clr/1996/1996_4_227.pdf

(1)τηςΕυρωπαϊκήςΣύμβασηςΑνθρωπίνωνΔικαιωμάτων —Πωςκρίνεται— Έννοια τηςδίκαιηςδίκης από την νομολογία. Προσφυγή βάσει του Άρθρου 146τον Συντάγματος — Αντικείμενο — Πειθαρχικέςποινές — Δενχωρεί προσφυγή κατά της αυστηρότητας τους — Όρια του δικαστικού ελέγχου— Καμία υπέρβασηαπό την ΕΑ.Υ. στηνκριθείσαπερίπτωση. Δημόσιοι Υπάλληλοι — ΠειθαρχικόΔίκαιο —Διαθεσιμότητα και κατα­ κράτηση τωναπολαβώντηςμετά τηνκαταδίκηγια τοπειθαρχικόπαράπτωμα — Άρθρο 85

(4)του Ν.1/90 — Ερμηνεία — Περιστάσεις στηνκριθείσαπερίπτωση. ΣυνταγματικόΔίκαιο — Σύνταγμα —Άρθρο 28.1 — Ίσημεταχείριση — Έννοια — Δυνατότητα για "ανισότητες" τελούντων υπό διάφορες συνθήκες. 227 Μαλλιώτης κ.ά. ν. ΕΛ.Υ. κ.ά.

(1996)Οι αιτητές προσέφυγαν κατάτων πειθαρχικών ποινών που τους επέβαλε η Ε.Δ.Υ.κατόπιν δικής τους παραδοχήςγια παραπτώματα που διέπραξανκατάτην άσκηση των καθηκόντων τους ως Ιατρικών Λειτουργών. 5 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας τις προσφυγές, αποφά­ σισεότι: 1. Το δικαίωμα ακρόασης είναι καλά θεμελιωμένο στο νομικό σύ­ στημα. Συμφωνάμετην πάγιαθέση τηςνομολογίας το δικαίωμα 10 ακροάσεως,το οποίο αποτελεί κανόνατης φυσικής δικαιοσύνης, τυγχάνει εφαρμογήςσε πειθαρχικέςδιαδικασίεςπουαφορούν δη­ μόσιους υπαλλήλους. Παράλειψη του πειθαρχικού οργάνου να ακούσει τον καταδικα- 15 σθέντα υπάλληλο για μετριασμό της ποινής έχει επανειλημμένα οδηγήσει στην ακύρωσητηςπειθαρχικήςποινής. Περαιτέρω η εφαρμογή των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης και δητου δικαιώματος ακροάσεως εξαρτάται απότις περιστά- 20 σεις της κάθευπόθεσης, δεν υπάρχουν κανόνες καθολικήςεφαρ­ μογής. Στηνκρινόμενηυπόθεσηδόθηκεστους συνηγόρους τωναιτητώνη ευκαιρία να αγορεύσουν για μετριασμό της ποινής. Ηαγόρευση 25 τους καλύπτει 17δακτυλογραφημένες σελίδες. Ωστόσοτοπαρά­ πονο τους συγκεκριμενοποιείται στην παράλειψη της Ε.Δ.Υ.να τους καλέσει νααγορεύσουν επί τουΑρθρου85

(4)τουΝ. 1/

2. Τοερώτημα πουπροβάλλει είναι τούτο: 30 Έχειυποχρέωση τοπειθαρχικόόργανονακατευθύνει τηνπροσο­ χή του συνηγόρου υπεράσπισης σε μια συγκεκριμένη πτυχή της πειθαρχικής ποινής ήτου μέτρου που πρόκειται να επιβάλει και ναζητήσει τις απόψειςτου; Ηαπάντησηπρέπει ναείναι αρνητι- 35 κήγια τους πιοκάτωλόγους: Από τηστιγμήπουγιαμιαποινήήένατιμωρητικό μέτρουπάρχει πρόβλεψη στο σχετικό Νόμο η προοπτική χρησιμοποιήσεως του από το πειθαρχικό όργανο είναι απόλυτα ανοικτή. Εναπόκειται 40 λοιπόν σεένακαταδικασθένταδημόσιο υπάλληλο ήστο συνήγορο του να θέσουν ενώπιον του πειθαρχικού οργάνου ταζητήματα εκείνα που κατά την άποψη τους αποτελούν μετριαστικούς της ποινής παράγοντες. Εναπόκειται στους ιδίους να επιχειρηματο- 228 4 A.A.A. 5 10 15 20 25 30 35 40 Μσλλιώτης χ.ά.ν.Ε.Δ.Υ.χ.ά. λογήσουνγιατίδενενδείκνυταιηεπιβολήτηςΑποινήςήτουΒ μέ­ τρου. Αλλωστε το δικαίωμα να ακουσθεί ένας υπάλληλος πριν την επιβολή πειθαρχικής ποινής έχει καθιερωθεί γιαδυο λόγους: Σαν θέμα φυσικής δικαιοσύνης και για να δοθεί ευκαιρία στον υπάλληλο νακαταστήσει γνωστήτηστάσητου,σανμέλοςτηςδη­ μόσιας υπηρεσίας, μετάτηνκαταδίκητου. (Βλ. Ιορδανούς ν.Δη­ μοκρατίας

(1914)3Α.Α.Δ. 194). Ηπιοπάνωευκαιρίαδόθηκεσεόλουςτουςαιτητές. Μάλιστακαι οιτρεις μέσωτωνδικηγόρων τουςαναφέρθηκανστηδιαθεσιμότη­ τατουςκαιστηδιάρκειατηςσανένααπότους μετριαστικούς της ποινήςπαράγοντες. ΕκμέρουςδετουαιτητήΙιοαννίδη τονίσθηκε ότι λόγωτηςδιαθεσιμότηταςτων6 μηνών "ταλαιπωρήθηκεοικο­ νομικά και υπηρεσιακά και άλλως πως κατάτη διάρκειααυτής τηςδιαθεσιμότητας." ΤοΔικαστήριο μπορεί ναλάβειδικαστικήγνώση της διαδικασίας ενώπιον τωνποινικών δικαστηρίων. Δεν ήτανποτέηεπικρατού­ σαπρακτικήτων ποινικών δικαστηρίων νακαλούν τους καταδικασθέντες νααγορεύσουν επί του κατάπόσο θατους επιβληθεί ή όχι ποινή φυλάκισης ήεπί τουκατάπόσο τοδικαστήριο θα προ­ χωρήσεισε δήμευση οποιονδήποτε αντικειμένων ήκατάπόσοθα διατάξει στέρηση του δικαιώματος οδήγησης. Εναπόκειταιπά­ ντοτε στον ενδιαφερόμενο κατηγορούμενο ή στο συνήγορο τουνα επιχειρηματολογήσουν εναντίοντηςεπιβολής τηςμιαςήτηςάλλης ποινής. Έργο του πειθαρχικού οργάνου είναι η επιμέτρηση της ποινής με βάσηταενώπιον του στοιχεία καιδεδομένακαισε συ­ νάρτησημετιςποινές ήμέτρα πουπροβλέπονται απότοσχετικό Νόμο. θαήταναδιανόητογιατοπειθαρχικόόργανονακατευθύνει την προσοχή των ενδιαφερομένων προς οποιαδήποτεκατεύ­ θυνση. Μιατέτοιαπορεία ίσωςνααφήνειτοπειθαρχικόόργανο εκτεθειμένοστημομφήότι είχεπροαποφασίσειτηνυιοθέτησησυ­ γκεκριμένου είδους ποινής ήμέτρου. 3. Οι αρχές των Αρθρων 6

(2)και

(3)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εφαρμόζονται κατ' αναλογίαν στις πειθαρχικέςδιαδικασίεςμετονίδιοτρόποπουεφαρμόζονταιστις περιπτώσεις προσώπων πουκατηγορούνται για διάπραξηποινι­ κών αδικημάτων. Ηέννοια της ακριβοδίκαιης δίκης έχεικαθιερωθεί απότο Αρθρο6

(1)της Σύμβασης. Τοκατάπόσο μιαδίκη συνάδει μεταεπίπεδαπουθέτειτοΑρθρο6

(1)πρέπεινααποφα­ σιστεί μετο να εξεταστεί ηδίκηστο σύνολοτης,και όχι μεβάση τηνεξέτασημιας μεμονομένηςπτυχήςτης δίκης ήενός συγκεκρι­ μένου συμβάντος. 229 Μαλλιώτης χ.ά. ν,Ε.Δ.Υ. κ.ά.

(1996)Το Δικαστήριο εξέτασε μεπροσοχή τηδιαδικασία ενώπιον της Ε.Δ.Υ.τόσοπρινόσοκαιμετάτηνπαραδοχήτωναιτητώνστιςκα­ τηγορίες καικατέληξε ότιοιαιτητές άσκησαν πλήρως το δικαίω­ μαακρόασηςτουςγιατηνυπαίτιατουςπράξη. ΗΕ.Δ.Υ.δενήταν υποχρεωμένη νατους καλέσει ναακουστούν ειδικώς σεό,τι αφο- 5 ράτηνάσκησητηςεξουσίας τηςδυνάμειτουΑρθρου 85

(4)του Ν. 1/90.ΕίναιπεραιτέρωηκατάληξητουΔικαστηρίου ότιηδίκηκρι­ νόμενη στο σύνολοτηςήταν ακριβοδίκαιη. 4. Μεσταθερότητα και συνέπεια ηνομολογία έχει καθιερώσει την 10 αρχή ότι η αυστηρότητα μιας πειθαρχικής ποινής δεν ελέγχεται καιδενμπορείνααποφασιστείμεπροσφυγήδυνάμειτου Αρθρου 146 τουΣυντάγματος. Ωστόσο το δικαστήριο μπορεί ναεπέμβει οσάκις το πειθαρχικό 15 όργανο έκδηλαυπερβαίνειταακραίαόριατηςδιακριτικήςτουευ­ χέρειας. Οι ποινές πουμπορούσε ναεπιβάλει στην παρούσα υπόθεση η Ε.Δ.Υ.προβλέπονται εξαντλητικά στο Αρθρο79του Ν1/90.Στις 20 ποινές περιλαμβάνονται,αναγκαστικήαφυπηρέτηση(Αρθρο 79

