. OL εφεσείοντες υποστήριξανστην έφεση ότι δεν ήταν εκδότες των επιταγών καιότι το Αρθρο 20 του ΠοινικούΚώδικα κατέστη ανενεργό επειδήστις λεπτομέρειεςτωναδικημάτωνοι εφεσείοντες εμφανίζονταν ωςαυτουργοίκαιόχιωςσυνεργοί μεαποτέλεσμανα επηρεασθείτοσυνταγματικότουςδικαίωμαπου κατοχυρώνεται με το Αρθρο 125(a) του Συντάγματος καινα παραβιασθεί το Αρθρο 39τουπερίΠοινικήςΔικονομίαςΝόμου,Κεφ.
2. Το Εφετείο απέρριψετηνέφεσηαφού εφάρμοσετις νομικέςαρ- 319 Ajini κ.ά.v.Αστυνομίας

(1996)χέςπουαναφέρονταιστις πιοπάνωεισαγωγικέςσημειώσεις. Ηέφεσηαπορρίπτεται. 5 Υποθέσειςπου αναφέρθηκαν: HuiChi-ming v. The Queen 1 A.C.34 (P.C.), R.v.HumphreysandTurner[1965]3ΑΠE. R. 689, Maxwellv. D.P.P. forNorthern Ireland68Cr. App. R. 128 (H.L.), 10 R. v.Gaughan [1990]Crim. L.R. 880(C.A.). Έφεσηεναντίον Καταδίκης. 15 Έφεση εναντίον της καταδίκηςκαιτηςποινής απότον Ευγέ­ νιο Ajini και την Αννα Ajini οι οποίοι κρίθηκαν ένοχοι στις 20 Μαρτίου 1996 απότο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας (Αριθ­ μός Ποινικής Υπόθεσης 17100/93)στις κατηγορίες της έκδοσης 20 επιταγών χωρίς αντίκρυσμα κατά παράβαση του Αρθρου 305(a)

(1)όπωςτροποποιήθηκε μετον Ν. 186/86 και20 τουΠοι­ νικού Κώδικακαικαταδικάστηκαν απόΜ.Νικολάτο, Α.Ε.Δ.σε £400,- πρόστιμο ο 1ος για την 1η κατηγορία,£300,- πρόστιμο η 2ηγια την 1ηκατηγορία,φυλάκιση 4 μηνών με αναστολή ο 1ος 25 κατηγορούμενος για την 3η κατηγορία, φυλάκιση 3 μηνών με αναστολή η2η κατηγορούμενη γιατην 3η κατηγορία. Σ. Δράκος,για τους Εφεσείοντες. Σ. Μάτσας,Ανώτερος Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας. 30 ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Δ.: Την απόφασητου Δικαστηρίου θα δώσει ο Νικολάου,Δ. 35 ΝΙΚΟΛΑΟΥ,Δ.: Οι εφεσείοντες βρέθηκανένοχοι κατόπινδί­ κης σε δυο κατηγορίες για αδικήματα,έκδοσης επιταγών χωρίς αντίκρυσμα, κατάπαράβασητουάρθρου305Α

(1)όπωςτροποποι­ ήθηκεμετον Ν. 186/1986και20τουΠοινικού Κώδικα,Κεφ.

