(1996)30Οκτωβρίου, 1996 [ΠΙΚΗΣ, Πρόεδρος] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣΤΑΞΕΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Καθ' ων ηαίτηση. (ΥπόθεσηΑρ. 412/94) ΑναθεωρητικήΔικαιοδοσία — Δεδικασμένο— Προϋποθέσειςκαιέκτα σηισχύοςτουδεδικασμένουστηδιοικητική δικαιοσύνη —Παράβαση δεδικασμένου στην κριθείσαπερίπτωσηπροαγωγών στην Αστυνομία — Περιστάσεις. 5 Προσφυγήβάσει τουΆρθρου 146τουΣυντάγματος —Λόγοιακυρώσεως — Πλάνη περί ταπράγματα — Στοιχειοθέτηση τηςπλάνης στοστά διο της για πολλοστή φοράεπανεξέτασηςπροαγωγών — Καθεστώς κατά τηνεπανεξέτασησύμφωναμε τη νομολογία. 10 Διοικητικό Δίκαιο — Διοικητική πράξη — Εγκριτικήπράξη — Εγκριτι κήπράξη ωςπροϊόν ασκήσεωςδιακριτικής ευχέρειας— Νομολογια κές κατευθύνσεις και ερμηνεία της δεσμευτικήςνομολογίαςεπί τον θέματος της μονολεκτικής εγκρίσεως εκ μέρους τον εγκρίνοντος προϊσταμένου οργάνου — Περιστάσεις στην κριθείσα περίπτωση 15 έγκρισης προαγωγών στην Αστυνομία από τον Υπουργό Δικαιοσύ νηςμε τηλέξη «συμφωνώ». Ο αιτητήςπροσέβαλεγιατέταρτηφοράτην πλήρωσητωνεπιδί κωνθέσεωνΑνώτερου Υπαστυνόμουηοποίαήταντοπροϊόντηςτρί- 20 τηςκατά σειράεπανεξέτασηςσυνεπείαισάριθμωνακυρωτικών απο φάσεων. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικη απόφαση, 2894 4 Λ.Α.Δ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας αποφάσισεότι: 5 10
- Η αρχήτουδεδικασμένου τυγχάνει εφαρμογήςκαιστον τομέατης αναθεωρητικήςόπωςκαισε εκείνοτηςαστικής δικαιοδοσίαςυπό τηναίρεσηπάντατωνδιαφορώνμεταξύτουαντικειμένουτωνδύο δικαιοδοσιών. Το δεδικασμένο προϋποθέτει ταυτότητα επιδίκου θέματοςκαι διαδίκων.Ταευρήματατου δικαστηρίου ως προςτα ουσιώδηγεγονότα,σεόποιοβαθμόστοιχειοθετούν τηνακυρωτική απόφαση, δεσμεύουν τη διοίκηση κατάτην επανεξέταση και δεν μπορεί ωςεκτούτουνααποστεί απόαυτά.Ακόμακαιπαρεμφερή ευρήματαταοποίασυναρτούνται μεναλλάδενστοιχειοθετούν το αποτέλεσμα υπέχουν σημασία. Παρόλοπουηαρχήδε δεσμεύεται από αυτά υπέχει υποχρέωση να αιτιολογήσει διάφορη θεώρηση τους. 15 20 25 30 35 40 Η πλάνηκάτωαπότηνοποίαλειτούργησεοΑρχηγόςεδώαναφο ρικά με την αρχαιότητατων υποψηφίων ήταν ένας απότους λό γους ακύρωσης της απόφασης. Γεννάται συνεπώς δεδικασμένο ως προς τα στοιχεία του 1980, προσδιοριστικά τηςαρχαιότητας των υποψηφίων. Τοεύρημα ότι ταστοιχεία περί τηναρχαιότητα ταοποίαπεριέχοντο στους συγκριτικούς πίνακεςήταν εσφαλμένο αποτελούσε μέρος τουπυρήνατηςαπόφασηςτουδικαστηρίου. Προκύπτει απόταστοιχεία ταοποίαπεριέχονται στους συγκριτικούς πίνακεςκαισταοποίαβασίζεταιη επίδικηαπόφαση,ότιλή φθηκανυπόψητα ίδιαστοιχεία ταοποίακρίθηκανότι είχανδια βρώσειτηνπροηγούμενηαπόφασητωνκαθ'ωνηαίτηση. Ταστοι χεία αυτάπαρουσιάζουν τους τρεις υποψήφιους ως έχοντες την ίδιααρχαιότητα,γεγονόςπουκρίθηκεδεσμευτικά γιατις αστυνομικές αρχές,ωςεσφαλμένο. Ηεπανάλειψήτουςσυνιστά παραβία σητουδεδικασμένου αφενόςκαιλειτουργία τωνκαθ' ωνη αίτηση κάτωαπότην ίδιαπλάνηωςπροςτηναρχαιότητατωντριώνυπο ψηφίωναφετέρου.
