(1996)Π Νοεμβρίου,1996 [ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ,ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, ΚΑΛΛΗΣ, ΚΡΟΝΙΔΗΣ, Δ/στές] ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΦΓΓΗ, ι'•" Εφεσείων-Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟ ΝΟΜΙΚΩΝΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Εφεσιβλήτ(ον-Καθ'ωνηαίτηση, (Αναθεωρητική ΈφεσηΑρ. 1606). Φόρος Εισοδήματος — Φορολογίεςγια τα έτη 1982 και 1987—Επί δοση ειδοποίησης για επιβολή φορολογίας — ΟπερίΒεβαιώσεως και Εισπράξεως ΦόρωνΝόμος τον 1978,(Ν.4/78), Άρθρο 47 — Εφαρμοστέες αρχές. 5 Συνταγματικό Δίκαιο — Συνταγματικότητα νόμων — Κατά πόσο το Άρθρο 47του περί Βεβαιώσεωςκαι ΕισπράξεωςΦόρωνΝόμου του 1978, αντίκειται προς ταΆρθρα 146,30και 24 τουΣυντάγματος — Κατά την εξέταση αντισυνταγματικότητας νόμων, η επιχειρηματο λογία των δικηγόρων πρέπει ναείναι εξαντλητική. \Q Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την ΠροάσπισητωνΑνθρωπίνωνΔικαιωμά των — Κατά πόσο το Άρθρο 47 τον περί Βεβαιώσεωςκαι Εισπρά ξεωςΦόρωνΝόμου παραβιάζειταΆρθρα 6και 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των ΑνθρωπίνωνΔικαιωμάτων, \5 Ο εφεσείων που είχε υποβάλει ένσταση κατά της φορολογίας τουεισοδήματος πουτουεπιβλήθηκεγιαταέτη 1982 και 1987,πλη ροφορήθηκεαπό τουςκαθ' ωνηαίτησηότι ηένστασητουδενμπο ρούσε να γίνει δεκτή, αφοΰ δεν είχε υποβληθεί εντός της νενομι20 σμένης προθεσμίας. Ο εφεσείων δεν είχε συμπληρώσει τη δήλωση εισοδήματοςγιατο 1982 αλλάτην είχε επιστρέψει μεσημείωμα,ότι είχε πλήρωσα φόρο ΛΚ14 μεβάση τηνπροσωρινή δήλωσηεισοδή ματος γιατο 1982 που είχε υποβάλειστις 11.2.
- Ηδήλωση ει σοδήματος του για το 1987 υποβλήθηκε στις 27.5.1988 αναφορικά , 25 522 / 3AAA Παφίτηv.Δημοκρατίαςκα. με δηλωτέο εισόδημα ΛΚ3.000,χωρίς όμως ο εφεσείων να υποβά λει κατάστασηεσόδων και εξόδων. Στις23.5.1983του επιβλήθηκε φορολογία επί εισοδήματος ΛΚ2.500, χωρίς ναυποβάλει ένσταση. Μετηνπροσφυγήτουοεφεσείων, αξίωνεδήλωσητουδικαστηρί ου,ότι ηαπόφασητωνκαθ' ωνηαίτησηαναφορικά μετην επιβολή σ*αυτόνφόρουεισοδήματος γιαταέτη 1982 και 1987 καθώςεπίσης καιηαπόφασημετηνοποίαοικαθ'ωνηαίτησηαρνήθηκαντηνανα θεώρησητηςπιοj-άνω φορολογίας ήτανάκυρεςκαιπαράνομες. 10 15 Το πρωτόδικο δικαστήριο αποφάνθηκεότι αποδείχθηκε η επί δοσηπουαπαιτείται απότοΆρθρο47 τουΝόμου4/78 αφού η σχε τική επιστολή έφερε τη σωστή διεύθυνση και είχε ταχυδρομηθεί. Αποφασίστηκε επίσης ότι η ένσταση δεν υποβλήθηκε εμπρόθεσμα μεαποτέλεσμα ο αιτητήςνα μηνέχειδικαίωμα προσφυγής. Ο εφεσείων, εφεσιβάλλοντας την πρωτόδικη απόφαση, εισηγή θηκεότι: 20
- Τα ευρήματαγια κανονική επίδοση και για μηυποβολή ένστα σης είναι εσφαλμένα.
