(1996)28 Ιουνίου, 1996 [ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΑ ΑΡΘΡΑ 146 ΚΑΙ 28 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Χ'ΆΡΑΠΗ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Καθ'ων ηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 702/95) Κοινωνικές Ασφαλίσεις — Σύνταξη ανικανότητας προς εργασία — Άρθρο 38
(3)(α) — Δυνατότητα υποβολής του συνταξιοδοτουμένου προσώπου σε ιατρική επανεξέταση,καθ' οιονδήποτεχρόνο— Εύλο γα ο Εξεταστής Απαιτήσεωνδιέκοψετη σύνταξη του αιτητήενόψει των διαπιστώσεων του Ιατρικού Συμβουλίου. 5 Οαιτητήςπροσέβαλε μετηνπροσφυγήτου,τηναπόφασητωνκαθ' ων ηαίτησηνατερματίσουν τησύνταξηανικανότηταςτου,μετά από ιατρικήεπανεξέτασητηςκατάστασηςτουαπόΙατρικόΣυμβούλιο. 10 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτονταςτην προσφυγή,αποφά σισεότι: Τίποτε από ότι, προβλήθηκε από τον αιτητή,δεν ευσταθεί. Κατ' αρχήνηδυνατότητατηςκαθ'οιονδήποτεχρόνουποβολήςπροσώπου, 15 προς το οποίο χορηγήθηκε σύνταξη ανικανότητας,σε ιατρικήεπανε ξέταση,προβλέπεται στοΑρθρο 38
(3)(α)τουπερί Κοινωνικών Ασφα λίσεων Νόμουτου 1980 όπως έχει τροποποιηθεί. Οαιτητής δενμπο ρεί λοιπόν ναπαραπονείταιγιατο ότι τουζητήθηκεναυποβληθεί εκ νέουσε ιατρικήεξέταση.Έπειτα,ητελευταία εξέταση απότο Ιατρικό 20 Συμβούλιο αποτελούσε δέουσα και επαρκή έρευνα της κατάστασης του,ηδεαπόφασητου Εξεταστή Απαιτήσεων γιαδιακοπήτηςσύντα ξης ανικανότηταςήτανέκδηλα η μόνη ενδεδειγμένη τόσο από πραγ ματικήςόσοκαιαπόνομικής άποψης.Κατέστηδηλαδήαναπόφευκτη 1764 4 Α.Α.Δ. 5 10 15 Χ'Άράπη ν.Δημοκρατίας ενόψειτωνπλέονπρόσφατωνιατρικώνδιαπιστώσεωνπερίτηςυγεί αςτουαιτητή.Οιδιαπιστώσεις αυτέςπαρείχανενπροκειμένωαπό μόνεςτουςτηναναγκαίααιτιολογία. Εφόσονοαιτητήςμπορούσενα ασκείπλήρωςτοεπάγγελμαοδηγού,η συνέχισηχορήγησηςσύνταξης ανικανότηταςθαήτανοπωσδήποτεαδικαιολόγητη. Οσυνήγοροςτου αιτητή εισηγήθηκεωστόσοότιη ικανότητατουαιτητήγιαεργασία θα έπρεπεναείχεαντικρυστεί μεαναφοράπροςτηθέση δεσμοφύλακα απότηνοποίαείχεαφυπηρετήσειπρόωρατο 1978παρότιγιαέντεκα τόσαχρόνιααπασχολείτοωςοδηγόςταξί. Μιατέτοιααντίκρυση θα παραγνώριζε τηναπό μακρού χρόνου διαμορφωθείσακατάσταση πραγμάτων,ήτοι,τηναποκτηθείσασυνήθηαπασχόλησητουαιτητήως οδηγού καιτοότιη σύνταξη ανικανότηταςτουείχεχορηγηθεί με αυ τότοδεδομένο.Δενείχετότεπαραπονεθείκαιδενείχεπροσβάλειτην αντίστοιχηαπόφαση.Δενμπορείλοιπόντώραναεπανέρχεται επικαλούμενοςμιαάλληκατάστασητουαπώτερουπαρελθόντος. Ηπροσφυγήαπορρίπτεταιμεέξοδα. Προσφυγή. 20 Προσφυγήμετηνοποίαπροσβάλλεταιη απόφασητωνΚαθ' ων ηαίτηση μετην οποίατερματίσθηκε ηπαροχήσύνταξηςανικανό τηταςστον αιτητή. 25 Α Σ.Αγγελίδης, γιατον Αιτητή. Ε.Κλεόπα, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας,γιατους Καθ'ων η αί τηση. 30 Cur.adv. vult. ΝΙΚΟΛΑΟΥ,Δ.: Πρώταμιααναφοράστο ιστορικό τηςυπόθε σης το οποίο θαφωτίσει ό,τι εγείρεται για εξέταση. Ο αιτητής απασχολήθηκε ως μόνιμος δεσμοφύλακας στοΤμήμα Φυλακών 35 από 1Οκτωβρίου 1965μέχρι 1Ιουνίου 1978οπότε αφυπηρετησε πρόωραγιαλόγουςυγείας.