(1996)10Ιουλίου, 1996 [ΝΙΚΗΤΑΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΞΕΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Αιτητές, ν. ΑΡΧΗΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ, Καθ' ης ηαίτηση. (Σννεκδικαζόμενες υποθέσειςΑρ. 130/95 &249/95) Οργανισμοί Δημοσίου Δικαίου — Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου — Υπάλληλοι — Προαγωγές — Κανονισμός 10
(5)και 24 της Κ.Δ.Π. 220/82 — Κήρυξη τους ως υπερβαινόντων την σχετική νομοθετική εξουσιοδότηση(ultra vires) — Διευκρίνιση τον σχετικού της δικαστι κής απόφασης — Συνέπειες και περιστάσεις στην κριθείσαπερίπτω- 5 ση— Ερμηνεία και τουΚαν. 10(a). Διοικητικό Δίκαιο — Διορισμοί/Προαγωγές— Αξιολόγηση υποψηφίων και σχετικοί χαρακτηρισμοί τους — Μπορούν να ποικίλουν από το ένασυναρμόδιοοργάνοστο άλλο. 10 Προσφυγήβάσει τουΆρθρον 146τουΣυντάγματος —Αόγοιακυρώσεως — Έλλειψηαμεροληψίας— Πως αποδεικνύεται. Οι αιτητές επεδίωξαντην ακύρωσητηςπροαγωγήςτων ενδιαφε- 15 ρομένων μερώνστηθέσηΥποδιευθυντήΤεχνικών Υπηρεσιών. Το Ανώτατο Δικαστήριο,απορρίπτοντας τις προσφυγές,αποφά σισεότι: 20 1. Οι Κανονισμοί 10
(5)και24κηρύχθηκανultraviresτωνδιατάξεων τουνόμου στηνυπόθεσηΑνδρέαςΠολυκάρπουν.Α.ΤΗ.Κ.
(1988)3 Α.Α.Δ. 1461. Κρίθηκε πως το αρμόδιο όργανο για διορισμούς καιπροαγωγέςστηνΑρχήήτανμόνοτοΔιοικητικόΣυμβούλιο. 1934 4 Λ.Α.Δ. Ξενίδης κ.ά. v.Α.ΤΗ.Κ. Από τη μελέτητης απόφασηςΠολυκάρπου, ανωτέρω,προκύπτει ότι ηυπέρβαση της εξουσιοδότησης αφορούσε αποκλειστικάτις πρόνοιες του Καν. 10
(5)για διορισμό ήπροαγωγή υπαλλήλου απόόργανοάλλο απότοΔιοικητικό Συμβούλιο. 5 Οποιαδήποτεαμφιβολίακαιανυπήρξε αναφορικάμετην έκταση ακυρότηταςδιαλύθηκε με τηδιευκρίνηση του σκεπτικού τηςαπό φασηςπουέγινεμετάαπόκοινήπρωτοβουλίατων δικηγόρων. 10 15 20 25 30 35 40 Ηακυρότητατου Καν. 10
(5)(β)ήταν μερική. Η αρμοδιότητα του Σ.Π. να γνωματεύει για τους κρινόμενους τομεάρχες έμεινεάθι κτη. Συνεπώς μπορούσε ναπροβεί σε εισήγησηπροςτην Αρχή η οποία πήρε,ωςαρμόδιο όργανο,την επίδικηαπόφαση, συνεκτιμώντας την με ταάλλανόμιμα στοιχεία. Ο Καν.24ανέθεσε στην Αρχήσυλλογικά τακαθήκονταπουασκούσεγιατουπόλοιποπρο σωπικότο Σ.Π., όπωςοκαταρτισμόςκαταλόγουπροακτέων, στά σιμων κ.λ,π.,πουδεν περιλάμβανε όμως τις ευθύνες του αναφο ρικά μετους τομεάρχες: βλέπε Καν. 10
(7). Η αρμοδιότητα που σύμφωνα μετον Καν. 24 Βανατίθεταιστην Αρχήείναι εκείνητου Καν. 10
(6)και
(7)καιόχι η αρμοδιότητατουΣ.Π.να συμβουλεύ εισύμφωνα μετο μέρος τηςπαραγράφου5(β)ηοποίαδιασώθηκε και ήταν έγκυρη. Συνεπώς δεν ευσταθούν οιισχυρισμοί πως δεν εφαρμόστηκε ενπροκειμένω το ισχύον νομοθετικό καθεστώς ούτε μπορείνασυναχθείότι ηληφθείσα απόφασηείναιασυμβίβαστημε αυτό.
