clr/1996/1996_4_2219.pdf

(1996)σε συμφέροντα υπόκειται αυτοτελώς στον αναθεωρητικόέλεγχο του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Δεν είναι επί μέρους πράξη ευρύτε­ ρης ενέργειας ούτε γενική και χωρίς συγκεκριμένο σκοπό κατα­ γραφήενδείξεων ήκαθοδηγητικώναρχών. 5

1. Σύμφωναμετηναπόφασηεδώοεπηρεασμόςτουκτήματοςαπότο Τοπικό Σχέδιο υπερέβαινε το ποσοστό του 20% του κτήματος. Σύμφωνα μετηνπαράγραφο4.1 τουΠαραρτήματος 13τουΤοπι­ κού Σχεδίου Πάφουόταν ο συνολικός επηρεασμός τουκτήματος υπερβαίνει το ποσοστό του20% τουσυνόλου, τότε οσυντελεστής 10 δόμησης θαυπολογίζεται επί του 80% της αρχικής έκτασης. Επομένως,ουπολογισμός τουποσοστού δόμησης μεβάσητο 80% της αρχικής έκτασης του κτήματος, τόσο από την Πολεοδομική Αρχήόσο και την Υπουργική Επιτροπή έγινε ορθά και νόμιμα, 15 σύμφωνα μετην πιοπάνω πρόνοια.
2. Το βασικό ερώτημα στην παρούσα υπόθεση κάτω από τις περι­ στάσεις που την περιβάλλουν είναι εάν η άρνηση της αρμοδίας Αρχήςναπαραχωρήσειτηνπολεοδομική άδειαισοδυναμεί μεστέ- 20 ρήση της ιδιοκτησίας της αιτήτριας. Η άρνηση της αρμοδίας Αρχής δικαιολογήθηκε απότο γεγονός ότι ηπροταθείσα οικοδο­ μή υπερέβαινε το συντελεστή δόμησης του 0.20:1 (ανήρχετο σε 0.295:1).Τεκμαίρεται κατά συνέπεια ότι ανηπροτεινόμενη οικο­ δομή περιορίζετο στον καθορισμένο συντελεστή δόμησης του 25 020-1 δε θαυπήρχε κώλυμα στην έκδοση της άδειας οικοδομής. Κατά συνέπεια, στην παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι υπάρχειστέρησητηςιδιοκτησίας όπωςπρονοείται στηνπαρά­ γραφο2του Αρθρου 23του Συντάγματος.Ολικήαποστέρηση του δικαιώματος ιδιοκτησίας είναι δυνατό ναπραγματοποιηθεί σύμ- 30 φωνα μετην παράγραφο4του Αρθρου
3. Έχεικαθιερωθεί νομολογιακά ότι όροι περιοριστικοί της χρήσης ιδιοκτησίας που αφήνουν άθικτο τον πυρήνα του δικαιώματος ιδιοκτησίας, συνιστούν περιορισμό καιόχι στέρηση. 35 Γιατους πιο πάνωλόγους και έχοντας υπόψητις νομικές αρχές όπως έχουν διαμορφωθεί απότηνομολογία, το δικαστήριοκατέ­ ληξεότι στηνπαρούσαυπόθεσηδενυπάρχειαποστέρησητηςιδιο­ κτησίας όπως προνοείται στο Αρθρο 23 του Συντάγματος αλλά 40 νόμιμος περιορισμός μεβάσητο ΝόμοκαιτοΣύνταγμα. Η αιτήτρια,εν πάση περιπτώσει, έχει το δικαίωμα να απαιτήσει αποζημιώσεις για ουσιώδη μείωσητης αξίαςτης ιδιοκτησίας της 2220- 4 Α.Α.Δ. Γεωργίου ν.Δημοκρατίας με βάση τοΑρθρο 68τουΝόμου 90/
4. Τοθέμα όμως αυτό δεν μπορεί ναεξετασθεί σταπλαίσια τηςπαρούσαςδιαδικασίας. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 5 Αναφερόμενες υποθέσεις: Αντωνίου ν.Δημοκρατίας

