(1996)30 Σεπτεμβρίου, 1996 [ΚΑΛΛΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΥΝΟΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ, Αιτητές, ν. ΑΡΧΗΣ ΛΙΜΕΝΩΝΚΥΠΡΟΥ, Καθ' ης ηαίτηση. (Συνεκδιχαζόμενες υποθέσειςΑρ. 535/91 & 667/91) Προσφυγήβάσει τουΑρθρου 146τουΣυντάγματος —Λόγοιακυρώσεως — Έλλειψη αιτιολογίας και δέουσας έρευνας — Περιστάσεις της πλημμελούς αιτιολογίαςπροαγωγήςστη κριθείσαπερίπτωση και της παράνομηςαποδοχήςαπό τοδιορίζονόργανοισχυρισμώνπερί προκαταλήψεως ανερεύνητα—Νομολογία και θεωρία— Συνέπειες. 5 Προαγωγές — Κριτήρια — Ανατιθέμενα καθήκοντα— Ηφύσητουςδεν μπορεί νααποτελέσει κριτήριοπροαγωγής— Θεωρίακαινομολογία. Οι αιτητές στράφηκανκατά της προαγωγής του ενδιαφερομένου 10 μέρους σε Διευθυντή Λιμανιού που ήταν και προϊόν επανεξέτασης συνεπεία ακυρώσεως. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικη απόφαση, αποφάσισεότι: 1. Αιτιολογία που δεν παρέχει στον Δικαστή τα απαραίτητα ειδικά και συγκεκριμένα στοιχεία για την διακρίβωση της νομιμότητας τηςδιοικητικήςπράξεωςήείναιτόσοαόριστηκαιασαφήςώστενα καθιστά ανέφικτοτονδικαστικόέλεγχο δενείναινόμιμηκαιοδη- 20 γεί στην ακύρωσητηςπράξεως. Ηαιτιολογία πρέπει ναείναι ειδική,επαρκήςκαι να ανταποκρί νεταισταστοιχεία τουφακέλου. 2638 15 4 Λ.Λ.Δ. Κουνούνης χ.ά. ν. Αοχής Λιμένων Κύπρου Τότεμόνον η πράξηείναιουσιαστικώς αιτιολογημένη όταντοσυ μπέρασμαπουδιατυπούταισ' αυτήνείναιπροϊόντης εκτιμήσεως υπότουαρμοδίουοργάνουτων υπαρχόντωνστο φάκελο υπηρε σιακώνστοιχείων (Απόφαση Στ.Ε.136/31). 5 Είδοςπλημμελείαςτηςαιτιολογίαςείναικαιη μησυμφωνίααυτής προς στοιχεία ευρισκόμενα στοφάκελο. 10 Κεντρικός άξονας της αιτιολογίας της επίδικης απόφασης ήταν ότι απότην συνολικήεικόναγια τον κάθευποψήφιο,όπωςπρο κύπτειαπόόλαταστοιχεία τωνφακέλωνπου αφορούν,
(1)τηναξία, 15
(2)τα προσόντα,
(3)τηναρχαιότητα,
(4)τηνευρείαπείρακαιγνώσητωνπραγμάτωντων λιμανιών, 20 το ενδιαφερόμενο μέρος "σαφώςυπερείχε όλων των άλλωνυπο ψηφίων". 25 30 35 40 Σαν πρόσθετη ή επικουρική αιτιολογία αναφέρεται: "Πρόσθετα κατάτηνπερίοδο 1962-68τοενδιαφερόμενομέροςεκτέλεσετακα θήκοντακαιτις ευθύνες τουΛιμενάρχη Λεμεσού". Τοζητούμενο λοιπόν είναι κατάπόσο το περιεχόμενο τωνφακέ?.< λων,σεσχέση μεταστοιχεία
(1),
(2),
(3)και
(4)πιοπάνω,δίνεισαφή υπεροχήτουενδιαφερόμενου μέρους έναντι τωναιτητών. Διαπιστώνεται εν προκειμένω ότι η κρίση του Συμβουλίου της Αρχήςότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπερέχει έναντι των αιτητών σεσχέσημετατέσσερα πιοπάνω στοιχείαδενυποστηρίζεταιαπό ταστοιχείατουφακέλου. Ακολουθείπωςηαιτιολογίατηςεπίδι κηςαπόφασης είναι πλημμελής. 2. Ηεπίδικηαπόφασηπρέπειναακυρωθείκαιλόγω έλλειψης δέου σας έρευνας. Η έλλειψηδέουσας έρευνας αφοράτο μέρος της απόφασηςτοοποίοαναφέρεταιστις εμπιστευτικές εκθέσεις. OLαρχέςοιοποίεςδιέπουντηναξιολόγησητουπεριεχομένουτων εμπιστευτικών εκθέσεων, ιδίως στις περιπτώσεις πουυπάρχουν λόγοι που τείνουν να καταδείξουν την ύπαρξηαλλότριων κινή2639 Κουνούνης κ.ά. ν.Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1996)τρων στην ετοιμασίατων εκθέσεων από τους αρμόδιουςλειτουρ γούςέχουνδιατυπωθείμεπερισσή σαφήνειαστηνΣταύρουν.Δη μοκρατίας. Υιοθετούνται πλήρωςοιπιοπάνωαρχές. Ωστόσοτηςάσκησητης 5 σχετικής διακριτικήςευχέρειας του διορίζοντος σώματοςέπρεπ;ε ναείχεπροηγηθείηδιεξαγωγήδέουσαςέρευναςστηδιάρκεια της οποίας έπρεπε τουλάχιστον να είχαν ακουσθεί και οι απόψεις ή θέσειςτηςδιεύθυνσηςτης Αρχής. 10 Τονίζεται ότι στην υπόθεση Σταύρου(πιο πάνω) η Ε.Δ.Υ. είχε αχθείστοσχετικό τηςσυμπέρασμαμετάαπό"διευκρίνισηκαιδια σαφήνισητων σχετικών γεγονότων". Ηδιεύθυνση της Αρχής εδώαποτελεί το εκτελεστικόόργανοτης 15 Αρχής. Είναιτοόργανοτοοποίοείναιεπιφορτισμένο μετη διεύ θυνσηόλων των υπηρεσιώντηςΑρχής. Πρέπεικατάτεκμήριονα θεωρηθείόχι αποτελείέναυπεύθυνοσώμα.