clr/1996/1996_4_1393.pdf

(2)του Ν. 111/85). Δήμοι — Πειθαρχική αρμοδιότητα — Η άσκηση της δεν προϋποθέτει απαραιτήτως την έκδοση των κανονισμών του Άρθρου 53

(2)τον Ν.111/85. 1393 Βασιλείου ν.Δήμου Παραλιμνίουκαι/ήΆλλου(Αρ. 1)

(1996)Διοικητικό Δίκαιο — Πειθαρχικό δίκαιο — Η ύπαρξησχεδίου υπηρε­ σίαςτης θέσηςπου κατέχειοπειθαρχικώςδιωκόμενοςδενείναιπρο­ απαιτούμενογια τηδίωξητουγια παράβασηκαθήκοντος— Πάσχου­ σα παρά ταύτα ηδίωξηκαιπειθαρχική διαδικασίαστην κριθείσαπε­ ρίπτωση— Περιστάσεις καιακυρότητες. ΦυσικήΔικαιοσύνη— Αρχές—Το αξίωματουασυμβίβαστου τηςύπαρ­ ξης των ιδιοτήτων κατήγορου και κριτού στό ίδιο πρόσωπο —Η εφαρμογή της αρχής σε πειθαρχική διαδικασία στην κριθείσαπερί­ πτωση. 5 10 ΔιοικητικόΔίκαιο—Πειθαρχικό δίκαιο— Ηαπαίτησηαμεροληψίαςτων πειθαρχικώνκριτών — Παραβίαση τηςστην κριθείσαπερίπτωση. Ο αιτητής άσκησε τηνπροσφυγήκατά τηςπειθαρχικήςποινήςτης 15 αναγκαστικής αφυπηρέτησης πουτου επεβλήθη επικαλούμενος αλλε­ πάλληλες ακυρότητεςτηςόληςπειθαρχικήςδιαδικασίαςεναντίοντου. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικη απόφαση, αποφάσισεότι:

1. Κατάτηνακρόασητωνεναντίοντουκαταγγελιώντηςπροσφυγήςο αιτητήςυπέβαλεότι ησύνθεση τηςερευνητικής επιτροπήςδενπλη­ ρούσετιςπροϋποθέσεις συλλογικού οργάνου,ηαριθμητικήδύναμη τουοποίουδενμπορείναυπολείπεταιτωντριών μελών. Π.Δ.Δαγ- 25 τόγλου "Γενικό Διοικητικό Δίκαιο"Β' έκδοση 1984, σελ.
2. Ο παραλληλισμός δεν ευσταθεί. Ηερευνητική επιτροπή στερείται του πρωταρχικού χαρακτηριστικού συλλογικού οργάνου που εί­ ναι η αποφασιστική αρμοδιότητα, δηλαδήη εξουσία να εκδίδει 30 εκτελεστές διοικητικές πράξεις.
3. Ταπρακτικάτηςπειθαρχικήςδίκης,ενπροκειμένω,γιατηνορθόρητατων οποίωνδενυπάρχειαμφισβήτηση,τηρήθηκαναπόπρό­ σωπο άλλο απότο γραμματέατου Δήμου, ο οποίος σύμφωνα με 35 την παράγραφο 11του Δεύτερου Πίνακα,Κανονισμοί Συνεδριά­ σεων καιΕργασιών Συμβουλίου,του Άρθρου 43,τουΝόμου,έχει την ευθύνη για την τήρηση των πρακτικών του Δημοτικού Συμ­ βουλίου. Αντικειμενικοί λόγοι καθιστούσαν αδύνατητην τήρηση τωνπρακτικώναπότογραμματέαοιοποίοι επικεντρώνονται στο 40 γεγονός ότι ο ίδιος κατέθεσε ως μάρτυραςστην πειθαρχική δίκη. Αντίθετα μετηνεισήγησητωναιτητώνη μητήρησητωνπρακτικών απότογραμματέαδεν είχε οποιεσδήποτε συνέπειες στην εγκυρό­ τητατηςδιαδικασίας, 1394 20 4 Α.Α.Δ. Βασιλείου ν.Δήμου Παραλιμνίουκαι/ήΆλλου(Αρ. 1)
4. Δεδιαπιστώνεταιηύπαρξηκανόναπουνααποκλείει τοδικηγόρο οοποίος στοιχειοθέτησετιςπειθαρχικέςκατηγορίες απότηνπρο­ βολήτους ενώπιον τουπειθαρχικούσώματος. 5 10 15 20 25 30 35 40
5. Η απουσία κανονιστικών διατάξεων ρυθμιστικών της άσκησης της πειθαρχικής εξουσίας δεν αποκλείει την άσκησηπειθαρχικής αρμοδιότηταςεπίτουπροσωπικούδημοσίαςαρχήςήοργάνου. Οι κανόνεςτηςφυσικήςδικαιοσύνης στοιχειοθετούν τοπλαίσιο της πειθαρχικήςδιαδικασίας. Οι κανόνες αυτοί εξειδικεύονται στην περίπτωση της Κύπρου στις διατάξεις του Αρθρου 12.5 τουΣυ­ ντάγματοςκαιείναι επάλληλοι μεεκείνους πουισχύουν στηνποι­ νικήδίκη. ΤοΑρθρο53