(1)(θ))καιηαπόλυση(Αρθρο 79

(1)(ι)). Το μέτρο της μηεπιστροφής τωναπολαβώνπροβλέπεταιαπότοΑρθρο85

(4)τουΝόμου. Απο­ τελεί έναμέτρο τοοποίο επιβάλλεται συνεπεία της διαθεσιμότη­ τας και της καταδίκηςπου ακολουθεί. Αποτελεί μια ποινή μέσα 25 στην ευρύτερη έννοια του όρου αλλάηνομιμότητα τηςπρέπεινα εξεταστεί και υπό τοπρίσμα τωνπρονοιών του Αρθρου 85 του Νόμου 1/90στο σύνολοτου. Είναι πρόδηλο απότο λεκτικό του Αρθρου 85

(4)ότι τοκατάπό- 30 σο θαεπιστραφείοποιοδήποτε μέρος τωναπολαβώντουυπαλλή­ λου είναιζήτηματοοποίοεμπίπτει εντός τηςδιακριτικής ευχέρει­ αςτηςΕ.Δ.Υ..Απαραίτητηπροϋπόθεσηγιατηνενεργοποίηση της σχετικής πρόνοιαςείναι η καταδίκητουυπαλλήλου γιαπειθαρχι­ κόαδίκημα. Κατάτονδικαστικόέλεγχοαπόφασηςπουλαμβάνε- 35 ται δυνάμει του Αρθρου 85

(4)του Νόμου 1/90πρέπει να λαμβά­ νεταιυπόψη ότι, (α)Ηδιαθεσιμότητα είναι μέτρο πουλαμβάνεται "αντοδημόσιο συμφέρον τοαπαιτεί". (β)Στηδιάρκειατηςδιαθεσιμότητας ουπάλληλος δεν εκτελείτα καθήκοντατουκαι"οιεξουσίεςκαιταπρονόμιατου αναστέλ­ λονται." 230 40 4 Α.Α.Δ. 5 Μαλλιώτηςκ,ό. ν. ΕΛ.Υ. κ.ά. Πρόκειταιγιαμέτροπουλήφθηκεσταπλαίσιαάσκησηςδιακρι­ τικής ευχέρειας, απόαρμόδιο πειθαρχικό όργανο,δυνάμει του Αρθρου 85

(4)τουΝόμου 1/

1. Σύμφωναμετηνπάγιαθέσητης Νομολογίαςτοδιοικητικόδικαστήριοδενεπεμβαίνειστηναπόφάσηενόςδιοικητικούοργάνουυποκαθιστώνταςτηνμετηδική του διακριτικήευχέρεια εκτός αν ηεπίδικη απόφαση δενήταν εύλογα επιτρεπτήμεβάσηταενώπιον τουστοιχεία. Στηνκρινόμενη υπόθεσητοδικαστήριο έλαβευπόψη: 10 (α)Ότι ηδιαθεσιμότητα είναι μέτρο που λαμβάνεται αντο δημόσιο συμφέρον το απαιτεί. 15 20 25 (β)Ότι οι αιτητές δεν εκτελούσαν τακαθήκοντατους στηδιάρκεια τηςδιαθεσιμότητας. Πρόσθεταλήφθηκευπόψηότιτοεπίδικομέτροήταναπόρροιακαι άμεση συνέπεια της διαθεσιμότητας και καταδίκηςτων αιτητών μετάαπότηνπαραδοχήτους στις σχετικές κατηγορίες. Οιαιτητές μπορούσαν, εάν επιθυμούσαν, να προσβάλουν την νομιμότητα ή την εγκυρότητατηςδιαθεσιμότητας μεπροσφυγή. ΤοΔικαστήριο αφούέλαβευπόψητουόλαταπιοπάνωσεσυνάρ­ τησημεταενώπιοντηςΕ.Δ.Υ. στοιχεία,όπωςαυτάπαρατίθενται (α) στην απόφασημε την οποία έχει επιβληθεί το επίδικο μέτρο, και (β)στις αγορεύσεις των συνηγόρων των μερών - αιτητώνκαι καθ' ηςηαίτηση- έκρινε ότι η επίδικηαπόφασηήτανεύλογα επι­ τρεπτή στην Επιτροπή με βάση τις πρόνοιες του Αρθρου 85 του Νόμου 1/90 καιταενώπιον της Ε.Δ.Υ.στοιχεία. 30 35 40 Από τη στιγμή που ο παράγονταςτης απώλειας των απολαβών στη διάρκεια της διαθεσιμότητας λήφθηκε υπόψη εν προκειμένω στην επιμέτρηση τηςποινήςπουμπορεί ναεπιβληθεί δυνάμειτου Αρθρου 79τουΝόμου,οποιαδήποτεκρίσηαντίθετημετοεπίδικο μέτρο -της μηεπιστροφής τωναπολαβών- θαεκθεμελίωνετη βά­ σηπάνωστην οποίαείχεεπιμετρηθεί ηποινήδυνάμει του Αρθρου
3. Η κλασσική διατύπωσητων αρχώντης ίσης μεταχείρησης έχειγίνει στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Αρακιάν και Άλλων

(1972)3 Α.Α.Δ.294,298,299,300, στην οποίατέθηκανοι πιοκάτωαρχές:

(1)"ΙσοιενώπιοντουΝόμου"στοΑρθρο28.1τουΣυντάγματοςδε μεταδίδει τηνέννοιατηςακριβούςαριθμητικήςισότηταςαλλά 231 Μαλλιώτης κ.ά. ν.ΕΛ.Υ. κ.ά.

(1996)διασφαλίζει μόνοεναντίον τωναυθαίρετωνδιαφοροποιήσεων. και δεν αποκλείει εύλογες διακρίσεις οι οποίες πρέπει ναγί­ νουν λόγω της ιδιάζουσαςφύσεως τωνπραγμάτων.

(2)Ηαρχήτης ισότηταςσυνεπάγεταιτην ίσηή όμοια μεταχείριση "πάντωντωνυπόταςαυτάςσυνθήκας τελούντων". 5

(3)"Ουδόλως προκύπτει παραβίασις της αρχήςτης ισότητος και ως εκ τούτου ακυρότης των προσβαλλόμενων πράξεων, εφ' όσον πρόκειται περί ρυθμίσεων σχέσεων τελουσών υπό διά- 10 φόρους πραγματικός συνθήκας, αίτινες δεν αποκλείουν ανο­ μοιομορφίας εντωδιακανονισμώαυτών". Οι τρεις αιτητέςδεντελούσαν υπότας"αυτάςσυνθήκας"γιατους πιο κάτωλόγους: 15

(1)Τα αδικήματα στα οποία παραδέχθηκε ενοχή ο τρίτος αιτητής ιδίως εκείνο τηςαπουσίαςαπότοκαθήκοντουχωρίς άδεια-ήταν πιο σοβαρά από εκείνα στα οποία παραδέχθηκανενοχή οι άλλοι δυοαιτητές. 20

(2)Οι τρεις αιτητές κατείχαν διαφορετικές θέσεις και δε βρίσκοντο στην ίδιαμισθοδοτικήκλίμακα.

(3)OL άλλοι δυο αιτητές λάμβαναν το 1/2 των απολαβών τους στη 25 διάρκειατηςδιαθεσιμότηταςτους ενώοτρίτος αιτητήςτα 3/

1. Επομένως εν όψει των διαφορετικών συνθηκών ηΕ.Δ.Υ. εύλογα και νόμιμα μπορούσε να προβεί στην διαφοροποίηση της ποινής. Στιςποινές που έχουν επιβληθεί, δυνάμει τουΑρθρου 79 του Νόμου, 30 αντανακλάταιησοβαρότητατουαδικήματοςπουέχειδιαπράξειοκα­ θέναςαπότους τρεις αιτητές. Δεν έχεισημασίαότιτααδικήματαπουέχειδιαπράξειο δεύτερος αιτητής μπορούσαν ναεκδικαστούν συνοπτικά δυνάμει του Αρθρου 35 82 του Νόμου 1/
2. Από τηστιγμή πουηαρμόδιααρχήείχε εξουσία να μηχωρήσει σε συνοπτική εκδίκασητότε ηεπιβολή οποιασδήποτε από τις ποινές πουπροβλέπονται απότο Αρθρο79 του Νόμου ήταν απόλυτα νόμιμη. Το ίδιο ισχύει και σε σχέση με την εφαρμογή του Αρθρου 85

(4)του Νόμου. 40 Οι προσφυγές απορρίπτονται χωρίς έξοδα. 232 4 Α.Α.Δ. Μαλλιώτηςκ.ά. ν.Ε.Δ.Υ. χ.ά. Αναφερόμενες υποθέσεις. Κλεάνθουςκ.ά. ν. Α.ΤΗ.Κ.

(1991)4ΑΛΛ. 2971, 5 Hadjisawaa.o. v. Republic

(1967)3 C.L.R. 155, Kyprianou v. Republic

(1973)3CLR. 206, HadjiGeorghiou v. Republic

(1968)3 CLR. 326, 10 lordanous v. Republic

(1974)3C.L.R. 194, Christofi v. Republic

(1973)3 C.L.R. 336, 15 Terzis v.Republic

(1979)3CLR. 47, Lambrou v. Republic

(1972)3CLR. 379, Ιωάννουv. Δημοκρατίας

(1990)3ΑΛΛ. 299, 20 Γιάλλουροςv. ΣυμβουλίουΑποχετεύσεωνΑευκωσίας

(1990)3 ΑΛΛ. 3532, Nielsen343/57,ReportoftheCommission:4 Yearbook518, 25 V AlliancedesProfesseurs Cathoiique deMontreal v. LabourRelations BoardofQuebec[1953]4 D.LR. 161, Haros v. Republic, 4RS.CC 39, 30 Papacleovoulou v. Republic

(1982)3C.L.R. 187, Republic v. Mozoras

(1970)3C.L.R. 210, 35 Christophidesv. CyprusTelecommunicationsAuthority

(1979)3CLR.99, Tsangaris v. Republic

(1975)3 CLR. 518, Droushiotis v. Republic

(1966)3CLR. 722, 40 Avgousti v. PermitsAuthority

(1972)3C.L.R. 356, HjiGeorghiou v.Republic

(1974)3CLR. 436, 233 Μαλλιώτης κ.ά. ν.Ε.Δ.Υ.κ.ά.

(1996)Pierides v.Republic

(1969)3CLR. 274, Merckv. Republica.o.

(1972)3 CLR. 548, 5 Veisa.o. v. Republic

(1979)3CLR. 390, Republicv. Arakian a.o.

(1972)3CLR.