(1995)4 Α.Α.Δ.76, 10 HolySeeot'Kitium v.Municipal Council ofUmassol IR.S.C.C. 15, Kirzis andOthers v.Republic

(1965)3C.L.R. 46, 15 ΔημητριάδηκαιΆλλοι v. Υπουργικού Συμβουλίου

(1996)3ΑΛΛ. 85, LanitisE.C. EstatesLtdκαιΆλλοι v.Δημοκρατίας

(1989)3ΑΛΛ. 3252, 20 Thymopoulos andOthers v.TheMunicipalCommittee ofNicosia

(1967)3C.L.R. 588. Προσφυγή. 25 Προσφυγή εναντίον της απόφασηςτωνΚαθ'ωνη αίτηση μετην οποία απερρίφθη η ιεραρχική προσφυγή της Αιτήτριας εναντίον της άρνησης τηςΠολεοδομικής Αρχής νατηςπαραχωρήσει άδεια για ανέγερση κατοικίας στοκτήματης. Μ.Κιτρομηλίδης, γιατην Αιτήτρια. 30 Γ.Κνριακίδου, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας, γιατους Καθ' ωνη αίτηση. Cur.adv.vult. 35 ΚΡΟΝΙΔΗΣ, Δ.: Η αιτήτρια της παρούσας αίτησης, ζητάτην πιο κάτω θεραπεία:- 40 "Δήλωση και/ή απόφαση τουΔικαστηρίου ότι η απόφασητου Υπουργικού Συμβουλίου, ημερομηνίας 2.11.1994 ηοποία εκοινοποιήθη την 9.11.1994, δυνάμει της οποίας απερρίφθη ηΙε­ ραρχική Προσφυγή της Αιτήτριας ημερομηνίας 15.12.1993 κα­ τά της απόφασης της Πολεοδομικής Αρχής ημερομηνίας 16.11.1993,είναι άκυρη, παράνομη, καιεστερημένη οιουδήποτε 2221 Κρονίδης, Δ. Γεωργίου ν.Δημοκρατίας

(1996)εννόμου αποτελέσματος.". Η αιτήτρια είναι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του κτήματος υπ' αριθμό εγγραφής Β246,Φ.Σχ.XLV/25.W.1, τεμάχιο 246, εμβαδού 1916 τ.μ. στην τοποθεσία Κάμπος της Μάας στην Πέγεια, της 5 ΕπαρχίαςΠάφου. Ηαιτήτριαστις 14/6/1993 υπέβαλεπροςτοΕπαρχιακόΓραφείο Πολεοδομίας Πάφου,αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειαςγια ανέγερση κατοικίαςστο πιοπάνωκτήματης. 10 ΗΠολεοδομική Αρχήμεαπόφαση της ημερομηνίας 16/11/1993 απέρριψε την αίτησητης αιτήτριαςγια δύο λόγους: (α)Ο συντελεστής δόμησης της προταθείσας οικοδομής ανερ- 15 χόταν σε 0.295:1 υπερβαίνοντας έτσι τον καθορισμένο για τοκτήμασυντελεστή δόμησης πουήταν0.20:1 και (β)Το μεγαλύτερο τμήματης προταθείσας οικοδομής επενέβαι­ νε σε τμήματου τεμαχίουπου επηρεάζεταιαπόσχέδιο διεύ- 20 ρυνσης του συνορεύοντος οδικούδικτύου. Η αιτήτρια σύμφωνα μετο Νόμο καταχώρησε ΙεραρχικήΠρο­ σφυγήκατά τηςαπόφασηςτηςΠολεοδομικής Αρχήςστο Υπουργι­ κό Συμβούλιο. 25 Η Υπουργική Επιτροπή,στην οποία εκχωρήθηκε με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου αρ. 39.590 ημερομηνίας 12/7/1993 καιδημοσιεύθηκε στο ΠαράρτημαΙΙΙ(Ι)της Επίσημης Εφημερίδας αρ.2810, ημερομηνίας 30/7/1993 ως Κ.Δ.Π. 196/93,ηεξουσία της 30 λήψης απόφασηςσε ΙεραρχικήΠροσφυγήπουυποβάλλεται με βά­ ση το άρθρο 31