Είχεδιαμορφώσειμια "Α" εικόνα για το ενδιαφερόμενο μέρος η οποία αντανακλάται στις εμπιστευτικές εκθέσεις και σε διάφοραάλλα έγγραφα. Με 20 την επίδικηαπόφασηαποδίδονται,εμμέσως πλην σαφώς, αλλό τρια κίνητρακαι προκατάληψηστη Διεύθυνση της Αρχής, χωρίς νατης είχεδοθεί η ευκαιρίαναεκθέσειτις απόψεις της. Ενώοι αιτητέςείχανκαλύτερηβαθμολογία,ηισχυριζόμενη αντιδικία της διεύθυνσης τηςΑρχήςμετοενδιαφερόμενομέρος λειτούργησε εις 25 βάροςτους. Παράτον ψηλό βαθμόαποδείξεως που απαιτείται το Συμβούλιο τηςΑρχήςμεπάραπολύσυνοπτικότρόποκαιχωρίςναείχεακού σει τις απόψεις της Διεύθυνσης της Αρχής, ουσιαστικά απέδωσε 30 αλλότριους σκοπούςκαιπροκαταλήψειςστηντελευταία. Ακολου θεί πως ηκρίση του Συμβουλίου της Αρχήςσχετικά με τις εμπι στευτικέςεκθέσεις πάσχειλόγωέλλειψηςδέουσαςέρευναςηοποία αποτελείταιαπότηνπαράλειψητηςαναζήτησηςτωναπόψεωντης Διεύθυνσης της Αρχής. Αν το Συμβούλιο της Αρχής είχε αχθεί 35 στηνσχετικήκρίσητουμετάαπόδέουσαέρευνα, δηλαδή μετάαπό διευκρίνιση και διασαφήνιση των γεγονότων τότε, σύμφωνα με την Σταύρου(πιοπάνω)δεν θαήτανδυνατήηεπέμβασητουδι καστηρίου. Η ανάγκηγιατηδιεξαγωγήδέουσαςέρευναςγιατηδι ευκρίνηση καιδιασαφήνιση των γεγονότων καθίστατοπιο επιτα- 40 κτικήεπειδήτοαποτέλεσμα τηςθαεπηρέαζεόχι μόνοτοενδιαφε ρόμενο μέρος αλλά καιτους άλλους υποψήφιους.Όπωςυποδεί χθηκεησχετικήκρίσητου Συμβουλίουλειτούργησε ειςβάροςτων αιτητών. 2640 4 Α.Α.Δ. Κουνούνης χ.ά.ν.Αρχής Λιμένων Κύπρου 5 Παράλειψηδιεξαγωγήςτηςπιοπάνω έρευναςαποτελείαπόμόνη της λόγο ακυρώσεως. Ησχετικήαπόφασηκαθίσταται τοπροϊόν πλημμελούς άσκησηςτηςσχετικήςδιακριτικήςευχέρειαςκαιακυ ρώνεταιεπειδή ισοδυναμείμεαπόφασηαντίθετηπροςτονόμοκαι καθ' υπέρβαση ήκατάχρησηεξουσίας. 10 3. Υπάρχει και τρίτος λόγος ακυρώσεως. Αυτός αναφέρεταιστην πιο πάνω πρόσθετη ή επικουρική αιτιολογία σύμφωνα με την οποία λήφθηκευπόψηκαιηφύσητων καθηκόντωντου ενδιαφερόμενουμέρους. 15. Τοείδοςτωνκαθηκόντωνπουεκτελούσετο ενδιαφερόμενομέρος αποτελούσε έναεξωγενήήάσχετο παράγοντα. Δεν μπορούσενα τουδοθείοποιαδήποτεβαρύτητα. Η λήψηυπόψητουπιοπάνωπαράγοντααποτελείπλημμελήάσκησητηςσχετικήςδιακριτικήςευχέ ρειαςτηςαρχήςκαικαθιστάτηνεπίδικηαπόφασηαντίθετηπροςτο νόμοκαισανληφθείσακαθ' υπέρβασηκαικατάχρηση εξουσίας. Ηπροσφυγήεπιτυγχάνειμεέξοδαμόνονειςβάροςτωνκαθ' ων ηαίτηση. 20 Αναφερόμενες υποθέσεις: Iacovides v. Republic
(1966)3 C.L.R. 212, 25 Sawa v.Republic
(1980)3 C.L.R. 675, Hadjisavva v.Republic
(1982)3 C.L.R. 76, 30 Σταύρου v.Δημοκρατίας
(1991)4Α.Α.Δ.317, Christou v.Republic
(1980)3 C.L.R. 437, Soteriadoua.o. v.Republic
(1983)3C.L.R. 921, 35 Kontemeniotis v.C.B.C.
(1982)3 C.L.R. 1027, Σταυρινίδηςv. Δημοκρατίας
(1991)4Α.Α.Δ.426, 40 Δημητριάδηςκ.ά. v.A.TH.K.
(1992)4AAA. 2582, Xapolytos v. Republic
(1967)3 C.L.R. 703, Frangidesa.o. v. Republic
(1968)3 C.L.R. 90, 2641 Κουνούνης κ.ά. ν.Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1996)Iordanou v. Republic
(1967)3 C.L.R. 245, Andreou v. Republic
(1973)3 C.L.R. 101, 5 Hadjipaschali v. Republic
(1980)3 C.L.R. 224, Economou v. Republic
(1970)3 C.L.R. 420, Paphitis v. Republic
(1967)3 C.L.R. 300, 10 Ioannides v. Republic
(1972)3 C.L.R. 318, Δημοκρατία v.Ματθαίου
(1990)3AAA. 2452, Γεωργιάδηςv. A.H.K
(1996)3 AAA. 249, 15 Ioannides v. Republic
(1986)3 C.L.R. 1089, Δρουσιώτηv.Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου
(1990)3AAA. 2907, 20 Στεφάνου v. Δημοκρατίας
(1990)3AAA. 3004, Δρουσιώτηςκ.ά. v.Ρ.Ι.Κ.
(1990)3Α.Α.Δ. 1984, Γεωργίουκ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1990)3AAA. 4275, 25 Γεωργιάδουν. Δημοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ. 2480, Αβρααμίδηςν. Α.Η.Κ.
(1996)4AAA. 673, 30 Konnarisa.o. Republic
(1974)3 C.L.R. 377, Christou v. Republic
(1969)3 C.L.R. 134, Nicolaou v. Republic
(1967)3 C.L.R. 308, 35 Tzavelasa.o. v. Republic
(1975)3 C.L.R. 490, Republic v. Georghiades
(1972)3 C.L.R.