Ακολούθως απασχολήθηκεωςοδηγός ταξί.Το 1989, ήτοι, μετά πάροδο έντεκα χρόνων, αποτάθηκε στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεωνγιασύνταξηανικανότητας.Επι καλέστηκε καρδιακάεπεισόδια, αναπηρίαστοχέρι,δισκοπάθεια 40 καιυπέρταση.Μερικάτουλάχιστο απόαυτάταπροβλήματαείχαν εκδηλωθεί προτού ακόμααφυπηρετήσει απότηθέσηδεσμοφύλα κα. Παραπέμφθηκεσε Παθολογικό Ιατρικό Συμβούλιο τοοποίο, αφούκατάτο 1990τονεξέτασε,γνωμοδότησεότιήτανμόνιμαανί κανος να απασχολείται ωςοδηγός ταξί ήμεοτιδήποτε άλλο.Κα1765 Νικολάου,Δ. Χ'Άράπη ν.Δημοκρατίας
(1996)τόπιν αυτής της γνωμάτευσης ο Εξεταστής Απαιτήσεων ενέκρινε τοαίτημαμεαποτέλεσμαναχορηγηθεί στον αιτητήπλήρηςσύντα ξηανικανότηταςαπό29 Σεπτεμβρίου
- Σεσύντομο χρονικό διάστηματοΤμήμα Κοινωνικών Ασφαλί- 5 σεων θεώρησε σκόπιμη την ιατρική επανεξέταση του αιτητήκαι τονπαρέπεμψε,αυτήτηφορά,σε ΙατρικόΣυμβούλιο αποτελούμε νοαπόειδικούςκαρδιολόγους.ΕξετάστηκετονMaLOτου 1991αλ λάχωρίς κατάληξηδιότιδενπαρουσίασεορισμένα ιατρικάπιστο ποιητικάπουενδιέφεραν.Εξετάστηκε εκνέουτονΦεβρουάριοτου 10 1992 οπότε γνωμοδοτήθηκε ότι ήτανμεν ανίκανοςγια απασχόλη σηως οδηγός ταξί αλλά ικανόςγια εργασίαηοποίαδεν θααπαι τούσε παρά μόνο περιορισμένες δυνάμεις, ενδείξεις των οποίων δόθηκαν.Ωςαποτέλεσμα οΕξεταστής Απαιτήσεων αποφάσισεότι ηανικανότητατουαιτητήδενξεπερνούσε ποσοστό 75%καικαθό- 15 ρισε το ύψος της σύνταξης ανάλογα. Ο αιτητής προσέβαλε την απόφαση του Εξεταστή Απαιτήσεων με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο. Στις20 Ιουλίου 1993 τοΑνώτατο Δικαστήριοακύρω σετηναπόφαση. Ολόγοςτηςακύρωσης βρίσκεται στην ακόλουθη περικοπή: 20 'Το νέο ΙατρικόΣυμβούλιοβρήκετοναιτητήικανόγιαεκτέ λεση εργασίας που απαιτεί περιορισμένες δυνάμεις. Το θέμα, όμως, δεν τελειώνει εδώ.Οι καθ' ων ηαίτηση είχανκαθήκον, λαμβάνοντας υπόψη τη γνώμη του Ιατρικού Συμβουλίου, να 25 διενεργήσουν τηνκατάλληλη έρευναπουθατους οδηγούσε στη διαπίστωση καιπροσδιορισμό του βαθμούαπώλειαςτηςπρος το κερδίξειν ικανότηταςτου αιτητήκαι του ύψους της συντά ξεως του, με βάσητα συμπεράσματα στα οποίαθα κατέληγαν. Από το φάκελοτουαιτητήδεφαίνεταιναέγινεκαμιάέρευνα ή 30 διαπίστωση ως προς ταθέματααυτά. Βρίσκω ότι η μείωσητου ποσού της συντάξεως του αιτητή στην παρούσα περίπτωση,χωρίς να προηγηθούν ηκατάλληλη έρευνα και διαπιστώσεις και ο καθορισμός της απώλειας της 35 προςτοκερδίζειν ικανότηταςτου,ήταναυθαίρετηκαισυνεπώς ηεπίδικηαπόφασηπρέπειν' ακυρωθεί γιατολόγο αυτό." Ακολούθησεπερίοδος σχεδόν δύο ετών κατάτην οποίατοδικαί ωμαπουείχεπροηγουμένως αναγνωριστεί στον αιτητήγιαπλήρη 40 σύνταξη ανικανότητας δεν μεταβλήθηκε με οποιαδήποτε πράξη. Ωστόσο,τροχιοδρομήθηκε στο μεταξύ νέα επανεξέτασηαναφορι κά με την υγεία του αιτητή. Στις 11 Νοεμβρίου 1994, το Τμήμα Κοινοϊνικών Ασφαλίσεων τον παρέπεμψε σε Ιατρικό Συμβούλιο, 1766 4 Λ.