- ΤοΑρθρο47 τουΝ.4/78 είναιαντισυνταγματικό. 25 30
- Το τεκμήριο του Αρθρου 47 του ίδιου νόμου είναι μαχητόκαι ισχύει εφόσο δεναποδειχθεί άλλως.
- Τοδικαστήριοδενεπελήφθηπαραπόνουτουγιαπαράλειψητων καθ*ωνηαίτησηναμηντουδώσουνεύλογηπαράτασητηςπροθεσμίαςγιαυποβολήένστασης,έστωκι' αντηθεώρησανεκπρό θεσμη. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου απέρριψε την έφεση και αποφάνθηκε ότι: 35 40 ΣύμφωναμετοΑρθρο47τουνόμουηειδοποίησητεκμαίρεταιότι επιδόθηκε αν ικανοποιηθούν οι δυο προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο,δηλαδήησωστή διεύθυνσηκαιηταχυδρόμησητουφακέλου. Ηταχυδρόμησηδεν αμφισβητήθηκε.Ηεπιστολή πουήταν συνδεδεμένημε τις ειδοποιήσεις έφερε τησωστήδιεύθυνση. Ο ισχυρισμός τουεφεσείοντα,ότιδεν αποδείχθηκεότι ηειδοποίησηκαιηυπενθύ μισητηςύπαρξηςσυστημένης επιστολής στοΤαχυδρομείοτουδόθη κανήέστωαφέθηκανστηνορθήδιεύθυνση,δενευσταθεί. Οικαθ'ων ηαίτησηεκπλήρωσαντηνμόνηυποχρέωσηπουείχαν,δηλαδήτηντα- 523 Παφίτη ν.Δημοκρατίαςκ.ά.
(1996)χυδρόμησητηςειδοποίησηςστη σωστήδιεύθυνση. Η καταχώρησητηςένστασηςήτανεκπρόθεσμηκαισυνεπώςοΔι ευθυντήςδενείχεάλληεκλογήαπότηναπόρριψητης. Οεφεσείωνθα έπρεπεσ' εκείνοτοστάδιοναυποβάλειαίτησηγιαπαράτασηχρόνου καταχώρησηςτηςένστασηςδυνάμειτουΆρθρου20τουνόμου. Δεθαεξεταστεί τοθέμααντισυνταγματικότηταςτουΆρθρου47 τουνόμου,γιατί ηπαρούσαυπόθεσηδεν είναι κατάλληληγιατέ τοιαανάλυσηκαιλόγωτουότιηεπιχειρηματολογία αναφορικάμε τοθέμα αυτόδενήταν εξαντλητική. 5 10 Ηέφεση απορρίπτεται μεέξοδα ενα ντίοντουεφεσείοντος. 15 Έφεση. Έφεσηεναντίον τηςαπόφασηςΔικαστή τουΑνωτάτου Δικα στηρίου Κύπρου (Παπαδόπουλος,Δ.) πουδόθηκε στις 8 Ιουνί ου, 1992 (Προσφυγή 949/89), με την οποία απερρίφθη η προ- 20 σφυγή του εφεσείοντος κατά της απόφασηςτου ΕφόρουΦόρου Εισοδήματος, με την οποία απέρριψε την ένσταση πουυπέβαλε κατά της φορολογίας του Εισοδήματος τουγια τα έτη 1982 και 1987, επειδήδεν είχευποβληθεί εμπρόθεσμα. 25 Ι.