1. Προσφυγές. 10 Προσφυγές εναντίον τωνπειθαρχικών ποινών οι οποίες επι­ βλήθηκαν στους αιτητές καθώς καιεναντίον τηςαπόφασης των καθ' ων νακατακρατήσουν τις απολαβές τωναιτητών κατά τη διάρκειατης διαθεσιμότητας τους. 15 Γ.Κακογιάννης, για τονΑιτητήστην Υπόθεσηαρ. 510/
2. Τ. Παπαδόπουλος, γιατον Αιτητήστην Υπόθεσηαρ. 511/
3. Α. Σ. Αγγελίδης,για τον Αιτητήστην Υπόθεσηαρ.533/
4. 20 Π.Χατζηδημητρίον, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α', μεΓ. Παπαϊοάννον, γιατους Καθ'ων η αίτηση. Cur.adv.vult. 25 ΚΑΛΛΗΣ, Δ.: Οιπιοπάνωπροσφυγές έχουν εκδικαστεί μαζί γιατί παρουσιάζουν τα ίδιανομικά σημεία και βασίζονται πάνω στα ίδιαπραγματικάπεριστατικά. 30 Η προσφυγή 510/91στρέφεται κατάτης απόφασηςτηςΕ.Δ.Υ., ημερομ. 29.3.91, "να μην επιστρέψει στον αιτητή οποιοδήποτεμέ­ ρος των απολαβών πουθαέπαιρνε ανδεν είχετεθεί σε διαθεσιμό­ τητα",δηλαδήτοποσό των£3,524.
5. 35 Ηπροσφυγή511/91στρέφεται κατάτης απόφασηςτηςΕ.Δ.Υ., ημερομ. 29.3.91, "μεβάσητην οποία επιβλήθηκε στον αιτητήχρη­ ματικήποινήΛ.Κ.120καιαποφασίστηκεη κατακράτησητων απο­ λαβών του αιτητήκατά τηδιάρκειατης διαθεσιμότητας τουή/και ημηεπιστροφή του μέρους των απολαβώνπουθαέπαιρνεο αιτη- 40 της ανδεν ετίθετο σεδιαθεσιμότητα". Ηπροσφυγή 533/91στρέφεται κατάτης απόφασηςτης Ε.Δ.Υ., ημερομ. 29.3.91, μετην οποία επιβλήθηκε στον αιτητή πειθαρχική 234 4 Α.Α.Δ. Μαλλιώτης κ.ά.v.Ε.Α.Υ. κ.ά. Καλλής, Δ. ποινή. Τα πραγματικά περιστατικά που περιβάλλουν τις πιο πάνω προσφυγές έχουν ως εξής: Οι αιτητές είναι και οι τρεις Ιατρικοί 5 Λειτουργοί στις Ιατρικές Υπηρεσίες και Υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας.Αρχικά είχανδιατυπωθεί εναντίον τουςδώδεκα συνολικά κατηγορίες για διάπραξη διαφόρων πειθαρχικών αδικημάτων (τέσσεριςγιατονκαθένααπόαυτούς)σετρίαχωριστάκατηγορη­ τήρια. .0 Επειδήαρχικάαπάντησανότι δεν παραδέχονταν ενοχήσεκα­ μιάαπότιςκατηγορίεςοι υποθέσεις ορίστηκαν ναακουστούν χω­ ριστά. 15 ΑκολούθωςηΕ.Δ.Υ.στη συνεδρίαση της ημερομηνίας 27.8.87, αφού εξέτασε θέμα συνεκδίκασης των πειθαρχικών υποθέσεων εναντίον τωναιτητών,έκρινεότιήτανπροςτοσυμφέρον τηςαπο­ νομής της πειθαρχικής δικαιοσύνης να συνεκδικαστούν οι τρεις υποθέσεις. 20 25 Η ακρόαση των πειθαρχικών υποθέσεων εναντίον των αιτη­ τών άρχισε στις 21.8.88 με πρώτο μάρτυρα κατηγορίας το Νίκο Χαραλάμπους, που ήταν ο Ερευνών Λειτουργός και συνεχίστη­ κε με την ακρόαση άλλων 16 μαρτύρων σε διάφορες ημερομη­ νίες. Η Ε.Δ.Υ. στη συνεδρίαση της ημερομηνίας 11.9.90πληροφο­ ρήθηκεαπότο δικηγόρο τηςαρμόδιαςαρχήςότι υπήρξανκάποι­ εςεξελίξειςσ' ό,τι αφορούσε την περαιτέρωπορείατης υπόθεσης 30 και ότι οι καθ' ων οι διώξεις ήταν διατεθειμένοι να μεταβάλουν τηναπάντησητους σεορισμένεςαπότις κατηγορίες. Ύστερα από αυτό, οιδικηγόροι τωναιτητώνζήτησαντηνάδεια της Ε.Δ.Υ. για αλλαγή των απαντήσεων των πελατών τους στη 35 δεύτερη,έβδομη,όγδοηκαιδωδέκατηκατηγορία. ΗΕ.Δ.Υ.επέτρεψε στους αιτητές νααλλάξουν τις απαντήσεις τους στις πιο πάνωκατηγορίες και,αφούο Γραμματέας της Επι­ τροπής ξαναδιάβασεσ' αυτούς τις αντίστοιχες κατηγορίες, οιαι40 τητές απάντησανως εξής: Ο αιτητής στην προσφυγή 510/91 ("Κωνσταντίνος Μαλλιώ­ της") παραδέκτηκε ενοχήστη δεύτερη κατηγορία,ότι δηλαδή στις 10.9.85, παρέλειψε να εκτελέσειτακαθήκοντατου,ήτοι παρέλειψε 235 Καλλής,Δ. Μαλλιώτης χ.ά. ν.ΕΛ.Υ. κ.ά.

(1996)να καλέσει στο Νοσοκομείο Λεμεσού τον Ανώτερο Ειδικό Ιατρό και Προϊστάμενο του Χειρουργικού Τμήματος Ανδρέα Ξηρό,για να εξετάσει κατά τηδιάρκειατων ωρών εργασίας τον εσωτερικό ασθενήΚωνσταντίνο Νεοφύτου,οοποίοςεχρειάζετοειδικήεξέτα­ ση. Ο αιτητής στην προσφυγή 533/91 ("Ανδρέας Ξηρός") παραδέ­ κτηκεενοχήστηνέβδομηκαιτηνόγδοηκατηγορία,ότιδηλαδήστις 10.9.85(α) απουσίαζεαπότοκαθήκοντουστις 1 μ.μ.περίπου χω­ ρίς άδειακαι (β) παρέλειψε νακαταγράψειταευρήματατων εξε- 10 τάσεων του στο σχετικό ιατρικό έντυπο (Form Med. 36) για τον ασθενήΚωνσταντίνο Νεοφύτου. Ο αιτητήςστην προσφυγή511/91("ΓερόλεμοςΙωαννίδης") πα­ ραδέκτηκεενοχή στηδωδέκατη κατηγορία,ότι δηλαδή στις 10.9.85 15 παρέλειψε να καταγράψει τα ευρήματα των εξετάσεων του στο σχετικό ιατρικό έντυπο (Form Med. 36) για τον ασθενή Κωνστα­ ντίνοΝεοφύτου. Στησυνέχεια ο εκπρόσωπος της αρμόδιαςαρχήςζήτησε,"ενό- 20 ψει της παραδοχήςτων καθ' ων οι διώξεις και με βάση τηνπα­ ρούσα κατάσταση της μαρτυρίας, δηλαδή τη μαρτυρία που έχει ήδηπροσαχθεί ενώπιον της Επιτροπήςκαι την υπόλοιπημαρτυ­ ρίαπουείχεστηδιάθεσητουκαιδεδομένουότι οιγονείς τουαπο­ βιώσαντοςκαιιδιαίτεραημητέρα,παρ' όλοπουκλητεύθηκανεπα- 25 νειλημμένα δενπροσέρχονται ενώπιον τηςΕπιτροπήςγιανα μαρ­ τυρήσουν, η μαρτυρία των οποίων, και ειδικότερα της μητέρας, ήταναπαραίτητηκαιαναγκαίαγιατηναπόδειξηεκμέρουςτηςαρ­ μόδιας αρχής ορισμένων, των πιο σοβαρών, κατηγοριών", την άδειατης Επιτροπήςνααποσύρειτις υπόλοιπες κατηγορίες,"λό- 30 γω του ότι παρουσιάζονται δυσκολίες για την απόδειξηαπό μέ­ ρους μαςτων ενλόγω κατηγοριών.". Η Ε.Δ.Υ. επέτρεψε στην κατηγορούσα αρχή να αποσύρει τις κατηγορίες 1,3,4, 5, 6, 9, 10και 11καιύστερα απόαυτόαθώωσε 35 τοναιτητήΚωνσταντίνο Μαλλιώτη στιςκατηγορίες 1,3 και4,τον αιτητήΑνδρέα Ξηρό στις κατηγορίες5 και6καιτον αιτητή Γερόλεμο Ιωαννίδηστις κατηγορίες 9, 10και 11. Ακολούθως η Ε.Δ.Υ. αποφάσισε να αναβάλει για τις 4.10.90 40 τηνυπόθεση. ΗΕ.Δ.Υ.στη συνεδρίαση της ημερομηνίας4.10.90αφού άκου­ σεστην αρχήταγεγονότατηςυπόθεσης,όπωςταεξέθεσεοεκπρό236 5 4 Α.Α.Δ. 5 Μαλλιώτης κ.ά. ν.Ε.Δ.Υ. κ.ά. Καλλής, Δ. σωποςτηςαρμόδιας αρχήςκαιακολούθωςτιςαγορεύσεις τωνσυ­ νηγόρων τωναιτητώνγιαμετριασμό τηςπειθαρχικήςποινής, ανα­ φορικά μετιςκατηγορίες που παραδέχθηκαν, επιφυλάχθηκε να γνωστοποιήσει τηναπόφασητηςτόσο στην αρμόδιααρχήόσοκαι στους τρεις υπαλλήλους. Οι αγορεύσεις των συνηγόρων των αιτητώνγιαμετριασμό της ποινήςκαλύπτουν 17δακτυλογραφημένεςσελίδες. 10 15 Ηαπόφασητης Ε.Δ.Υ. εκδόθηκε στις 29.3.91. Στηναπόφαση εκείνη("η επίδικη απόφαση") γίνεται αναφοράστα πιο κάτω ζη­ τήματα:

(1)Στο ιστορικό τηςπειθαρχικήςδίκης.