- Τοπως αξιολογεί κάθεόργανο πουεμπλέκεται στην προαγωγική διαδικασία τους υποψηφίους είναι δική του ανεξάρτητη ευθύνη. Φτάνειηαξιολόγηση τουναμηνέρχεται σεσύγκρουση μετααντικειμενικά στοιχεία. Αλλωστεαυτήπρέπει ναείναι ηraisond' etre τηςσυμμετοχής τους γιατηνεπιλογήτουκαταλληλότερου. Η ανε ξάρτητη εκτίμηση του κάθε οργάνου μπορεί αλλά δεν είναι απα ραίτητονασυμπίπτει μεεκείνη τωνάλλων. Εδώη αξιολόγηση της Αρχής δεν ήτανκαθόλου ασυμβίβαστη με τα δεδομένα των φύλλων πορείαςκαιτωνάλλων παραγόντωνπουσυστάθμισε ηΑρχή.
- Ηπείρακαιταπροσόντατωνυποψηφίωνσυνιστούν στοιχείαπου αποτελούν το υπόστρωμα όλων των αρετών πουσυνδέονται και προσδιορίζουν την καταλληλότητα την οποία μνημονεύει ρητάη παράγραφος9του Καν. 10.Διαφορετικάη τελευταία αυτήέννοια θαέμενεγράμμακενό.
- Είναι γνωστή ηαρχήπως ηκατηγορίαγιαέλλειψηαμεροληψίας πρέπει ναθεμελιώνεται με επαρκή βεβαιότητααπότο κατάλληλο 1935 Ξενίδης κ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ.
(1996)αποδεικτικό υλικό-Γιαννούλα Αονκα &Αλλος ν. Δημοκρατίας. Τα δυσμενή σχόλια προϊσταμένου απόμόνατους δεσυνιστούν προκατάληψη Είναι μέσα στα πρωταρχικάτου καθήκοντα σαν κριτήτωνυφισταμένωντου. 5 Οι προσφυγέςαπορρίπτονται με έξοδα. Αναφερόμενεςυποθέσεις: 10 Polycarpoua.o. v.C.Y.T.A.
(1988)3C.L.R. 1461, Κοντογιώργηκ.ά. v.Δημοκρατίας
(1995)4Α.Α.Δ. 960, 15 Louca a.o. v. Sawaa.o.
(1989)3C.L.R.