- 40 Προσφυγές. Προσφυγή εναντίον της απόφασης του Συμβουλίου της Αρχής Λιμένων Κύπρου μετην οποία το ενδιαφερόμενο μέρος διορίσθη2642 4 Α.Α.Δ. Κουνοΰνηςκ.ά. ν.Αρχής Λιμένων Κύπρου κεστηθέσητουΔιευθυντή Λιμανιού (στηΛεμεσό)αντίτων Αιτη τών. Α. Σ.Αγγελίδης, γιατονΑιτητήστηνΥπόθεσηαρ.535/
- 5 Ε.Ευσταθίου,γιατονΑιτητήστηνΥπόθεσηαρ.667/
- Τ. Παπαδόπουλος, γιατηνΚαθ' ηςη αίτηση. 10 Γ. Τριανταφυλλίδης,γιατο Ενδιαφερόμενομέρος. Cur. adv. vult. ΚΑΛΛΗΣ, Δ.: Οι πιο πάνωπροσφυγές έχουν συνεκδικασθεί, μετά απόδιάταγμα του δικαστηρίου,ημερ. 16.11.92, επειδή προ σβάλλουντηνίδιαδιοικητικήπράξηκαιβασίζονταιπάνωστα ίδια πραγματικάκαινομικάζητήματα. Στρέφονταικατάτηςαπόφασης της Αρχής Λιμένων Κύπρου ("η Αρχή"), ημερ. 29.4.91, με την οποίατο Ενδιαφερόμενο Μέροςδιορίσθηκεστη θέσητουΔιευθυ20 ντήΛιμανιού (στηΛεμεσό).Ταπραγματικάπεριστατικά,ταοποία περιβάλλουντηνεπίδικηαπόφαση,έχουν ωςπιο κάτω: 15 Μεαπόφασητου Συμβουλίου της Αρχής, ημερ.23.5.89,το εν διαφερόμενομέρος διορίσθηκεστηθέσητουΔιευθυντή Λιμανιού. 25 Η απόφαση εκείνη ακυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο με απόφασητουημερ. 19.4.91,μετάαπόπροσφυγήτωνπαρόντωναι τητών.ΜετάτηνακυρωτικήαπόφασητουΑνωτάτου Δικαστηρίου το Συμβούλιο της Αρχής αποφάσισεόπως επανεξετάσει τοθέμα τηςπλήρωσης τηςπιοπάνωθέσης μεβάση τοπραγματικόκαινο30 μικό καθεστός που ίσχυε κατάτον χρόνο που λήφθηκεη ακυρω θείσααπόφαση. Κατά τη συζήτηση του θέματος το Συμβούλιο της Αρχής είχε ενώπιοντουτουςφακέλουςμετιςαιτήσειςκαιταστοιχείατων26 35 προσώπων πουυπέβαλαναίτηση για την θέση,το σημείωμα του ΓενικούΔιευθυντήαρ. 16/89 της29.3.1989μετασυνημμένα σ'αυ τό έγγραφακαθώςεπίσης τους προσωπικούς φακέλουςκαιτους φακέλους μετις ετήσιες εκθέσεις τωνυποψηφίωνπουείναιυπάλ ληλοιτης Αρχής. Το Συμβούλιοπροχώρησε στην ουσιαστική εξέ40 τάσητης υποψηφιότηταςκαθενός απότους υποψηφίουςμεβάση όλαταστοιχεία πουείχεενώπιον του.Αποφάσισε ναεπιλέξει ως καταλληλότερο υποψήφιοτο Ενδιαφερόμενο Μέρος. Ηαιτιολο γίατηςεπίδικηςαπόφασης έχειωςπιο κάτω: 2643 Καλλής,Δ. Κουνοΰνης κ.ά. ν.ΑρχήςΛιμένων Κύπρου
(1996)"Αιτιολογώντας τηναπόφασητουτοΣυμβούλιο έλαβενυπόψη ότι από τησυνολική εικόναγιατονκάθευποψήφιοόπως προ κύπτει απ' όλα τα στοιχεία των φακέλων που αφορούν την αξία, τα προσόντα, την αρχαιότητα,την ευρεία πείρακαιτην γνώση των πραγμάτωνκαι λειτουργιών των λιμανιών, οκ. Π. 5 Αυγουστήσαφώςυπερείχε έναντι,όλων τωνάλλωνυποψηφίων. Πρόσθεταοκ.Π.Αυγουστήκατάτηνπερίοδο 1962 -1968 εκτέ λεσετακαθήκοντακαιτις ευθύνες τουΛιμενάρχη Λεμεσού. Το γεγονός ότι OL εμπιστευτικές'εκθέσεις γία'τούς αλλους'τρεις υποψηφίους,που επίσης ήτανυπάλληλοι της Αρχής, ήτανκα- 10 λύτερες από εκείνες του κ. Π.Αυγουστή, κρίθηκε ότι δενμπο ρούσε νααποτελέσει το μόνο ήαποφασιστικόστοιχείο, σ' ό,τι αφορά την σύγκριση μεταξύ των υποψηφίων, υπαλλήλων της Α £?χής> ειδικότερα λαμβανομένων υπόψη των προσωπικών σχέσεων της Διεύθυνσης της Αρχής με τον κ. Π. Αυγουστή, 15 όπως προκύπτουν απότα διάφορασημειώματα της Διεύθυν σηςπροςτο Συμβούλιο ωςκαιαπότιςτακτικέςτροποποιήσεις των ετησίων εμπιστευτικών του εκθέσεων καιτης μακράςπεί ραςτου στις λιμενικές υπηρεσίες." 20 Μετάτην πιο πάνωαπόφασηο.Γενικός Διευθυντής τηςΑρχής εξέφρασε τηδιαφωνίατουκαιεξέθεσετους λόγους (βλ.σελ. 3 και 4 των πρακτικώντου Συμβουλίου.της Αρχής, Παράρτημα Β στην ένσταση). 25 Ο κ. Θ. Μιχαήλ, μέλος του Συμβουλίου της Αρχής, σχολιάζο ντας τα όσα εξέθεσε ο Γενικός Διευθυντής ανέφερε: 'Τα σχόλια του Γενικού Διευθυντή δεν περιέχουν τίποτε το καινούργιο γιατί οι διαφωνίες του ειδικά σε ό,τι άφορα το ενδιαφερόμενο μέρος ήσαν γνωστές στο Διοικητικό Συμβούλιο. Αυτές χρονολογούνται 30 από το 1980 και έχουν κάποιο χαρακτήρα προσωπικής αντιδι κίας.Ο Γενικός Διευθυντής διαφωνούσεσυνεχώς σεοποιαδήποτε ανέλιξη του κ. Αυγουστή τόσο ενδοϋπηρεσιακά,όσο και σε άλλα επίπεδα". 35 Σύμφωνα μετον κ. Μιχαήλ οι πιοπάνωθέσεις του υποστηρί ζονται απόαριθμό εγγράφων σταοποία αναφέρθηκε. Η απόφαση στην παρούσα προσφυγή επιφυλάχθηκε από τον .αποβιώσαντα Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Πογιατζή, 40 στις 9.12.