Φαίδωνος,για τον Εφεσείοντα. Κλ. Θεοδούλου, Ανώτερη Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Εφεσίβλητους. Cur. adv. vult. 30 ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ.: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα απαγγείλει ο Φρ. Νικολαΐδης,Δ. 35 ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Δ.: Ηπροσφυγήπουέδωσεβάσηστην παρού σαδιαδικασίαστράφηκεεναντίοντηςαπόφασηςτωνκαθ' ωνηαί τησηημερ.23.9.1989με την οποία επληροφορείτο ο αιτητής, εφε σείωνστην παρούσαδιαδικασία,ότι η ένστασηπουυπέβαλεκατά της φορολογίας του εισοδήματος τουγιαταφορολογικά έτη 1982 40 και 1987 δεν μπορούσε να γίνει δεκτή επειδή δεν είχε υποβληθεί εμπρόθεσμα μεβάσητοάρθρο20
(1)τωνπερί Βεβαιώσεως καιΕι σπράξεως ΦόρωνΝόμωντου 1978-
- Ο εφεσείων δενείχεσυ μπληρώσει τηδήλωσηεισοδήματοςγιατο 1982 αλλάτην είχεεπι524 3ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Παφίτη ν.Δημοκρατίαςκ.ά. Νικολαΐδης,Δ. στρέψει μεσημείωμα ότιείχεπληρώσει φόρο£14 μεβάσητηνπρο σωρινή δήλωση εισοδήματος για το 1982 πουείχε υποβάλει στις 11.2.
- Ηδήλωση εισοδήματοςτουγιατοέτος 1987υποβλήθη κε στις 27.5.1988 και αφορούσε δηλωτέο εισόδημα £3.000, χωρίς όμως ο εφεσείων να υποβάλει κατάσταση εσόδων και εξόδων. Στις,23.5.1983ο εφεσείων φορολογήθηκε επί εισοδήματος £2.500, χωρίςναυποβάλειένσταση. Στις20.10.1988 εκδόθηκεαναθεωρη μένηφορολογία γιατοφορολογικό έτος 1982 καθώςκαιφορολο γίαγιατοφορολογικό έτος
- Ηφορολογίατουέτους 1987ταχυδρομήθηκεστον ίδιοφάκελομετηφορολογίατουέτους 1982 ως συστημένη επιστολή. Ο εφεσείων δενπαρέλαβετην επιστολήαυ τή,παράτογεγονός ότι τουστάληκε ειδοποίηση απότοΤαχυδρο μείο,μεαποτέλεσμα ναεπιστραφείστους καθ' ωνη αίτηση. Στις 7.4.1989ο Διευθυντής του Τμήματος Εσωτερικών Προ σόδων απέστειλε στον εφεσείοντα επιστολή μετην οποίατονκα λούσεναπληρώσει μέσασεδεκαπέντεμέρες ταοφειλόμενα ποσά που αφορούσαν τα φορολογικά έτη 1982, 1986 και 1987 προς αποφυγήλήψης δικαστικώνμέτρων εναντίοντου. Στις29.8.1989 ο ελεγκτής του εφεσείοντος προσκόμισε στο Γραφείο ΦόρουΕι σοδήματοςΛεμεσούεπιστολή μετην οποίαυπέβαλε ένσταση για τις επιβληθείσες φορολογίες των ετών 1982 και.
