clr/1996/1996_3_261.pdf

(2)καιοι περί Αστυνομίας (Προαγωγές)Κανονισμοί του 1989 Καν. 3,21 και 22 — Ητελική απόφασηπροαγωγής ανήκειστον Υπουργό — Κεφ. 285, όπως τρο­ ποποιήθηκε με τοΝόμο 69/

1. Έννομο συμφέρον — Διαφοροποίηση μεταξύ του εννόμου συμφέρο­ ντος που απαιτείται δυνάμει του Αρθρου 146.2 του Συντάγματος και του εννόμου συμφέροντος για νομιμοποίηση προβολής συγκε­ κριμένου λόγου ακυρώσεως— Μόνο στηνπρώτη περίπτωση απο­ τελεί θέμα δημοσίου συμφέροντος και μπορεί να εγερθείσ' οποιο­ δήποτε στάδιο της διαδικασίας. Λέξεις και Φράσεις — "Σύσταση" στους περί Αστυνομίας (Προαγω­ γές) Κανονισμούς του
2. Ηπροσφυγή του αιτητή,ΑνώτερουΥπαστυνόμου,εναντίοντης απόφασηςτου ΥπουργούΕσωτερικών μετην οποίαπροήχθηκαντα ενδιαφερόμενα μέρη στο βαθμό του Αστυνόμου Β' από 15.1.1990, απορρίφθηκε. Οιδύο λόγοιτηςέφεσηςκατέληγανουσιαστικάσεαμφισβήτηση του δικαιώματοςτουΑρχηγούτηςΑστυνομίας,ναπροβεί σεαξκ>λόγησητωνυποψηφίων. 261 Χ'Ίίυριάχον ν.Δημοκρατίας

(1996)Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου απέρριψε την έφεση και αποφάνθηκε ότι: Από τηδιατύπωσητόσοτουΑρθρου 13