- Στην επίδικη απόφασηδεν αιτιολογείται η μετατροπή κατάτην επανεξέταση των στοιχείων του πρώτου ενδιαφερομένου μέρους ως προςταεπαγγελματικά τουπροσόντα. Το κενό το οποίο προκύπτει απότην ακύρωση διοικητικήςαπόφάσης πληρούται με αναφοράστο καθεστώς το οποίο ίσχυε ως προςταπράγματακαιτονόμο κατάτοχρόνο πουλήφθηκεηακυ ρωθείσα απόφαση. Ηαρχήαυτήείναι βαθιά θεμελιωμένη στο δι οικητικό δίκαιο. Εξαίρεση, αποτελούν στοιχεία ταοποία κρίθη καν απότο Δικαστήριο απαράδεκτα σε σχέση προς ταοποία εξε2895 Χαραλάμπουςν. Δημοκρατίας
(1996)τάζεταιηπλήρωση τουκενού τοοποίο δημιουργείται. Καταφαίνεται εν προκειμένω ότι οι καθ'ων ηαίτηση λειτούργη σανκάτωαπόπλάνηωςπροςταστοιχεία τουπρώτουενδιαφερο μένου μέρους αναφορικά μεταεπαγγελματικάτουπροσόντα. Τα 5 στοιχεία αυτάσυνιστούσαν ουσιώδηγεγονότα ωςπροςτιςδιεκδι κήσεις των υποψηφίων για προαγωγή. Αναπόφευκτο συμπέρα σμα είναι ότι ηπλάνη επενήργησε ουσιωδώς στη λήψητης επίδι κηςαπόφασης. 10 3. Ηδιάκριση προηγούμενης δικαστικής απόφασηςυποδηλώνει ότι ο λόγος της δεν αποδοκιμάζεταιαφενός και ότι ταγεγονότα της δεύτερης υπόθεσης η οποίαεξετάζεται,δικαιολογούν τηνεφαρμο γήδιαφορετικής αρχήςή οδηγούν σε διαφορετικήκατάληξη, αφε τέρου. Συνεπώς ηδιάκριση τηςParpasκαιΠαπαναγιωτονστην 15 υπόθεση Δημοτικό Συμβούλιο Λάρνακας (ανωτέρω) δεν αναιρεί το λόγοτους, ούτε αποδυναμώνει την ισχύ της αρχήςηοποίαυι οθετείται ιδίως στο πεδίο μετο οποίο σχετίζονται άμεσα. Όπως στην Parpa, έτσι και σε αυτήτην υπόθεση ηαπλήσυμφωνία του Υπουργού με την εισήγησητου Αρχηγού δεν επιμαρτυρει αφεαυ- 20 τήςότι οΥπουργός διερεύνησε τοθέματων προαγωγώνκαιότι η έγκριση τουείναι απόρροια ιδίαςδιερεύνησης τουθέματος. Κατάσυνέπεια καισε αυτή τηνυπόθεση,όπωςκαι στηνParpasη έγκρισητηςσύστασης τουΥπουργού κρίνεταιτρωτή,γεγονός που 25 οδηγεί στηδιαπίστωσηκαιπρόσθετου λόγου γιατηνακύρωσητης επίδικης απόφασης. Η προσφυγή επιτυγχάνει με έξοδα. 30 Αναφερόμενες υποθέσεις: Χαραλάμπους ν.Δημοκρατίας
(1994)3Α.Α.Δ. 77, Pieris v.Republic
(1983)3 C.L.R. 1054, 35 ΜιχαήλΘεοδοσίουΑτδ. ν.Δήμου Λεμεσού
(1993)3Α.ΑΛ. 25, Tomans v.Republic
(1983)3 C.L.R. 1292, 40 Gava v.Republic
(1985)3 C.L.R. 1390, Βανέζηςκαι Αλλοι ν.Δημοκρατίας
(1989)3ΑΛΛ. 2522, 2896 4Α.Α.Δ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας Republicv. Safirides
(1985)3CLR. 163, ΛνώναςκαιΑλλοι v. Δημοκρατίας
(1990)3ΑΛΛ.2038, 5 Δημοκρατίαν. Πιτσιλλίδη
(1990)3ΑΛΛ.4330, ParpasandOthers v. Republic
(1986)3CLR. 508, 10 Παπαναγιωτον v.Υπονργού Εμπορίου και Βιομηχανίας και Αλλον
(1990)3ΑΛΛ. 571, Δημοτικό Σνμβούλιο Αάρνακας και Αλλοι v. Mobil Oil (Cyprus) Limited, καιΆλλων
(1996)3ΑΛΛ.
