clr/1996/1996_3_485.pdf

(3), σύμφωνα με τον οποίο ησύστασητουΔιευθυντή συνιστά ξεχωριστό στοι­ χείο κρίσης, απτόμενο τουκριτηρίου τηςαξίας — Ο προϊστάμενος τμήματος δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζει προσιοπικά τους υπο­ ψηφίους ή να είναι προϊστάμενος τους για ορισμένο χρονικό διά­ στημαπριν προβεί σεσυστάσεις. 10 15 20 25 Δημόσιοι Υπάλληλοι — Διορισμοί — Αξία — Προσόντα —Εφαρμο­ στέεςαρχέςγια τηδιαπίστωση υπεροχήςυποψηφίουέναντι τωνανθυποψηφίων του — Σημασία έχει η γενική εικόνα σύμφωνα με τη συνολική βαθμολογία του υποψηφίου καιόχι ηδιαπίστωση υπεροχής τουμεαναφορά στις επίμέρους αξιολογήσεις στις εμπιστευτι­ κές εκθέσεις. Δημόσιοι Υπάλληλοι — Διορισμοί — Σχέδια Υπηρεσίας — Απαιτού­ μενο βασικό προσόν — Αποτελούσε αδιαίρετη ενότητα — Η διάσπασητουαπό τηνΕΔΥ σεεπίμέρουςστοιχεία, κρίθηκεεσφαλμένη. Η εφεσείουσαείχε επιτύχειστις εξετάσειςτου Υπουργείου Παι­ δείαςστηστενογραφίακαιστηδακτυλογραφίακαιήτανα>ςεκτούτου κάτοχοςτουβασικούπροσόντοςπουαπαιτούσεηπαράγραφος 1 του σχεδίουυπηρεσίας. Τοενδιαφερόμενο πρόσωπο δενκατείχετοπιο πάνω προσόν αλλά ήταν υποψήφιαδυνάμειτηςσημείωσης 3, λόγω 485 Κένταν.Δημοκρατίας