- Προσφυγές. Προσφυγές εναντίοντηςαπόφασηςτηςΚαθ'ηςηαίτηση Αρχής μετην οποίαπροάχθηκαν στη θέση Υποδιευθυντή Τεχνικών Υπη- 20 ρεσιών ταενδιαφερόμενα μέρηαντίοι Αιτητές. Α. Κωνσταντίνου,γιατον Αιτητή στην Υπόθεση αρ. 130/
- Α. Ευσταθίου, γιατους Αιτητές στην Υπόθεση αρ.249/
- 25 Χ" Ιωάννου, γιατην Καθ'ηςη αίτηση. Cur.adv. vult. 30 ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ.: Οιαιτητέςπροσβάλλουν, μεχωριστή προσφυγή οκαθένας,τηναπόφασητηςκαθήςηαίτησηΑρχής ημερ. 22/12/94, ηοποίακοινοποιήθηκε μεεγκύκλιο τηνεπομένη.Η Αρχή είχεπροάξει στηθέση Υποδιευθυντή Τεχνικών Υπηρεσιών ταενδιαφερό μεναπρόσωπαΑντώνη Πάρπα,ΧαράλαμποΠερικλέους και Κλε- 35 άνθη Σολέα. Στο δικαστήριο είχε προσφύγει και ο υποψήφιος Ανδρέας Χ'Τιάννης (αιτητής αρ.2 στην προσφ. αρ. 249/95). Η προσφυγή του, πουστρεφόταν εναντίον των ιδίων προαγωγών, απορρίφθηκε στις 29/11/
- Τηνπρωτοβουλία γιααυτήτηνεξέλι ξηανέλαβεοδικηγόρος τουοοποίος,μετηνάδειατουδικαστηρι- 40 ου,τηναπέσυρε. Ησυνεκδίκαση τωνδύο προσφυγών οφείλεται στο γεγονός ότι ερείδονται στην προμνησθείσα απόφαση ημερ. 22/12/94,τηνομιμότητα τηςοποίας οι υπόλοιποι αιτητές αμφι σβήτησαν. 1936 4 Α.Α.Δ. Ξενίδης κ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ. Νικήτας, Δ. Οι προαγωγές έγιναν ύστερα από επανεξέταση που κατέστη επιβεβλημένη από την ακυρωτική απόφασητου Ανωτάτου Δικα στηρίου ημερ.29/11/94στις προσφυγές μεαρ.583/91(πουείχεκα ταθέσειοπροσφεύγων στην 130/95), 786/91(τουνυναιτητή 1 στην 5 προσφυγή249/95)και άλλες. ΗΑρχήθεώρησε ότι οι προαγωγές έπρεπενακριθούν στο πλαίσιοτουνομικούκαιπραγματικού κα θεστώτος πουεπικρατούσε την 1/1/88.Ενώ,σύμφωνα μετη δικα στικήαπόφαση,οορθόςχρόνος στον οποίοόφειλε ναανατρέξειη Αρχή για σκοπούς επανάκρισης ήταν η 1/6/88.Η ακύρωοηήταν 10 αναπόφευκτη δεδομένου ότι τα σχετικά στοιχεία κατά την τελευ ταία ημερομηνίαήταν διαφορετικά. Ο αιτητής στην προσφυγή 130/95 (Ξ. Ξενίδης) επιτίθεται κατά της απόφασηςκυρίως γιατί έχει την άποψη -και προέβη και σε 15 σχετική εισήγηση - ότι παραβιάστηκετονομικό καθεστώς πουδιείπε τηνυπόθεσηκατάτοχρόνο έκδοσης της ακυρωτικήςαπόφα σης. Ηπαράβαση έγκειται κατάτην αντίληψητου στο ότι ηγνω μοδότηση του Συμβουλίου Προσωπικού (εφεξής Σ.Π.), που λή φθηκευπόψηαπότο Διοικητικό Συμβούλιο της Αρχής, αντέκειτο 20 στις διατάξειςτων κανονισμών 10
(5)(β) και 24 των περί Προσω πικούτης ΑρχήςΤηλεπικοινωνιών ΚύπρουΓενικών Κανονισμών του 1982 (Κ.Δ.Π.220/82)μετον τρόποπουθα εξηγήσουμε. Χρειάζεται όμως πρώτα ηαποσαφήνισητων σχετικών διατά25 ξεων των κανονισμών του 1982, πουκαιοι δύοπλευρές δέχονται πως είναι το δίκαιο που ίσχυε. Διευκρινίστηκε περαιτέρω -και συμφωνώ-πωςδεντυγχάνουνεφαρμογήςοι νέοι κανονισμοί των ετών 1989-1990.Την αρμοδιότητα για προαγωγή ανώτερου προ σωπικού ασκούσε το Διοικητικό Συμβούλιο:καν. 10
(5)(α).Ας ση30 μειωθεί ότι οι επίδικες συγκαταλέγονται στις θέσεις αυτήςτηςκα τηγορίας:καν.4
(3)(Α).Τις προαγωγέςστους βαθμούςτουυπόλοι που προσωπικού διενεργούσε το Σ.Π.Πρόσθετα στο υπηρεσιακό αυτό όργανο δόθηκε εξουσία να γνωματεύει για τις προαγωγές τωνκρινόμενων τομεαρχών. OLενδιαφερόμενοι, όπωςκαιοιαιτη35 τές,κατείχανκατάτονκρίσιμο χρόνοτηθέσητομεάρχηπουείναι ηαμέσωςκατώτερητων επιδίκων. Οι κανονισμοί 10
(5)και24 κηρύχθηκανultra vires των διατά ξεων του νόμου στην υπόθεση Ανδρέας Πολυκάρπου κ.ά. ν. 40 Α.ΤΗ.Κ.