(2)τουΝόμου 111/85 δενκαθιστά,εν πά­ σηπεριπτώσει, τηνκανονιστική εξειδίκευσητωνκαθηκόντων του υπαλλήλου του δήμου προϋπόθεση για την ανάληψηκαι άσκηση της πειθαρχικής εξουσίας. Νοουμένου ότι τηρούνται οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης η απουσίακανονιστικής ρύθμισης δεν αποτελεί παράγοντα ανασταλτικό της άσκησης της πειθαρχικής αρμοδιότητας. Στην προκείμενη περίπτωση με την εξαίρεσητης αοριστίας ως προς τις κατηγορίες και τησυμμετοχήτουΔημάρχου στους κριτές της πειθαρχικής ευθύνης του αιτητήτηρήθηκαν οι κανόνες τηςφυσικής δικαιοσύνης. 5. Ηεξειδίκευσητωνκαθηκόντωνυπαλλήλου δημοσίας αρχήςμέσω κανονιστικών ρυθμίσεων δεναποτελείπροϋπόθεσηγιατην άσκησηπειθαρχικήςαρμοδιότητας. Εγείρεται το ερώτημα,ποιαήσαντακαθήκοντατου αιτητήως εκ τουδιορισμούτουωςδημοτικούμηχανικού. Τοθέμααυτόαγνοή­ θηκεολωσδιόλουκατάτηνπειθαρχικήδιαδικασία. Πρώτο,τοκαθήκον τοοποίο οαιτητής κατ' ισχυρισμόπαρέλειψε να εκπληρώ­ σει δεν προσδιορίζεται στις κατηγορίες όπως δεν προσδιορίζο­ νταιταεξυπακουόμενααπότηθέσητουδημοτικούμηχανικούκα­ θήκοντατου αιτητή. Ηπαράλειψηαυτήκαθιστούσε αδύνατοτον προσδιορισμό της πειθαρχικής ευθύνης του αιτητήκαι σε συνάρτησημεαυτή τηναπόδειξητωνκατηγοριών. Η αμέλειαστην εκτέ­ λεσηκαθήκοντος συνιστά πράξη αντινομική προςτο υπαλληλικό καθήκον. Προϋποθέτει όμως τον προσδιορισμό του καθήκοντος γιατον καθορισμό τηςαπείθειας. Ηπαράλειψηεξειδίκευσης τουκαθήκοντοςτου αιτητήπροσλαμ­ βάνειακόμαμεγαλύτερες διαστάσεις στοπλαίσιο των γεγονότων τηςπαρούσαςυπόθεσηςενόψεικαιτης ολοσχερούςαπουσίας λε­ πτομερειών ωςπροςταγεγονότα ταοποίαστοιχειοθετούν τιςκα­ τηγορίες. 1395 Βασιλείου ν.Δήμου Παραλιμνίουκαι/ήΆλλου(Αρ. 1)

(1996)Η απουσία των γεγονότων που στοιχειοθετούν τις κατηγορίες υπήρξε παντελής. Αποτελεί, όπως και στην ποινική δίκη, προϋ­ πόθεσηγια τηθεμελίωση του πειθαρχικού πταίσματοςηγνωστο­ ποίηση στον κατηγορούμενο των γεγονότων που το στοιχειοθε­ τούν. Τα δικαιώματατου κατηγορουμένου τα οποίακατοχυρώνονται στο Άρθρο 12

(5),αποτελούν και δικαιώματατουκατηγο­ ρουμένου στην πειθαρχική δίκη. 5 Παράτις ενστάσειςτουαιτητήστην εγκυρότητα τουκατηγορητη­ ρίουοιοποίεςδιατυπώθηκανκατάτηνέναρξητηςδιαδικασίας,οι 10 καθ' ωνηαίτησηδεμερίμνησαν γιατηδιόρθωσητουκαιάφησαν τοκενό στη στοιχειοθέτησητων κατηγοριών νααιωρείται σ' όλη τηδιάρκειατηςδίκης. 6. Συντρέχει όμως και άλλος ανεξάρτητος λόγος που δικαιολογεί 15 την ακύρωση της επίδικης απόφασης. Αυτός προκύπτει απότη συμμετοχήτου Δημάρχου στη σύνθεση τουπειθαρχικού σώματος που επιλήφθηκε των κατηγοριών εναντίον του αιτητή. Αποτελεί αξίωματης φυσικής δικαιοσύνης ότικανέναςδενμπορεί ναείναι κριτής της ιδίαςαυτούυπόθεσης. 20 Προέκτασητηςαρχήςαυτήςείναιότικατήγοροςδενμπορείναεί­ ναιπαράλληλακαικριτήςτου κατηγορουμένου. Ανεξάρτητα απότο ασυμβίβαστοτων δύο ιδιοτήτων τουκατηγό- 25 ρουκαικριτήελλείπειστηνπροκείμενηπερίπτωση,λόγωτηςσυμ­ μετοχής του Δημάρχου, και το τεκμήριο της αμεροληψίας, απα­ ραίτητο προσόν για την άσκηση των καθηκόντων του κριτή στην πειθαρχικήδίκη. ΟΔήμαρχοςόχι μόνοείχεπροβείστηνκαταγγε­ λίαεναντίοντουαιτητή,αλλάταυτόχροναγνωστοποίησε στοσυμ- 30 βούλιο ότι οίδιος είχεανακαλύψειατασθαλίεςγιατιςοποίεςοαιτητήςήτανυπεύθυνος. Ηπροσφυγή επιτυγχάνειμε έξοδα. 35 Αναφερόμενεςυποθέσεις: Republic v. Mozoras