(1)του Νόμου 23/62, με απόφασητης με αριθμό 1.5.5 ημερομηνίας 29/9/1994,απέρριψε την Ιεραρχική Προσφυγή τηςαιτήτριας. 35 Εναντίον αυτής της απορριπτικής απόφασης της Υπουργικής Επιτροπής,καταχωρήθηκεη παρούσααίτηση. Ως πρώτο λόγοακύρωσης της επίδικης απόφασηςτης Υπουρ­ γικής Επιτροπής, οευπαίδευτοςσυνήγορος τηςαιτήτριαςπροβάλ- 40 λει τον ισχυρισμό ότι το Τοπικό Σχέδιο Πάφουδεν απέκτησε νο­ μική οντότητα γιατί δεν είχαν ακολουθηθεί οι διαδικασίες που προβλέπονταν με τις διατάξεις του άρθρου 18

(8)του περί Πολεοδομίας καιΧωροταξίας Νόμου, αρ.90/

1. 2222 4 Α.Α.Δ. Γεωργίου ν.Δημοκρατίας Κρονίδης, Δ. Το άρθρο 18του Ν.90/72διαγράφειτις προϋποθέσεις και τις διαδικασίεςπουπρέπει ναακολουθηθούν καθώςκαιτην εξέταση ενστάσεων από επηρεαζόμενους ιδιοκτήτες γης για να τεθεί σε ισχύτοΤοπικόΣχέδιο. 5 Τόσο στην αίτηση όσο και στη γραπτήαγόρευση του ο ευπαί­ δευτος συνήγορος της αιτήτριαςδεν αναφέρειοποιαδήποτεστοι­ χεία ή ισχυρισμούς που να τεκμηριώνουν την άποψη του ότι οι πρόνοιες τουάρθρου 18καιιδιαίτερατωνπαραγράφων 3,7 και8 10 δεν έχουν τηρηθεί. Ο περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμος του 1972 (Ν. 90/72) τέθηκε σε ισχύ από 1/12/1990 μετην Κ.Δ.Π.292/
2. Η Πο­ λεοδομική άδειαθεσμοθετήθηκε ως προϋπόθεσηγιατη διενέργεια 15 οποιασδήποτεπράξηςη οποίασυνιστά ανάπτυξη γης. Με βάσητα άρθρα25