- Μετάτο θάνατοτου ηυπόθεση ορίστηκε γιαεπανεκδίκασηστις 18.1.96καιη απόφασητουδικαστηρίου μετηνπα ρούσασύνθεση επιφυλάχθηκεστις30.7.
- 2644 4 Α.Α.Δ. Κουνούνης κ.ά. ν.Αρχής Λιμένων Κύπρου Καλλής, Δ. Οι συνήγοροι των αιτητών έχουν επιδιώξει την ακύρωση της επίδικηςαπόφασηςγιατί,ανάμεσασ' άλλα,αυτήπάσχει λόγω έλ λειψης αιτιολογίας και δέουσας έρευνας. Υποστήριξαν ότι ηαι τιολογία ήταναντίθετηπροςταστοιχεία τουφακέλου. Ειδικάπά5 σχειαπόέλλειψη αιτιολογίας το μέρος της επίδικηςαπόφασηςτο οποίοαναφέρεταιστις εμπιστευτικές εκθέσεις τωνυποψηφίων. Υποστηρίχθηκε ότιτοΣυμβούλιοτηςΑρχήςέχειαχθείστο σχε τικό συμπέρασμαχωρίς ναείχεπροβεί στη,δέουσα έρευνα. ίο ".;, .,,":...· \, *• ΣτοβιβλίοτουΙωάννηΣαρμά,Η ΣυνταγματικήκαιΔιοικητική Νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, σελ. 130,διαβάζου μεταπιοκάτω: 15 20 25 30 35 40 "Μιααπότιςσημαντικώτερες κατακτήσειςτουΚράτουςΔι καίου,πουεπετεύχθηδιατης λειτουργίας του Ακυρωτικού Δι καστηρίου,ήτανη επιβολήστην Διοίκηση τηςυποχρεώσεως να αιτιολογή τις πράξεις της διατων οποίων θίγονταιδικαιώμα ταήσυμφέροντα τωνδιοικούμενων ώστεναδίδεταιηδυνατότηςστο Δικαστήριο ναασκή τον ακυρωτικότου έλεγχο. Έτσι όπως την αντιλαμβάνεταιτο Συμβούλιο τηςΕπικρα τείας,ηαπαίτησηαιτιολογίας των διοικητικών πράξεων συνι στά μια πραγματική νομολογιακή θεωρία κατασκευασθείσα σταδιακώς μεγνώμονα την επέκτασητουακυρωτικού ελέγχου στασημεία εκείνατηςδιοικητικήςδραστηριότητοςπουθαμπο ρούσανναπροκαλέσουν τηνπαραγωγήαυθαιρεσιών. Κατάτο Συμβούλιο, τότε μόνον είναι νομίμως και επαρκώςαιτιολογη μένηηδιοικητικήπράξηότανπαρέχεταιστον ακυρωτικόδικαστή η δυνατότης να αντιληφθή επί τη βάσει ποίων στοιχείων κατέληξε ηΔιοίκηση στοσυμπέρασμαπουέγινεδεκτόκαιόταν τούτο,ενόψει τηςόλης διαδικασίαςπαραγωγής του, εμφανίζε ταιωςνόμιμο. Οέλεγχοςτηςαιτιολογίας είναι,γιατο Ανώτα το Δικαστήριο έλεγχος της νομιμότητας των σκοπών και των μέσων τηςδιοικητικήςπράξεως. ΧωρίςναυποκαθιστάτηνΔι οίκηση στις ουσιαστικές της εκτιμήσεις, το Δικαστήριο επιτυγ χάνει OLaτου ελέγχου της αιτιολογίας, να παρακολουθή βήμα προςβήματηνδιαδικασίαπαραγωγήςτων διοικητικώνπράξε ων,κυρώνοντας τις πλημμέλειες που διαπράττονταικατ'αυτήν." Αιτιολογία πουδενπαρέχει στον Δικαστή τααπαραίτητα ειδι κά και συγκεκριμένα στοιχεία για την διακρίβωση της νομιμότη τας της διοικητικής πράξεως ή είναι τόσο αόριστη και ασαφής 2645 Καλλής, Δ. Κουνούνης κ.ά. ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1996)ώστε ν α καθιστά ανέφικτο τον δικαστικό έλεγχο δεν είναι νόμιμη και οδηγεί στην ακύρωση της πράξεως (Δαγτόγλου, Γενικό Διοι κητικό Δίκαιο, 3η έκδοση, σελ. 287). Η αιτιολογία πρέπει να είναι ειδική, επαρκής και να ανταπο- 5 κρίνεται στα στοιχεία του φακέλου (Σπηλιωτόπουλου, Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου, 6η έκδοση, σελ. 67). Τότε μόνον η πράξη είναι ουσιαστικώς αιτιολογημένη όταν το συμπέρασμα π ο υ διατυπούται σ' αυτήν είναι προϊόν της εκτιμή- 10 σεως υ π ό του αρμοδίου οργάνου των υπαρχόντων στο φάκελο υπηρεσιακών στοιχείων (Απόφαση Στ.Ε.136/31). Είδος πλημμελείας της αιτιολογίας είναι και η μη συμφωνία αυτής π ρ ο ς στοιχεία ευρισκόμενα στο φάκελο (Σαρμά, πιο πάνω, 15 σελ. 133, Ιακωβίδης ν.Δημοκρατίας
(1966)3 Α.Α.Δ. 212, Σάββα ν. Δημοκρατίας
(1980)3 Α.Α.Δ. 675). Κεντρικός άξονας της αιτιολογίας της επίδικης απόφασης ήταν ότι α π ό την συνολική εικόνα για τον κάθε υποψήφιο, όπως προ- 20 κύπτει α π ό όλα τα στοιχεία των φακέλων που αφορούν,
(1)την αξία,
(2)τα προσόντα, 25
(3)την αρχαιότητα,
(4)την ευρεία πείρα και γνώση των πραγμάτων των λιμανιών, •30 το ενδιαφερόμενο μέρος "σαφώς υπερείχε όλων των άλλων υπο ψηφίων". Σαν πρόσθετη ή επικουρική αιτιολογία αναφέρεται: "Πρόσθε τα κατά την περίοδο 1962-68 το ενδιαφερόμενο μέρος εκτέλεσε τα 35 καθήκοντα και τις ευθύνες του Λιμενάρχη Λεμεσού". Θα εξεταστεί, στη συνέχεια, κατά πόσο το περιεχόμενο των φα κέλων, σε σχέση με τα στοιχεία
(1),
(2),
(3)και
(4)πιο πάνω, δίνει σαφή υπεροχή του ενδιαφερόμενου μέρους έναντι των αιτητών.