(1966)3C.L.R. 356, Republicv. Georghiades

(1972)3 CLR. 594, Απόφαση Συμβουλίου Επικρατείαςαρ.376/34, 1934 ΑΛ, 976, Haros v.Republic4 R.S.C.C. 39, 1396 40 4 Α.Α.Δ. Βασιλείου ν.ΔήμουΠαραλιμνίουκαι/ήΆλλου(Αρ.1) Morsisv.Republic4R.S.C.C. 133, Menelaou v. Republic

(1980)3CLR. 467, 5 Petrou v.Republic

(1980)3CLR. 203, Papacleovoulouv.Republic

(1982)3C.L.R. 187, Matsas v. Republic

(1988)3(B) CL.R. 1448, 10 ΑπόφασηΣυμβουλίουΕπικρατείαςαρ.715/31,

(1931)Βσ.408, Papanayiotou v. C.T.O. andAnother

(1986)3C.L.R. 790, 15 Kontemeniotis v. C.B.C.

(1982)3CL.R. 1027, SoteriadouandOthersv.Republic

(1985)3 CL.R. 300, Louca v. RepublicandOthers

(1989)3CLR. 672. 20 Προσφυγή. ΠροσφυγήεναντίοντηςαπόφασηςτουΔημοτικούΣυμβουλίου τουΔήμουΠαραλιμνίουμετηνοποίαεπιβλήθηκεστονΑιτητήητι25 μωρίατηςαναγκαστικήςαφυπηρέτησης. Α. Σ. Αγγελίδης, γιατονΑιτητή. Α. Παντελίδης, γιατους Καθ' ωνη αίτηση. 30 Cur. adv. vult. ΠΙΚΗΣ, Π.:Το 1986 ο αιτητήςδιορίστηκεστηθέση τουΔημο­ τικούΜηχανικούστηνυπηρεσίατουΔήμουΠαραλιμνίου.Με επι35 στολήτου στοΔήμο στις 20Φεβρουαρίου 1992, διαμαρτυρήθηκε γιατί αδρανούσε επειδή δεν του ανατίθεντο καθήκοντα από την προϊσταμένη αρχή. Με αφορμή αυτή την επιστολή ο Δήμαρχος ανέφερε,κατά την συνεδρία τουΔημοτικού Συμβουλίου - 25Φε­ βρουαρίου 1992-ότι ήλθεηώρατοΔημοτικόΣυμβούλιονα επι40 ληφθεί "του μεγάλουκεφαλαίου που λέγεται Δημοτικός Μηχανι­ κός". Στη συνέχεια ο Δήμαρχος προέβη στην ακόλουθη δήλωση όπως καταγράφεται σταπρακτικά: "Συγκεκριμέναοκ.Δήμαρχοςανέφερεκαταγγέλονταςσυγχρό1397 Πικής,Π. Βασιλείουν. ΔήμουΠαραλιμνίουχαι/ήΆλλου (Αρ.1)

(1996)νως το ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΜΗΧΑΝΙΚΟ κ. Βασιλείουστο Δημοτικό Συμβούλιο,ότι τις τελευταίες ημέρες έχειανακαλύψειατασθα­ λίες μέσα σε φακέλους των οικοδομών για τις οποίες είναι υπεύθυνος ο ίδιοςκαισυγκεκριμένες υποθέσεις:" 5 Στησυνέχεια το Συμβούλιο επελήφθητηςκαταγγελίαςτουΔη­ μάρχου. Αποφάσισε: (α)Να θέσει τον αιτητή σε διαθεσιμότητα και (β) να διορίσει ερευνητική επιτροπήγιατηνεξέτασητωνκαταγγελιών.Ηαπόφα- 10 σηκοινοποιήθηκε στον αιτητήτηνεπαύριο. Στην επόμενη συνεδρία τουΔημοτικού Συμβουλίου - 5Μαρτί­ ου 1992 -αποφασίστηκε ο διορισμός τριμελούς ερευνητικής επι­ τροπήςαπαρτιζόμενηςαπότουςκκ.Α.ΛάντοκαιΠ.Παυλίδη,και 15 τρίτο πρόσωπο το οποίο θαεπιλεγόταν σε κατοπινήσυνεδρία με­ τά απόεισήγησητου Δημάρχου. Σε μεταγενέστερο στάδιο ηαπό­ φασηγιατη σύνθεσητης επιτροπής τροποποιήθηκε με τον περιο­ ρισμό των μελώντης σεδύοκαιτηναντικατάστασητουκ. Παυλί­ δη απότον κ. Παναγιώτου.Κατάτην ακρόαση της προσφυγής ο 20 αιτητήςυπέβαλεότιη σύνθεσητηςερευνητικής επιτροπήςδενπλη­ ρούσετιςπροϋποθέσεις συλλογικούοργάνου, ηαριθμητικήδύνα­ μητουοποίου δεν μπορεί ναυπολείπεται τωντριών μελών.Π.Δ. Δαγτόγλου "ΓενικόΔιοικητικό Δίκαιο"Β' έκδοση 1984, σελ.