(1996)τουότιείχετηνπροβλεπόμενηδωδεκαετήυπηρεσία. Η ΕπιτροπήΔη­ μόσιας Υπηρεσίας (ΕΔΥ),επέλεξε το ενδιαφερόμενο μέρος για την πλήρωσητηςθέσηςτηςΑνώτερηςΣτενογράφου,παραγνωρίζονταςτη σύσταση του Διευθυντή της Υπηρεσίας Διοίκησης και Προσωπικού ότιηεφεσείουσαήτανηκαταλληλότερη. Η απόφασητηςΕΔΥ επικυρώθηκεπρωτόδικα. Η εφεσείουσα πρόβαλε σαν λόγο έφεσης την παραγνώρισηαπό τηνΕΔΥ τηςσύστασηςτουΔιευθυντήκαιτηνκρίσητηςΕΔΥ,πωςτο ενδιαφερόμενο πρόσωπο υπερείχε, με αποτέλεσμα να θεωρήσει (η ΕΔΥ), ότι δεν ίσχυεη "προτίμηση" πουπρονοούσε το σχέδιουπηρε­ σίαςυπέρτηςεφεσείουσας,έναντιτουενδιαφερομένουπροσώπου. 5 10 Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου επέτρεψε την έφεση για τους πιοκάτωλόγους: 15 ΗσύστασητουΔιευθυντήσυνιστάκατάτοΝόμο33/67,ξεχωριστό στοιχείοκρίσης τοοποίοάπτεταιτουκριτηρίουτηςαξίας. Είναιφα­ νερό πως η ΕΔΥ δεν έδωσε τηδέουσα βαρύτητατης σύστασης που υποβλήθηκεαπότονκατάνόμοαρμόδιο,θεωρώνταςπωςδενήταντο 20 αποτέλεσμα προσωπικής του γνώσης για τους υποψηφίους. Ηδια­ βάθμισητης βαρύτητας των συστάσεων ως θέμαγενικής αρχής,ανά­ λογα μετονκλάδοστον οποίονυπηρετούνοιυπάλληλοι καιτοναρ­ μόδιο γιατην υποβολήτους,δεβρίσκει έρεισμα στο Νόμοκαιείναι αντίθετηπροςτηνομολογία. Αντίθετηπροςτηνομολογία είναικαιη 25 διαπίστωση υπεροχής του ενδιαφερομένου προσώπου με αναφορά στις επίμέρουςαξιολογήσεις στιςεμπιστευτικές εκθέσεις. Εκείνοπου πράγματιέχεισημασίαείναιηγενικήεικόναόπωςτησχηματίζειησυ­ νολικήβαθμολογία. 30 Ηεφεσείουσα, λόγω των προσόντων της εδικαιούτο σε "προτί­ μηση"σε σύγκριση μετο ενδιαφερόμενο μέρος. ΗΕΔΥ στην πραγ­ ματικότηταδιέσπασετο απαιτούμενοπροσόντης παρ. 1 τουσχεδί­ ου υπηρεσίαςσε επί μέρους στοιχεία καιεξισορρόπησε τοενδιαφε­ ρόμενο πρόσωπο μετην εφεσείουσα λόγω της μεγαλύτερης ταχύτητας που είχε στη δακτυλογραφίατο ενδιαφερόμενο πρόσωπο.Το απαιτούμενο βασικό προσόν το οποίο κατείχε μόνο η εφεσείουσα αποτελούσε αδιαίρετηενότητα. Η διάσπασητουαπότην ΕΔΥ είχε σαναποτέλεσματηνανεπίτρεπτηεξίσωσητωνυποψηφίωνωςπρος τα προσόντα. Ως εκ τούτου το υπόβαθρο στο οποίο στηρίχτηκε η απόφασητης ΕΔΥ έχεικαταρρεύσει. Ηέφεσηεπιτυγχάνει μεέξοδα. 486 35 40 3ΧΑΛ. Κένταν.Δημοκρατίας Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: 5 Αύωνας καιΑλλοι ν.ΚυπριακήςΔημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 683/88, ημερ. 14.6.1990, ΚυπριακήΔημοκρατία ν.Βασιλείου, Α.Ε.859, ημερ. 30.1.1990, 10 Κυπριακή Δημοκρατία ν.Πιτσιλλίδη και Άλλων, Α.Ε. 1086, ημερ. 13.12.1990, Republic v. Roussos

(1987)3C.L.R. 1217, RepublicandAnotherv. Kastellanos

(1988)3 C.L.R. 2249, 15 Skarparis v.Republic

(1978)3C.LR. 106, Andreou v.Republic

(1979)3C.L.R. 379. Έφεση. 20 25 Έφεση εναντίον της απόφασηςΔικαστήτου ΑνωτάτουΔικα­ στηρίου Κύπρου (Χρυσοστομής,Δ.) πουδόθηκε στις 15 Μαΐου 1992 (Προσφυγή 848/90),μετην οποία απορρίφθηκεηπροσφυ­ γήτης εφεσείουσαςεναντίον τηςαπόφασηςτηςΕΔΥναπροάξει στη θέσητης Ανώτερης Στενογράφουτοενδιαφερόμενο πρόσω­ πο αντί τηνεφεσείουσα. Α. Σ.Αγγελίδης, για την Εφεσείουσα. 30 Α.Παπασάββας, Εισαγγελέαςτης Δημοκρατίας,γιατην Εφε­ σίβλητη. Α. Χριστοφίδον, για τοΕνδιαφερόμενο πρόσωπο. 35 Cur. adv.vult. ΠΙΚΗΣ Π.: Την απόφασητου Δικαστηρίου θα δώσει οΔι­ καστής Γ. Κωνσταντινίδης. 40 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ: Ηδιαδικασίααφοράστηνπλήρωση μιαςθέσηςΑνώτερης Στενογράφου (Γενικό Γραμματειακό Προ­ σωπικό, Γενικές Κατηγορίες Προσωπικού). ΗΕπιτροπή Δημό­ σιας Υπηρεσίας επέλεξε τηΜερόπη Χαμάληωςτηνπλέονκα­ τάλληληκαι πρωτοδίκως ηαπόφασητης επικυρώθηκε. 487 Κωνσταντινιοης, Δ. Κέντα ν. Δημοκρατίας