(1)Α£ία: Εξέταση των εμπιστευτικών εκθέσεων των ετών 1980-1989 2646 40 4 Λ.Α.Δ. Κουνούνης κ.ά. ν.Αρχής Λιμένων Κύπρου Καλλής,Δ. αποκαλύπτειότι ηγενική βαθμολογία τωναιτητών ήτανπάντοτε 4 ενώτου ενδιαφερόμενου μέρους 3- ηψηλότερη βαθμολογίαεί ναιτο5. 5 Πρόσθετασεμερικές απότις εμπιστευτικές εκθέσεις τουαιτητή Κουρσάρου(Προσφυγή667/91)υπάρχουνπολύευμενήσχόλιατου προσυπογράφοντος λειτουργού. Αντίθετα στις εμπιστευτικές εκ θέσεις του ενδιαφερόμενου μέρους υπάρχουν δυσμενή σχόλια. Βλέπουμε, επομένως, ότιτοπεριεχόμενο·των φακέλων δενδίνει 10 υπεροχήστο ενδιαφερόμενο μέρος αλλάσυμβαίνει τοαντίθετο. Σεσχέσημετοστοιχείο
(2)- Προσόντα- καιπάλιντοενδιαφε ρόμενο μέροςδενυπερέχει τωναιτητών. 15 Τοενδιαφερόμενο μέρος υπερέχει τωναιτητών σεσχέσημε το στοιχείο
(3)- αρχαιότητα.Ωστόσοσύμφωναμετηνπάγιαθέσητης νομολογίας η αρχαιότητα επικρατείόταν OL άλλοι παράγοντες εί ναι ίσοι. 20 Σεσχέσημετο στοιχείο
(4)- πείρακαιγνώση τωνπραγμάτων των λιμανιών -διαπιστώνω ότιοι ενώπιον του δικαστηρίουφά κελοιδεναποκαλύπτουν"ευρείαπείρακαιγνώσητωνπραγμάτων των λιμανιών" από μέρουςτουενδιαφερόμενου μέρους. Πράγμα τιτοενδιαφερόμενο μέρος έχειπολύμακράνυπηρεσίανστιςλιμε25 νικές υπηρεσίες, ωστόσο, όπως έχει νομολογηθεί, "η μακράδιάρ κειατης υπηρεσίαςδενείναι ο μόνος οδηγός στην πείρα. Η έντα ση μετην οποίαένας καταπιάνεταιμεέναδοσμένο τομέα και τα αποτελέσματατηςεργασίας τουείναι ισότιμοι, εάνδενείναικαι πιο σημαντικοί, δείκτες της πείρας. Είναιγι' αυτότολόγο πουη 30 πείραδενκαταγράφεται σανξεχωριστό κριτήριοτοοποίοπρέπει να εξετάσει το διορίξον σώμα. Ηπείρα αντανακλάταιόχι μόνο από τηδιάρκειατηςυπηρεσίας αλλά και απότηναξία κάποιου" (Βλ. Χ"Σάββα ν.Δημοκρατίας
(1982)3Α.Α.Δ.76, 79). 35 Ηαξία τουαιτητή, όπως αυτή αποκαλύπτεται μέσα από τις εμπιστευτικές εκθέσεις, μειώνει αισθητάτο στοιχείο τηςπείρας. Με βάσηόλαταπιοπάνω διαπιστώνω ότιηκρίση τουΣυμ βουλίου τηςΑρχής ότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπερέχει έναντι 40 των αιτητώνσεσχέσημετατέσσερα πιο πάνωστοιχεία δενυπο στηρίζεται από ταστοιχεία του φακέλου.Ακολουθείπωςη αιτιο λογία τηςεπίδικης απόφασηςείναι πλημμελής (Ι, Σαρμάς, Ιακωβίδης και Χ" Σάββα(πιο πάνω)),καιγιατολόγο αυτόηεπίοικη απόφασηακυρώνεταιλόγω έλλειψηςαιτιολογίας. 2647 Καλλής,Δ. Κουνούνηςκ.ά. ν.Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1996)Ηεπίδικη απόφασηπρέπειναακυρωθείκαιλόγωέλλειψηςδέ ουσας έρευνας. Η έλλειψηδέουσας έρευνας αφορά το μέρος της απόφασης το οποίο αναφέρεταιστις εμπιστευτικές εκθέσεις Ενώ τοΣυμβούλιοτηςΑρχής - ορθά-διαπίστωσεότι οι εμπιστευτικές εκθέσειςτωναιτητών"ήτανκαλύτερεςαπόεκείνεςτουενδιαφερό- 5 μενού μέρους", έκρινε ότι αυτό "δεν μπορούσε να αποτελέσει το μόνοήαποφασιστικόστοιχείο σεό,τιαφοράτηνσύγκρισημεταξύ των υποψηφίων, υπαλλήλων της Αρχής, ειδικότερα λαμβανομέ νων υπόψητων προσωπικών σχέσεων της,Διεύθυνσης της Αρχής μετονκ.Π.Αυγουστή, όπωςπροκύπτουναπόταδιάφορα σημει- 10 ώματα της Διεύθυνσης προςτο Συμβούλιο ως καιαπότιςτακτι κές τροποποιήσεις των ετήσιων εμπιστευτικών του εκθέσεων και της μακράςπείραςτου στις λιμενικές υπηρεσίες". Οι αρχέςοι οποίες διέπουντηναξιολόγηση τουπεριεχομένου 15 των εμπιστευτικών εκθέσεων, ιδίως στις περιπτώσεις που υπάρ χουν λόγοι που τείνουν να καταδείξουν την ύπαρξηαλλότριων κινήτρων στην ετοιμασία των εκθέσεων απότους αρμόδιουςλει τουργούς έχουν διατυπωθείμε περισσή σαφήνειαστηΣταύρου ν. Δημοκρατίας