(2)του Κεφ.285,όσοκαι τωνσχετικών Κανονισμών,ιδιαίτερατουΚαν.21,είναι φανερό,ότι ο Αρχηγός έχειόχι μόνο τοδικαίωμααλλάκαιτοκαθήκοννα προ­ βεί σε συστάσεις προς τον αρμόδιο Υπουργό. Ο όρος "σύσταση" εμπεριέχει την έννοια της αξιολόγησης το βάρος της οποίας,όπως καιησύσταση,εναποτίθεταιστουςώμουςτουΑρχηγού της Αστυνο­ μίας, σύμφωνα με τους περί Αστυνομίας Κανονισμούς. Αυτό είναι φανερόκαι απότηδιατύπωσητου Καν.22, στον οποίο αναφέρεται ρητά ότι ο Αρχηγός μπορεί ναπροβαίνει,ανεξάρτητααπότιςπρό­ νοιες των Καν.20και21,σεσυστάσεις γιαπροαγωγή,αφούαξιολο­ γήσει τη σύσταση του Αστυνομικού Διευθυντή, αφούλάβει υπόψη τους προσωπικούς φακέλουςτων υποψηφίωνκαιτις γενικές αρχές του Καν.3.Ενόψει όλων τωνανωτέρω,εξάγεταιτοσυμπέρασμαότι ο Αρχηγός ενήργησε σωστά,όταναφούμελέτησετις συστάσεις των Αστυνομικών Διευθυντών,αξιολόγησε τουςυποψηφίους. Ο ισχυρισμός γιαέλλειψηεννόμου συμφέροντος τουεφεσείοντα ναστραφείεναντίοντηςσύστασης τουΑρχηγού,πουηγερθηκεαπό τους καθ* ων ηαίτηση,λόγω του ότι είχε καιο ίδιος συστηθεί για προαγωγή από τον Αρχηγό, δε συνιστά θέμα δημοσίου συμφέρο­ ντοςπουμπορείναεγερθεί σ' οποιοδήποτεστάδιοτης διαδικασίας και συνεπώς αφούδεν εγέρθηκεπρωτόδικα,δεν είναι επιτρεπτόνα εγερθεί στην έφεση. 5 10 15 20 25 Η έφεσηαπορρίπτεται με έξοδα ενα­ ντίον του εφεσείοντα. 30 'Εφεση. Έφεση εναντίον της απόφασης Δικαστή του Ανωτάτου Δικα­ στηρίου Κύπρου (Πικής, Δ.) που δόθηκε στις 29 Μαρτίου, 1991 (Προσφυγήαρ. 123/90),μετηνοποίααπορρίφθηκεηπροσφυγήεναντίον της απόφασης του Υπουργού Εσωτερικών με την οποία προήχθηκαν στον βαθμότουΑστυνόμου Β'ταενδιαφερόμεναμέρη. 35 Κ. Ευσταθίου, για τον Εφεσείοντα. 40 Μ. Φλωρέντζος, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας,για τους Εφεσίβλητους. Cur.adv. wit 262 3ΑΛΛ Χ"Κυριάκουν. Δημοκρατίας ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ.: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα απαγγείλει ο Δικαστής Φρ. Νικολαΐδης,Δ. 5 10 15 20 25 30 35 40 ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Δ.:Στις26.1.1990δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας απόφασητου Υπουργού Εσωτερι­ κώνμετηνοποίαπροάγοντανστοβαθμότουΑστυνόμου Β'ταεν­ διαφερόμενα μέρη από 15.1.1990.Την απόφασηαυτή ο αιτητής, που ήταν Ανώτερος Υπαστυνόμος, προσέβαλε με προσφυγήπου απορρίφθηκε στις 29.3.1991. Η απόφασητου πρωτόδικουδικαστηρίουεφεσιβλήθηκε καιστουςλόγους έφεσηςπουαπέμεινανμε­ τάαπότηναπόσυρσηαριθμούάλλων,τίθεταιοισχυρισμός ότιτο πρωτόδικο δικαστήριο εσφαλμένα αποφάσισε ότι ο Αρχηγός της Αστυνομίας σύστησεωςπροσοντούχους αριθμόυποψηφίων,ανά­ μεσα στους οποίουςτοναιτητήκαιταενδιαφερόμεναμέρη,αγνοώνταςότι ηενέργεια αυτήτουΑρχηγού ισοδυναμούσε με αξιολό­ γησηκατάπαράβασητου Καν.22 τωνπερίΑστυνομίας (Προαγω­ γές) Κανονισμών του 1989, Κ.Δ.Π. 52/89.Ο άλλος λόγος έφεσης ουσιαστικά καταλήγει σε αμφισβήτηση του συμπεράσματος του πρωτόδικου δικαστηρίου ότι ταενδιαφερόμενα μέρη υπερτερούσαν αισθητάσε αξία έναντι του αιτητή,ενώ το πρωτόδικοδικα­ στήριο παραγνώρισετόσοτογεγονός ότιητελικήαξιολόγηση του Αρχηγού όσο καιηανομοιομορφίατων στοιχείων πουλήφθηκαν υπ' όψηαπότον Αστυνομικό Διευθυντήκατέστησαντη σύγκριση των υποψηφίων ανασφαλή,δυσμενή για τον αιτητήκαιαναιτιολόγητη. Ουσιαστικά και οι δύολόγοικαταλήγουνσεαμφισβήτη­ σητηςαξιολόγησης του Αρχηγού. Σύμφωνα μετον Καν.21 των περί Αστυνομίας Κανονισμών του 1989 προςτο σκοπόυποβολής σύστασης προςτον Υπουργό Εσωτερικών γιαπροαγωγήστοβαθμόΑστυνόμου Β'καιάνω,ο Αρχηγός αφού ζητήσει για κάθε υποψήφιο τις συστάσεις των Αστυνομικών Διευθυντών ήτων Βοηθών Αρχηγών, ανάλογαμε την περίπτωση, μελετήσει τους προσωπικούς φακέλους όλων των υποψηφίων,λάβει υπ' όψητις δύοτελευταίες ετήσιες εκθέσεις αξιολόγησης και έχοντας υπ' όψη τις γενικές αρχές που αναφέρονται στον Καν.3 αξιολογεί τους υποψήφιους γιαπρο­ αγωγήκαιαποστέλλει αιτιολογημένη έκθεσηγιακαθένααπόαυ­ τούς στον Υπουργό (Αρθρο 13

(2)του περί Αστυνομίας Νόμου, Κεφ. 285, όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 69/87 και 27/89). Σύμφωνα με τον Καν.3 η αρχαιότητα λαμβάνεται υπ* όψηαλλά μεγαλύτερη σπουδαιότηταπροσδίδεται στην αξίακαι ταπροσόντα,ενώπανεπιστημιακόδίπλωμαήτίτλος σπουδών ή μετεκπαίδευση στο εξωτερικό σε θέματασυναφή με τα καθήκο­ ντα τηςδύναμης θεωρούνται ως επιπρόσθετο προσόν. 263 Νικολαΐδης, Α. Χ"Κυριάκου ν.Δημοκρατίας