1. 25 Οπαραλληλισμός δεν ευσταθεί. Ηερευνητική επιτροπή στερεί­ ται τουπρωταρχικούχαρακτηριστικούσυλλογικούοργάνουπου είναι ηαποφασιστικήαρμοδιότητα,δηλαδήη εξουσία να εκδίδει εκτελεστέςδιοικητικέςπράξεις. 30 Στις 25 Οκτωβρίου 1992, τέθηκε υπόψη του Δημοτικού Συμ­ βουλίου η έκθεση της ερευνητικής επιτροπής η οποίαπαραπέμ­ φθηκεστουςνομικούς συμβούλους τουδήμουγιαμελέτη. Μενεώ­ τερηαπόφασητου συμβουλίου, 28 Νοεμβρίου 1992,αποφασίστη­ κε η παραπομπή της εξέτασης των πορισμάτων της ερευνητικής 35 επιτροπής σε τρίτο δικηγόρο,τον κ. Παντελίδη, προς εξέτασηκαι σύνταξη του κατηγορητηρίου. Συντάχθηκε το κατηγορητήριοβά­ σει του οποίου προσάφθηκανδεκαεννέακατηγορίες μετις οποίες αποδίδεται στον αιτητήαντίστοιχος αριθμόςπειθαρχικών παρα­ πτωμάτων. Μεμιαεξαίρεση,οικατηγορίεςαφορούναμέλειαστην 40 εκτέλεσητουκαθήκοντοςτουαιτητήσεσχέσημε"αριθμόφακέλων του Δήμου". Ταγεγονότα που στοιχειοθετούν τις κατηγορίες δεν προσδιορίζονται. Αυτή είναι σε συντομία η προϊστορία της πει­ θαρχικήςδίωξηςτουαιτητήηακρόασητηςοποίαςάρχισε στις 29 1398 4 Ά.Α.Δ. Βασιλείου ν.Δήμου Παραλιμνίουκαι/ήΆλλου(Αρ. 1) Πικής,Π. Μαρτίου
2. Οαιτητήςεμφανίστηκευπερασπιζόμενοςαπόδικηγόρο.Εξαρ­ χήςδιατυπώθηκανενστάσεις στοκατηγορητήριοκαιτοέγκυροτης 5 διαδικασίαςηοποίαπροηγήθηκε της πειθαρχικήςδίωξης. Οι εν­ στάσεις απορρίφθηκαν.Κλήθηκε καικατέθεσε κατάτηνπειθαρχι­ κήδίκησημαντικόςαριθμόςμαρτύρωνοιοποίοιεξετάστηκαναπό τον κ.Πάντελίδηο οποίοςδιηύθυνε τηνκατηγορίαμεεντολήτου Δήμου,καιαντεξετάστηκαναπότοδικηγόροτουαιτητή. Μετάτο 10 πέρας της υπόθεσης της κατηγορίας,ο αιτητής απαλλάγηκεαπό επτάκατηγορίεςκαικλήθηκε σεαπολογίαγιατις υπόλοιπεςδέκα στις οποίεςτελικάκρίθηκεένοχος.Οικατηγορίες 1 και2αποσύρ­ θηκαν πριν την έναρξη της δίκης. Ο ίδιος δεν κατέθεσε ενόρκως ενώπιον του πειθαρχικού συμβουλίου, προέβησε δήλωση με την 15 οποίααμφισβήτησεότι επιλήφθηκεήότιείχεστηνκατοχήτουτους φακέλουςστους οποίουςαφορούσανοιπλείστεςτωνκατηγοριών ήότι ποτέ απείθησεσε οδηγίεςτηςπροϊσταμένης αρχήςπεραίνο­ νταςότι ήταναθώος. 20 25 30 35 40 Η ετυμηγορία του Δημοτικού Συμβουλίου ανακοινώθηκε και στη συνέχεια ανατέθηκε στον Πρόεδρο του Συμβουλίου, το Δή­ μαρχο,ναετοιμάσει το αιτιολογικό της απόφασης.Αυτόσυνοψί­ ζεταιστηδιαπίστωσηότιημαρτυρίατων μαρτύρωνκατηγορίαςη οποία έτεινενα υποστηρίξει τις κατηγορίες έγινεπιστευτή. Η εισήγηση τουαιτητήότι ηαπόφασητων καθ' ων ηαίτησηδεν είναι αιτιολογημένη στερείται ερείσματος. Του επιβλήθηκε η τιμωρία τηςαναγκαστικήςαφυπηρέτησηςσετρειςαπότιςδέκακατηγορίες· στις υπόλοιπες κατηγορίες δεν επιβλήθηκε οποιαδήποτεποινή. Η ποινή της αναγκαστικής αφυπηρέτησης είναι μια από τις ποινές που προβλέπεται από το άρθρο 57