(1991)4 Α.Α.Δ.317. Παραθέτωτοσχετικό απόσπα- 20 σμα: "Η εμπιστευτική έκθεση αποτελεί σημαντικό δείκτη τηςαξίας υποψηφίων για προαγωγή στη,Δημόσια Υπηρεσία. Η ύπαρξη στοιχείων ή λόγων πουτείνουννααποδυναμώσουντααντικει- 25 μενικά συμπεράσματααπότο περιεχόμενο της (έκθεσης)ανά γεται στην εκτίμηση της ΕπιτροπήςΔημόσιας Υπηρεσίας. Στο LOLO πεδίο εντάσσονταικαιλόγοι πουτείνουν να καταδείξουν την ύπαρξηαλλότριων κινήτρων στην ετοιμασία της έκθεσης απότουςαρμόδιουςλειτουργούς. 30 η εκτίμηση της ορθότηταςτων ισχυρισμών και οιεπιπτώ σειςτους ανκρίνοντανσωστές στις διεκδικήσεις του ενδιαφε- 35 ρόμενου μέρους για προαγωγή ανάγονται αποκλειστικά στη διακριτικήευχέρειατουδιορίζοντοςσώματος.Η εκτίμησητους από το Δικαστήριο θα συνιστούσε παρεμβολή τηςδικαστικής εξουσίας στοδιοικητικόέργοπουδενείναι επιτρεπτή. Η απο κλειστική αρμοδιότητατηςΕπιτροπήςστονπροσδιορισμότων 40 ουσιωδώνγεγονότων πουάπτονταιτηςάσκησηςτων εξουσιών της τονίστηκε απότην Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ζαβρός ν.Δημοκρατίας, αρ. 779/87, ημερ. 26.1.89." 2648 4 Α.Α.Δ. 5 Κουνούνης κ.ά.ν.Αρχής Λιμένων Κύπρου Καλλής,Δ. Υιοθετώ πλήρως τιςπιοπάνωαρχές. Ωστόσο θεωρώ ότι της άσκησητηςσχετικήςδιακριτικήςευχέρειαςτουδιορίζοντοςσώμα τος έπρεπε ναείχε προηγηθεί ηδιεξαγωγή δέουσας έρευναςστη διάρκειατηςοποίαςέπρεπετουλάχιστον ναείχανακουσθείκαιοι απόψειςή θέσεις τηςδιεύθυνσης της Αρχής. Τονίζεται ότι στην υπόθεση Σταυρόν (πιοπάνω)ηΕ.Δ.Υ.είχε αχθείστοσχετικό τηςσυμπέρασμα μετάαπό"διευκρίνιση καιδια , ,ι: 1 σαφήνισητων σχετικών γεγονότων". "- " · ' ι' ' Η διεύθυνση τηςΑρχής αποτελεί το εκτελεστικό όργανοτης Αρχής. Είναιτο όργανοτοοποίο είναι επιφορτισμένο μετηδιεύ θυνση όλων των υπηρεσιών της Αρχής. Πρέπεικατάτεκμήριο να θεωρηθείότιαποτελεί έναυπεύθυνοσώμα. Είχεδιαμορφώσειμια 15 "Α" εικόνα γιατο ενδιαφερόμενο μέρος η οποίααντανακλάται στις εμπιστευτικές εκθέσεις και!σεδιάφοραάλλαέγγραφα.Μετην επίδικη απόφαση αποδίδονται, εμμέσως πλην σαφώς, αλλότρια κίνητρακαιπροκατάληψηστη'Διεύθυνση τηςΑρχής, χωρίςνατης είχεδοθείη ευκαιρίαναεκθέσει τιςαπόψειςτης.Ενώοιαιτητές εί20 χαν καλύτερη βαθμολογία,ηισχυριζόμενη αντιδικίατηςδιεύθυν σης της Αρχής μετο ενδιαφερόμενο μέρος λειτούργησε εις βάρος τους. 25 30 ΣτηΧρίστου ν.Δημοκρατίας
(1980)3Α.Α.Δ.437,449,450αναφέρονταιταπιοκάτωσεσχέσημετον βαθμόαπόδειξηςτηςπρο κατάληψης: "Αποτελεί βασικήαρχήτουδιοικητικούδικαίουότιταόργανα πουλαμβάνουνμέρος σεμια'συγκεκριμένη διοικητικήδιαδικασίαπρέπειναφαίνονταιότιενεργούναμερόληπτακαιαυτόδεν μπορεί να συμβαίνει οσάκις υφίστανται ειδικοί δεσμοί ήσχέ σειςOLοποίεςομολογουμένως σχετίζονται μεταπρόσωπαπου εμπλέκονται στην εν λόγω διαδικασίαήστοαποτέλεσματης (βλ.,ανάμεσασ' άλλα,απόφασητουΣτ.Ε.3350/1970). 35 40 . Ηέλλειψηαμεροληψίας απότονΑ δημόσιο υπάλληλο έναντι τουΒδημόσιουυπάλληλουπρέπεινααποδειχθείμεεπαρκήβε βαιότητα, είτε απόγεγονότα που αναδύονται απότασχετικά διοικητικά έγγραφαήαπό'ασφαλήσυμπεράσματα που θα συναχθούναπότηνύπαρξητέτοιων γεγονότων." ΗΧρίστου(πιοπάνω)ακολουθήθηκε απότοπρωτόδικο δικα στήριο στηνΣωτηριάδουκ.ά. ν.Δημοκρατίας
(1983)3Α.Α.Δ. 921, 946,στην οποίαέγινεαναφοράκαιστοπιοκάτωαπόσπασμααπό 2649 Καλλής, Δ. Κουνούνης κ.ά. ν.Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1996)τηναπόφαση 1014/69του Στ.Ε.: "Επειδήκατάγενίκήν αρχήντουδικαίου,ταμέλη τουσυλλογι κούοργάνουτηςΔιοικήσεως δέονόπωςπαρέχουνεχέγγυααμε ρόληπτου κρίσεως. Ούτω, οσάκις υφίστανται ιδιαίτερος δε- 5 σμός ή ιδιάζουσασχέσις ή εξ έχθρας οξεία αντίθεσις προςτα πρόσωπα ειςααφοράητιθεμένηπροςκρίσιν υπόθεσις,ήσυμ φέρον εις την έκβασιν τηςυποθέσεως και εφ' όσον ταύτα προ κύπτουν σαφώςκαιανενδοιάστωςεκτων στοιχείων του φακέ λου,δημιουργείται τεκμήριον αθεμίτου επηρεασμούτουοργά- 10 νου, τω λόγω δε τούτωη υπ' αυτού εκδιδομένη πράξιςτυγχά νει πλημμελής. Πληνόμως ολόγοςούτοςτυγχάνει απορριπτέος,διότιοαιτών 15 δεν επικαλείται συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά προς θεμελιωσιντηςεχθρικής,ως ισχυρίζεται,έναντιαυτούδιαθέσε ωςτουρηθέντος υποναυάρχου,ουδ'αποδεικνύειότιαιωςάνω μνημόνευαμεναι δυσμενείς δι' αυτόν υπηρεσιακαί ενέργειαι τουαυτούυποναυάρχουδεν εγένεντοεπί τηβάσειαντικειμενι 20 κών,υπηρεσιακώνκριτηρίων,αλλ' ωφείλοντο εις έχθραναυτού έναντι τουαιτούντος." (Βλ.καιΚοντεμενιώτηςν.Ρ.Ι.Κ.