(1988)3 Α.Α.Δ. 1461. Κρίθηκε πως το αρμόδιο όργανο για διορισμούς καιπροαγωγέςστην Αρχήήτανμόνο το Διοικητι κό Συμβούλιο. Έτσι,σύμφωνα μετην εισήγηση, ηακυρότητατου καν. 10
(5)(β) άφησε σε ισχύ κατά τον ουσιώδη χρόνο (Ιούνιο του 1988) μόνο τους Καν. 10
(5)(α)και 10
(6). Κατά συνέπεια τιςπροα1937 Νικήτας, Δ. Ξενίδης κ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ.
(1996)γωγέςμπορούσεναδιενεργήσει ηΑρχή [(καν.10
(5)(α)]ύστερααπό εισήγηση τουΓενικούΔιευθυντή [(καν. 10
(6)]χωρίς ναέχει πιάλό γο το Σ.Π..Εφόσον ηΑρχήστήριξε την επίδικηαπόφασηκαι στη γνώμητου Σ.Π.είναιφανερόότιπαραβιάστηκετονομοθετικόκα θεστώς σύμφωνα με το οποίο έπρεπε να πραγματοποιηθεί η νέα 5 κρίση. Ένα συναφές επιχείρημα είναι ότι σημειώθηκε παραβίασηκαι τουκαν.24 Β της Κ.Δ.Π.220/82: . . . ...".* ν, . - . π ·.. ίο "24 Β.Προκειμένουπερίζητημάτωναφορώντωντο Ανώτατον Προσωπικόν καθήκονταΣυμβουλίου Προσωπικού εκτελεί το Διοικητικόν Συμβούλιον ως ο Κανονισμός 10,παράγραφοι
(6)και
(7)." 15 Η παράβασηαφοράτησύνθεσητουΣ.Π. Δεναπαρτιζόταναπόμέ λη του Διοικητικού Συμβουλίου, όπως προβλέφθηκε απότονπα ραπάνω κανονισμό, αλλά, όπως φαίνεται από το πρακτικόπα ράρτημα 2 στην ένσταση, συμμετέσχαν σε αυτό υπηρεσιακοί και άλλοι παράγοντες. 20 Από τη μελέτη της απόφασηςΠολυκάρπου, ανωτέρω,προκύ πτει ότι ηυπέρβαση της εξουσιοδότησης αφορούσε αποκλειστικά τις πρόνοιες τουκαν. 10
(5)γιαδιορισμό ή προαγωγήυπαλλήλου απόόργανο άλλο απότοΔιοικητικό Συμβούλιο: 25 " the respondents acting with the approval of the Council of Ministers exceeded their authority in making provision for the exercise of the power to appoint and promote by a body other than the Board of the respondents. Iam,therefore, driven to the 30 conclusion that Reg. 10
(5)and 24 are ultra vires the law andthe promotions here under review,made under theprovisions of the subject Regulations, must likewisebe invalidated asillegal andan improper exerciseof thepowervestedin the respondents." 35 Οποιαδήποτεαμφιβολίακαιανυπήρξεαναφορικάμετηνέκτα ση ακυρότητας διαλύθηκε με τη διευκρίνηση του σκεπτικού της απόφασηςπουέγινε μετάαπόκοινήπρωτοβουλίατωνδικηγόρων. Τοδικαστήριο ανέφερε σχετικά: 40 "Εκείνο το οποίον οι δικηγόροι θέλουν ναδιευκρινισθεί είναι, ηαναφοράσευπέρβασηεξουσίαςαναφορικάμετηθέσπισητων Κανονισμών 10