- 15 Προσφυγή. Προσφυγήεναντίοντηςαπόφασηςτων Καθ'ωνηαίτησημετην οποίαπροήχθηκανταενδιαφερόμεναμέρηστηθέσητουΑνώτερου Υπαστυνόμουαντίτου Αιτητή. 20 Α Σ.Αγγελίδης, γιατον Αιτητή. Μ. Φλωρέντζος, Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ωνη αίτηση. 25 Α. Λυκούργου νιαΤ. Παπαδόπουλο, για το Ενδιαφερόμενο μέ ρος αρ.
- Μ.Πανταζήγια Κ. Κούσιουγιατο Ενδιαφερόμενο μέροςαρ.
- 30 Cur.adv. vult. ΠΙΚΗΣ, Π.: Ηαπόφασηηοποία αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής είναιητέταρτησεχρονολογικήσειρά,πουλήφθηκεγια 35 τηνπλήρωσηαριθμούθέσεωνΑνώτερουΥπαστυνόμουπουκενώ θηκαν το
- Η πρώτη απόφασηλήφθηκε το
- Ο αιτητής ήταν υποψήφιος σ' όλες τις περιπτώσεις. Οι τρεις προηγούμενες αποφάσειςακυρώθηκανενόλωήεν μέρεισεπροσφυγές τουαιτη τή. Βάσειτης ακυρωτικήςαπόφασης,τηςτρίτης που εκδόθηκε σε 40 προσφυγήτου αιτητή, ακυρώθηκε ο διορισμός των τριών ενδια φερομένων μερών, Α. Μηνά,Ν. Σολομωνίδη και Α. Δημητριάδη για τους λόγους που προσδιορίζονται στην απόφασητου Δικα στηρίου. Ηπροσφυγή του αιτητή έγινε δεχτή απότην ολομέλεια τουΑνωτάτου Δικαστηρίου σε έφεση ηοποίααπέληξε στονπαρα2897 Πικής, Π. Χαραλάμπους ν.Δημοκρατίας
(1996)μερισμό της πρωτόδικης απόφασης, αποδοχήτης προσφυγήςκαι ακύρωσητηςπροαγωγήςτων ενδιαφερομένων μερών. Δύο λόγοι επενήργησαν ουσιωδώς στην ακύρωσητηςδιοικητι κήςαπόφασης: 5 (α) Ηπαραγνώρισητης προσφοράςτου αιτητήστην υπεράσπιση τουκράτουςκατά το πραξικόπημα κατά την αξιολόγηση των υπηρεσιακών του στοιχείων κάτω από τα κεφάλαια, "Αφο σίωση" και"Εκτίμηση αποστολής/απόδοση". 10 (β) Η πλάνηκάτωαπότηνοποίανλειτούργησαν οι καθ' ων ηαί τηση, ο Αρχηγός και το εγκρίνον όργανο, ο Υπουργός ως προς την αρχαιότητα των τριών υποψηφίων, εκτός του Α. Μηνά. 15 Σύμφωνα με τις διαπιστώσεις του δικαστηρίου ο αιτητήςείχε αρχαιότηταέναντιτωνδύοενδιαφερομένωνπροσώπων,αναγόμε νηστοχρόνο ένταξηςτους στοαστυνομικό σώμα.Η απόφασητης ολομέλειας εκδόθηκε σας 22 Φεβρουαρίου 1994, -Στέφανος Χα- 20 ραλάμπονς ν. Της ΚυπριακήςΔημοκρατίας, μέσω 1. Τον Υπουρ γού Εσωτερικώνκαι/ή 2. ΤονΛρχίΓ/ον της Αστυνομίας