(1)και 26

(1)του Νόμου η Πολεοδομική Αρχή για να καταλήξει σε πολεοδομική απόφασηλαμβάνει υπ' όψητις πρόνοιες του εφαρμοστέου στην περίπτωση σχεδίουανά20 πτύξης, στο οποίο περιλαμβάνεται και το Τοπικό Σχέδιοκαθώς και οποιονδήποτεάλλο ουσιώδηπαράγοντα. ΤοΤοπικό Σχέδιο Πάφου δημοσιεύθηκε την 1/12/1990 σύμφω­ να μετοάρθρο 18τουΝόμου90/72, όπωςέχειτροποποιηθεί. 25 ΣτοΤοπικό Σχέδιο Πάφου ημερομηνίας 1/12/1990 περιλαμβάνετοχάρτηςχρήσεως γης στον οποίο φαίνεταιηπροτεινόμενη δι­ εύρυνση του δρόμου η οποία επηρεάζει καιτο ακίνητο της αιτήτριας και εμφαίνεται ο δρόμος με την ένδειξη "κύριο οδικό δί30 κτυο".Ο επηρεασμός του κτήματος της ααήτριας καθοριζετοκαι με βάσητις παραγράφους 6.2.4,6.2.5,6.3.0, 12.2.0και 13.2.1του ΤοπικούΣχεδίουπουίσχυεκατάτον ουσιώδηχρόνο. Επίσης,μεβάσητοΠαράρτημαΒτουΤοπικούΣχεδίου Πάφου 35 και ειδικότερα την παράγραφο4.1 τέθηκαν OL Γενικές Πρόνοιες Πολιτικής και με βάσητις οποίες καθοριζετο ο τρόπος υπολογι­ σμού των συντελεστών δόμησης. Σύμφωναμετις πρόνοιες αυτές ότανοσυνολικός επηρεασμός ενός κτήματοςείναισεποσοστόπέ­ ραντου20% τότεοσυντελεστήςδόμησης θαυπολογίζεται επίτου 40 80%της αρχικήςέκτασης τηςυπόανάπτυξηιδιοκτησίας. Ηευπαίδευτησυνήγορος των καθ' ων ηαίτηση, υπέβαλε τόσο στην ένσταση της όσο και στηγραπτή της αγόρευση,ότι ο ισχυρι­ σμόςτηςαιτήτριαςότι τοΤοπικό ΣχέδιοΠάφουδεν απέκτησενο2223 Κρονίδης,Δ. Γεωργίου ν.Δημοκρατίας

(1996)μική οντότητα, γιατί δεν έχουν ακολουθηθεί οι προβλεπόμενες διαδικασίεςτουάρθρου 18, δεν ευσταθείγιατίοΧάρτηςΧρήσεως Γης του Τοπικού Σχεδίου έχει δημοσιευθεί την 1/12/1990. Μετη δημοσίευση απέκτησε νομική οντότητα. Εξάλλου η δημοσίευση τουΤοπικού ΣχεδίουκαιτουΧάρτηΧρήσεωςΓηςαποτελεί αυτό- 5 τελήδιοικητικήπράξηηοποίαδενακυρώθηκεαπότοΑνώτατο Δι­ καστήριο. Συμφωνώ μετη θέσηαυτήτης δικηγόρου των καθ' ωνηαίτη­ ση. Μετη δημοσίευση της διοικητικής πράξης,ήτοι του Τοπικού 10 Σχεδίου,προσδίδεται νομική οντότητα και ισχύς, τεκμαίρεταιδε ότι η πράξηείναι νόμιμη παράγουσα έννομα αποτελέσματα μέχρι τηνακύρωσητηςαπόαρμόδιοΔικαστήριο. Ηέγκρισητου Τοπικού Σχεδίου είναι διοικητική πράξημεει- 15 δικές έννομες συνέπειες, όπως τιςκαθορίζει ο Νόμος. Εφ'όσον επιδρά σε συμφέροντα υπόκειται αυτοτελώς στον αναθεωρητικό έλεγχοτουΑνωτάτου Δικαστηρίου.Δεν είναιεπίμέρουςπράξη ευ­ ρύτερης ενέργειας ούτε γενικήκαιχωρίς συγκεκριμένο σκοπόκα­ ταγραφήενδείξεων ήκαθοδηγητικών αρχών (Βλέπε: Αντωνίου ν. 20 ΚυπριακήςΔημοκρατίας

(1995)4Α.Α.Δ. 76). ΣτηνΑντωνίου (ανωτέρω),αναφέρεται:"Είναι ανεπίτρεπτο, στο πλαίσιο τηςσυζήτησης γιατοκύρος 25 του ΔιατάγματοςΑπαλλοτρίωσης, να συζητείται το κύρος της απόφασης ως προς το τοπικό Σχέδιο. Όπως ακριβώς είναι απαράδεχτος ο παρεμπίπτον έλεγχος Ρυμοτομικού Σχεδίου. (βλ. Nemitsas Industries Ltd v. MunicipalCorporationof LimassoiandAnother