1. 40 Επρόκειτο για επιταγές εταιρείας περιορισμένης ευθύνης στην οποίαο 1ος εφεσείων ήτανδιευθυντής καιη2η εφεσείουσα γραμματέας. Οι επιταγές εκδόθηκαν επί τραπεζικού λογαρια­ σμού της εταιρείας και οι εφεσείοντες τις υπέγραψανως αξιω320 2ΑΛΛ. -5 10 15 20 25 30 35 40 Ajini κ.ά.ν.Αστυνομίας Νικολάου,Α. ματούχοι. Προορίζοντανγια τη μερική πληρωμή νόμιμου χρέ­ ους το οποίο όφειλεηεταιρείασε τρίτο πρόσωπο το οποίοδεό­ ντως τις παρουσίασε στην τράπεζα. Δεν εξοφλήθηκανόμως λό­ γω έλλειψης διαθέσιμων κεφαλαίων και ούτε καταβλήθηκε το αντίστοιχο ποσό μεταγενέστερα εντός της προβλεπόμενηςπρο­ θεσμίας. Επιπλέον δενκαταδείχθπκεότι ηεταιρεία είχεεύλογη αιτίαναπιστεύει ότι θαυπήρχανκατάτηνπαρουσίασητων επι­ ταγών διαθέσιμακεφάλαιαγια εξόφληση. Οι κατηγορίες στρέφονταν εναντίον και της εταιρείας και των εφεσειόντων. Στολεκτικό τους ήτανπαρόμοιες. Διέφεραν μόνο ως προς το χρόνο και τα στοιχεία των επιταγών. Κατα­ λογιζόταν σε όλους ότι εξέδωσαν τις επιταγές. Σεκάποιοστά­ διοοικατηγορίες εναντίοντηςεταιρείαςαποσύρθηκανεξαιτίας της έκδοσης διατάγματοςεκκαθάρισης και απέμειναν μόνο για τους εφεσείοντες. Στηδίκη απασχόλησε ιδιαίτερατο κατάπόσο οι εφεσείοντες ήταν,μαζίμετην εταιρεία, συνεκδότες των επιταγών. Τοπρωτόδικόδικαστήριοκατέληξε σεκαταφατικήαπάντηση. Προχώρησε ωστόσοκαιαφούεξέτασετηνεπενέργειατουάρθρου20τουΠοι­ νικού Κώδικα, κατέληξε ότι και εκδότες να μηνήτανοι εφεσείο­ ντες, ήταν οπωσδήποτε συνεργοί και ως εκ τούτου πάλι ένοχοι στις κατηγορίες. Ας σημειωθεί σε σχέσημεαυτόότι ηαπόσυρση τωνκατηγοριώνεναντίοντηςεταιρείαςπουθαήτανηαυτουργός δεν μπορούσε να επιδράσει επί της ευθύνης των εφεσειόντων ως συνεργών: βλ.Hui Chi-ming v.TheQueen1 A.C.34(P.C.)και R. v.Humphreys and Turner [1965]3All E.R.
2. Με την παρούσα έφεσηπροσβάλλονται και οι δύοαναφερ­ θείσες καταλήξεις. Ως προς την πρώτη,ο συνήγορος των εφε­ σειόντων ανέπτυξε μακράν επιχειρηματολογία καιαναφέρθηκε τόσο στον περί Συναλλαγματικών Νόμο, Κεφ. 262, όσο και σε Αγγλικέςαποφάσειςστις οποίες ορίζεται ηέννοια του"εκδότη" γιασκοπούς αστικής ευθύνης,προςυποστήριξη τηςθέσης ότι οι εφεσείοντες δενήτανεκδότες. Ως προςτηδεύτερη,ο συνήγορος εισηγήθηκε ότι το άρθρο20 τουΠοινικού Κώδικακατέστηανε­ νεργό επειδή στις λεπτομέρειες αδικημάτων οι εφεσείοντες εμ­ φανίζονταν ως αυτουργοί και δεν εξειδικευόταν η συμμετοχή τους ως συνεργοί. Παρέπεμψε προς επίρρωση στην Αγγλική υπόθεση Maxwell v. Off. tor Northern Ireland 68 Cr. App. R. 128 (H.L.). Ως αποτέλεσμα,πέρανεοσυνήγορος, οι εφεσείο­ ντες δεν γνώριζαν τι ήταν που αντιμετώπιζαν και τούτο κατ' αντίθεση τόσο προς το άρθρο39 του περίΠοινικής Δικονομίας 321 Νικολάου,Δ. Ajini κ.ά. ν.Αστυνομίας