(1)του περί Δήμων Νόμου. (Ν.111/85).Πρέπει να σημειώσωπριν ολοκληρώσω τηναναφορά μουστο ιστορικό τηςπειθαρχικήςδίκηςou και μετάτοπέραςτης πειθαρχικής δίκης ο αιτητής επανέλαβε τις ενστάσεις του στην εγκυρότητα τηςδιαδικασίας επικαλούμενος σειράλόγων οι οποίοι αποτελούν καιτηνομικήβάσηστην οποίαθεμελιώνεται τοαί­ τημα για την ακύρωση της επίδικης απόφασης.Τα πρακτικάτης πειθαρχικήςδίκης,γιατην ορθότητατων οποίωνδενυπάρχει αμ­ φισβήτηση,τηρήθηκαναπόπρόσωπο άλλο απότογραμματέατου Δήμου,οοποίοςσύμφωναμετηνπαράγραφο 11τουΔεύτερουΠίνάκα,Κανονισμοί Συνεδριάσεων και Εργασιών Συμβουλίου, του άρθρου43, του Νόμου,έχει την ευθύνηγια την τήρηση των πρα­ κτικών του Δημοτικού Συμβουλίου. Αντικειμενικοί λόγοι καθι­ στούσαναδύνατητηντήρησητωνπρακτικώναπότογραμματέαοι οποίοι επικεντρώνονται στογεγονός ότι ο ίδιοςκατέθεσε ωςμάρ1399 Πικής,Π. Βασιλείουν. ΔήμουΠαραλιμνίουκαι/ήΆλλου (Αρ. 1)

(1996)τυράς στην πειθαρχική δίκη.Αντίθετα με την εισήγησητων αιτητων ημητήρηση των πρακτικών απότογραμματέαδενείχεοποι­ εσδήποτε συνέπειες στην εγκυρότητα τηςδιαδικασίας. Οι κύριοι λόγοι που έχουν προβληθεί για κάθε ένα απότους 5 οποίους επιδιώκεται η ακύρωση της επίδικης απόφασης είναι οι ακόλουθοι:

(1)Η άσκηση πειθαρχικής εξουσίας από το Δημοτικό Συμβούλιο στην απουσίακανονιστικών διατάξεων ρυθμιστικών τηςάσκη- 10 σήςτης.Τοάρθρο53

(2)τουΝόμου 111/85 παρέχει εξουσία στο Δήμο να εκδίδει κανονισμούς γιατην άσκηση τηςπειθαρχικής εξουσίας. Πειθαρχικοίκανονισμοί δενεκδόθηκαναπότοΔήμο. Ηεισήγηση τουαιτητήείναιότι στην απουσίατουςαφέθηκεκε­ νό το οποίο καθιστούσε αδύνατη την ανάληψηκαιάσκησηπει- 15 θαρχικήςεξουσίας απότοΔήμο Παραλιμνίου.

(2)Ηαπουσία σχεδίου υπηρεσίας καιγενικότερα κανονισμών κα­ θοριστικών τωνκαθηκόντωντουΔημοτικού Μηχανικού, καθι­ στούσε αδύνατη την άσκηση πειθαρχικής εξουσίας εναντίον 20 του.Τοάρθρο53

(2)τουΝόμου 1Π/85 παρέχει εξουσία στοΔή­ μοναθεσμοθετεί τακαθήκοντατουπροσωπικού μετην έκδοση κανονιστικών πράξεων. Όπως προέκυψε κατά την πειθαρχική δίκη, σχέδια υπηρεσίας δεν εκδόθηκαν ούτε έχουν προσδιορι­ στεί με οποιαδήποτε άλληπράξητα καθήκοντα της θέσης που 25 κατέχει ο αιτητής. Η παράλειψη αυτή, καθιστούσε, υπέβαλε ο αιτητής, αδύνατητηνάσκησηπειθαρχικής εξουσίας.

(3)Η αοριστία των κατηγοριών. Η απουσία λεπτομερειών στον προσδιορισμό των πειθαρχικών αδικημάτωνγενικάκαιειδικά 30 ηπαράλειψηκαθορισμού των γεγονότων ταοποία στοιχειοθε­ τούν τις κατηγορίες είναι, σύμφωνα μετην εισήγησητου αιτη­ τή μοιραία για την τύχητης διαδικασίας.Το κενό στον τομέα αυτόμεγενθύνεται καιαπότογεγονός ότιτακαθήκοντααπότα οποία ο αιτητής κατ' ισχυρισμό είχε παρεκκλίνει, ήταν άγνω- 35 στα στην απουσίασχεδίου υπηρεσίας.