(5)και 24,να περιοριστεί στην ανάθεση εξου σίας γιαδιορισμό στο Συμβούλιο Προσωπικού μετην έγκριση 1938 4 Λ.Α.Δ. 5 10: Ξενίδης κ.ά. ν. Α.ΤΗ.Κ. Νικήτας, Δ. του Γενικού Διευθυντή. Αυτόήτοτο θέμαπου στηνπραγματι κότηταείχεεξεταστεί. Ως εκτούτου,οιαναφορέςτουΔικαστη ρίου στους δυό Κανονισμούς περιορίζονται στην πτυχή αυτής της υποθέσεως. Δικαιολογείται, επομένως, να διευκρινισθεί η απόφασηστον βαθμό που δεν καθιστά σαφές ότι εξετάστηκε, και ότι αφοράτο επίδικο θέμα είναι το μέρος εκείνο τωνΚα νονισμών πουαφοράδιορισμούς από τοΣυμβούλιοΠροσωπι κού μετην έγκρισητου Γενικού Διευθυντή. Ηδιευκρίνησηαυ τή αίρει οποιανδήποτε αμφιβολία„ως.προς το σκεπτικό της αποφάσεωςκαιτηβάσηπάνωστην οποίαστηρίζεταιηακυρω τ ι κ ή απόφαση." "• Η ακυρότηταλοιπόν του καν. 10
(5)(β)ήταν μερική. Ηαρμο διότητα του Σ.Π.ναγνωματεύει γιατους κρινόμενους τομεάρχες 15 έμεινεάθικτη.Συνεπώς μπορούσε ναπροβείσεεισήγησηπροςτην Αρχήηοποίαπήρε,ωςαρμόδιοόργανο,τηνεπίδικη απόφαση,συνεκτιμώντας την με τα άλλα νόμιμα στοιχεία. Ο καν.24 ανέθεσε στην Αρχήσυλλογικά τακαθήκονταπου ασκούσε για το υπόλοι ποπροσωπικότοΣ.Π.,όπωςοκαταρτισμόςκαταλόγου προακτέ20 ων, στάσιμων κ,λ.π., που δεν περιλάμβανε όμως τις ευθύνες του αναφορικά με τους τομεάρχες: βλέπε καν. 10
(7). Ηαρμοδιότητα που σύμφωνα μετονκαν.24 Βανατίθεταιστην Αρχήείναιεκείνη τουκαν. 10
(6)και
(7)στον οποίοκαιπαραπέμπωκαιόχι η αρμο διότητατουΣ.Π.νασυμβουλεύεισύμφωνα μετο μέρος τηςπαρα25 γράφου5(β)η οποίαδιασώθηκεκαιήτανέγκυρη.Συνεπώςδενευ σταθούνοι ισχυρισμοί πωςδεν εφαρμόστηκε το ισχύον νομοθετι κόκαθεστώς ούτε μπορείνασυναχθεί ότιη ληφθείσααπόφασηεί ναι ασυμβίβαστημε αυτό. 30 Ο ίδιος αιτητής προβάλλει ως λόγο ακύρωσης και την πλάνη περί ταπράγματα.Συγκεκριμένα ότι πεπλανημέναηΑρχήεξέλα βεως"εξαιρετικούς" τους ενδιαφερομένους, ενώ ούτε τοΣυμβού λιο Προσωπικού, ούτε ο Γενικός Διευθυντής τους χαρακτήρισε έτσι.ΤοΣ.Π.