(1982)3Α.Α.Δ.1027στηνοποία κρίθηκεπως ητεταμένη σχέσημεταξύ ιεραρχικάανώτερουκαικα- 25 τώτερου υπαλλήλου, που βασίζεταισε αξιολόγηση ήκρίση γιατην απόδοσηή συμπεριφορά τουτελευταίου καιπου δεν είναιαρεστή, δενθεμελιώνειπροκατάληψη - Βλ. επίσης Σταυρινίδηςν.Δημοκρα τίας
(1991)4 Α.Α.Δ.426 καιΔημητριάδηςκ.ά. ν.Α.ΤΗ.Κ.
(1992)4 AAA 2582). Στηνυπόθεση 975/1970του Συμβουλίου της Επικρατείαςο aLτητής προσέβαλε την απόφασητου Κεντρικού Υπηρεσιακού Συμ βουλίου Πρωτοβάθμιου Εκπαιδεύσεως μετην οποίαείχε απορρι φθείαίτησητουγιαδιαγραφήτης"συνταχθείσης περίαυτούδιάτο 35 σχολικό έτος 1964-65 υπηρεσιακής εκθέσεως". Λόγοςδιαγραφής ήταν ότι ένααπόταμέλητουΣυμβουλίουδενπαρείχεταεχέγγυα της αμεροληψίας "αλλ' ήγετο υπό αισθημάτων οξυτάτης έχθρας εναντίον του αιτούντος,προηγηθείσης εκ της εξετάσεως του τε λευταίου ως μάρτυρος κατά του μέλους τούτου του Συμβουλίου 40 ειςπειθαρχικήνκαιποινικήνυπόθεσιν". Κρίθηκεότι "επίτηςκα τά το παρελθόν γενομένης μαρτυρικής ταύτης εξετάσεως τουαι τούντος και μόνον δεν δύναταινα θεμελιωθεί ηην ούτος επικα λείται οξυτάτη έναντι αυτούέχθρα του μέλους τούτου τουΣυμ2650 30 4 Α.Α.Δ. Κουνούνης κ.ά. ν.Αρχής Λιμένων Κύπρου Καλλής, Δ. βουλίου". 5 10 15 20 25 30 35 40 Στηνυπόθεση2905/1965 τουΣυμβουλίουτηςΕπικρατείαςοαιτητής είχεπροβάλειτον ισχυρισμό γιαέλλειψηαμεροληψίας επειδήδύο μέλητου διορίζοντος σώματος "ήγοντο υπόαισθημάτων έχθραςκαι εκδικήσεως εναντίον του".Το Συμβούλιο τηςΕπικρα τείας έκρινε ότι: "Εν προκειμένω εκτων υπότου αιτούντοςπρο βαλλομένων και των εκ του φακέλου της υποθέσεως προκυπτό ντων δενδύναταινασυναχθήότιυφίσταταιηεπικαλούμενηέχθρα των ειρημένων καθηγητών έναντι του αιτούντος, διότι τοιαύτη έχθραδενδύναταιναθεμελιωθή επί μόνουτουγεγονότος της κα τάτοπαρελθόνυποβολής μηνύσεως υπότουαιτούντοςκατάτού των διά δυσφήμησιν δήθεν αυτού εν τη υποβληθείση εκθέσει των επί τηςυποψηφιότηταςτουκατάτην γενομένην κρίσιν προςπλήρωσιν της έδρας της ΠειραματικήςΧημείας, ουδέ επί της διατυ πώσεως δυσμενώνκρίσεων τωνειρημένωνκαθηγητώνπερίτουαι τούντοςκατάτηνάσκησιννομίμου αρμοδιότητοςκριτικήςτωνέρ γων αυτού,κατά την γενομένην τότε κρίσιν, ως καικατά την παρούσαν, και συνεπώς τα περί του εναντίου προβαλλόμενα και ο επί τούτων ερειδόμενος λόγος ακυρώσεως είναι αβάσιμα και απορριπτέα". Οι πιο πάνωαυθεντίες έχουν παρατεθείγια νακαταδειχθεί ο ψηλός βαθμόςαποδείξεως ο οποίος είναι απαραίτητος στις περιπτώσεις που εγείρεται ζήτημαύπαρξηςπροκατάληψηςκαι αλλό τριων σκοπών.Παράτον ψηλόβαθμόαποδείξεως που απαιτείται το Συμβούλιο της Αρχής με πάρα πολύ συνοπτικό τρόποκαιχω ρίςναείχεακούσειτιςαπόψειςτηςΔιεύθυνσης τηςΑρχής, ουσια στικά απέδωσε αλλότριους σκοπούς και προκαταλήψεις στην τελευταία.Ακολουθείπως ηκρίση του Συμβουλίου της Αρχήςσχε τικά μετις εμπιστευτικές εκθέσειςπάσχει λόγωέλλειψηςδέουσας έρευνας ηοποίααποτελείται απότην παράλειψητηςαναζήτησης των απόψεων της Διεύθυνσης της Αρχής. Αν το Συμβούλιο της Αρχήςείχεαχθείστην σχετικήκρίση του μετάαπόδέουσαέρευνα, δηλαδήμετάαπό διευκρίνιση καιδιασαφήνισητωνγεγονότων τό τε, σύμφωνα με την Σταύρου (πιο πάνω) δεν θα ήταν δυνατή η επέμβαση του δικαστηρίου. Ηανάγκηγια τη διεξαγωγή δέουσας έρευνας γιατηδιευκρίνηση καιδιασαφήνισητωνγεγονότων καθί στατο πιο επιτακτική επειδή το αποτέλεσμα της θα επηρέαζε όχι μόνο το ενδιαφερόμενο μέρος αλλάκαιτους άλλους υποψήφιους. Όπως έχω ήδη υποδείξει η σχετική κρίση του Συμβουλίου λει τούργησε εις βάροςτωναιτητών. Παράλειψηδιεξαγωγήςτηςπιοπάνωέρευναςαποτελείαπόμό2651 Καλλής, Δ. Κουνούνης κ.ά. ν. Αρχής.Λιμένων Κύπρου