(4)Ηπαραβίαση της αρχήςτου φυσικού δικαίουηοποία απαγο­ ρεύει τη διπλή ιδιότητα του κατηγόρου και κριτήτουκατηγο­ ρουμένου. Ηθέσητου αιτητήείναι ότι ηαρχήαυτήκαθιστού- 40 σεαπαράδεκτητησυμμετοχή τουΔημάρχου,οοποίος υπέβαλε την καταγγελία εναντίον του αιτητή,απότησύνθεσητου Δη­ μοτικού Συμβουλίου, του πειθαρχικού σώματος το οποίο επε­ λήφθητων κατηγοριών πουακολούθησαν. Ηένσταση στη συμ1400 4 Ά.Α.Δ. Βασιλείου ν. ΔήμουΠαραλιμνίου και/ήΆλλου (Αρ. 1) < > Πικής, Π. μετοχή του Δημάρχου στη σύνθεση του πειθαρχικού σώματος συναρτάται και με την προκατάληψη η ύπαρξη της οποίας έπρεπενατοναποκλείσει απόσυμμετοχήστοσώματωνκριτών τηςευθύνηςτου αιτητή. 5 10

(5)Ηάσκησητουκαθήκοντοςτουκατηγόρουαπότονίδιοδικηγό­ ροοοποίος αξιολόγησε τηνέκθεση τηςερευνητικής επιτροπής και συνέταξε τοκατηγορητήριο.Οαιτητής ισχυρίστηκε ότιοι δύο ιδιότητεςδενμπορείνασυμβιβαστούν. Η ένστασηαυτή δεν τεκμηριώνεται μεαναφοράσεοποιαδήποτεαρχήδικαίου*ούτε διαπιστώνεταιηύπαρξηκανόναπουνααποκλείειτοδικηγόρο οοποίος στοιχειοθέτησε τις κατηγορίες απότην προβολήτους ενώπιοντουπειθαρχικούσώματος.Αυτόςολόγοςακυρότητας δεν θαμαςαπασχολήσει άλλο. 15

(6)Ηαποστέρηση του δικαιώματοςκλήτευσης μαρτύρων,ενόψει τηςάρνησης δύο μελώντουΔημοτικού Συμβουλίου νααποβά­ λουν τηνιδιότητα του κριτή και νακαταθέσουν ως μάρτυρες υπεράσπισηςότανκληθούν απότονκατηγορούμενο. 20 Πειθαρχική αρμοδιότητα Ηαπουσίακανονιστικώνδιατάξεων ρυθμιστικών τηςάσκησης της πειθαρχικής εξουσίας δεν αποκλείει την άσκησηπειθαρχικής 25 αρμοδιότηταςεπί τουπροσωπικούδημοσίαςαρχήςήοργάνου. Η πειθαρχικήαρμοδιότηταενυπάρχεικαιπροκύπτειαπότηνιεράρχισητωνκαθηκόντωνλειτουργών δημόσιαςυπηρεσίας.Η πειθαρ­ χική εξουσία είναι επακόλουθο της σχέσης αυτής.Ηάσκηση της δεν συναρτάταιμε τηθεσμοθέτηση των κανόνων τηςπειθαρχικής 30 διαδικασίας.Οικανόνες τηςφυσικήςδικαιοσύνης στοιχειοθετούν τοπλαίσιο τηςπειθαρχικήςδιαδικασίας. Οικανόνες αυτοί εξειδι­ κεύονται στην περίπτωσητης Κύπρουστις διατάξειςτου Αρθρου 12.5 του Συντάγματοςκαι είναι επάλληλοι μεεκείνους που ισχύ­ ουν στην ποινικήδίκη.(Republicof Cyprus through ThePublic 35 Service Commission v.Mozoras

(1966)3CL.R. 356, 368.) To άρ­ θρο53

(2)τουΝόμου 111/85 δενκαθιστά,ενπάσηπεριπτώσει,την κανονιστική εξειδίκευσητωνκαθηκόντωντουυπαλλήλου του δή­ μου προϋπόθεση γιατην ανάληψη καιάσκηση τηςπειθαρχικής εξουσίας.Νοουμένουότιτηρούνταιοικανόνεςτηςφυσικήςδικαι40 οσύνης ηαπουσία κανονιστικής ρύθμισης δεναποτελεί παράγο­ ντα ανασταλτικό της άσκησης της πειθαρχικής αρμοδιότητας. Στην προκείμενη περίπτωση με την εξαίρεση τηςαοριστίας ως προς τιςκατηγορίεςκαιτησυμμετοχή τουΔημάρχουστους κριτές τηςπειθαρχικήςευθύνηςτουαιτητήτηρήθηκανοι κανόνεςτηςφυ1401 Πικής,Π. Βασιλείου ν. ΔήμουΠαραλιμνίουκαι/ήΆλλου (Αρ.1)

(1996)σικής δικαιοσύνης. Καθήκοντα υπαλλήλων. Προκύπτει απότην Ελληνική καιτην Κυπριακήνομολογία ότι 5 η εξειδίκευσητων καθηκόντων υπαλλήλου δημοσίας αρχής μέσω κανονιστικών ρυθμίσεων δεν αποτελεί προϋπόθεση γιατηνάσκη­ σηπειθαρχικήςαρμοδιότητας. Αναμφιβόλως στηναπουσίαπεριε­ κτικού καθορισμού των καθηκόντων υπαλλήλου δεν μπορεί να αποδοθούνσ' αυτόνκαθήκονταάλλααπό εκείναταοποίαεξυπα- 10 κούονται απότη θέσηστην οποία διορίζεται. (ΒλέπεRepublic ν. Lefkos Georghiades