(1996)Στο επίκεντρο των λόγων έφεσης βρίσκεται το γεγονός ότι ο Διευθυντής τηςΥπηρεσίας ΔημόσιαςΔιοίκησης καιΠροσωπικού σύστησετην εφεσείουσα. ΗΕΔΥ κατάπλειοψηφία παραγνώρισε τησύσταση,έκρινε πωςτοενδιαφερόμενοπρόσωπουπερείχεκαι, εν όψει τούτου,θεώρησε ότι δεν ισχύει η"πτοτίμηση" που προ5 νοούσε το σχέδιο υπηρεσίαςυπέρτηςεφεσ'-ίουσας έναντι τουεν­ διαφερομένουπροσώπου. Κατάτην ερμηνεία της, μπορούσενα ισχύσει η "προτίμηση" μόνο μεταξύ ισοδυνάμων, κατά ταάλλα, υποψηφίων. Αυτήηπροσέγγιση υποστηρίζεται απότιςπρωτόδι­ κες αποφάσεις στις υποθέσεις Skarparis v. Republic

(1978)3 10 C.J,.R.1U6καιAndreou v.Republic

(1979)3C.L.R; 379 αλλάδεν 3c χρειαστεί να μαςαπασχολήσει αυτήηπτυχή.Όπωςκαιανερ­ μηνευόταν το σχέδιο υπηρεσίας,είναι σαφές, και σε αυτόσυμπίrcow οι απόψειςόλων τωνπλευρών,πωςη ενδεχόμενηανατρο­ πή της εκτίμησης της ΕΔΥ ως προςτην υπεροχή του ενδιαφερο- 15 μένου προσώπου θα στερούσε την απόφαση για μή"προτίμηση" της εφεσείουσας απόκάθεπιθανόέρεισμα. Η ΕΔΥ, μεαναφοράκαιστηναρχαιότητατου ενδιαφερομένου προσώπου,δενακολούθησετησύστασητουΔιευθυντήκαιθεώρησε πωςτο ενδιαφερόμενο πρόσωπουπερείχε γιατί,όπως έκρινε: (α)Ησύσταση τουΔιευθυντή της Υπηρεσίας Διοίκησης καιΠρο­ σωπικού σε ό,τι αφορά υπαλλήλους πουανήκουνστους εναλ­ λάξιμους κλάδους,παρόλοπουαποτελεί ουσιαστικό στοιχείο αξιολόγησης,δενείναι δυνατόναέχειτην ίδιαβαρύτηταόπως των προϊσταμένων σε σχέσημε άλλες θέσεις πουανήκουνορ­ γανικά σε Υπουργεία ή Τμήματα ή Υπηρεσίες. Τα μέλη του εναλλάξιμου προσωπικού υπηρετούν σε διαφορετικά Υπουργεία/Γμήματα/Υπηρεσίες και, επομένως, ο Διευθυντής της Υπηρεσίας Δημόσιας Διοίκησης καιΠροσωπικού αντλείπλη­ ροφορίες καιστοιχεία αναφορικά μετην επίδοσητους κυρίως από τις εμπιστευτικές εκθέσεις που ετοιμάζονται από τους προϊσταμένους τωνυπαλλήλων εκεί όπουυπηρετούν. 20 25 30 35 (β)Ενώ η εφεσείουσα και το ενδιαφερόμενο πρόσωπο αναδει­ κνύονταιαπότις εμπιστευτικές εκθέσεις ως"εξαίρετες",τοεν­ διαφερόμενοπρόσωπουπερείχε σεεπί μέρους βαθμολογίες. (γ)Ηεφεσείουσα είχεψηλότερες ταχύτητεςστηστενογραφίααλλά συνέβαινε το αντίθετοστη δακτυλογραφία. Διαπιστώνουμε σφάλματαστην προσέγγιση της ΕΔΥ σε σχέ­ ση μετηνκάθεμιααπότις αιτίεςπουθεμελίωσαν τηνκρίση της 488 40 3ΑΛΛ. Κέντα ν. Δημοκρατίας Κωνσταντινίοης, Δ. ως προς την υπεροχή του ενδιαφερομένου προσώπου και δεν μπορούμε νασυμφωνήσουμε πως ηπαραγνώρισητης σύστασης ήταν ευλόγως ανοικτήεπιλογή γιατους λόγους που δόθηκαν. 5 10 15 20 25 30 35 Ησύσταση του Διευθυντή συνιστά κατά το Νόμο (βλ.άρθρο 44