(1994)3 Α.Α.Δ.77.0 Αρχηγός τηςΑστυνομίας προέβησεεπανεξέτασητων προαγωγών για την πλήρωση των τριών θέσεων υπό το πρίσμα, όπως αναφέρει στην απόφασητου,της ακυρωτικής απόφασης. Η 25 επενεξέταση διενεργήθηκε δύοημέρες μετάτην έκδοσητηςακυρω τικής απόφασης.Την ίδια ημέρα λήφθηκε η επίδικη απόφασηη οποία υποβλήθηκε μαζί με τααιτιολογικά της στον Υπουργό Δι καιοσύνης και Δημόσιας Τάξης προς έγκριση. Ο Υπουργός ενέ κρινετηναπόφασητουΑρχηγού τηνεπαύριο.Η συμφωνίατουεκ- 30 δηλώθηκε με τη σημείωση της λέξης "Συμφωνώ"στο κάτω μέρος της σύστασης του Αρχηγού, μετην προτροπήγιαάμεσηυλοποίη ση της απόφασης. "Για άμεση ενέργεια σας". Τα στοιχεία στα οποία βάσισε την απόφασητουοΑρχηγός περιέχονται σε συγκρι τικό πίνακαο οποίος επισυνάπτεται στην απόφαση του. Οπίνα- 35 κας περιέχει τα στοιχεία όλων όσων ήσαν υποψήφιοι το
- Εγείρονται όντως ερωτηματικά ως προς το έργο του οποίου επι λήφθηκεοΑρχηγός. Στηναπόφασητουαναφέρειότιαξιολογήθη καν ταστοιχεία "όλων τωνυποψηφίων". 40 Ταστοιχεία τωντεσσάρων υποψηφίων,τουαιτητήκαιτων εν διαφερομένων μερών τροποποιήθηκανσε δύοσημεία σε σύγκριση με ταστοιχεία του
- (α)Ως προς την αξιολόγηση τουαιτητή κάτω από τα στοιχεία "Αφοσίωση" και "Εκτίμηση 2898 4 Α.Α.Δ. Χαραλάμπους ν.Δημοκρατίας Πικής, Π. αποστολής/απόδοση" η οποία αυξήθηκε από "λίαν καλός" σε "εξαίρετος", σε αναγνώριση της προσφοράς του για την υπερά σπιση της Δημοκρατίας κατά το πραξικόπημα. Η τροποποίηση απέβλεπε στην πλήρωση του κενού το οποίο προέκυψε από την 5 ακύρωσητηςαξιολόγησης τουαιτητήωςείχετο
- φ) Ωςπρος τηναξιολόγηση τουΑ. Μηνάκάτωαπό το στοιχείο "επαγγελματι κά προσόντα", ηβαθμολογία του μεταβλήθηκε από "λίαν καλός" σε "εξαίρετος". Ολόγοςτης μετατροπήςδεν εξηγείται ούτεπαρέ χεται οποιαδήποτεαιτιολογία γι*αυτή. 10 Ο αιτητής προσβάλλει την απόφασηγια τους ακολούθους λό γους. 15 20 25 30
- Παραβίασητου δεδικασμένου το οποίο προέκυψε από την απόφαση στην Χαραλάμπους ν.Δημοκρατίας (ανωτέρω), αναφορικά (α)μετηναξίατουαιτητήσεσύγκρισημεταεν διαφερόμενα μέρη και (β)την αρχαιότητατων υποψηφίων.
- Ανεπίτρεπτη τροποποίηση των στοιχείων του Α. Μηνά κατάπαράβαση της αρχήςη οποίαπεριορίζει την επανεξέταση στα στοιχεία των υποψηφίων που υφίσταντο όταν ηθέση πληρώθηκε τοπρώτο.