(1972)3CL.R. 594,

1. ΠορίσματαΝομο­ λογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας(1929-1969)σ.
2. Απο­ φάσεις Συμβουλίου Επικρατείας 1934 Α.
3. σ.976, Απόφαση 376/34.) 15 Εγείρεται το ερώτημα, ποιαήσαν τακαθήκοντατου αιτητήως εκ του διορισμού του ως δημοτικού μηχανικού. Το θέμα αυτό αγνοήθηκε ολωσδιόλου κατά την πειθαρχική διαδικασία.Πρώτο, το καθήκον το οποίο ο αιτητής κατ' ισχυρισμό παρέλειψε να εκ- 20 πληρώσει δεν προσδιορίζεται στις κατηγορίες όπως δεν προσδιο­ ρίζονταιταεξυπακουόμενα απότηθέσητουδημοτικού μηχανικού καθήκοντα του αιτητή. Η παράλειψη αυτή καθιστούσε αδύνατο τον προσδιορισμό της πειθαρχικής ευθύνης του αιτητήκαι σε συ­ νάρτηση με αυτή την απόδειξη των κατηγοριών. Η αμέλεια στην 25 εκτέλεσηκαθήκοντος συνιστά πράξηαντινομική προς τουπαλλη­ λικόκαθήκον.Προϋποθέτει όμως τον προσδιορισμό τουκαθήκο­ ντος για τον καθορισμό τηςαπείθειας. Η παράλειψη εξειδίκευσης του καθήκοντος του αιτητή προ- 30 σλαμβάνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις στο πλαίσιο των γεγο­ νότων της παρούσαςυπόθεσης ενόψει και της ολοσχερούς απου­ σίας λεπτομερειών ως προς ταγεγονότα ταοποία στοιχειοθετούν τις κατηγορίες. 35 Αοοιστία κατηγοριών. Ηαπουσίατων γεγονότων που στοιχειοθετούν τις κατηγορίες υπήρξε παντελής. Αποτελεί, όπωςκαιστην ποινικήδίκη, προϋπό­ θεσηγιατηθεμελίωση τουπειθαρχικούπταίσματοςηγνωστοποι- 40 ηση στον κατηγορούμενο των γεγονότων που το στοιχειοθετούν. Τα δικαιώματα του κατηγορουμένου τα οποία κατοχυρώνονται στο άρθρο 12

(5), αποτελούν καιδικαιώματατου κατηγορουμένου στην πειθαρχική δίκη όπως έχει επανειλημμένα αποφασιστεί και 1402 4 Α.Α.Δ. 5 10 Βασιλείου ν.ΔήμουΠαραλιμνίουκαι/ήΆλλου(Αρ. 1) Πικής,Π. διακηρυχθεί από το Δικαστήριο. (Βλέπε Haros v. Republic, 4 RSCC 39. Morsis v.Republic* RSCC 133. Menelaou v. Republic

(1980)3 C.L.R. 467. Petrou v. Republic

(1980)3 CL.R. 203. Papacleovoulou v. Republic

(1982)3 CL.R. 187. Matsas v. Republic

(1988)3(B) CL.R. 1448.) • KaL η Ελληνική νομολογία αναγνωρίζει ότι παράλειψη εξειδί­ κευσης τωνγεγονότων ταοποίαστοιχειοθετούν τηνκατηγορίακα­ ταρρίπτουν το βάθρο του κατηγορητηρίου και καθιστούν τηδιαδικασίαάκυρηστην ολότητα της.(Βλέπεεπίσης ΠορίσματαΝομο­ λογίας του Συμβουλίουτης Επικρατείας(1929-1959)σ.365. Ευρε­ τήριο Αποφάσεων Συμβουλίου Επικρατείας (1935-1940) σ.71. Αποφάσεις Συμβουλίου Επικρατείας