(1967)3C.L.R.134,ΠαναγιώτηςΞένο- 30 φώντοςΜεσαρίτηςν. ΚυπριακήςΔημοκρατίας(ανωτέρω)". Εξάλλου ούτε στην αίτησητηςη αιτήτριαούτε στηγραπτήτου αγόρευση ο δικηγόρος της παραθέτειστοιχεία ήγεγονότα που να αποδεικνύουντους ισχυρισμούς του.Κατέληξακατάσυνέπειαότι 35 ο λόγοςαυτόςπουπροβάλλει ηαιτήτριαδεν ευσταθεί. Δεύτερος λόγοςγιατονοποίοζητάτηνακύρωσητηςαπόφασης ηαιτήτριαείναιο ισχυρισμός τηςότιηΠολεοδομικήΑρχήκαιαρ­ γότερα ηΥπουργική Επιτροπήόφειλενα λάβει υπ* όψητοπραγ- 40 ματικό εμβαδάτουκτήματος της και όχιτοεμβαδότοοποίοθα προέκυπτεσεπερίπτωσηδιεύρυνσης τουοδικούδικτύου.Οισχυ­ ρισμός αυτός όμως τηςαιτήτριαςπαραμένει χωρίς αιτιολόγηση. Ο δικηγόροςτηςαιτήτριαςδεναναφέρεταισεγεγονόταπραγματι2224 4 Α.Α.Δ. Γεωργίου ν.Δημοκρατίας Κρονίδης, Δ. κάήνομικά ως βάσηγιατους ισχυρισμούς του. Είναι γεγονός ότι ηΠολεοδομική Αρχήαλλάκαιη Υπουργική Επιτροπήστην επίδικηαπόφασηκατέληξανότι τοποσοστόδόμη5 σης της προτεινόμενης οικοδομής υπερέβαινε το επιτρεπόμενο όρω0.20:1.Γιατονυπολογισμό αυτόλήφθηκεωςβάσητο80%της πραγματικής έκτασης καιόχι το 100%. Σύμφωναμετην απόφαση ο επηρεασμός τουκτήματος απότοΤοπικό Σχέδιουπερέβαινε το ποσοστό του20% τουκτήματος.Σύμφωναμετην παράγραφο4.1 10 του Παραρτήματος 13τουΤοπικού Σχεδίου Πάφου ότανο συνο­ λικός επηρεασμός τουκτήματος υπερβαίνει το ποσοστό του 20% τουσυνόλου,τότεοσυντελεστής δόμησηςθαυπολογίζεται επίτου 80% τηςαρχικήςέκτασης. 15 20 25 Η παράγραφος4.1 έχειως εξής:"Ο συντελεστής δόμησης που καθορίζεται στο Τοπικό Σχέδιο θα εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις στο καθαρόεμβαδό της υπό ανάπτυξηιδιοκτησίας, όπως αυτό θαπροκύψει μετά από τις παραχωρήσεις τμημάτων της, για σκοπούς ρύθμισης της ανάπτυξης,σύμφωνα με τις παραγράφους 3.1 μέχρι 3.3 ανωτέρω. Σεπεριπτώσεις συνολικού επηρεασμού σε ποσοστό μεγαλύτερο του 20%, ο συντελεστής δόμησης θαυπολογίζεται επί του 80% της αρχικής έκτασης της υπό ανάπτυξηιδιοκτησίας.". Επομένως, ο υπολογισμός του ποσοστού δόμησης με βάσητο 80%τηςαρχικήςέκτασηςτουκτήματος,τόσο απότην Πολεοδομι­ κήΑρχή όσοκαιτηνΥπουργική Επιτροπήέγινεορθάκαινόμιμα, 30 σύμφωνα μετηνπιοπάνω πρόνοια. Καιολόγος αυτόςκατάσυνέπεια δεν ευσταθεί. Τελευταίος λόγος για ακύρωση που προβάλλεται είναι η θέση 35 της αιτήτριαςότι μεπρόσχημα την πιθανήδιεύρυνση του δρόμου πρωταρχικήςσημασίαςαφαιρείταισημαντικόμέροςτουκτήματος της σε βαθμό που το υπόλοιπο μέρος καθίσταται ουσιαστικά άχρηστο.Τογεγονός αυτόαποδέχεταικαιηαρμόδιαΠολεοδομική Αρχή. Στην επιστολή ημερομηνίας 26/5/1994τουΤμήματος Πολε40 οδομίαςκαιΟικήσεως προςτο Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών αναφέρονταιστην παράγραφο 3ταεξής:"Αναφέρεται ότι, ενόψει του γεγονότος ότι το τεμάχιο τηςαιτήτριας επηρεάζεται σχεδόν εξ' ολοκλήρου απότη διεύρυνση 2225- Κρονίδης, Δ. Γεωργίου ν. Δημοκρατίας