Α.Δ. Χ'Άράπη ν.Δημοκρατίας Νικολάου, Δ. πάλι αποτελούμενο απόειδικούς καρδιολόγους. Το οποίο, κατό πιν εξέτασης του αιτητήκαι με το ωφέλημα, αυτήτη φορά,των αποτελεσμάτων δοκιμασίας κόπωσης και διερεύνησης μευπερή χους,γνωμοδότησε στις 9 Μαΐου 1995 ότι οαιτητήςδεν ήταν κα5 τάεκείνο τον χρόνο ανίκανοςγιαάσκησητου επαγγέλματοςοδη γού. Κατ' ακολουθίαν ο Εξεταστής Απαιτήσεων τερμάτισε τησύ νταξηανικανότηταςαπότην 1Ιουνίου
- Οαιτητήςπροβάλλει ότιη απόφασηγιατερματισμό (α) λήφθη10 κεκατ'αντίθεσηπροςτοΣύνταγμακαιτονόμο,τουςκανόνεςφυ σικής δικαιοσύνης και τις αρχές χρηστής διοίκησης- (β) αποτελεί λανθασμένη άσκηση διακριτικής εξουσίας που φέρεται να παρα βίασεκεκτημένα δικαιώματα τουκαινόμιμες προσδοκίες του1 (γ) λήφθηκε χωρίς δέουσα έρευνα, υπό καθεστώς πλάνης περί τα 15 πράγματα, καθ' υπέρβαση ή κατάχρηση εξουσίας και με λανθα σμένα κριτήρια' (δ) στερείται αιτιολογίας- και (ε) παραγνωρίζει δεδικασμένο. Κατάτηγνώμη μου τίποτε απόό,τι προβλήθηκε δεν ευσταθεί. 20 Κατ' αρχήν η δυνατότητα της καθ' οιονδήποτε χρόνο υποβολής προσώπου,προς το οποίο χορηγήθηκε σύνταξη ανικανότητας,σε ιατρική επανεξέταση, προβλέπεται στο άρθρο 38
(3)(α) του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμουτου 1980 όπως έχειτροποποιη θεί. Οαιτητής δεν μπορεί λοιπόν να παραπονείται γιατο ότι του 25 ζητήθηκε να υποβληθεί εκ νέου σε ιατρικήεξέταση. Έπειτα, ητε λευταία εξέταση από το Ιατρικό Συμβούλιο αποτελούσε δέουσα και επαρκήέρευνατηςκατάστασηςτου, ηδεαπόφασητουΕξετα στήΑπαιτήσεων γιαδιακοπήτηςσύνταξηςανικανότηταςήτανέκ δηλαημόνη ενδεδειγμένη τόσο απόπραγματικήςόσοκαιαπό νο30 μικής άποψης. Κατέστη δηλαδή αναπόφευκτηενόψει των πλέον πρόσφατων ιατρικών διαπιστώσεων περί της υγείας τουαιτητήΟι διαπιστώσεις αυτές παρείχαν εν προκειμένω από μόνες τους την αναγκαίααιτιολογία. Εφόσον ο αιτητής μπορούσε να ασκεί πλήρως το επάγγελμα οδηγού, η συνέχιση χορήγησης σύνταξης 35 ανικανότηταςθαήταν οπωσδήποτε αδικαιολόγητη.Ο συνήγορος τουαιτητήεισηγήθηκε ωστόσοότι η ικανότητατου αιτητήγιαερ γασίαθαέπρεπεναείχεαντικρυστεί μεαναφοράπροςτηθέση δε σμοφύλακααπότηνοποίαείχεαφυπηρετήσειπρόωρατο 1978 πα ρότι για έντεκα τόσα χρόνια απασχολείτο ως οδηγός ταξί.Κατά 40 τηνάποψημουμιατέτοιααντίκρυσηθαπαραγνώριζετην από μα κρού χρόνου διαμορφωθείσα κατάσταση πραγμάτων, ήτοι, την αποκτηθείσα συνήθηαπασχόλησητουαιτητήωςοδηγούκαιτοότι ησύνταξη ανικανότηταςτου είχεχορηγηθεί με αυτότο δεδομένο. Δεν είχετότε παραπονεθείκαιδεν είχεπροσβάλει την αντίστοιχη 1767 Νικολάου, Δ. Χ'Άράπη ν.Δημοκρατίας
(1996)απόφαση.Δεν μπορεί λοιπόντώραναεπανέρχεται επικαλούμενος μιαάλλη κατάστασητουαπώτερουπαρελθόντος. Ηαίτησηαποτυγχάνεικαιαπορρίπτεταιμεέξοδαεναντίοντου αιτητή.Ταέξοδαναυπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητη. Ηπροσφυγή απορρίπτεται με έξοδα. 1768 5