(1996)νητης λόγοακυρώσεως. Η σχετική απόφασηκαθίσταταιτοπροϊ όν πλημμελούς άσκησης τηςσχετικής διακριτικής ευχέρειαςκαι ακυρώνεταιεπειδήισοδυναμείμεαπόφασηαντίθετηπροςτονόμο και καθ' υπέρβασηήκατάχρηση εξουσίας. (Βλ.Ξαπόλυτος ν. Δη μοκρατίας
(1967)3Α.Α.Δ.703,Φραγκίδηςκ.ά.ν.Δημοκρατίας 5
(1968)3 Α.Α.Δ.90, Ιορδανούν. Δημοκρατίας
(1967)3 Α.Α.Δ. 245, Ανδρέου ν.Δημοκρατίας
(1973)3Α.Α.Δ.101,Χ"Πασχάληςν.Δη μοκρατίας
(1980)3 Α.Α.Δ.224, Οικονόμου ν.Δημοκρατίας
(1970)3 Α.Α.Δ. 420,11αφίτηςν. Δημοκρατίας
(1967)3 Α.Α.Δ.300, ϊωαννίδηςν.Δημοκρατίας
(1972)3Α.Α.Δ. 2>\&ΚΟΧΔημοκρατία ν.Ματ- 10 θαίου
(1990)3 Α.Α.Δ. 2452). Τομέρος τηςαπόφασηςτουΣυμβουλίουτηςΑρχής,πουσχετί ζεται με τις εμπιστευτικές εκθέσεις άσκησε ουσιαστική επιρροή στην τελικήκρίση της. Ηευμενής εικόνα των αιτητών έναντι του 15 ενδιαφερόμενου μέρους σεό,τι αφορά τιςεμπιστευτικές εκθέσεις, οιοποίεςαποτελούνέναπολύσημαντικόδείκτητουστοιχείου της αξίας, αγνοήθηκε. Επομένως ηεπίδικη απόφασηακυρώνεταικαι λόγωέλλειψηςδέουσας έρευνας. . 20 Υπάρχει καιτρίτος λόγοςακυρώσεως. Αυτόςαναφέρεταιστην πιο πάνω πρόσθετη ή επικουρική αιτιολογία σύμφωνα μετην οποία λήφθηκε υπόψη καιη φύσητωνκαθηκόντων του ενδιαφε ρόμενου μέρους. .Τ 25 Σύμφωνα μεταΠορίσματα Νομολογίας τουΣυμβουλίουτης Επικρατείας, 1929-59,σελ.357:"Δεν αποτελείνόμιμοστοιχείο δυ σμενούς κρίσεως ηαπασχόλησητουυπαλλήλου ειςωρισμένααπο κλειστικώς καθήκονταήτοείδοςτηςυπότουυπαλλήλουκατόπιν εντολής τηςπροϊσταμένης αυτούυπηρεσίαςασκούμενης εργασίας 30 ή το ότι ο υπάλληλος δενεζήτησε όπως τουανατεθεί ωρισμένη υπηρεσία εφ'όσον από τονΝόμοδενπροκύπτειτέτοιαυποχρέω σητουυπαλλήλου αλλ'υπόκειταιειςτην διοίκησα ητοποθέτηση αυτού". 35 ΣτηΓεωργιάδηςν.Α.Η.Κ.
(1996)3Α.Α.Δ.249,τονίσθηκε ότιοι αρχέςτηςχρηστής διοίκησης επιβάλλουν την ίση μεταχείρηση των υποψηφίων γιαπροαγωγή,αρχήηοποίααπαιτείτην αξιολόγηση τουκάθευποψηφίουσύμφωναμετακαθήκονταταοποίατουανα τίθενται στο πλαίσιο του σχεδίου υπηρεσίας. Διαφορετικά, θα 40 αφήνετο στηδιοίκηση να επαυξάνειτιςπιθανότητεςγια προαγω γήυπαλλήλων πουυπηρετούν στην ίδιαθέση,ανάλογα με_τα κα θήκονταπουτουςανατίθενται(Βλ.καιΙωαννίδηςν.Δημοκρατίας
(1986)3Α.Α.Δ.1089, 1095,Δρουσιώτην.ΚεντρικήςΤράπεζαςΚν2652 4Α.Α.Δ. 5 Κουνούνης κ.ά.ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου Καλλής,Δ. πρου
(1990)3 Α.Α.Δ. 2907, Στεφάνου ν. Δημοκρατίας
(1990)3 Α.Α.Δ. 3004,Δρουσιώτης κ.ά. ν.Ρ.Ι.Κ.
(1990)3 Α.Α.Δ. 1984, Γε ωργίου κ.ά. ν.Δημοκρατίας
(1990)3 Α.Α.Δ.4275, Γεωργιάδου ν. Δημοκρατίας
(1990)3 Α.Α.Δ. 2480 και Αβρααμίδης v. Α.Η.Κ.
(1996)3Α.Α.Δ. 673). Το είδος των καθηκόντωνπου εκτελούσε το ενδιαφερόμενο μέ ρος αποτελούσε ένα εξωγενή ή άσχετο παράγοντα. Δεν μπορούσε να του δοθεί οποιαδήποτεβαρύτητα. Η λήψη υπόψη του πιοπά10 νω παράγοντααποτελεί πλημμελή άσκηση της σχετικής διακριτι κής ευχέρειας της αρχήςκαικαθιστάτην επίδικηαπόφαση αντίθε τη προς το νόμο και σαν ληφθείσα καθ' υπέρβασηκαι κατάχρηση εξουσίας (Κονναρήςκ.ά,ν.Δημοκρατίας
(1974)3Α.Α.Δ.377,Χρί στου ν.Δημοκρατίας
(1969)3 Α.Α.Δ. 134, Νικολάου ν. Δημοκρα15 τίας
(1967)3 Α.Α.Δ. 308, Τζαβέλαςκ.ά. ν.Δημοκρατίας
(1975)3 Α.Α.Δ.490). ' ' 20 25 Μετά την ακύρωση της επίδικης απόφασης για τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω δεν θεωρώ σκόπιμο να εξετάσω τους υπόλοιπους λόγους ακυρώσεως (Δημοκρατία ν. Γεωργιάδη(\9Ί2) 3 Α.Α.Δ. 594). Η επίδικη απόφασηακυρώνεται με έξοδα εις βάρος των καθ' ων ηαίτηση.Δεν εκδίδεταιδιαταγήγιατα έξοδα του ενδιαφερόμενου μέρους. Ή επίδικη απόφαση ακυρώνεται με έξοδα μόνον εις βάρος των καθ' ων η αίτηση. 2653