- Περιορισμό τηςέγκρισης τουΥπουργού σεεπισφράγησητης απόφασηςτου Αρχηγού. Ηθέσητου αιτητήείναι ότι πρό κειταιγιαδιακοσμητικήπράξηηοποίαδενσυνταυτίζεται με την άσκηση ουσιαστικής εξουσίας ηοποίαπροϋποθέτει την άσκηση ιδίαςκρίσης επίτουθέματος.
- Πλάνη ως προς το νομικό καθεστώς το οποίο διέπει τις προαγωγές. Οι καθ' ωνηαίτησηυποστήριξαν την επίδικηαπόφαση σε όλα τα σημεία και σε όλη την έκταση της. Θα εξετάσω τα επίδικαθέ35 ματααρχίζονταςαπότον τέταρτο λόγο. Δεν συμφωνώ ότι η από φασητουΑρχηγούαποκαλύπτεισφάλμαωςπροςτονομικόκαθε στώς το οποίο διέπει τις προαγωγές. Ό,τιεξιστορείται στην από φασητου είναι οι θεσμικές αλλαγές που έγιναν αναφορικάμε τις προαγωγές αξιωματικώντηςΑστυνομίας μεταξύτου 1980καιτου 40 1994 πουλήφθηκεη επίδικηαπόφαση.Όχι μόνο δεναποκαλύπτε ταιπλάνη αλλάαντίθετααναγνωρίζεταιότι τοκρίσιμο νομικόκα θεστώς για τη διενέργεια των προαγωγών ήταν εκείνο το οποίο ίσχυε,μεορισμένεςαναπόφευκτεςπροσαρμογές,ότανοιθέσειςτο πρώτοπληρώθηκαν. 2899 Πικής, Π. Χαραλάμπους ν.Δημοκρατίας
(1996)Θα προχωρήσω στη διερεύνηση των τριών άλλων λόγων που έχουν προβληθεί για την ακύρωση της επίδικης απόφασης με τη σειράπουέχουν εκτεθεί πιοπάνω. Τοδεδικασμένο.Ηαρχήτουδεδικασμένουτυγχάνει εφαρμογής 5 καιστοντομέατηςαναθεωρητικήςόπωςκαισεεκείνο τηςαστικής δικαιοδοσίας υπό την αίρεση πάντα των διαφορών μεταξύ του αντικειμένου των δύοδικαιοδοσιών.Τοδεδικασμένο προϋποθέτει ταυτότητα επιδίκου θέματος και διαδίκων. (Βλέπε Pieris ν. Republic
(1983)3C.L.R. 1054. ΜιχαήλΘεοδοσίουΛτδ. ν. Δήμου 10 Α/σον
(1993)3Α.Α.Δ.25. Ταευρήματατου δικαστηρίου ωςπρος τα ουσιώδη γεγονότα, σε όποιοβαθμόστοιχειοθετούν την ακυρω τική απόφαση, δεσμεύουν τηδιοίκηση κατά την επανεξέταση και δεν μπορεί ως εκτούτουνααποοτείαπόαυτά.Ακόμα και παρεμ φερή ευρήματα τα οποία συναρτούνται μεν αλλά δεν στοιχειοθε- 15 τούν το αποτέλεσμα υπέχουνσημασία. Παρόλοπουηαρχήδεδε σμεύεται απόαυτάυπέχειυποχρέωσηνααιτιολογήσει διάφορηθε ώρηση τους. (Βλέπε Tomans v. Republic
(1983)3 C.L.R. 1292. Gava v.Republic
(1985)3 C.L.R.1390.) 20 Ο ισχυρισμός του αιτητήότι παραβιάστηκαν τα ευρήματατου πρωτοδίκουδικαστηρίουωςπροςτηναξίατωντεσσάρωνυποψη φίων δεν ευρίσκει έρεισμα στην απόφασητου δικαστηρίου στην Χαραλάμπους (ανωτέρω). Το δικαστήριο δεν αποφάσισε, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος ότι ήτανο καλύτερος σε αξία σε σύγκριση με 25 τους ανθυποψηφίουςτου.Ό,τιαποφασίστηκε είναι ότι το εσφαλ μένο της αξιολόγησης του αιτητή κάτω από τα κεφάλαια "Αφο σίωση" και "Εκτίμηση αποστολής/απόδοση",έτεινενα αλλοιώσει τη συγκριτική εικόνα των υποψηφίων ως προς την αξίατουςκαι επομένως συνιστούσε λόγο γιαακύρωση.