(2)Στις λεπτομέρειες των κατηγοριών στις οποίες οιαιτητές πα­ ραδέχθηκανενοχή. 20 25 30 35 40

(3)Σταγεγονότα τηςυπόθεσης σύμφωνα μετα οποία: "Στις 10.9.85 το πρωί μεταφέρθηκε στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Νοσοκομείου Λεμεσούονεαρός Κωνσταντίνος Νεοφύτου,οοποίος έφερε κτύπημαστο κεφάλι. Η κατάσταση τουθεωρήθηκεσοβαρήαπότονεπίκαθήκοντιγιατρότωνΠρώτων Βοηθειών, γι,' αυτόκαι εισήχθηκε στο χειρουργικόΘάλαμο ανδρώντουνοσοκομείου. Εκείπαρέμεινεμέχρι τις2 μ.μ. περί­ πουτης ίδιαςημέραςκαιστησυνέχεια μεταφέρθηκεμεασθενο­ φόροόχημα στο ΓενικόΝοσοκομείο Λευκωσίαςγιανα εξετα­ στείαπότοΔραΝίκοΣπανό,ΠροϊστάμενοτουΝευροχειρουργικούΤμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Όμως, κατάτηδιάρκειατηςμεταφοράςτουονεαρόςαπεβίωσε.Στις8 και 93.86 διεξήχθη θανατικήανάκριση στοΕπαρχιακόΔικα­ στήριο Λεμεσούγια εξακρίβωση των αιτίων του θανάτουτου Κωνσταντίνου Νεοφύτου. Μετά τηνέκδοση του πορίσματος του θανατικούανακριτή, το Υπουργείο Υγείας, ως η αρμόδια Αρχή,διέταξε τηδιεξαγωγή πειθαρχικήςέρευνας σύμφωνα με τηνπαρ. (β)τουΑρθρου80τωνπερίΔημοσίας Υπηρεσίας Νό­ μων του 1967 έως 1986. ΤοΥπουργικό Συμβούλιο όρισεως Ερευνώντα Λειτουργότονκ.ΝίκοΧαραλάμπους,ΑνώτεροΔικηγόροτηςΔημοκρατίαςκαιμάρτυρακατηγορίαςαρ. 1, γιατη διεξαγωγή της νενομισμένης έρευνας σχετικά μεπιθανή διά­ πραξηπειθαρχικούαδικήματοςαπόμέρους τωνκαθ' ωνηδίω­ ξηκαιενόςάλλου ιατρού.Ο Ερευνών Λειτουργόςκατάτηδιε­ ξαγωγή της έρευνας πήρε καταθέσεις απόδιάφορα πρόσωπα, 237 Καλλής,Δ. Μαλλιώτης κ.ά. ν,Ε.Δ.Υ. κ.ά.

(1996)συμπεριλαμβανομένων των καθ' ων η δίωξη,καισυγκέντρωσε μαρτυρία.Από τη μαρτυρίαπουέχεισυλλέξειο Ερευνών Λει­ τουργός διαπιστώθηκε ότι πράγματιOL καθ' ωνηδίωξη έχουν διαπράξει το αδίκημαήτααδικήματαγια ταοποία έχουνπα­ ραδεχθεί ενοχή.Συγκεκριμένα,αναφέρωότι οκ.Ξηρόςκαιοκ. 5 Ιωαννίδης, ενώ ο ασθενής βρισκόταν στο χειρουργικό θάλαμο του Νοσοκομείου Λεμεσού,εξέτασαν τον ασθενή και παρέλει­ ψαννακαταγράψουνταευρήματατουςστο σχετικό έντυπο. Ο γιατρός Μαλλιώτης εξέτασε και ο ίδιος τον ασθενή,και, ενώ διαπίστωσε ότι ηκατάστασητου ήταν σοβαρήκαι έχρηζε ειδι- 10 κήςεξέτασης, παρέλειψε νακαλέσειτονκ. Ξηρό,οοποίοςβρι­ σκόταν στο σπίτι τουεκείνη τηνώρα,γιαναεπισκεφθεί καινα εξετάσειτον ασθενή. Η ανάγκη τήρησης τουωραρίου εργασίας και συμπλήρωσης των διαφόρων ιατρικών εντύπων είχε τονι­ στεί επανειλημμένα στα μέλη του ιατρικού και νοσηλευτικού 15 προσωπικού του Νοσοκομείου Λεμεσού, όπως φαίνεται και απόταΤεκμήρια 70και 79."

(4)Στοπεριεχόμενο τωναγορεύσεων τωνσυνηγόρων τωναιτητών για μετριασμό τηςποινής. 20 Περαιτέρω η επίδικη απόφαση περιέχει τις θέσεις της Ε.Δ.Υ. πάνω στα ζητήματα που είχαν εγείρει οι συνήγοροι των αιτητών για μετριασμό της ποινήςκαικαταλήγει ως εξής: 25 "Είναι φανερόότιοι καθ*ων οιπειθαρχικές διώξεις, μετην παράλειψητους νασυμμορφωθούν μετους Κανονισμούς ή/και τις ισχύουσεςοδηγίεςή/καιτηνεπικρατούσαπρακτική,καιεπι­ πρόσθετα οκαθ'ουη δίωξη 2, μετην απουσίατου απότοκα­ θήκονχωρίς άδεια, συμπεριφέρθηκαν κατάτρόποασυμβίβαστο 30 μετακαθήκοντακαιτιςυποχρεώσεις τους ως δημόσιων υπαλ­ λήλων.Ταπειθαρχικάαυτάπαραπτώματα, ταοποίαοικαθ'ων η διώξεις έχουν παραδεχτεί, είναι πιο φορτισμένα στην περί­ πτωσηγιατρών,λαμβανομένουυπόψητουαντικειμένου τηςερ­ γασίαςτους,πουείναιη περίθαλψηασθενών καιη διάσωση αν- 35 θρώπινων ζωών." Ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή Κωνσταντίνου Μαλλκί)τη- Προσφυγή510/91-στην αγόρευσητου υποστήριξε: 40

(1)ΗΚαθ' ης η αίτηση παρέλειψε νακαλέσειτον αιτητήκαι/ή νατουπαράσχειτοδικαίωμαόπωςακουστεί σεσχέσημετις πρόνοιες τουαρ.85

(4)τουπερίΔημόσιας Υπηρεσίας Νόμου του 1990 (Ν. 1/90) σε αντίθεση και/ή κατά παράβασητων 238 4 ΑΛΛ. Μαλλιώτης χ.ά. ν. ΕΛ.Υ. χ.ά. Καλλής, Δ. αρχών της ακριβοδίκαιηςδίκης (fair trial)και/ήτων αρχών τουφυσικούδικαίου. 5 10 15

(2)ΗΚαθ'ης ηαίτηση άσκησε πλημμελώς τη διακριτικήευχέρειαπουείχεκαι/ήυπερέβηταόριατηςκαθότιηκατακρά­ τηση του ποσού των Λ.Κ.3,524.55 είναι υπερβολική και άκρως δυσανάλογη με τη σοβαρότητα της κατηγορίαςτην οποία οαιτητής παραδέχθηκε.

(3)Δεν λειτούργησε ηπαροχήίσης προστασίας και μεταχείρι­ σης στον αιτητή,διότι για πράξεις ή παραλείψεις του, μι­ κρότερης ήελαφρότερης σημασίας,συγκριτικά μετους δυο άλλους αιτητές,του επιβλήθηκε ποινή και/ήτιμωρία μεγα­ λύτερηκαι επαχθέστερη, δημιουργώντας δυσαναλογία και αδικίαεις βάροςτου. Οι λόγοιγιατους οποίους ο ευπαίδευτοςσυνήγορος τουαιτη­ τήΓερόλεμου Ιωαννίδη(Προσφυγή511/91)επιδιώκει τηνακύρω­ σητηςεπίδικηςαπόφασηςσεό,τι αφοράτονπελάτητουείναιπα20 νομοιότυποι με εκείνους που επικαλείται ο αιτητής Μαλλιώτης. (Βλ. λόγους

(1)και

(2)πιοπάνω).Έχειεπικαλεσθεί επίσηςκαιτον πιοκάτωλόγοακυρώσεως οοποίος είναιπερίπουταυτόσημος με το λόγο

(3)πιοπάνω. 25 30 "ΜετηνποινήπουεπέβαλεστοναιτητήηΕ.Δ.Υ. έχειπαρα­ βιάσειτηνσυνταγματικήαρχήτηςίσης μεταχείρησης τωνπολι­ τώνεπειδήέχεισαφώςεπιβάλει στοναιτητήποινήδυσανάλογα μεγάληπαρόλο πουηκατηγορίατην οποίαπαραδέχθηκε ήταν πολύλιγότεροσοβαρήαπόεκείνητωνδυοάλλων ιατρώνστους οποίους επιβλήθηκεποινή." Οευπαίδευτοςσυνήγορος τουαιτητήΑνδρέα Ξηρού -Προσφυ­ γή533/91- υποστήριξε πως "η διοίκηση δενδιασφάλισε ίσημετα­ χείρισημετις ποινέςπου επέβαλε". Συναφώςέκαμε αναφοράστις 35 υποθέσεις Μέλπω Γρηγορίον ν.ΛήμονΛευκωσίας (αρ.1)

(1991)4 Α.Α.Δ.3005,Εαθ. Κλεάνθους ν.Α.ΤΗ.Κ.

(1991)4 Α.Α.Δ. 2971 και Χ" Σάββα και Άλλος ν. Δημοκρατίας

(1967)3 Α.Α.Δ. 155, 180.ΥποστήριξεότιηΕ.Δ.Υ.επέβαλε"δυσανάλογαμεγάληγιατον Αιτητή- Ανδρέα Ξηρό-ποινή,παρόλοπουο αιτητήςδεν ήταν ού40 τε οάμεσαυπεύθυνος,αλλ' ούτεο ιεραρχικάανώτερος τουΝοσο­ κομείουΛεμεσού." Υποστήριξε, επίσης, ότι στον αιτητή- Ανδρέα Ξηρό - επιβλή­ θηκε αθροιστικά,συνολικήπειθαρχικήχρηματικήποινή μεγαλύ-239 Καλλής,Δ. Μαλλιώτης χ.ά.ν.Ε.Δ.Υ.κ.ά.