δενχρησιμοποίησε οποιαδήποτεεπίθεταστηνέκθεση 35 του και ο Γενικός Διευθυντής τους θεώρησε "πολύ καλούς". Η πλάνη επεκτάθηκε και σε ό,τι αφοράτην πείρα των υποψηφίων. Δόθηκε ως παράδειγμαηπερίπτωσητου Κλ. Σολέα. Για νατονι σθεί πως στον τομέα αυτό ήταντουλάχιστον ισάξιοι λέχθηκε ότι OLπροαγωγέςπουπήραν κατάτησταδιοδρομίατουςσυνέπιπταν 40 χρονικά.Περαιτέρωπαραγνωρίστηκεη πείρατουαιτητήωςΔιευ θυντήτουΔορυφορικού ΣταθμούτηςΑρχής.Καιδεν παρασχέθη κε αιτωλογία γιατί προτιμήθηκαν οι ενδιαφερόμενοι που στην Κατερίνα Κοντογιώργη &Αλλη ν.Δημοκρατίας
(1995)4Α.Α.Δ. 960 κρίθηκεαναγκαία. 1939 Νικήτας, Δ. Ξενίδης κ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ.
(1996)Το επόμενο θέμα στο οποίο ενδιέτριψε ο αιτητής είναι η υπέρ μετρηβαρύτητα,πουκατάτηναντίληψητουέδωσεηΑρχή,σεκρι τήρια προαγωγής που δεν περιέχει ο καν. 10
(9). Ο λόγος γιατα προσόντα των υποψηφίων με ιδιαίτερη αναφοράστον Χαράλα μπο Περικλέους, που ο αιτητής δέχεται πως υπερτερεί. Για ενί- 5 σχυσητης θέσης ότι ταπροσόντα δεν αποτελούν ανεξάρτητοκρι τήριο αναφέρθηκανοι καν.56 (που αφορούν παλαιούςυπαλλή λουςγιατην υποψηφιότητατων οποίων δεν απαιτείται οποιοδή ποτετυπικόπροσόν)και 8(πρόνοιαγιατουςνεώτερουςυπαλλή λους που πρέπει να κατέχουν καθορισμένα τυπικά προσόντα). 10 Πρέπειόμως να έχουμε υπόψητι προβλέπει ο Καν.10
(9): "10
(9)AL προς προαγωγήν κρίσεις διενεργούνται εν όψει της υπηρεσιακής επιδόσεως καιαποδόσεωςκαιτης ενγένειουσια στικής καταλληλότητος εκάστου,ελεγχομένων εκ των στοιχεί ων του ατομικού του φακέλου,εκ των φύλλων ποιότητος και των φύλλων προαγωγής αυτού εν συνδυασμώ προς τηνπροσωπικήν αντίληψιν των μελών του οικείου Συμβουλίου περί του κρινόμενου." 15 20 Τα παραπάνω σημεία θαεξετάσω τώρα με την ίδιασειρά που τα παρέθεσα. Το σχετικό πρακτικό αναφέρει πως η Αρχή, αφού έλαβευπόψηταστοιχεία που καταγράφονται (συμβουλή του Σ.Π., εισηγήσεις Γενικού Διευθυντή, κ.λ.π.),έκρινεότι τα ενδιαφερόμε να πρόσωπα "είναι εξαιρετικοί, υπερέχουν των υπολοίπων υπο ψηφίων σεαπόδοση,επίδοση καιείναιαπόκάθεάποψηOLκα ταλληλότεροι". Το πως αξιολογεί κάθεόργανο που εμπλέκεται στηνπροαγω γική διαδικασίατους υποψηφίους είναι δικήτου ανεξάρτητη ευ- 30 θύνη. Φτάνειηαξιολόγηση τουναμηνέρχεταισεσύγκρουση μετα αντικειμενικά στοιχεία. Αλλωστεαυτήπρέπει να είναι ηraison d' etre της συμμετοχής τους γιατην επιλογή τουκαταλληλότερου.