- Οι καθ' ων ηαίτησημεεπιστολή ημερ.23.9.1989πληροφόρησαντον εφεσείο νταότιαδυνατούσανναδεκτούντηνένστασηωςεκπρόθεσμηγιατί δεν είχε υποβληθεί μέσα στα χρονικά όρια που προβλέπει το άρθρο20
(1)τουσχετικού νόμου. Μετηνπροσφυγήτουοεφεσείων αξίωνεδήλωση τουδικαστη ρίου,ότι ηπράξηήαπόφασητων καθ' ων ηαίτηση μετηνοποία τουεπιβλήθηκεφόρος εισοδήματος γιαταέτη 1982 και 1987ήταν άκυρη καιπαράνομη. Αξίωνε επίσης δήλωσηότι ηαπόφασητων καθ'ωνηαίτησημετηνοποίααρνήθηκαντηνεπανεξέτασηή ανα θεώρηση της ρηθείσας φορολογίας ήταν επίσης άκυρηκαι παρά νομη. Τοπρωτόδικοδικαστήριο στην απόφασητουδέκτηκε ότιη απαιτούμενηαπότο άρθρο47 επίδοση αποδείχθηκε,αφούηεπι στολήπουπεριείχε την ειδοποίηση έφερετησωστή διεύθυνσηκαι είχεταχυδρομηθεί καικατέληξε ότι το τεκμήριο πουθέτει τοάρ θροείχεικανοποιηθεί. Τοδικαστήριοαφούδιαπίστωσε,ότιηεπι στολή έφερετηνκανονικήδιεύθυνσηκαιταχυδρομήθηκε,οι ισχυρισμοί τουαιτητήέπρεπενααπορριφθούν. Τοδικαστήριοδέκτη κεεπίσης,ότιηένστασηδενυποβλήθηκεεμπρόθεσμακαι συνεπώς ο αιτητήςδεν είχεδικαίωμαπροσφυγής. Μετηνπαρούσα έφεσηοεφεσείων προσβάλλει τηνπρωτόδικη 525 Νικολαΐδης, Δ. Πσφίτην.Δημοκρατίαςχ,ά.
(1996)απόφαση ισχυριζόμενος, ότι το δικαστήριο εσφαλμένα κατέληξε ότι έγινε κανονική επίδοση,αφούστην πραγματικότητα δεν επι δόθηκε σ' αυτόνη σχετική ειδοποίηση,ηοποίακαι δεν περιήλθε σεγνώσητου.Οεφεσείων επικαλείταιαντισυνταγματικότητατου σχετικού κανόναγιατίπαραβιάζονταιταδικαιώματατουπουκα5 θορίζονταισταΑρθρα 146,29,30και24 τουΣυντάγματος. Προ βάλλει επίσηςτον ισχυρισμό ότιπαραβιάζονταιταάρθρα6και 13 της ΕυρωπαϊκήςΣύμβασηςγια τηΠροάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτωνκαιοι αοχέςτηςφυσικής δικαιοσύνης. Ο εφεσείων ισχυρίζεται περαιτέρω, ότι το δικαστήριο εσφαλμένα έστω και 10 βάσει του άρθρου47 κατέληξε ότι ηειδοποίηση για τις ρηθείσες φορολογίες επιδόθηκε κανονικά,γιατί δεν επληρούντο οι προϋ ποθέσεις, αφούδεν υπήρχε διεύθυνση επί τηςφορολογίας για το 1982,ενώηεπιστολή,ηοποίαόπωςισχυρίστηκανοικαθ' ωνηαί τησηότι συνόδευε τις δύο φορολογίες ανέφερε μόνο τηφορολο- 15 γία του 1982, αλλά όχι εκείνητου