(1996)τερη της υπό του Νόμου προβλεπομένης ή επιτρεπτής. Αρα "άκυρη για αυτό το λόγο η απόφαση αφού επιβλήθηκε καθ' υπέρβαση εξουσίας ή με κατάχρησηεξουσίας, αντίθετη στησα­ φήδιάταξητουΑρθρου 79

(1)(στ)τουΝόμου 1/90, επειδήτοπο­ σότων £2,375.65"είναι ποσόν πέραντου 1/4 του μισθού τουαι- 5 τητού". Ο λόγος αυτόςαποσύρθηκε στο στάδιο των διευκρινί­ σεων. Τελικά υποστήριξε ότι ηποινή "έναντι των δυο άλλων καταδικασθέντων και σε σχέση με την ευθύνη και ανάμειξη εκείνων 10 καταδεικνύουν άνισημεταχείρισητηςδιοίκησης έναντιτουαιτη­ τή μόνο. Ανιση μεταχείριση υπό της διοίκησης έναντι τουΝό­ μου." Ηαπόφαση στις πιο πάνωπροσφυγές επιφυλάχθηκεαπότον 15 αποβιώσαντα Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πογιατζή στις 29.9.

1. Μετά το θάνατοτου οι προσφυγές ορίστηκαν για επανεκδίκαση σας 16.1.
2. Οι συνήγοροι των μερών υιοθέτησαν τις γραπτές τους αγορεύσεις που περιέχονται στο φάκελο των υποθέσεων. Ηαπόφασητου Δικαστηρίου μετηνπαρούσασύνθε- 20 σηεπιφυλάχθηκεστις 16.1.
3. Ποώτος λόγoc ακυοώσεακ: ΠαοάλειίΡτι-me Eπιτooπήcνα κα­ λέσει τους αιτπτέςκαι νατους δώσει το δικαίωμα ναακουστούν σεσχέσημετιτ πρόνοιες του Αοθοου 85(
4. 25 Όπως έχειήδηαναφερθείηεπίκληση τουπιοπάνωλόγου έγι­ νε απότους αιτητές Μαλλιώτη (Προσφυγή510/91)καιΙωαννίδη (Προσφυγή 511/91). 30 Η όλη επιχειρηματολογία των δυοαιτητώνπου σχετίζεται με τον πιο πάνωλόγο ακυρώσεως έχει σαν έρεισμα νομολογία στην οποία σε δημόσιο υπάλληλο δεν δόθηκεηευκαιρίανα αγορεύσει γιαμετριασμότηςποινήςμετάπουείχεβρεθείένοχος.(Κυπριανού ν.Δημοκρατίας(\9ΊΊ>) 3Α.Α.Δ.206).Πράγματιτοδικαίωμαακρό- 35 ασης είναι καλάθεμελιωμένο στο νομικό μαςσύστημα. Σύμφωνα μετηνπάγιαθέσητηςνομολογίας μαςτοδικαίωμαακροάσεως,το οποίοαποτελείκανόνατης φυσικήςδικαιοσύνης,τυγχάνει εφαρ­ μογήςσε πειθαρχικέςδιαδικασίεςπουαφορούνδημόσιουςυπαλ­ λήλους. (Βλ. Γεωργιάδης ν.Δημοκρατίας

(1970)3Α.Α.Δ.380 και 40 Χ" Γεωργίουν.Δημοκρατίας

(1968)3Α.Α.Δ.326). Παράλειψητου πειθαρχικούοργάνου να ακούσει τον καταδικασθένταυπάλληλο για μετριασμότηςποινήςέχειεπανειλημμένα 240 4Α.Α.Δ. 5 Μαλλιώτηςκ.ά.ν.Ε.Δ.Υ.κ.ά. Καλλής,Δ. οδηγήσει στηνακύρωσητηςπειθαρχικήςποινής.(Βλ. Ιορδανούςν. Δημοκρατίας

(1974)3 Α.Α.Δ. 194, Χριστοφή ν. Δημοκρατίας

(1973)3 Α.Α.Δ. 336, Κυπριανού (πιο πάνω)). Περαιτέρωη εφαρ­ μογήτων κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης και δει τουδικαιώματοςακροάσεωςεξαρτάταιαπότις περιστάσεις τηςκάθευπόθε­ σης, δεν υπάρχουν κανόνες καθολικής εφαρμογής. (Βλ. Κυπρια­ νού (πιοπάνω), Τερζήςν.Δημοκρατίας

(1979)3Α.Α.Δ.47). Στην κρινόμενη υπόθεση δόθηκε στους συνηγόρους των αιτη10 των η ευκαιρία να αγορεύσουν για μετριασμό της ποινής. Και όπως έχει ήδηαναφερθείηαγόρευση τους καλύπτει 17δακτυλο­ γραφημένεςσελίδες. Ωστόσο τοπαράπονοτους συγκεκριμενοποι­ είται στην παράλειψητης Ε.Δ.Υ.να τους καλέσει να αγορεύσουν επί του Αρθρου 85

(4)του Ν. 1/90. Συνδυάζουναυτότο παράπο15 νο τους με το δικαίωμα τους για ακριβοδίκαιη δίκη (fair trial). Πρέπει ναυπομνησθεί ότι τοδικαίωμαγιαακριβοδίκαιηδίκηδεν πρέπει να εξετάζεται "in abstracto". Πρέπεινα εξετάζεται υπό το φωςτωνπραγματικώνπεριστατικώντηςκάθευπόθεσης.(Βλ. Λά­ μπρου ν.Δημοκρατίας

(1972)3Α.Α.Δ.379). 20 Το δικαίωμα ακρόασης είναι ένα από τα βασικά δικαιώματα τωνκανόνωντηςφυσικήςδικαιοσύνης.Τοδικαίωμαυπεράσπισης και ακρόασηςεπιβάλλεται σεόλες τις περιπτώσεις πουο πολίτης κρίνεται γιαυπαίτιαπράξη,σεόλες τιςπειθαρχικέςδιαδικασίεςή 25 ότανθατουεπιβληθείποινή. (Βλ. Ιωάννουν.Δημοκρατίας

(1990)3 Α.Α.Δ.299 και Γιάλλουροςν.Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λευ­ κωσίας

(1990)3Α.Α.Δ.3532). Καιτο ερώτημαπουπροβάλλει είναιτούτο: 30 Έχειυποχρέωσητοπειθαρχικόόργανονακατευθύνειτηνπρο­ σοχήτου συνηγόρου υπεράσπισης σε μιασυγκεκριμένη πτυχήτης πειθαρχικήςποινήςήτουμέτρουπουπρόκειταιναεπιβάλεικαινα ζητήσειτιςαπόψειςτου;Η απάντησηπρέπειναείναιαρνητικήγια 35 τουςπιοκάτωλόγους: Απότηστιγμήπουγιαμιαποινήήένατιμωρητικόμέτρουπάρ­ χει πρόβλεψη στο σχετικό Νόμο η προοπτική χρησιμοποιήσεως τουαπότοπειθαρχικόόργανοείναιαπόλυταανοικτή. Εναπόκει40 ταιλοιπόν σε ένακαταδικασθένταδημόσιο υπάλληλο ήστο συνή­ γοροτουναθέσουν ενώπιον τουπειθαρχικούοργάνουταζητήμα­ ταεκείναπουκατάτηνάποψητουςαποτελούν μετριαστικούςτης ποινήςπαράγοντες.Εναπόκειταιστους ιδίουςναεπιχειρηματολο­ γήσουν γιατί δεν ενδείκνυται ηεπιβολήτης Α ποινής ήτου Βμέ241 Καλλής,Δ. Μαλλιώτης κ.ά. ν. ΕΛ.Υ. χ.ά.

(1996)τρου.Αλλωστετοδικαίωμαναακουσθεί έναςυπάλληλος πριντην επιβολή πειθαρχικής ποινής έχεικαθιερωθεί για δυο λόγους: Σαν θέμα φυσικής δικαιοσύνης και για ναδοθεί ευκαιρία στον υπάλ­ ληλονακαταστήσει γνωστή τηστάση του, σανμέλοςτηςδημόσιας υπηρεσίας,μετάτηνκαταδίκητου.(Βλ. Ιορδανούςν.Δημοκρατίας 5

(1974)3Α.Α.Δ. 194). Ηπιο πάνω ευκαιρίαδόθηκεσεόλουςτους αιτητές. Μάλιστα καιοιτρεις μέσωτων δικηγόρων τους αναφέρθηκανστη διαθεσι­ μότητατουςκαιστηδιάρκειατηςσανένααπότους μετριαστικούς 10 της ποινής παράγοντες.Εκμέρους δετου αιτητή Ιωαννίδη τονί­ σθηκεότι λόγωτης διαθεσιμότητας των 6μηνών "ταλαιπωρήθηκε οικονομικά καιυπηρεσιακά και άλλωςπωςκατά τηδιάρκεια αυ­ τής της διαθεσιμότητας." 15 Μπορώ, νομίζω, να λάβω δικαστική γνώση τηςδιαδικασίας ενώπιον τωνποινικών δικαστηρίων.Δενήτανποτέη επικρατούσα πρακτικήτωνποινικών δικαστηρίων νακαλούν τουςκαταδικασθέντεςνααγορεύσουν επίτουκατάπόσοθατους επιβληθεί ή όχι ποινή φυλάκισης ήεπίτουκατάπόσο τοδικαστήριο θαπροχωρή- 20 σει σεδήμευσηοποιονδήποτεαντικειμένων ήκατάπόσο θαδιατά­ ξει στέρηση του δικαιώματος οδήγησης. Εναπόκειται πάντοτε στον ενδιαφερόμενο κατηγορούμενο ήστοσυνήγορο του να επι­ χειρηματολογήσουν εναντίον τηςεπιβολής τηςμιας ήτης άλλης ποινής. Έργο τουΠειθαρχικού Οργάνου είναι ηεπιμέτρηση της 25 ποινής μεβάσητα ενώπιον του στοιχεία και δεδομένα καισεσυ­ νάρτηση μετιςποινές ήμέτρα που προβλέπονται απότοσχετικό Νόμο.ΘαήταναδιανόητογιατοΠειθαρχικόΌργανονακατευθύ­ νει τηνπροσοχή τωνενδιαφερομένων προς οποιαδήποτεκατεύ­ θυνση. Μια τέτοια πορεία ίσωςνααφήνει τοπειθαρχικό όργανο 30 εκτεθειμένοστη μομφήότι είχεπροαποφασίσει την υιοθέτηση συ­ γκεκριμένου είδους ποινής ή μέτρου. Έρχομαι στην εισήγηση των αιτητώνότι έχουν παραβιασθεί οι αρχέςτης ακριβοδίκαιηςδίκης.Οιαρχέςτων Αρθρων 6