(1996)Νόμου, Κεφ. 155,πουορίζει το περιεχόμενο του κατηγορητηρί­ ου όσο και προς το άρθρο 12.5(a)του Συντάγματοςπου αναφέ­ ρεται στο δικαίωμα κατηγορουμένου "να πληροφορηθή εις καταληπτήνυπ'αυτούγλώσσαν αμέσως καιλεπτομερώς τηνφύσιν και τους λόγους της εις αυτόν αποδιδομένης κατηγορίας". Ως προς το πρώτο ζήτημα,ηθέσητουσυνηγόρου είναιορθή. Είναι προφανέςκαι δεν χρειάζεται συζήτηση ότι οι εφεσείοντες δεν ήτανεκδότες των επιταγών. Ως προςτοδεύτερο όμως,ηει­ σήγησητου συνηγόρου είναι εσφαλμένη. Τοάρθρο20 του Ποινικού Κώδικα προβλέπει τη δυνατότητα να κατηγορηθεί ο συ­ νεργός ως αυτουργός. Παραθέτουμετο μέρος που ενδιαφέρει: "20. Όταν διαπράττεται ποινικό αδίκημα,καθένας από τουςακόλουθους θεωρείται ότι συμμετέσχεστηδιάπραξηκαι θεωρείται ότι είναι ένοχος για αυτό και δύναται να διωχτεί ως αυτουργός σύμφωνα μεταακόλουθα: 5 10 15 (α) 20 (β) (γ)εκείνος πουπαρέχειβοήθειασε άλλον ήπουπαρακινεί αυτόν κατάτη διάπραξηποινικούαδικήματος. (δ) " Από νομικής άποψης οι κατηγορίες ήταν λοιπόν ορθές. Ωστόσοείναι επιθυμητό,όπουη ΚατηγορούσαΑρχήγνωρίζει εξ αρχήςότι ο ρόλος κατηγορουμένου ήτανρόλος συνεργού να το εκθέτει αυτό για πληρέστερη ενημέρωσητης υπεράσπισης. Δεν 30 είναι όμως απαραίτητο. Η απόφαση στην υπόθεση Maxwell (ανωτέρω) υπογραμμίζει ότι παρόλον που η εξειδίκευση είναι επιθυμητή εκεί όπου είναι δυνατή,εντούτοις δεν είναι απαραί­ τητη και η έλλειψη της δεν αναιρεί την ετυμηγορία εφόσον ο ίδως ονόμος επιτρέπει τημεταχείριση συνεργού ως αυτουργού: 35 βλ. τις ομιλίες των δικαστών Dilhorne, Hailsham και EdmundDavies στις σελ. 143, 147,149-150αντίστοιχα. Μετον IOLO τρό­ πο αντικρύστηκε τοζήτημακαιστην R. v.Gaughan

(1990)Crim. L.R. 880 (C.A.). Τοάρθρο39τουπερί ΠοινικήςΔικονομίας Νό­ μου, Κεφ. 155, θέτει ως κατευθυντήριαγραμμήστο υπό αναφο- 40 ρά ζήτηματην παροχήστοιχείων που εύλογα επαρκούν προκει­ μένου να γνωρίζει οκατηγορούμενος την υπόθεση που θααντι­ μετωπίσει: βλ. ιδιαίτερατηνπαράγραφο (ζ).Τοκατάπόσοαυτό επιτυγχάνεται,συναρτάται με τηνυφήκαι τις ανάγκεςτηςκάθε 322 25 2 A.A.A. 5 Ajini κ.ά. v.Αστυνομίας Νικολάου, Δ. περίπτωσης. Στην προκείμενη περίπτωση ήταν από την αρχή τηςακρόασηςπρόδηλο τι ήτανεκείνο πουστηνπραγματικότητα αντιμετώπιζαν οι εφεσείοντες και ποσώς δενεπηρεάστηκε η υπεράσπιση τους. Κανένασυνταγματικόδικαίωματουςδεν παραβιάστηκε. Ηπρωτόδικηκατάληξηότι ίσχυε το άρθρο20 του Ποινικού Κώδικα εάν επικρατούσε ηάποψη ότι OL εφεσείοντες δεν ήταν εκδότες θεμελιώνει την ενοχή τους. Η έφεση απορρίπτεται. 10 Η έφεση απορρίπτεται. 323