(1931)Β Απόφαση 715/31 σ.408.) 15 20 25 30 35 40 Στηνπροκείμενη περίπτωση ηαπουσίατων στοιχείων ταοποία συνθέτουν κάθε μια απότις κατηγορίες στις οποίες ο αιτητής κρί­ θηκε ένοχος υπήρξε παντελής. Οι κατηγορίες δεν εξειδικεύουν ού­ τι το καθήκον το οποίο ο αιτητής παρέβη ούτε τα γεγονότα τα οπυι11 συνθέτουν την αμέλεια για την οποίακατηγορήθηκε. Το Λοθρο 12.5(a) του Συντάγματος καθιστά την αποκάλυψη τηςφύσης τηςκατηγορίαςκαιτους λόγους τηςαποδιδόμενης στον κατηγορούμενο ευθύνης αναφαίρετοδικαίωματου κατηγορουμένου. Είναι μέσα απόαυτήτη γνώσηπου κατοχυρώνεται τοδικαί­ ωματουκατηγορουμένου να υπερασπιστεί. Παρά τις ενστάσεις του αιτητήστην εγκυρότητα τουκατηγορη­ τηρίου οι οποίες διατυπώθηκαν κατά τηνέναρξητηςδιαδικασίας, οι καθ'ων ηαίτησηδεν μερίμνησαν για τηδιόρθωση του και άφη­ σαν το κενό στη στοιχειοθέτηση των κατηγοριών να αιωρείται σ' όλη τη διάρκεια της δίκης. Το αναπόφευκτο επακόλουθο είναι η ακύρωσητης διαδικασίαςκαι των αποτελεσμάτων της. Συντρέχει όμως καιάλλος ανεξάρτητος λόγος που δικαιολογεί την ακύρωση της επίδικης απόφασης. Αυτός προκύπτει από τη συμμετοχή του Δημάρχου στη σύνθεση του πειθαρχικού σώματος που επιλήφθηκε των κατηγοριών εναντίον του αιτητή. Αποτελεί αξίωμα της φυσικής δικαιοσύνης ότι κανένας δεν μπορεί να είναι κριτής της ιδίας αυτού υπόθεσης. (Βλέπε μεταξύ άλλων Ρ. Papanayiotou v.C.T.O. and Another

(1986)3CL.R. 790,799,βλέ­ πε επίσης Τάχου -Σύγχρονοι Τάσεις της Αρχής της Νομιμότητος εις το Διθίκηπκόν Δίκαιον

(1973)σ.137.) 1403 Πικής, Π. Βασιλείου ν. Δήμου Παραλιμνίουκαι/ήΆλλου(Αρ. 1)

(1996)Προέκτασητηςαρχήςαυτήςείναιότικατήγοροςδεν μπορείνα είναι παράλληλακαικριτήςτουκατηγορουμένου. Ανεξάρτητα απότο ασυμβίβαστοτων δύο ιδιοτήτωντουκατη­ γόρου και κριτή ελλείπει στην προκείμενη περίπτωση, λόγω της 5 συμμετοχής του Δημάρχου, και το τεκμήριο της αμεροληψίας, απαραίτητο προσόν για την άσκηση των καθηκόντων του κριτή στην πειθαρχική δίκη. ΟΔήμαρχοςόχι μόνο είχεπροβεί στηνκα­ ταγγελία εναντίον του αιτητή, αλλά ταυτόχρονα γνωστοποίησε στο συμβούλιο ότι ο ίδιος είχε ανακαλύψει ατασθαλίες για τις 10 οποίες ο αιτητήςήταν υπεύθυνος. Ηβεβαιότηταως προς την ευ­ θύνητουαιτητήσεσυνδυασμόμετηνυποβολήτηςκαταγγελίαςεύ­ λογα θαεδικαιολογούσαν τρίτο πρόσωπο ενήμερο αυτώντων γε­ γονότων να θεωρήσει το Δήμαρχο ως στερούμενο των εχεγγύων τουαμερόληπτουκριτήτηςευθύνηςτουκατηγορουμένου. Διαφο- 15 ρετικήθαήτανηπερίπτωση ανηαναφορά τουΔημάρχουπεριο­ ριζότανστηνανάγκηγιατηδιερεύνησηκαταγγελιών εναντίοντου αιτητήήτουτρόπου άσκησης των καθηκόντωντου. Η μορφοποί­ ηση οριστικής γνώμης για την ευθύνη του και ηπροβολή της ως του βάθρουτηςκατηγορίαςαποστέρησε το Δήμαρχο απόταεχέγ- 20 γυα αμεροληψίας, που συνιστά προϋπόθεση για την εκπλήρωση του έργου του κριτή του κατηγορουμένου. Kontemeniotis ν. C.B.C.

(1982)3CL.R. 1027 -βλ. σελ. 1035. Sateriadouand Others v. Republic

(1985)3 CL.R. 300. YiannoullaLouca v. Republic and Others

(1989)3 CL.R. 672. 25 Καταλήγωότι και ησυμμετοχή του Δημάρχου στοπειθαρχικό σώμα που επελήφθητων κατηγοριών συνιστά πρόσθετοανεξάρ­ τητολόγοοοποίοςδικαιολογεί τηνακύρωσητηςαπόφασης.Ενό­ ψει τηςκατάληξηςστην οποίαέχω αχθείδενκρίνω αναγκαίατην 30 εξέταση του τελευταίου λόγου ο οποίος προβλήθηκεγιατην ακύ­ ρωσητηςαπόφασης ήτων περιστατικών κάτωαπόταοποία υπε­ βλήθητοαίτημαγιατην πρόσκληση προςδύομέλη του συμβουλί­ ου νακαταθέσουν ως μάρτυρεςυπεράσπισης. 35 Καταλήγωότι ηπροσφυγήπρέπειναεπιτύχει μεέξοδακαιεκ­ δίδεται ανάλογη διαταγή. Η επίδικη απόφασηακυρώνεται στην ολότητα τηςβάσητουΑρθρου 146.4(β) του Συντάγματος. Ηπροσφυγήεπιτυγχάνει μεέξοδα. 1404