(2)και

(3)35 τηςΕυρωπαϊκήςΣύμβασηςΑνθρωπίνων Δικαιωμάτωνεφαρμόζο­ νταικατ' αναλογίαν στιςπειθαρχικέςδιαδικασίες μετον ίδιοτρό­ πο που εφαρμόζονται στις περιπτώσεις προσώπων πουκατηγο­ ρούνται για διάπραξηποινικών αδικημάτων.(J.E.S.Fawcett,"The application of the European Convention on Human Rights", σελ. 40 152). Η έννοια τηςακριβοδίκαιης δίκης έχει καθιερωθεί απότο Αρθρο 6

(1)της Σύμβασης. Σύμφωνα με την υπόθεση Nielsen, 343/57,Report of the Commission: 4Yearbook 518,σελ.548-50. Η "Επιτροπή" δενκαλείται ν' αποφασίσει κατάπόσο τα τοπικά 242 4 Α.Α.Δ. Μαλλιώτηςκ.ά. ν.ΕΛ.Υ. κ.ά. Καλλής, Δ. δικαστήρια έχουν ορθάαξιολογήσει την ενώπιον τουςμαρτυρία, αλλά μόνοκατά πόσοημαρτυρίαυπέρκαιεναντίον τουκατηγο­ ρουμένουέχειπαρουσιασθείμετέτοιοτρόπο,καιηδιαδικασίαγε­ νικώςέχειδιεξαχθείμετέτοιοτρόπο,έτσιώστεοκατηγορούμενος 5 ναείχετύχει ακριβοδίκαιηςδίκης.Τοκατάπόσομιαδίκησυνάδει μεταεπίπεδαπουθέτει τοΑρθρο 6

(1)πρέπεινααποφασιστεί με τοναεξεταστεί ηδίκηστο σύνολο της,καιόχι μεβάσητηνεξέτα­ σημιαςμεμονομένης πτυχήςτηςδίκηςήενός συγκεκριμένου συμ­ βάντος.Πραγματικάένασυγκεκριμένο συμβάνήμια συγκεκριμέ10 νηπτυχή έστω καιεάν δενεμπίπτουν μέσα στις πρόνοιεςτων Αρθρων 6

(2)και6

(3)δυνατόνναήταντόσης σημασίας ήτέτοιας σπουδαιότητας, έτσι ώστε ναήταναποφασιστικής σημασίας για τηνγενικήαξιολόγησητηςδίκηςστοσύνολο της. Ακόμηόμωςκαι αν συμβαίνει κάτιτέτοιο,είναι μεβάσητηναξιολόγηση τηςδίκης 15 στο σύνολο τηςπουπρέπει ναδοθεί απάντησηστο ερώτημα κατά πόσοηδίκηήτανακριβοδίκαιη. Ηέννοιατηςακριβοδίκαιηςδίκηςέχειδιατυπωθείωςπιοκάτω από τον Αρχιδικαστή του Καναδά στην υπόθεσηL' Alliancedes 20 ProfesseursCatholiquedeMontrealv. LabourRelationsBoard of Quebec[1953]4D.L.R. 161, 174: 25 "Ηαρχήότικανέναςδεν μπορεί νακαταδικάζεταιήναστε­ ρείταιτων δικαιωμάτωντουχωρίς ναακούεται,καιπάνω απ' όλα χωρίς να έχει ειδοποιηθεί,ότιταδικαιώματατου βρίσκο­ νται σε κίνδυνο, είναι αρχή καθολικής εφαρμογής." (Βλ. Fawcett(πιοπάνω),σελ.148). Στην Χάροςν.Δημοκρατίας4 R.S.C.C. 39 και Παπακλεοβού30 λουν. Δημοκρατίας

(1982)3Α.Α.Δ. 187, έχεινομολογηθει ότι τα κατ' ελάχιστο δικαιώματατουκατηγορουμένουπουαπαρριθμούνται στοΑρθρο 12.5τουΣυντάγματος εφαρμόζονται τόσο στις ποινικέςδιαδικασίεςόσοκαιστιςπειθαρχικές. 35 Έχω εξετάσει μεπροσοχή τηδιαδικασίαενώπιον της Ε.Δ.Υ. τόσο πριν όσο και μετάτην παραδοχήτων αιτητών στιςκατηγο­ ρίες. Είναιηκατάληξημουότιοιαιτητές άσκησανπλήρως τοδι­ καίωμαακρόασηςτουςγιατηνυπαίτιατουςπράξη. ΗΕ.Δ.Υ. δεν ήτανυποχρεωμένη νατους καλέσει ναακουστούνειδικώς σε ό,τι 40 αφοράτηνάσκησητηςεξουσίας τηςδυνάμειτουΑρθρου 85

(4)του Ν. 1/90. Είναιπεραιτέρωηκατάληξημουότι ηδίκηκρινόμενηστο σύνολο τηςήτανακριβοδίκαιη.Ακολουθεί πωςοπιοπάνωλόγος ακυρώσεωςδεν μπορεί ναπετύχει. 243 Καλλής,Δ. Μαλλιώτης κ.ά.ν.Ε.Δ.Υ.κ.ά.

(1996)Δεύτεooc λόγοςακυρώσεως - Η απόφασητηςεπιτροπήςναμην επιστοαωούν στους αιτητέςτομέοος των απολαβώντους που κα­ τακρατήθηκε κατάτηδιάοκειατηςδιαθεσιμότητας τους συνιστά ποινήυπερβολική,παοάλονη.δυσανάλογη και ασυμβίβαστη μετη σοβαρότητα των αδικημάτων: 5 Μεσταθερότητακαισυνέπειαηνομολογία μαςέχεικαθιερώσει την αρχήότιηαυστηρότητα μιας πειθαρχικής ποινής δεν ελέγχε­ ται και δεν μπορεί να αποφασιστεί με προσφυγή δυνάμει του Αρθρου 146τουΣυντάγματος. (Βλ.Δημοκρατία ν.Μόζορα

(1970)10 3 Α.Α.Δ.210, 221,Λάμπρουν. Δημοκρατίας

(1972)3Α.Α.Δ. 379, 389, Χριστοφίδην.Α.ΤΗ.Κ.

(1979)3Α.Α.Δ.99,125). Ωστόσοτοδικαστήριο μπορεί ναεπέμβει οσάκιςτοπειθαρχικό όργανο έκδηλαυπερβαίνειταακραίαόριατηςδιακριτικήςτουευ- 15 χέρειας. (Παπακλεοβούλου ν.Δημοκρατίας

(1982)3Α.Α.Δ, 187, 196. Βλ.και ΠορίσματαΝομολογίας Συμβουλίου της Επικρατεί­ ας 1929-1959, σελ. 269: "...Κατάτον έλεγχονπειθαρχικώναποφάσεωντο Σ.Ε.,καίτοι τηνστάθμισιν τηςβάρυτητος τουπαραπτώ­ ματος θεωρεί κατάκανόναανέλεγκτον ως αναγομένην ειςουσία- 20 στικήν κρίσιν, εν τούτοις προέβη εις βαθυτέραν κρίσιν περίτης αντιστοιχίας της επιβληθείσης ποινής εν σχέσει προς το ανελέγκτως διαπιστωθέν παράπτωμα:511

(44), 363

(45), 335

(47),731

(49), 1561

(54),δεχθέν ειςτιναςπεριπτώσεις υπέρβασιντωνάκρων ορίων εν τη εκ μέρους της Διοικήσεως ασκήσει της διακριτικής 25 εξουσίας...". Χρήσιμη αναφορά μπορείναγίνεικαιστο ΣύστημαΥπαλληλι­ κού Δικαίου, Χρ. Γ. Φθενάκη, Τόμος Γ, 1967,σελ. 242 και 317, όπουστη σελ. 242αναφέρεται: 30 "Η τοιαύτηδε μάλιστα κατάτην διακριτικήν εξουσίαντου οργάνου επιμέτρησις της ποινήςδενυπόκειταιειςτον έλεγχον του Συμβουλίου τηςΕπικρατείας,εφ'όσον δενδιαπιστούται κακή χρήσις της εξουσίας ταύτης, λόγω υπερβάσεως των 35 ακραίωνορίων εντη επιβολήτηςποινής ενσχέσειπροςτηνβα­ ρύτητα τουπραχθέντος πειθαρχικού αδικήματος. Ούχ ήττον όμως, παρά τηνκατάνόμον τεθεσπισμένην διακριτικήν εξου­ σίαν του οργάνου,ηπειθαρχικήεξουσία δενδύναταιV ασκήται απεριορίστως, αλλ'εντός ωρισμένων ακραίων ορίων, συ- 40 ναγομένων εκ του πνεύματος καιτου σκοπού των σχετικών διατάξεων, ελεγχομένης εν αντιθέτω περιπτώσει, εφ' όσον η επιβληθείσα ποινή είναι άκρως δυσανάλογος προςτο κολαζόμενον πειθαρχικόν αδίκημα, ωςασκηθείσακαθ' υπέρβασιν του 244 4 Α.Α.Δ. Μαλλιώτης κ.ά. ν.Ε.Δ.Υ. κ.ά. Καλλής, Δ. νομίμου μέτρου τηςσχετικής διακριτικής εξουσίας." Στησελ. 317 του ιδίουπιοπάνωσυγγράμματος αναφέρεται: 5 10 15 20 "Επιμέτρησις τηςπειθαρχικής ποινής. Ηεπιμέτρησις της πειθαρχικής ποινής εκ μέρους του κρίνοντος πειθαρχικού ορ­ γάνουανήκειειςτηνδιακριτικήνεξουσίαν αυτού,μη ελεγκτέαν υπότουΣυμβουλίου της Επικρατείας, εφ*όσον δενδιαπιστού­ ται κακήχρήσις αυτής λόγω υπερβάσεως των ακραίων ορίων εντη επιβολήτηςποινής ενσχέσειπροςτηνβαρύτητατουπραχθέντος παραπτώματος.Υπό τηνέννοιαν όθεν ταύτην απαιτεί­ ται αιτιολογία διά τηνεπιμέτρησιν τηςεπιβληθείσης ποινής, διότι άλλως δύναταιν' αμφισβητηθή ηέλλογος σχέσις μεταξύ πειθαρχικού αδικήματος και επιβληθείσης ποινής. Κατάσυνέπειαν,εάνη επιβληθείσα ποινή είναι άκρωςδυσανάλογος προς τοκολαζόμενον πειθαρχικόν αδίκημα,καθ'υπέρβασιν του νο­ μίμου μέτρου της σχετικής διακριτικής εξουσίας, δύναται να ελεγχθήη τοιαύτηυπέρβασις τηςδιακριτικήςεξουσίας τουπει­ θαρχικούδικαστού, εφ'όσον ιδίαδενυπάρχειαιτιολόγησίς τις τηςτοιαύτηςυπερβάσεως των ακραίων ορίων." Θα εξεταστεί επομένως κατά πόσο ηΕ.Δ.Υ. έχει κάμει κακή χρήσητης διακριτικής της ευχέρειας λόγωυπέρβασης τωνακραί­ ων ορίων στην επιβολή της ποινής εν σχέσει "προς τηνβαρύτητα 25 τουπραχθέντοςαδικήματος". Οι ποινές που μπορούσε ναεπιβάλει στην παρούσαυπόθεσηη Ε.Δ.Υ. προβλέπονται εξαντλητικά στοΑρθρο79τουΝ.1/90. Στις ποινές περιλαμβάνονται,αναγκαστικήαφυπηρέτηση(Αρθρο 79