Τοδικαστήριο δεν προ- 30 έβη σε εύρημα ότι ο αιτητής υπερτερούσε των τριών ανθυποψηφίων τουσεαξία. Ως προς την αρχαιότητατων υποψηφίων το δικαστήριο στην απόφασηστηνΧαραλάμπους(ανωτέρω)διαπίστωσε ταακόλουθα: 35 'Το αναπόφευκτο συμπέρασμα είναι ότι ο Αρχηγός Αστυ νομίας λειτούργησε κάτωαπόπλάνηως προς τηναρχαιότητα του εφεσείοντα καιτων ενδιαφερομένων μερών Μ. ΣολομωνίδηκαιΑ. Δημητριάδη." Η πλάνηκάτω απότην οποία λειτούργησε ο Αρχηγός αναφο ρικά με την αρχαιότητατων υποψηφίων ήτανένας απότους λό γους ακύρωσηςτηςαπόφασης. Γεννάται συνεπώς δεδικασμένο ως 2900 40 4 Α.Λ.Δ. Χαραλάμπους ν.Δημοκρατίας Πικής,Π. προς ταστοιχεία του 1980, προσδιοριστικά της αρχαιότηταςτων υποψηφίων. Το εύρημα ότι τα στοιχεία περί την αρχαιότητατα οποία περιέχοντο στους συγκριτικούς πίνακες ήταν εσφαλμένο αποτελούσε μέρος του πυρήνατηςαπόφασηςτουδικαστηρίου. 5 Προκύπτει από τα στοιχεία τα οποία περιέχονται στους συ γκριτικούς πίνακες και στα οποία βασίζεται η επίδικη απόφαση ότι λήφθηκανυπόψηταίδιαστοιχεία ταοποίακρίθηκανότι είχαν διαβρώσει την προηγούμενη απόφασητων καθ' ων η αίτηση.Τα 10 στοιχεία αυτάπαρουσιάζουν τους τρεις υποψήφιους ως έχοντες την ίδια αρχαιότητα, γεγονός που κρίθηκε δεσμευτικά για τις αστυνομικές αρχές, ως εσφαλμένο. Η επανάλειψή τους συνιστά παραβίασητου δεδικασμένου αφενόςκαι λειτουργία των καθ'ων ηαίτηση κάτω από την ίδια πλάνη ως προς την αρχαιότητατων 15 τριών υποψηφίων αφετέρου. Επακόλουθα, διαπιστώνεται λόγος προς ακύρωση της απόφασης αναφορικά με τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα Ν.Σολομωνίδη καιΑ Δημητριάδη. Τροποποίηση των στοιχείων τουΑ. Μηνάσεσνέσηιιε επαννελιια20 τικά-ποοσόντα. 25 Στην απόφαση δεν αιτιολογείται η μετατροπή των στοιχείων του ενδιαφερομένου μέρους Α. Μηνάως προς τα επαγγελματικά του προσόντα. Οι καθ* ων η αίτηση εισηγήθηκαν στην αγόρευση τους όχι η επαναξιολόγηση τουΑ. Μηνάως προςτα επαγγελματι κάτου προσόντα εδικαιολογείτο -απότην αρχήπου διαφαίνεται ήστοιχειοθετείται απότο ακόλουθο απόσπασμααπότην απόφα σητηςολομέλειας στηΒανέζηςκαιΑλλοιν.Δημοκρατίας
(1989)3 Α.Α.Δ.2522 (Ολομέλειας): 30 35 40 "Η διοίκηση υποχρεούται να προβεί σε νέα κρίση βάσει του πραγματικού και νομικού καθεστώτος που ισχύει στο χρόνο αυτό. Για αποκατάσταση της νομιμότητας στην υπαλληλική σταδιοδρομία, γενικά, απαιτείται αναδρομική ισχύς της νέας διοικητικής πράξης." Πρόκειται για παρανόηση της αρχής η οποία υιοθετείται. Το πιο πάνωαπόσπασμαδεν υποστηρίζει τηθέσητων καθ' ων η αί τηση. Όχι μόνο δεν υποστηρίζει τη θέσητους αλλά και την αντιμάχεται.