(3)του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμουτου 1967, (Ν.33/67) που διέπει την περίπτωση),ξεχωριστό στοιχείο κρίσης απτόμενο, όπως εξηγήθηκε επανειλημμένα, του κριτηρίου της αξίας. ΚαταφαίνεταιπωςηΕΔΥ υποβίβασετηβαρύτητασύστασης που υποβλήθηκε απότονκατάνόμο αρμόδιο, επειδήθεώρησε πωςεκ των πραγμάτων δεν ήταντο αποτέλεσμα της προσωπικής γνώ­ σης πουθα μπορούσε ναέχειγιατους υποψηφίους.Αυτήηχω­ ρίςάλλα,ωςθέμαγενικής αρχής,διαβάθμισητηςβαρύτηταςτων συστάσεων ανάλογα με τον κλάδο στον οποίο υπηρετούν οι υπάλληλοι και τον αρμόδιο για την υποβολή τους, δεν βρίσκει έρεισμα στο Νόμοκαιείναι σαφώςαντίθετηπροςτη νομολογία. Ηαπόφασητης Ολομέλειας στην υπόθεση Ανωναςκαι Άλλοι ν. Δημοκρατίας,Προσφυγή683/88 καιάλλες,ημερομηνίας 14 Ιου­ νίου 1990 (βλ. επίσης τις Κυπριακή Δημοκρατία ν.Αργνρονλλσς Βασιλείου,ΑΕ 859, ημερομηνίας 30 Ιανουαρίου 1990 και ΚυπριακήΔημοκρατία ν. Αλέκου Πιτσιλλίδη και Άλλων, ΑΕ 1086, ημερομηνίας 13Δεκεμβρίου 1990),είναι άμεσα σχετική: "Σύμφωνα με τηνομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου,και τα άρθρα2 και 44

(3)των περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμων 1967-1987 ο προϊστάμενος τμήματος δεν είναι απαραίτητο για σκοπούς συστάσεων να γνωρίζει προσωπικά τους υπηψηφίους, ήακόμανα είναι προϊστάμενος για ορισμένοχρο­ νικό διάστημα, πριν προβεί σε συστάσεις. Ο προϊστάμενος ανεξαρτήτωςχρόνου καιγνωριμίας,διεξάγοντας την έρευνα του μπορεί να αντλήσει τις πληροφορίες του απόοποιεσδή­ ποτε άλλες κατάλληλες πηγές όπως είναι η περίπτωση πλη­ ροφοριώναπόπροϊσταμένους τωνυποψηφίωνκαιναπροβεί σε συστάσεις, (Βλ. Μέτταςν.Δημοκρατίας