(1)30 (θ))καιη απόλυση (Αρθρο79

(1)(ι)). Το μέτρο της μη επιστροφής τωναπολαβώνπροβλέπεται απότοΑρθρο85

(4)τουΝόμου. Απο­ τελείέναμέτροτοοποίοεπιβάλλεται συνεπεία τηςδιαθεσιμότητας και της καταδίκηςπου ακολουθεί. Αποτελεί μια ποινή μέσα στην ευρύτερη έννοια του όρου αλλά ηνομιμότητα της πρέπει να εξε35 ταστεί και υπό το πρίσμα των προνοιών του Αρθρου85 τουΝό­ μου 1/90 στο σύνολοτου.Σύμφωναλοιπόν μετοΑρθρο85: 40 (Ι)Ένας υπάλληλος μπορεί, αντο δημόσιο συμφέρον τοαπαιτεί, νατεθεί σεδιαθεσιμότηταανδιαταχθείέρευναπειθαρχικούπαραπτώματοςεναντίον του (Αρθρο 85

(1)).

(2)Η διάρκεια τηςδιαθεσιμότητας δενμπορεί ναυπερβεί τους τρεις μήνες, μπορεί όμως ναπαραταθεί,ανσυντρέχει σοβαρός λόγος,γιαάλλους τρεις μήνες. (ΕπιφύλαξητουΑρθρου85

(1)). 245 Καλλής, Δ. Μαλλιώτης κ.ά. ν. ΕΛ.Υ. κ.ά.

(3)Αν μετά το τέλος της έρευνας αποφασιστεί η ποινική ή πει­ θαρχική δίωξη του υπαλλήλου, μπορεί αν το δημόσιο συμφέ­ ρον το απαιτεί, ο υπάλληλος να τεθεί σε διαθεσιμότητα μέχρι την τελική συμπλήρωση της υπόθεσης. (Αρθρο 85

(2)του Νό­ μου). 5

(4)Οι εξουσίες, τα προνόμια και τα ωφελήματα του υπαλλήλου αναστέλλονται κατά τη διάρκεια της περιόδου της διαθεσιμό­ τητας. (Αρθρο85

(3)τουΝόμου). 10

(5)Η Ε.Δ.Υ. επιτρέπει στον υπάλληλο να λαμβάνει μέρος των απολαβών της θέσης, όχι λιγότερο από το μισό. (Επιφύλαξη . του Αρθρου85

(3)). - - - - -

(6)(α)Ο υπάλληλος δικαιούταιολόκληρο το ποσό των απολαβών 15 του αν απαλλαγεί ήαν απότην έρευνα δεν αποδειχθεί πει­ θαρχικήυπόθεση εναντίον του.(Αρθρο85

(4)τουΝόμου). (β)Αν βρεθεί ένοχος ηΕπιτροπήαποφασίζειανθα επιστραφεί στον υπάλληλο οποιοδήποτε μέρος των απολαβών του 20 (Αρθρο85

(4)τουΝόμου). Είναι πρόδηλο από το λεκτικό του Αρθρου 85

(4)ότι το κατά πόσοθαεπιστραφεί οποιοδήποτε μέρος τωναπολαβώντουυπαλ­ λήλουείναι ζήτηματο οποίο εμπίπτει εντός τηςδιακριτικής ευχέ- 25 ρειας της Ε.Δ.Υ..Απαραίτητη προϋπόθεση για την ενεργοποίηση της σχετικής πρόνοιας είναι η καταδίκητου υπαλλήλου για πει­ θαρχικόαδίκημα. Κατάτονδικαστικό έλεγχοαπόφασηςπουλαμ­ βάνεταιδυνάμειτουΑρθρου85

(4)τουΝόμου 1/90 πρέπειναέχου­ μεκατά νουν ότι, 30 (α)Ηδιαθεσιμότητα είναι μέτρο που λαμβάνεται "αντο δημό­ σιο συμφέρον τοαπαιτεί". (β)Στη διάρκεια της διαθεσιμότητας ο υπάλληλος δεν εκτελεί 35 τα καθήκοντα του και "οι εξουσίες και τα προνόμια του αναστέλλονται." Πρόκειται για μέτρο που λήφθηκε στα πλαίσια άσκησης δια­ κριτικής ευχέρειας, απόαρμόδιο πειθαρχικό όργανο,δυνάμει του 40 Αρθρου85

(4)τουΝόμου 1/90. ΣύμφωναμετηνπάγιαθέσητηςΝο­ μολογίας το διοικητικό δικαστήριο δεν επεμβαίνει στην απόφαση ενόςδιοικητικούοργάνουυποκαθιστώνταςτηνμετηδικήτουδια­ κριτικήευχέρεια εκτός ανη επίδικηαπόφαση δενήτανεύλογα επι246 4 Α.Α.Δ. Μαλλιώτης κ.ά. ν.Ε.Δ.Υ. κ.ά. Καλλής,Δ. τρεπτή μεβάση ταενώπιον του στοιχεία.(βλ. Τσαγγάρηςν.Δημο­ κρατίας

(1975)3Α.Α.Δ. 518). Τοδικαστήριο επεμβαίνει μόνο, 5

(1)Οσάκις ηδιακριτική ευχέρεια έχειασκηθεί μετρόποπλημμελή π.χ. όταν ηεπίδικηαπόφαση δεν μπορεί να στηριχθεί απότην αιτιολογία τηςήοσάκις ουσιαστικοί παράγοντεςδεν είχανλη­ φθεί δεόντως υπόψη. (βλ.Δρουσιώτηςν.Δημοκρατίας

(1966)3 Α.Α.Δ. 722, Ανγουστή ν. ΑρχήςΑδειών

(1972)3Α.Α.Δ. 356 καιΧ"Γεωργίου ν.Δημοκρατίας

(1914)3Α.Α.Δ.436). 10

(2)Οσάκις ηαπόφαση λήφθηκεκάτωαπόπλάνηπερί τα πράγμα­ ταήτον Νόμο. (βλ. Πιερίδης ν.Δημοκρατίας

(1969)3 Α.Α.Δ. 274 καιMerck ν.Δημοκρατίας

(1972)3Α.Α.Δ.548). 15 Στηνκρινόμενη υπόθεση λαμβάνωυπόψη: (α)Ότι ηδιαθεσιμότητα είναι μέτρο που λαμβάνεται αντο δη­ μόσιοσυμφέρον τοαπαιτεί. 20 (β)Ότιοιαιτητέςδενεκτελούσαν τακαθήκοντατους στηδιάρ­ κειατης διαθεσιμότητας. Πρόσθεταλαμβάνωυπόψηότιτοεπίδικομέτροήταναπόρροια και άμεση συνέπεια της διαθεσιμότητας και καταδίκηςτωναιτη25 τών μετάαπό τηνπαραδοχή τους στις σχετικές κατηγορίες. OL OLτητές μπορούσαν,εάνεπιθυμούσαν,ναπροσβάλουν την νομιμότη­ ταήτην εγκυρότητα της διαθεσιμότητας μεπροσφυγή. (Βέηςκαι Άλλοιν.Δημοκρατίας

(1979)3Α.Α.Δ.390). Ωστόσοδενέχουνκα­ ταφύγει στο ένδικο μέσοτης προσφυγής. Το επίδικο μέτρο είναι 30 τοαντίτιμοπουοΝόμοςκαλεί ένακαταδικασθένταυπάλληλονακαταβάλειλόγωτηςδιαθεσιμότηταςηοποίαέχειλάβειχώρανγιαλόγους δημοσίου συμφέροντος. Έναςάλλος λόγοςείναιηκαταδί­ κητουκαιτογεγονός ότιστηδιάρκειατηςδιαθεσιμότηταςτουδεν εκτελούσετακαθήκοντατου. 35 Αφούέλαβαυπόψη μουόλα ταπιό πάνωσεσυνάρτηση μεταενώπιον της Ε.Δ.Υ. στοιχεία, όπως αυτά παρατίθενται (α) στην απόφαση μετηνοποίαέχειεπιβληθεί τοεπίδικο μέτρο,και(β)στις αγορεύσεις των συνηγόρων των μερών - αιτητώνκαικαθ' ηςη αί40 τηση- κρίνω ότιηεπίδικηαπόφασηήταν εύλογα επιτρεπτή στην ΕπιτροπήμεβάσητιςπρόνοιεςτουΑρθρου85τουΝόμου1/90και ταενώπιον της Ε.Δ.Υ.στοιχεία. Έχοντας υπόψη τοπνεύμα και τους σκοπούς του Αρθρου 85 247 Καλλής,Δ. Μαλλιώτης κ.ά. ν. ΕΛ.Υ. κ.ά.