(1996)του εν λόγω δρόμου πρωταρχικήςσημασίαςκαιηοικονομική αξία του έχει μειωθεί ουσιαστικά,ηαιτήτριαθα μπορούσε με βάσητο άρθρο 68, Μέρος Όγδοοντου περί Πολεοδομίαςκαι Χωροταξίας Νόμου ΠαράρτημαΑ), να υποβάλει αίτησηγια καταβολήαποζημίωσης.". 5 Τογεγονόςαυτό,κατάτονευπαίδευτοσυνήγοροτηςαιτήτριας, ισοδυναμεί μεολοκληρωτική στέρηση της ιδιοκτησίαςχωρίς προ­ σφοράοποιασδήποτεαποζημίωσηςκαιωςεκτούτουείναιαντίθε­ τηπροςτοάρθρο23του Συντάγματος. 10 Ηπαράγραφος2τουΑρθρου23 τουΣυντάγματος απαγορεύει τη στέρηση ή περιορισμό οιουδήποτε τοιούτου δικαιώματος(της ακίνητης ιδιοκτησίας) εκτός όπως προβλέπεται στο ίδιο Αρθρο του Συντάγματος.Ηπαράγραφος 3 του Αρθρου 23 έχει ως ακο- 15 λούθως:"Η άσκησις τοιούτου δικαιώματοςδύναταινα υποβληθήδιά νόμου εις όρους, δεσμεύσεις ή περιορισμούς απολύτως απα­ ραιτήτουςπροςτοσυμφέροντηςδημοσίαςασφαλείαςήτηςδη- 20 μοσίας υγιείας ήτων δημοσίων ηθών ήτης πολεοδομίαςήτης αναπτύξεως και χρησιμοποιήσεως οιασδήποτε ιδιοκτησίας προς προαγωγήν της δημοσίας ωφελείας ή προςπροστασίαν τωνδικαιωμάτωντρίτων.". 25 ΤοΑνώτατο ΣυνταγματικόΔικαστήριοστηνυπόθεσηHoly See of Kitium v. MunicipalCouncilof Limassol 1 R.S.C.C. 15στησε­ λίδα28 απεφάσισε ότΐ:"In eachcasewhere abulding permit isapplied for itisaquestion 30 of fact and of degree, depending upon the circumstances of the particular case whether thedecision of theappropriate authority thereon amounts to a 'deprivation' (within the meaning of the above provisions) and which can only be achieved under paragraph 4of Article23,orwhether itamountsto 'restriction or 35 limitation' (within the meaning of the above provisions) which can only be imposed underparagraph 3of thesaidArticle, andin theparticular caseof anowner such as theApplicant, only under theprovisoto paragraph 9thereof.". 40 To βασικό ερώτημα στην παρούσαυπόθεσηκάτωαπότιςπε­ ριστάσεις πουτηνπεριβάλλουν είναι εάνηάρνησητης αρμοδίας Αρχής να παραχωρήσει την πολεοδομική άδεια ισοδυναμεί με στέρηση της ιδιοκτησίας της αιτήτριας.Ηάρνησητηςαρμοδίας 2226 4 Α.Α.Δ. Γεωργίου ν.Δημοκρατίας Κρονίδης, Δ. Αρχήςδικαιολογήθηκεαπότογεγονόςότιη προταθείσαοικοδομή υπερέβαινε το συντελεστή δόμησης του 0.20:1 (ανήρχετο σε 0.295:1).Τεκμαίρεταικατά συνέπειαότι ανηπροτεινόμενηοικο­ δομή περιορίζετο στον καθορισμένο συντελεστή δόμησης του 5 0.20:1 δεν θαυπήρχεκώλυμαστην έκδοσητηςάδειας οικοδομής. Κατά συνέπεια, στην παρούσαυπόθεση δεν μπορεί ναθεωρηθεί ότι υπάρχειστέρησητηςιδιοκτησίαςόπωςπρονοείταιστηνπαρά­ γραφο2τουΑρθρου23τουΣυντάγματος.Ολικήαποστέρηση του δικαιώματος ιδιοκτησίας είναι δυνατόναπραγματοποιηθεί σύμ10 φωναμετηνπαράγραφο4τουΑρθρου23. Στην υπόθεση NicosKirzis and Others v. The Republic of Cyprus