(1996)Με λεπτομέρεια ταγεγονότα τηςυπόθεσης είναι τα ακόλου­ θα: Ο Αρχηγός τηςΑστυνομίας ζήτησεαπότους Αστυνομικούς Διευθυντές καιΔιοικητές Μονάδωνσυστάσεις σύμφωνα με τον Καν.21(a) των Κανονισμών γιακάθευποψήφιοΑνώτερο Υπα­ στυνόμο πουυπηρετούσε κάτωαπότηνεποπτείατους.ΟΑρχή5 γός τόνιζε ότι θα έπρεπε για σκοπούς ΐΓότητας και ίσης μετα­ χείρισης των υποψηφίων νασυμπληρωθεί σχετικόκαθοδηγητι­ κόυπόμνημακαιέντυπο.ΑφούοιΑστυνομικοί Διευθυντές απέ­ στειλαν τις συστάσεις τους,ο Αρχηγός ασκώντας τις εξουσίες που του παρείχε το άρθρο 13

(2)του περί Αστυνομίας Νόμου, 10 Κ ,φ.285 προέβηκε σε συστάσεις για κάθε υποψήφιο,απέστειλε δ στις 8.1.1990στον Υπουργό Εσωτερικών αιτιολογημένη έκ­ θεση για κάθε προσοντούχο υποψήφιο κατ' αλφαβητικήσειρά. ^την έκθεση επεσύναψε συγκριτικό πίνακα αξιολόγησης στον οποίο εμφαίνεται η διαβάθμιση που έγινε από τους οικείους 15 Αστυνομικούς Διευθυντές καθώςκαιτηδικήτουαξιολόγηση σε χωριστές στήλες. Τέλος απέστειλε τους προσωπικούςφακέλους και όλα τα συναφή στοιχεία των υποψηφίωνπάνωστον οποίο βασίζοντανοι συστάσεις. Στηνέκθεσηπροέβησελεπτομερήσχό­ λια και συστάσεις των υπο-ψηφίων τους οποίους παρουσίαζε 20 κατά αλφαβητική σειρά. Ορισμένοι υποψήφιοι συστήθηκαν απλώς γιαπροαγωγή,άλλοι δεσυστήθηκανσθεναρά. Είναι ηθέση του εφεσείοντος-αιτητή ότι απότη μιαο Αρχη­ γός, εκτός των κριτηρίων πουχρησιμοποίησαν οι Αστυνομικοί Διευθυντές, δεν έπρεπε να χρησιμοποιήσει περαιτέρωκριτήρια (αξίακαι προσόντα),ενώ απότηνάλλη θαέπρεπενα προβεί σε σύσταση χωρίς όμως νααξιολογήσει τουςυποψήφιους. 25 Ουσιαστικά ηυπόθεση καταλήγει στο κατά πόσο ο Αρχηγός 30 είχετοδικαίωμα μεβάσητους Κανονισμούς ναπροβεί σεαξιο­ λόγησητων υποψηφίων. Είναιφανερόαπότηδιατύπωσητόσο του άρθρου 13

(2)του Κεφ.285 όσο και των σχετικών Κανονι­ σμών και ιδίως από τη διατύπωσητου Καν.21 ότι ο Αρχηγός έχειόχι μόνοτοδικαίωμααλλάκαιτοκαθήκονναπροβείσεσυ- 35 στάσεις προςτοναρμόδιοΥπουργό. Τοάρθρο 13

(2)όπωςτρο­ ποποιήθηκε προνοεί σαφώς ότι "επί τω τέλει της συστάσεως του, ο Αρχηγός αξιολογεί τους υποψηφίους δια προαγωγήν ". Πέραν όμως της ρητής πρόνοιας του νόμου είναιαυτο­ νόητο ότι οΑρχηγός προβαίνονταςσε συστάσεις γιαπροαγωγή 40 θα πρέπει προηγουμένως να προβεί σε αξιολόγηση τωνυποψη­ φίων, άλλως οποιαδήποτεσύσταση θααποτελούσε ουσιαστικά αντιγραφή και απλή επανάληψη των συστάσεων των οικείων Αστυνομικών Διευθυντών. Θα μπορούσε κάποιοςίσως ναπει 264 3 ΑΛΛ 5 10 15 20 25 30 35 40 Χ"Κυρϊάχουν. Δημοκρατίας Νικολαΐδης, Δ. ότι ο όρος "σύσταση" εμπεριέχει την έννοια της αξιολόγησης. Είναι επίσης φανερό ότι οι περί Αστυνομίας Κανονισμοί θέ­ λουν ναεναποθέσουντοβάροςτηςτελικής αξιολόγησης καισύ­ στασης στους ώμους τουΑρχηγού καιόχι στους Αστυνομικούς Διευθυντές. Το πιο πάνω φαίνεταικαι από τη διατύπωση του Καν.22 στον οποίο αναφέρεταιρητά ότι ο Αρχηγός μπορεί να προβαίνει,ανεξάρτητααπότις πρόνοιες των Καν.20 και21,σε συστάσεις για προαγωγή, αφού αξιολογήσει τη σύσταση του Αστυνομικού Διευθυντή, αφού λάβει υπ' όψη το περιεχόμενο του προσωπικού φακέλλου του υποψηφίου για προαγωγήκαι τις γενικές αρχές οι οποίες αναφέρονταιστον Καν.3.Έτσικα­ ταλήγουμε ότι ο Αρχηγός σωστά ενήργησε όταν,αφούμελέτησε τις συστάσεις των Αστυνομικών Διευθυντών, αξιολόγησε τους υποψηφίους. Περαιτέρω,με τους πίνακες με τους οποίους συνόδευσε τη σύσταση έδωσε την ευκαιρίαστον Υπουργό να πα­ ρακολουθήσει τον τρόπο με τον οποίο έγινε ηαξιολόγηση, ενώ ηλεπτομερής σύστασηγιακάθευποψήφιοβοηθούσε στοσχημα­ τισμό καθαρής εντύπωσης. Θαπρέπει στο σημείο αυτόνα ανα­ φερθεί ότι ητελική απόφαση προαγωγήςανήκει στον Υπουργό (ΐβλέπεάρθρο 13

