(1996)Χρ. Κληρίδης, για το Ενδιαφερόμενο πρόσωπο Κάτια Πιριλλίδου. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ:Την ενδιάμεση απόφασηθαδώσει οΠικής, Π. 5 ΠΙΚΗΣ,Π.: OL ακόλουθοι είναι οι λόγοι έφεσης όπωςπροσ διορίζονται στην ειδοποίηση έφεσης. "
- ΤοεύρηματουΠρωτοδίκουΔικαστηρίουότιτοσχέδιουπηρε σίας "προνοεί για υπηρεσία στη θέση Αρχιφοροθέτη γενικά" 10 (προτελευταία παράγραφος σελίς 5) είναι εσφαλμένο γιατί δεν λήφθηκευπ' όψιν ηαλλαγήτωντίτλων των θέσεων ΑρχιφοροΘέτηςή/καιωςΛειτουργός Διευρευνήσεως Φορολογικών Υποθέ σεων (εις τον Κρατίκόν Προϋπολογισμό) σε Αρχιφοροθέτη 1ης και 2αςτάξίως ενώ το σχέδιουπηρεσίαςδενάλλαξεως όφειλε. 15 Καιτογεγονός όιι γιαπροαγωγήλαμβάνεταιπάντοτευπ*όψιν ητελευταία ημερομηνία προαγωγήςήτοι εκείνητηςθέσεως Αρ χιφοροθέτη 1ης τάξεως, (παρακαλούμε ίδετε ΔΕΥΤΕΡΗ ΓΡΑ ΠΤΗΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΩΝΑΓΓΗΤΩΝ ημερ.27.3.92 Παραγρ.Α). 20
- ΤοεύρηματουΠρωτοδίκουΔικαστηρίου ότι εξέλιπε ητεκ μηρίωση των ισχυρισμών τωνΑιτητών - Εφεσειόντων εν σχέσει προς την ΑΞΙΑ, ΠΡΟΣΟΝΤΑ και ΠΛΑΝΗ ΠΕΡΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ είναι εσφαλμένο (Παρα καλούμε ίδετε ΠΡΩΤΗκαιΔΕΥΤΕΡΗ ΓΡΑΜΜΗ ΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΓΓΗΤΩΝ). 25
- Το εύρημα του Πρωτοδίκου Δικαστηρίου ότι "η γενική αξιολόγηση του αιτητή δεν επηρεάζεται καθόλου" (Δεύτερη Παράγραφος Σελίς 12) είναι εσφαλμένο." 30 Οι εφεσίβλητοι και το ενδιαφερόμενο πρόσωποαμφισβητούν την εγκυρότητατων λόγων 2και3.Υπέβαλαν ότι στερούνταιαι τιολογίας. Αναλογιζόμενοι την ατέλειατουλόγου 3,οι εφεσείοντες απέσυραντο λόγο αυτό. Υποστήριξαν όμως,ότι ο λόγος 2 35 αιτιολογείται μετηνπαραπομπήη οποίαγίνεται στην αγόρευση τους κατά την εκδίκαση τηςπροσφυγής. Με όση ελαστικότητα και ανκριθεί ο λόγος 2,περιλαμβανο μένου και τουγεγονότος ότι διατυπώθηκεχωρίς τηβοήθειαδικηγόρου,δεν μπορεί παρά ναχαρακτηριστεί - ως προς τοαντι κείμενο το οποίο θέτει προς εξέταση -αόριστος και ατελής, σε σχέσημετην στοιχειοθέτηση του. 548 40 3ΑΛΛ 5 10 15 20 Φιλίππου χ.ά. ν.Δημοκρατίας (Αρ. 2) Πικής, Π. Ο εφεσείων 2, ο οποίος επιχειρηματολόγησε εκ μέρους και των δύο εφεσειόντων, προσπάθησε να μας εξηγήσει εκείνο το οποίοήθελε ναεγείρει μετηδιατύπωσητου λόγου 2της έφεσης, παραπέμποντας μας,σε αποσπάσματατης πρωτόδικης απόφασης ταοποίακατάτην εισήγηση τουθίγονται μετο λόγο
- Και μετάτις εξηγήσεις πουδόθηκαν, τοκενό στον προσδιορισμό του σφάλματος για το οποίο επιδιώκεται ο παραμερισμός της από φασης,παραμένει αγεφύρωτο. Ηαιτιολογία συναρτάται με το σφάλμα στο οποίο θεμελιώ νεται ο συγκεκριμένος λόγος έφεσης. Ο λόγος 2, στερείται αι τιολογίας. Η αναφοράστην αγόρευση πουυποβλήθηκε στοπρω τόδικο δικαστήριο, δεν μπορεί να πληρώσει το κενό που υφί σταται. Ούτε γενική αναφορά, σε αγόρευση που υποβάλλεται στοπρωτόδικοδικαστήριο,θαμπορούσε ναστοιχειοθετήσει την αιτιολογία λόγου έφεσης. Η ύπαρξη τέτοιας δυνατότητας θα άφηνε, σε μεγάλο βαθμό, τον καθορισμό της αιτιολογίας στο ίδιο το δικαστήριο,πράγμαανεπίτρεπτο. Ο λόγος 2 της έφεσης είναι ατελής και συνεπώς μή έγκυρος. Ηέφεσηπεριορίζεται στο μόνο έγκυρο λόγο έφεσης, τον πρώτο, ως προς τον οποίο θαακούσουμε τους διαδίκους. Η έφεσηπεριορίζεται στην εξέτα ση τον λόγου