(1965)3C.L.R.46,στησελίδα57αναφέρεταΐ:15 20 25 30 35 40 "As also pointedoutby theSupreme Constitutional Court inthe above-mentioned passage from its judgment in the Holy See of Kitium Case,"deprivation" of therightof property can only be achieved underparagraph 4 of Article 23.An examination ofthe provisions of paragraph 4 of Article 23makes it quiteclear what the drafters of the Constitution meant when they used the word "deprivation" inparagraph 2of Article 23,namely, "deprivation" astheresult of compulsory acquisition of movable or immovable property oranyrightover orinterest inanysuch property bythe Republic, a municipal corporation, or a Communal Chamber by virtue of ageneral Law for compulsory acquisition as is referred tointhesaidparagraph 4. Itfollows,therefore, from areadingof paragraphs 2 and 4 of Article 23 that in order for there to be "deprivation" of thepropertyrightsof aperson theremustbean element of compulsion (as in thecase of compulsory acquisition under paragraph 4 of Article 23). The very word "deprivation" itself implies that the property in question is being taken away from theowner,against hiswill, by direct orindirect compulsion. In thecase,however, of apermittodividelandintobuildingsites undersection 3ofCap.96(inwhich isincludedaconditionforthe layingoutor construction of astreet orsquare) the owner ofthe land is not being compelled to give up his property in order to meet the requirements of the Republic or the public authority concerned. Insuch acase thecreation of astreet or square,(the property in which ultimately vests in the State) is merely incidental to, and arises consequentially upon, the voluntary request of the citizen himself for a permit to dividehis landinto building sites.". Έχει καθιερωθείνομολογιακάότι όροι περιοριστικοίτης χρή2227 Κρονίδης, Δ. Γεωργίου ν.Δημοκρατίας

(1996)σης ιδιοκτησίαςπουαφήνουνάθικτοτονπυρήνατουδικαιώματος ιδιοκτησίας, συνιστούν περιορισμό και όχι στέρηση (Βλέπε: Ανθή Δ. Δημητριάδη και Αλλοι ν. Υπουργικού Συμβουλίου

(1996)3 Α.Α.Δ.85 και Lanitis E.C. Estates Ltd. και Άλλοι ν.Δημοκρατίας

(1989)3Α.Α.Δ. 3252). Στην υπόθεση Δημητριάδη (ανωτέρω), στις σελίδες 102 και 103 αναφέρεται,:"Η χρήση του ακινήτουγια οικοδομικούς σκοπούς συναρτάται 10 με και εξαρτάται από τον πολεοδομικό σχεδιασμό, θέμα το οποίο ανάγεταιστη ρυθμιστική εξουσία του Κράτους. Ηοικο­ δομική ανάπτυξη είναι αλληλένδετη με τον πολεοδομικό σχε­ διασμό.ΣτηSimonis and Another v.Imp. Board Latsia