(3)του Κεφ.285 όπωςτροποποιήθηκεμε το άρθρο6τουΝόμου 69/87). Εν όψει όλων των πιο πάνωη έφεση πρέπει νααπορριφθεί και τόσο ηπρωτόδικηαπόφαση,όσο καιηδιοικητικήπράξηνα επικυρωθεί. Πριν όμως τελειώσουμε θα πρέπει να ασχοληθούμε και με ένα σημείο το οποίο ήγειρε ο ευπαίδευτοςσυνήγορος τωνκαθ' ων η αίτηση.Ανέφερε ότι αφούο εφεσείων είχε συστηθεί από τον Αοχηγό δεν μπορούσε να στραφεί εναντίον της σύστασης γιατί,αφούδεζημιώθηκε απότην πράξητου Αρχηγού, εστερείτοεννόμουσυμφέροντος,δενομιμοποιείταικαισυνεπώςη υπό­ θεση. θαέπρεπενααπορριφθεί. Από τον τρόποπουέγινεησύ­ στασηκαιτηδιαβάθμισηπουχρησιμοποιήθηκε (άλλοιυποψήφιοι συστήθηκαν απλώς και άλλοι σθεναρά), αναμφίβολαο αιτητής-εφεσείων επηρεάστηκε δυσμενώς και συνεπώς νομιμοποιεί­ ταιναεγείρει τοσχετικό σημείο. Ενπάσηπεριπτώσει,το σημείο δενείχεεγερθεί ενώπιοντουπρωτόδικουδικαστηρίουκαι συνε­ πώς δεθαμπορούσαμενατο εξετάσουμε. Δενπαραγνωρίζουμε τογεγονός ότιη ύπαρξηήμη εννόμουσυμφέροντος αποτελείθέ­ μα δημόσιου συμφέροντος και συνεπώς μπορεί να εγερθεί σε οποιοδήποτεστάδιοτηςδιαδικασίας. Ομωςη παρούσαυπόθεση διαφοροποιείται απότηνπερίπτωσητηςύπαρξηςεννόμου συμ­ φέροντος που προβλέπει το Αρθρο 146 του Συντάγματος.Δεν 265 ΙΜικολαΐδης, Δ. Χ'Ίζυριάκου ν. Δημοκρατίας

(1996)τίθεται θέμαεννόμου συμφέροντος ως προϋπόθεσηςκαταχώρη­ σηςτηςπροσφυγής εναντίοντηςαπόφασης,αλλά θέμανομιμο­ ποίησηςπροβολήςτουσυγκεκριμένου λόγου. Η δυνατότητατου αιτητή να εγείρει το συγκεκριμένο σημείο, ηνομιμοποίηση του μεάλλαλόγιαναστραφείεναντίοντηςσύστασης,δεσυνιστάθέ5 μα δημόσιου συμφέροντος και συνεπώς δεν μπορεί να εγερθεί κατ' έφεση,ανδεν είχε εγερθείπρωτόδικα. Ενόψει όλων τωνπιοπάνωηπαρούσα έφεσηαπορρίπτεται, η πρωτόδικη απόφασηκαι η διοικητική απόφασηεπικυρώνονται με έξοδα εναντίον του εφεσείοντος. Η έφεσηαπορρίπτεται μεέξοδα. 266 10