Η ανεξάρτητη εκτίμηση του κάθε οργάνου μπορεί αλλά δεν είναι απαραίτητονασυμπίπτει μεεκείνητωνάλλων. Εδώηαξιολόγηση 35 της Αρχής δεν ήταν καθόλου ασυμβίβαστη με τα δεδομένα των φύλλων πορείας και των άλλων παραγόντων που συστάθμισε η Αρχή. Η πείρα συγκαταλέγεται στα διάφοραστοιχεία που λήφθηκαν 40 υπόψηαπότηνΑρχήχωρίς,όπωςπαρατήρησεοδικηγόροςτης,να αποδίδεταιστοντομέααυτόυπεροχήσεοποιονδήποτεενδιαφερό μενο. Ήταν ένα από τα πολλά στοιχεία που προσμέτρησε. Στην υπόθεση που επικαλείται ο αιιητής ηπείρα αποτελούσε, κατά το 1940 25 4 Α.Α.Δ. Ξενίδης κ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ. Νικήτας,Δ. σχέδιο υπηρεσίας,πλεονέκτημα. Τοδιορίζον όργανο παραγνώρι σε την κατοχήκαι των δύο πλεονεκτημάτων του σχεδίου υπηρε σίας των αιτητρκόνκαιδιόρισε ταενδιαφερόμενα μέρηλόγωτης "ευρείας τους πείρας".Αφού ηαπόφασηασχολήθηκε με ταστοι5 χείαπουαναφέρονταιστην πείραπαρατήρησε,ακυρώνονταςτους διορισμούς, ότι ανέμενε απότην Ε.Δ.Υ.νααιτιολογήσει την άπο ψητηςότιη πείρατωνενδιαφερομένων μερώνήτανευρύτερηεκεί νηςτωναιτητριών.EivaLόμως εμφανείςοιδιαφορές.Η απόφαση Κοντογιώργη δεν αποτελεί προηγούμενο γιατο πρόβλημα που 10 εξετάζουμε. Όπως είδαμε,τοθέματηςαιτιολογίαςέχειεγερθείκαισεσχέση μετην πρότασητου Σ.Π.και την επίδικηαπόφαση.Αλλάοιαπο φάσεις αυτές έχουν όλα ταστοιχεία, πουδεν σκοπεύω να επανα15 λάβω,πουσυνιστούν νόμιμηαιτιολογία. Είναιτέλοςτο παράπονο του αιτητήότι, εκδίδοντας την από φασητης,ηΑρχή έλαβευπόψηωςκριτήριο επιλογήςτηνπείρακαι τα προσόντα, που δεν προβλέπονται απότον καν. 10
(9). Απορώ 20 πράγματιγιατί ηπείρακαι ταπροσόντα των υποψηφίων έπρεπε να είχαν εξοβελισθει.Συνιστούν στοιχεία πουαποτελούν τουπό στρωμαόλων τωναρετώνπουσυνδέονται καιπροσδιορίζουντην καταλληλότητα την οποίαμνημονεύει ρητάη παράγραφος9.Δια φορετικάητελευταία αυτήέννοια θαέμενεγράμμακενό. 25 ΠοοσωυνήΒ.Τσεοκέίΐου (αο. 249/95> Οαιτητήςεδώισχυρίζεταιπροκατάληψητωναξιολογητώνκαι τουΓενικούΔιευθυντήσεβάροςτου.Τηνεντοπίζει σεσχόλια τους 30 γιατηνπροσωπικότητα τουπουγίνονται συστηματικά, όπως ισχυρίζεται,απότο 1985 μεαποτέλεσμαναέχειδυσμενείςβαθμο λογίες. Σχόλια όπως "τον κατατρέχει ηεντύπωση όχιόλοι οισυ νάδελφοι τουσυνομωτούν σε βάρος του"