Τοκενό το οποίο προκύπτει απότην ακύρωση διοικητι κής απόφασης πληρούται με αναφορά στο καθεστώς το οποίο ίσχυε ως προς τα πράγματακαι το νόμο κατάτο χρόνο πουλή φθηκεηακυρωθείσα απόφαση. Η αρχήαυτήείναι βαθιά θεμελιω μένη στο διοικητικό δίκαιο. Βλέπε μεταξύ άλλων Republic ν. 2901 Πικής, Π. Χαραλάμπουςν.Δημοκρατίας
(1996)Safirides
(1985)3C.L.R. 163.ΓεώργιοςΛνώναςκαιΆλλοι ν. Δη μοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ.2038(Ολομέλεια). Δημοκρατία ν. Πιτσιλλίδη
(1990)3Α.Α.Δ.4330.Εξαίρεση, αποτελούν στοιχείατα οποίακρίθηκαν απότοΔικαστήριοαπαράδεκτασεσχέσηπροςτα οποία εξετάζεται η πλήρωση του κενού το οποίο δημιουργείται, 5 όπωςστηνπροκείμενηπερίπτωσησεσχέση μετηναξιολόγησητου αιτητή κάτωαπόταστοιχεία "Αφοσίωση" και"Εκτίμησηαποστολής/απόδοση". Δενθαεπεκταθώ άλλο στοθέμααυτό.Ό,τιπροέχεικαιπρέπει 10 να αποφασιστείείναι τοπαραδεκτότης μεταβολήςτων στοιχείων του ενδιαφερομένουμέρους Α. Μηνά,ως προςτα επαγγελματικά τουπροσόντα.Καταφαίνεταιότιοικαθ'ωνηαίτησηλειτούργησαν κάτωαπόπλάνηωςπροςταστοιχείατουενδιαφερομένουμέρους Α. Μηνάαναφορικά μεταεπαγγελματικάτουπροσόντα.Ταστοι- 15 χεία αυτάσυνιστούσαν ουσιώδη γεγονότα ως προς τιςδιεκδική σειςτωνυποψηφίωνγιαπροαγωγή.Αναπόφευκτοσυμπέρασμαεί ναι ότιη πλάνηεπενήργησε ουσιωδώς στηλήψητηςεπίδικης από φασης.Διαπιστώνεται κατάσυνέπεια λόγος ακύρωσηςτηςεπίδι κηςαπόφασης σεσχέση μετοενδιαφερόμενομέρος,Α. Μηνά. 20 ΗέγκοιοπττιςαπόφασηcτουΑοχηνού απότον Υπουονό. Όπως έχουμε επισημάνειστοεισαγωγικό μέροςτηςαπόφασης, ο Υπουργός διατύπωσε την έγκριση της απόφασηςτου Αρχηγού 25 της Αστυνομίας σημειώνοντας "Συμφωνώ"-στοκάτω μέρος της σύστασης. Δεν υπάρχειοποιαδήποτε άλλη σημείωση ήο,τιδήποτε το οποίο να επιμαρτυρει - ήνα υποδηλώνει ότι ο Υπουργός διε ρεύνησεταστοιχείασταοποίαβασίζεταιηεισήγησηκαιότιηαπό φασητουείναι απόρροια αυτήςτηςδιεργασίας.ΣτηνParpasand 30 Others v.Republic
(1986)3 C.L.R. 508, η έγκριση της σύστασης του Αρχηγού Αστυνομίας απότον Υπουργό κρίθηκε ακροσφαλής για το λόγο ότι ο Υπουργός δεν προέβησε διερεύνηση των στοι χείωνπρινπροβείστηνέγκρισητηςσύστασηςτουΑρχηγού. Τοθέ ματίθεταιως εξής στην απόφασητουδικαστηρίουστησελ. 516: 35 'The Minister approved therecommendations of theChief of the Police without holding any inquiry with aview to satisfying himself on the propriety of the recommendations. He merely relied onthewritten recommendations of theChief of thePolice. 