- Ισχυρίζεται περαιτέρω, ότι δεν αποδείκτηκε ότι η ειδοποίηση δόθηκε στον εφεσείοντα ή έστω ότι αφέθηκε στην ορθή του διεύθυνση. Τίθεται επίσης ο ισχυρισμός ότιτοτεκμήριοτουάρθρου47 τουνόμου είναιμαχη τό και ισχύει εφ*όσον δεν αποδειχθείάλλως. Ο εφεσείων ισχύ- 20 ρίζεταιεξάλλουότι εσφαλμένατοδικαστήριοαποφάσισεότιδεν υποβλήθηκε ένσταση. Σύμφωνα με τις θέσειςτου η ένστασηκα ταχωρήθηκεκαιδεν μπορούσε ναθεωρηθεί εκπρόθεσμη,γιατί εί ναι παραδεκτόότιο ίδιοςδενείχελάβειειδοποίηση επιβολήςτων συγκεκριμένων φορολογιών. Τέλοςγίνεται ισχυρισμός ότι τοδι- 25 καστήριο δεν επελήφθη του παραπόνουτου για την παράλειψη των καθ' ων η αίτηση να μην παράσχουν εύλογηυπό τας περι στάσεις παράτασητης προθεσμίας για υποβολή της ένστασης, έστωκι αντηνθεώρησαν εκπρόθεσμη. 30 Τοάρθρο47, όπως αναριθμήθηκε,του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως ΦόρωνΝόμουτου 1978, Ν.4/78, προνοεί: "
- Αι ειδοποιήσεις επιδίδονταιπροσώπωτινί είτεδιαπρο σωπικής επιδόσεως είτε διασυστημένης επιστολής αποστελ- 35 λομένηςεις την τελευταίαναυτούγνωστήν επαγγελματικήνή ιδιωτικήν διεύθυνσιν. και εις τηντελευταίαν περίπτωσιν αι ειδοποιήσεις λογίζονται επιδοθείσαι εις μεν την περίπτωσιν προσώπων διαμενόντων εν τη Δημοκρατία ουχί βραδύτεοον της εβδόμης ημέρας αφ* ης ηεπιστολή εταχυδρομήθη,εις δε 40 την περίπτωσιν προσώπων μη διαμενόντων εν τη Δημοκρα τίαουχί βραδύτεοοντηςτριακοστής ημέραςαφ*ηςαύτη ετα χυδρομήθη. Τοιαύτη επίδοσις αποδεικνύεται επαρκώς εάν αποδειχθήότι ηεμπεριέχουσα την ειδοποίησιν επιστολή έφε526 3ΑΛΑ Παφίτην.Δημοκρατίαςχ,ά. Νικολαΐδης,Δ. ρετην ορθήν διεύθυνσιν και εταχυδρομήθηδεόντως." 5 10 15 20 25 30 35 40 Από τηνάλλη,σύμφωνα μετοάρθρο20κάθε φορολογούμενος πουαμφισβητείτηνεπιβληθείσα φορολογία μπορεί μεέγγραφηένστάση νααποταθείστοΔιευθυντήγιαεπανεξέτασηκαι αναθεώρη σητηςφορολογίας. Η ένστασηθαπρέπεινακατατεθείόχιαργότε ρατουτέλουςτουμηνόςπουέπεταιτουμηνόςεντόςτουοποίουη ειδοποίησηδόθηκεστοφορολογούμενο. Σύμφωνα πάνταμετοάρ θρο20, νοείται ότι ανο Διευθυντής ικανοποιηθεί ότι λόγωαπουσίας στο εξωτερικό, ασθένειαςήάλλης εύλογηςαιτίαςο φορολο γούμενοςεμποδίστηκεαπότουνακαταθέσειτηνειδοποίησηένστα σηςμέσαστηρηθείσαπροθεσμία,χορηγείεύλογηπαράταση. Σίγου ρατοτεκμήριοπουτίθεταιμετοάρθρο47 σχετικά μετην επίδοση τηςειδοποίησηςείναιμαχητό,γι'αυτόεξάλλουυπάρχεικαιηπρόνοιατουάρθρου20 μετην οποίαοΔιευθυντής παρέχει παράταση ανικανοποιηθείότιλόγωεύλογηςαιτίαςη ένστασηδενκαταχωρή θηκεέγκαιραΔεσυμφωνούμε μετονεφεσείοντα ότιτοπρωτόδικο δικαστήριοεσφαλμένακατέληξεστοσυμπέρασμαότι έγινεκανονι