(1985)"διακατέχεται από έμμονες ιδέες ότι όλοι προσπαθούννατον μειώσουν και κα35 ταφεύγει σε γραπτές καταγγελίες άσκοπα"
(1986). Παρατήρηση του Γενικού Διευθυντή ότι είναι "υπάλληλος μεκαλές θεωρητικές καιπρακτικέςγνώσεις, αλλάμεχαμηλήαπόδοσηκαιεπίδοση. Πα ρουσιάζει προβλήματα στη συνεργασία του μετους συναδέλφους του". 40 Στησυνεδρίασητουτης20/12/94 τοΔιοικητικό Συμβούλιοεξέ τασεταπαράπονατουαιτητήκαιόπως μνημονεύεται στοπρακτι κό"διαπίστωσε έλλειψηστοιχείων πουαποδεικνύουντην προκα τάληψη εναντίον του κατά την αξιολόγηση του και για μηαντι1941 Νικήτας,Δ. Ξενίδης κ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ.
(1996)κειμενική βαθμολογία".Προηγουμένως κλήθηκανκαιακούστηκαν τόσον ο ίδιος ο αιτητήςόσο καιο Γενικός Διευθυντής. Υπάρχουν μάλισταπρακτικάπουκαταλαμβάνουν 13 σελίδες(αρ.φακέλου3, στοιχεία 441/4/7).Είναι γεγονός ότι ούτε ενώπιον μου προσκομί στηκε οτιδήποτεπου μπορείναπείσει γιατηναλήθειατου ισχυρι- 5 σμού αυτού. Είναι γνωστή η αρχή πως ηκατηγορία για έλλειψη αμεροληψίας πρέπει να θεμελιώνεται με επαρκήβεβαιότητααπό το κατάλληλο αποδεικτικό υλικό: Γιαννούλα Λούκα &Άλλος ν. Σάββακ.ά.
(1989)3Α.Α.Δ. 672.Ταδυσμενήσχόλια προϊσταμένου από μόνατους δε συνιστούν προκατάληψη. EivaL μέσα σταπρω- 10 ταρχικάτουκαθήκοντασανκριτήτωνυφισταμένωντου. Περαιτέρωαμφισβητήθηκεηνομιμότητατηςσυμμετοχής τριών υπαλλήλων στο Συμβούλιο Προσωπικού. Γιατί υπήρξαν ανθυποψήφιοιτουαιτητή. Ηαλήθειαείναι- καιδεβοηθάτον αιτητή- ότι 15 τα άτομα αυτάείχαν προαχθεί σε προγενέστερες διαδικασίεςκαι κατείχαν ανώτερο βαθμόαπότον αιτητήκατάτο χρόνο που παρακάθησαν στο Συμβούλιο Προσωπικού. Κατείχαν τότε και οι τρειςδιευθυντικέςθέσεις. Επομένως δενυπήρχεοποιοδήποτεκώ λυμασυμμετοχής τους στησύνθεσητουΣ.Π..Θαήταναδιανόητος 20 ο αποκλεισμός τους επειδή σε κάποιαάλληδιαδικασίαπουαφο ρούσεκατώτερουςβαθμούςήτανανθυποψήφιοιτουαιτητή. Μεβάσητουςλόγους πουανέπτυξααπορρίπτωτιςπροσφυγές και επικυρώνω τους διορισμούς των ενδιαφερομένων μερών. OL 25 αιτητέςθακαταβάλουνταέξοδα,πουθαυπολογίσει οΠρωτοκολλητής. Οιπροσφυγές απορρίπτονται μεέξοδα. 1942