(1996)στο σύνολο του -διαθεσιμότητα για λόγους δημοσίου συμφέρο­ ντος και μη εκτέλεσηκαθηκόντων - θεωρώ ότι ηΕ.Δ.Υ.δεν έχει υπερβεί ταακραία όριατης διακριτικήςτης ευχέρειας. Ούτε και μπορεί να λεχθεί ότι το επίδικο μέτρο ήταν άκρως δυσανάλογο προς το κολαζόμενο πειθαρχικόαδίκημαλαμβανομένων και πά- 5 λιν υπόψητων όσων αναφέρονταιπιοπάνω- πνεύμακαισκοπός του Αρθρου 85 του Νόμου 1/

1. Το επίδικο μέτρο είχε επιβληθεί λόγω τηςπροηγηθείσαςδιαθεσιμότητας-ηοποίαλαμβάνειχώραν για λόγους δημοσίου συμφέροντος - καιτης μετέπειτα καταδίκης. Είναι άρρηκτασυνδεδεμένο με την διαθεσιμότητα και καταδίκη. 10 Επομένως κατά τον δικαστικό έλεγχοδεν πρέπει να απομονώνε­ ται απότην διαθεσιμότητα και την καταδίκηκαι να κρίνεται μεμονομένα σαν μια συνηθισμένη πειθαρχικήποινήπου προβλέπε­ ται σαν τέτοια απότο Νόμο. Κατάσυνέπεια και ο λόγος ακυρό­ τητας που σχετίζεται με την αναλογικότητα της ποινής - Αρθρο 15 12.3 του Συντάγματος-δεν ευσταθεί. Πρέπει επίσης νατονισθεί ότι κατάτην επιμέτρηση και επιλο­ γήτηςποινήςπουπροβλέπεται απότο Αρθρο 79τουΝόμου 1/90 ηΕ.Δ.Υ.έλαβευπόψητης"ότι επίέξι μήνεςβρισκόταν σεδιαθεσι- 20 μότητα,λαμβάνονταςοι Μαλλιώτης και Ιωαννίδηςτο 1/2 του μι­ σθού τουςκαιο Ξηρός τα3/4 αυτού,μεαποτέλεσμα να μηνπλη­ ρωθούνταακόλουθαποσά: Ο Καθ'ουηδίωξη 1: £3,524.
2. 25 Ο Καθ'ουηδίωξη2: £2,375.
3. Ο Καθ'ουηδίωξη 3: £3,1654.75". 30 Επομένως η·μηπληρωμή των πιο πάνωποσών στους αιτητές στηδιάρκειατηςδιαθεσιμότηταςτους έχειληφθείυπόψηστηνεπι­ μέτρησητηςποινήςπουπροβλέπεται απότο Αρθρο 79τουΝόμου 1/
4. Αν δεν ελαμβάνετουπόψηοπαράγονταςεκείνος ίσως ηποι­ νή να ήταν αυστηρότερη επειδή το Αρθρο 79 προβλέπει επίσης 35 υποβιβασμό στη μισθολογική κλίμακα,υποβιβασμό σε κατώτερη θέση,αναγκαστικήαφυπηρέτησηκαιαπόλυση. Επομένως απότηστιγμήπουοπαράγονταςτηςαπώλειαςτων απολαβών στη διάρκειατηςδιαθεσιμότητας λήφθηκευπόψηστην 40 επιμέτρηση της ποινής που μπορεί να επιβληθεί δυνάμει του άρ­ θρου79τουΝόμου,οποιαδήποτεκρίσηαντίθετημετοεπίδικομέ­ τρο - της μηεπιστροφής των απολαβών- θαεκθεμελίωνε τηβάση πάνω στην οποία είχε επιμετρηθεί η ποινή δυνάμει του Αρθρου 248 4 Α.Α.Δ. Μαλλιώτης κ.ά. ν.ΕΛ.Υ. κ.ά. Καλλής, Δ.
5. 5 Αναφορικάμετολόγοακυρώσεως πουέχειπροβάλειοαιτητής Μαλλιώτης (Προσφυγή510/91)σύμφωνα με τον οποίο ηΕ.Δ.Υ. έλαβευπόψητηςάσχετουςπαράγοντες,αφούεξέτασα τοπεριεχό­ μενο της επίδικης απόφασης,θεωρώ ότι ο λόγος αυτός δενυπο­ στηρίζεται απότοπεριεχόμενο της επίδικηςαπόφασης. Αλλωστε αυτό γίνεται δεκτό και απότον συνήγορο του αιτητή(βλ. σελ. 5, πάρα.

(4)τηςαγόρευσηςτου). 10 Οι μόνοι λόγοι ακύρωσης οι οποίοι είχαν προβληθεί απότον αιτητήΑνδρέα Ξηρό-Προσφυγή533/91-ήτανότιηποινήήτανδυ­ σανάλογα μεγάλη γιατον αιτητήκαι ότι ηποινή"έναντι τωνδυο άλλωνκαταδικασθέντωνκαισεσχέσημετηνευθύνηκαιανάμειξη 15 εκείνων καταδειχνουνάνισημεταχείριση τηςδιοίκησης έναντιτου αιτητήμόνο". Τον CSLO λόγοακυρώσεως έχουν επικαλεσθεί καιοι άλλοι δυο αιτητές. Επομένωςθατονπραγματευθώσεσχέσημεόλους τουαι20 τητές. Ηκλασσική διατύπωσητων αρχώντης ίσης μεταχείρισης έχει γίνει στην υπόθεση Δημοκρατία ν.Αρακιάνκαι Άλλων

(1972)3 Α.Α.Δ.294,298,299,300, στηνοποίατέθηκανοι πιοκάτωαρχές: 25 30

(1)"Ίσοι ενώπιον του Νόμου" στο Αρθρο28.1 τουΣυντάγματος δεν μεταδίδει την έννοια της ακριβούς αριθμητικής ισότητας αλλάδιασφαλίζειμόνοεναντίοντωναυθαίρετωνδιαφοροποι­ ήσεων και δεν αποκλείει εύλογες διακρίσεις οι οποίες πρέπει ναγίνουνλόγωτης ιδιάζουσας(ρύσεωςτωνπραγμάτων.

(2)Ηαρχήτης ισότητας συνεπάγεται την ίσηήόμοια μεταχείριση "πάντων των υπόταςαυτάς συνθήκας τελούντων". 35

(3)"Ουδόλως προκύπτει παραβίασιςτης αρχήςτης ισότητος καιως εκ τούτου ακυρότης των προσβαλλόμενων πράξεων,εφ* όσον πρόκειταιπερί ρυθμίσεων σχέσεωντελουσών υπόδιάφο­ ρουςπραγματικόςσυνθήκας,αίτινεςδεναποκλείουνανομοιο­ μορφίαςεντωδιακανονισμό) αυτών". 40 Στηνκρινόμενη υπόθεσηθεωρώότι οι τρεις αιτητέςδεντελού­ σανυπότας"αυτάς συνθήκας"γιατουςπιοκάτωλόγους:

(1)ΤααδικήματασταοποίαπαραδέχθηκεενοχήοαιτητήςΞηρός249 Καλλής,Δ. Μαλλιώτης κ.ά. ν. ΕΛ.Υ. κ.ά.

(1996)ιδίως εκείνο της απουσίας από το καθήκον του χωρίς άδεια ήτανπιοσοβαράαπόεκείνασταοποίαπαραδέχθηκανενοχήοι άλλοι δυο αιτητές.

(2)Οι τρεις αιτητές κατείχαν διαφορετικές θέσεις και δεν βρίσκοντο στην ίδια μισθοδοτική κλίμακα. 5

(3)Οι άλλοι δυο αιτητές λάμβαναν το 1/2 των απολαβών τους στηδιάρκειατης διαθεσιμότητας τους ενώοαιτητής Ξηρός τα 3/

1. Επομένως ενόψει των διαφορετικών συνθηκών η Ε.Δ.Υ.εύλο­ γακαι νόμιμα μπορούσε ναπροβεί στην διαφοροποίηση της ποι­ νής. Στιςποινές που έχουν επιβληθεί, δυνάμει τουΑρθρου 79του Νόμου,αντανακλάταιη σοβαρότητατουαδικήματοςπουέχειδια- 15 πράξει ο καθένας από τους τρεις αιτητές. Έχω ήδη αποφανθεί υπέρτηςνομιμότητας καιεγκυρότητας του μέτρου της μηεπιστρο­ φήςτων απολαβών των αιτητών.Τοτι θαεξεταστεί στη συνέχεια είναι κατάπόσο οι χρηματικές ποινές που έχουν επιβληθεί στους τρεις αιτητές, συγκρινόμενες μεταξύ τους και αφού προστεθεί σ' 20 αυτέςκαιτο αντίστοιχο ποσότωναπολαβώνπουδενθαεπιστρα­ φεί,παραβιάζουντηναρχήτης ισότητας.Τοποσό πουδεν θαεπι­ στραφεί στην περίπτωση των τριών αιτητών έχει άμεση σχέσημε τούψος των απολαβώντους και μετο γεγονός ότι στην περίπτω­ ση των αιτητών Μαλλιώτη και Ιωαννίδη αποκόπτετο το 1/2 των 25 απολαβώντους,στην δεπερίπτωση τουαιτητήΞηρού του αποκό­ πτετοτο 1/4 των απολαβώντου. Κατά συνέπεια οι αιτητέςδεντε­ λούσαν υπόταςαυτάςσυνθήκας.Η διαφοροποίησηπουέχειλάβει χώραν εδικαιολογείτο πλήρως από τα πραγματικά περιστατικά πουπεριβάλλουν τηνυπόθεσητουκαθενόςαπότουςαιτητές.Ακο- 30 λουθεί επομένως ότι δενέχειπαραβιασθείηαρχήτης ισότητας σε σχέσημεοποιονδήποτε απότους αιτητές. Δεν έχει σημασία ότι τααδικήματαπου έχει διαπράξειο αιτητής Ιωαννίδης μπορούσανναεκδικαστούν συνοπτικά δυνάμειτου 35 άρθρου 82του Νόμου 1/
2. Από τηστιγμή πουη αρμόδιααρχήεί­ χε εξουσία να μηχωρήσει σε συνοπτική εκδίκαση τότε η επιβολή οποιασδήποτε από τις ποινές πουπροβλέπονται απότο Αρθρο 79 του Νόμου ήταν απόλυτα νόμιμη. Το ίδιο ισχύει και σε σχέση με την εφαρμογήτου Αρθρου 85

(4)του Νόμου. 40 Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω οι τρεις προ­ σφυγές απορρίπτονται. 250 10 4 ΑΛΛ. Μαλλιώτης κ.ά. ν.ΕΛ.Υ. κ.ά. Καλλής, Δ. Υπό τις περιστάσεις των υποθέσεων αυτών δεν θα εκδοθεί οποιαδήποτεδιαταγήγιαταέξοδα. Οι προσφυγές απορρίπτονται. Κα­ μιά διαταγή γιαέξοδα. 251