κήεπίδοσητωνεπίδικωνφορολογιών. Όπωςείπαμεκαιπιοπάνω σύμφωνα με το άρθρο47 ηειδοποίηση τεκμαίρεται ότι επιδόθηκε αν ικανοποιηθούνοι δύοπροϋποθέσεις πουθέτειτοάρθρο, δηλα δήησωστήδιεύθυνσηκαιηταχυδρόμησητουφακέλου. Ηορθήδι εύθυνση,παράτουςκάποιουςισχυρισμούςτουεφεσείοντος,ουσια στικά δεν αμφισβητήθηκε,αφούείναι φανερό, όπωςπροκύπτει εξ άλλουκαιαπότο διοικητικό φάκελο,ότι ηδιεύθυνση στηνοποία αποστάληκε η ειδοποίηση ήτανηαληθινή διεύθυνση του εφεσείο ντος. Ηειδοποίησηστάληκεμέσασεφάκελομεδιαφανήθυρίδαμέ σααπότηνοποίαδιαβάζεταιηδιεύθυνσητουπροσώπουστοοποίο αποστέλλεται. Ηδιεύθυνσηαυτήήτανεκείνηπουφέρειηεπιστολή πουσυνόδευετιςδύοειδοποιήσεις. Δεδίδουμεοποιαδήποτεσημα σίαστογεγονόςότι στιςδύοειδοποιήσεις πουσυνόδευαντηνεπι στολή παρουσιαζόταν ελαφρά διαφορετική διεύθυνση, ούτε ότι στηντρίτηδενυπήρχεκαθόλουδιεύθυνση. Τοουσιώδες είναιότιη επιστολήπουήτανσυνδεδεμένημετιςειδοποιήσεις έφερετησωστή διεύθυνσητουεφεσείοντος.Ηταχυδρόμησηδεναμφισβητήθηκε. Οι διάφοροιισχυρισμοίτουεφεσείοντοςγιατημηορθότητατηςδιεύ θυνσης, όπως είπαμε πιο πάνω, δεν μπορούν να ευσταθήσουν, όπως επίσης δεν ευσταθούν ταεπιχειρήματα,ότι στην ειδοποίηση γιατηφορολογίαγιατο 1982 δενυπήρχεδιεύθυνσηήότιηεπιστολήπουσυνόδευετις ειδοποιήσεις ανέφερε μόνοτηφορολογίαγια το 1982 καιόχι το
- Ακόμακι*ανταπιοπάνωαποτελούσαν παρατυπίες,αυτέςοιπαρατυπίεςδενείναιτέτοιεςπουναμπορούν ναδικαιολογήσουνπροσβολήττβσ\^ίεκρ>μ^ντις πράξης. Όμωςθα πρέπειναλεχθεί,ότιαπότημιαδενήταναπαραίτητοσεκάθεειδο- 527 Νικόλαΐδης, Δ. Παφίτη ν.Δημοκρατίαςχ,ά.
(1996)ποίησηναυπάρχειηδιεύθυνση του φορολογούμενου, αφούκαιοι δύο ειδοποιήσεις τόσο γιατο 1982 όσο καιγιατο 1987 συνόδευαν τηνεπιστολή στην οποία,ενπάσηπεριπτώσει,υπήρχεηδιεύθυνση τουφορολογούμενου. Από τηνάλληη αναφοράστην επιστολήμό νοτηςφορολογίαςγιατο 1982 δικαιολογείταιαπότογεγονός ότιη 5 φορολογία του 1982 ήταναναθεωρημένη,ενώτου 1987 επιβαλλό τανγιαπρώτηφορά. Δε νομίζουμε ότι είναι ηπρακτικήτουτμή ματος να αποστέλλει μαζί με τις σχετικές ειδοποιήσεις και συνο δευτικήεπιστολή. Σ'αυτήτηνπερίπτωσηστάληκεηεπιστολήαπλά και μόνοεπειδήηφορολογίαγιατο 1982 ήταν,όπωςείπαμεκαιπιο 10 πάνω,αναθεωρητική. Ούτε τοπαράπονο του εφεσείοντος ότι δεν αποδείκτηκεότιηειδοποίησηκαιηυπενθύμισητηςύπαρξηςτηςσυ στημένης επιστολής στοΤαχυδρομείοτουδόθηκαν,ήότιέστωαφέ θηκαν στην ορθή διεύθυνση