(1975)3Α.Α.Δ. 250, 256, Δεωνίδον ν. Δημοκρατίας

(1986)3 Α.Α.Δ. 1918, Σπανός ν.Δημοκρατίας

(1985)3 Α.Α.Δ. 1826, Χρνσοχός ν. Δημοκρατίας

(1985)3 C.L.R. 78, Σωτηριάδης και Άλλοι ν. Δημοκρατίας

(1987)3 Α.Α.Δ. 1604, Χάρης ν. Δημοκρατίας Αναθεωρητική ΈφεσηΑρ. 669 ημερ.αποφάσεως27.1.89)". 40 Η ενδεχόμενη διαπίστωση πλημμελειών αναφερομένων στις πηγές που χρησιμοποιήθηκαν ή στη διαδικασίαπουακολουθή­ θηκε για το σχηματισμό γνώμης κατά περίπτωση, είναι ζήτημα διαφορετικό. 489 Κωνσταντινίσης,Δ. Κέντα ν. Δημοκρατίας

(1996)Αντίθετη προς τηνομολογία είναι καιηδιαπίστωσηυπεροχής του ενδιαφερομένου προσώπου μεαναφοράστις επί μέρουςαξιο­ λογήσεις στις εμπιστευτικές εκθέσεις. Όπως τονίστηκε από την Ολομέλεια (βλ. Republic v.Roussos

(1987)3C.L.R. 1217),εκείνο πουπράγματιέχεισημασίαείναιηγενικήεικόναόπωςτησχηματίζει ησυνολική βαθμολογία. Στηνυπόθεση μάλιστα Republic and Another v.Kastellanos

(1988)3 C.L.R. 2249,ηπαραγνώρισητης σύστασης του Διευθυντή αποδοκιμάστηκε ως μή στηριχθείσα σε επαρκείςλόγους, μεαναφοράακριβώςκαιστηνπιοπάνωαρχή. 5 10 Ηεφεσείουσα, ως επιτυχούσασε εξετάσεις πουδιεξάγονταιή αναγνωρίζονται από το Υπουργείο Παιδείας στη στενογραφία και στη δακτυλογραφία,ήτανκάτοχος του βασικού προσόντος που απαιτούσεηπαράγραφος 1 τουσχεδίου υπηρεσίας. Καιγι* αυτό το λόγο, εδικαιούτο σε "προτίμηση"σε σύγκριση με το εν- 15 διαφερόμενοπρόσωπο,ηοποίαδενκατείχετοπιοπάνωπροσόν αλλά ήταν υποψήφια δυνάμει της σημείωσης 3, ως έχουσα την προβλεπόμενη δωδεκαετή υπηρεσία. Η ΕΔΥ στην πραγματικό­ τητα διέσπασε το απαιτούμενο προσόν της παραγράφου 1 του σχεδίου υπηρεσίας σε επί μέρους στοιχεία και ουσιαστικά θεώ- 20 ρήσε ως εξισορροποιητικό παράγοντατο γεγονός ότι το ενδια­ φερόμενο πρόσωπο είχε μεγαλύτερη ταχύτηταστηδακτυλογρα­ φία. Παραγνώρισε έτσι, πως η ορισμένη ταχύτητα στη στενο­ γραφία και στη δακτυλογραφία,όπως θα την πιστοποιούσε η επιτυχία στις προβλεπόμενες εξετάσεις, συνέθεταν την αδιαίρε- 25 τη ενότητα του απαιτούμενουβασικού προσόντος το οποίοκα­ τείχε η εφεσείουσα και όχι το ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Αυτό απέληξε σε ανεπίτρεπτηεξίσωσητους ως προςταπροσόντα. Με τις πιο πάνω διαπιστώσεις εκπίπτει το υπόβαθρο στο οποίο στηρίχτηκε η ΕΔΥ κατά την εκτίμηση της συγκριτικής αξίας των δυο υποψηφίων καικατάτην εφαρμογήτου σχεδίου υπηρεσίας στην περίπτωση. Επομένως, η επιλογή του ενδιαφε­ ρομένου προσώπου είναιάκυρη. 30 35 Η έφεση επιτυγχάνει με έξοδα.Η πρωτόδικηαπόφασηπαρα­ μερίζεται καιηπροσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται. Η έφεσηεπιτυγχάνει με έξοδα. 490