(1984)3 C.L.R. 109, κρίθηκε ou η χρήση γης για οικοδομικούς σκο- 15 πους και, γενικά, η οικοδομική ανάπτυξηαποτελεί κοινοτική υπόθεση, υποκείμενη στο πολεοδομικό σχέδιο της περιοχής στην οποία ευρίσκεται. Η απόφασηστη Simonis υιοθετήθηκε από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως ορθή έκ­ φραση του δικαίου στις υποθέσεις Lanitis E.C. Estates Ltd. 20 και Αλλοι ν. Δημοκρατίας και Άλλου, (ανωτέρω), και Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου και Άλλοι ν. Δημοκρατίας, (Υπόθεση Αρ. 63/82, κ.ά.-5.4.1990).

1. Οι όροι οικοδομικής ανάπτυξης μιαςπεριοχής,πουτίθενται 25 μετην ένταξητης σε πολεοδομικήζώνη, επάγονται,κατάκανό­ να,όπως αναγνωρίζειηνομολογία,περιορισμό της χρήσης και όχι στέρηση ιδιοκτησίας - (βλ. Tryphonos & Others v. Nicosia Minicipality (198S) 3 C.L.R.
2. Μιχαήλ Κωνσταντινίδης και Άλλοι ν.Συμβουλίου ΒελτιώσεωςΣτροβολου και Άλλων, (υπο- 30 θέσεις αρ. 216/86, 220/86, 222/86, 224/86, και 225/86 30.4.1990)). Οι πολεοδομικές ζώνες προδιαγράφουν τους όρους ανάπτυξης της περιοχής. Δεν αποστερούν τους ιδιοκτήτες του δικαίωμα- 35 τος χρήσης της ιδιοκτησίας τους στην κατάσταση στην οποία ευρίσκεται, ή, γενικότερα,τηςχρήσης τηςγιατους σκοπούςγια τους οποίους την προοιωνίζει ηφυσικήτης κατάσταση.". Στην υπόθεση Demetrios Thymopoulos and Others v. The 40 Municipal Committee of Nicosia

(1967)3C.L.R. 588, ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Τριανταφυλλίδης (όπως ήταν τότε) αναφέρει στη σελίδα 605:- 2228 5 4 Α.Α.Δ. 5 Γεωργίου ν.Δημοκρατίας Κρονίδης, Δ. "In my opinion, the prohibition in section 12, arising out of a street-widening schemeprepared thereunder,results, as a rule, in the imposition of restrictions or limitations on the right of property - and particularly on the use of such property for purposes of building development - which are absolutely necessary in the interest of town and country planning in the sense of paragraph 3 of Article 23, and which do fall short of deprivation inthesense of thesaid Article; therefore, section 12 isnotunconstitutionalasbeing inconsistent with Article23.". 10 Γιατουςπιοπάνω λόγουςκαιέχονταςυπόψη τις νομικέςαρ­ χέςόπωςέχουνδιαμορφωθείαπότηνομολογία,έχωκαταλήξειότι στην παρούσα υπόθεσηδενυπάρχειαποστέρησητης ιδιοκτησίας όπως προνοείταιστο Αρθρο 23 του Συντάγματος αλλάνόμιμος 15 περιορισμόςμεβάσητοΝόμοκαιτοΣύνταγμα. Η αιτήτρια,ενπάσηπεριπτώσει,έχειτοδικαίωμανααπαιτήσει αποζημιώσεις γιαουσιώδημείωσητης αξίας της ιδιοκτησίας της μεβάσητοάρθρο68τουΝόμου90/72.Τοθέμαόμωςαυτόδενμπο20 ρείναεξετασθείσταπλαίσιατηςπαρούσαςδιαδικασίας. Ηπροσφυγήαπορρίπτεται.Υπό τιςπεριστάσειςδεν εκδίδεται καμιάδιαταγήγιαταέξοδα. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 2229