δεν ευσταθεί. Ο νόμος δε θέτει στους ώμους της διοίκησης οποιαδήποτε σχετική υποχρέωση. Η μόνη 15 υποχρέωσηπουέχειτοαρμόδιοτμήμαείναιηταχυδρόμησητηςει δοποίησηςστησωστή διεύθυνση. Ο εφεσείων παραπονείται επίσης ότιτοπρωτόδικοδικαστήριο αποφάσισε εσφαλμένα ότι δεν καταχώρησε ένσταση και συνεπώς 20 απώλεσε το δικαίωμαπροσφυγής. Θασυμφωνήσουμε και μετην πιο πάνωκατάληξητουπρωτόδικουδικαστηρίου. Η ένστασηκα ταχωρήθηκεμεναλλάεκπρόθεσμα,μεαποτέλεσμαοΔιευθυντής vu μηντην εξετάσει. Τοπαράπονοαυτόσχετίζεται καιμετον ισχυρι σμό ότι το πρωτόδικο δικαστήριο εσφαλμένα δεν επελήφθη του 25 δεύτερουλόγουτηςπροσφυγής,ότιδηλαδήήτανεύλογοκάτωαπό τις περιστάσεις να δοθεί απότο Διευθυντή παράτασητηςπροθε σμίαςγιακαταχώρησητης ένστασης,κάτιπουοΔιευθυντής παρέ λειψενα πράξει. Ούτε και μεαυτήτηνεισήγησησυμφωνούμε. Ο Διευθυντής είχεενώπιοντουμίαεκπρόθεσμηένστασηκαισυνεπώς 30 δενείχεάλληεκλογήαπότουνατηναπορρίψει.Οεφεσείων σ'εκεί νοτοστάδιοθαέπρεπεναυποβάλειαίτησηγιαπαράτασητουχρό νου καταχώρησηςτης ένστασης, όπωςπροβλέπεται απότοάρθρο 20 καικατάπάσαπιθανότηταημηπαραλαβήτης ειδοποίησηςθα εθεωρείτο από το Διευθυντή ως εύλογηαιτία,με αποτέλεσμα να 35 τουπαρεχότανεύλογη παράτασηγιακαταχώρησηένστασης. Πριν τελειώσουμε θα πρέπει να πούμε ότι δεν συμφωνούμε ότι οι σχετικές διατάξεις του νόμου είναι αντισυνταγματικές ή ότι παραβιάζονταιτα Αρθρα 146, 30 ή 24 του Συντάγματος ή 40 ακόμακαι ταάρθρα 6και 13τηςΕυρωπαϊκήςΣύμβασηςγιατην Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δε σκοπεύουμε να μπούμε σελεπτομερή ανάλυσητων λόγων γιατουςοποίουςθεω ρούμε ότι ταπιοπάνωάρθραδεν συγκρούονται μετοΣύνταγμα, 528 3ΑΛΛ. 5 10 Παφιτην. Δημοκρατίαςκ.ά. Νικολαΐ&ηζ, Δ. γιατί η παρούσα υπόθεση δεν είναι κατάλληλη για μια τέτοια ανάλυσηκαιγιατί ηεπιχειρηματολογία επί τουσημείου δενήταν εξαντλητική. Αρκεί μόνο να επαναλάβουμε ότι τα δικαστήρια δενεξετάζουν τησοφίατων νόμων,αλλά μόνο τησυνταγματικότητάτους. Πα όλους τους πιοπάνωλόγους βρίσκουμε ότι η πα ρούσα έφεση θαπρέπει νααπορριφθείκαιδιάταύτα απορρίπτε ται. Η πρωτόδικηαπόφασηκαθώςκαιηπροσβαλλόμενη διοικη τικήπράξηεπικυρώνονται. Η έφεση απορρίπτεται μεέξοδαενα ντίον του εφεσείοντος όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητήτου Δικαστηρίου. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον τον εφεσείοντα. 529