40 His approval of the advice given him gives the impression of rubber-stamping the suggestion of the Chief of the Police. Therefore, the final decision is vulnerable to be set aside apart from the factual and legal misconceptions and irregularities 2902 4 Α.Α.Δ. Χαραλάμπους ν.Δημοκρατίας Πικής,Π. vitiating the acts preliminary thereto, already referred, for the additional reason that the Minister failed to make thenecessary inquiriesindispensablefor theeffective exerciseof thediscretion given him unders. 13
(2)of the law." 5 10 15 20 25 30 Ανάλογη υπήρξε η προσέγγιση του δικαστηρίου και σε άλλη πρωτόδικηαπόφασηστην Παπαναγιωτον ν. ΥπουργούΕμπορίου και Βιομηχανίαςκαι Άλλου
(1990)3Α.Α.Δ.571. Στηνπρόσφατη απόφαση της ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου Δημοτικό Σνμβονλιο Λάρνακας και Άλλοι v. Mobil Oil (Cyprus) Limited καιΆλλων
(1996)3Α.Α.Δ. 294 (απόφασηπλειοψηφίας),η ολομέ λεια ανέτρεψε πρωτόδικηακυρωτική απόφασηπου είχε ως αντι κείμενο την απόφασητου Υπουργού των Εσωτερικών σε ιεραρχι κήπροσφυγήεναντίον διαταγμάτωνρυμοτομίας. Ο Υπουργός είχε αναθέσει τη διερεύνηση του θέματος σε λειτουργό τουυπουρ γείου οοποίοςυπέβαλεέκθεσητηνοποίανο Υπουργός υιοθέτησε μετηχρήση της λέξης "Συμφωνώ". Ηολομέλεια έκρινε,αντίθετα με το πρωτόδικο δικαστήριο, ότι δεν επρόκειτο για απεμπόληση εξουσίας και παράλειψης κυριαρχικής άσκησης των αρμοδιοτήτων του Υπουργού. Ανέτρεψετηνπρωτόδικηαπόφασηκρίνοντας ότιησυμφωνίατουΥπουργού μετηνέρευναπουπροηγήθηκεκαι τα πορίσματα του ερευνήσαντα λειτουργού επιμαρτυρούσαν ου σιαστικήάσκησηεξουσίας.Προκύπτειαπότηναπόφασηότι ηχρή ση του όρου "συμφωνώ" υποδήλωνε υιοθέτηση των πορισμάτων τουλειτουργού οοποίοςείχεκάμειτην έρευνα.Τοδικαστήριοδιέ κρινε τις αποφάσειςParpasκαιΠαπαναγιωτον(ανωτέρω) με το ακόλουθοσκεπτικό: "Οι παρούσεςυποθέσεις διαφοροποιούνταισαφώςαπότις υποθέσεις Parpas και Παπαναγιώτου, ανωτέρω, γιατί στις υποθέσεις αυτές ο Υπουργός απλώς προσυπόγραψε την εισή γηση τουλειτουργού, χωρίς ναπροβεί σε άσκησητηςαρμοδιό τηταςτου.Δεσυμφωνούμε ότιη πράξητουΥπουργού δεναπο τελείπρωτογενήάσκησηαποφασιστικής αρμοδιότητας." 35 Αν δεν διαφοροποιούντανοι αποφάσειςστην ParpasκαιΠα παναγιωτον, θαακολουθούσα την απόφαση της Ολομέλειας στην ΔημοτικόΣνμβονλιοΛάρνακας(ανωτέρω). 40 Ηδιάκριση προηγούμενης δικαστικής απόφασης υποδηλώνει ότι ο λόγος της δεν αποδοκιμάζεταιαφενός και ότι τα γεγονότα της δεύτερης υπόθεσης η οποία εξετάζεται, δικαιολογούν την εφαρμογήδιαφορετικήςαρχήςή οδηγούν σε διαφορετική κατάλη ξη, αφετέρου. ΣυνεπώςηδιάκρισητηςParpasκαιΠαπαναγιωτον 2903 Πικής,Π. Χαραλάμπους ν.Δημοκρατίας
(1996)στην υπόθεση ΔημοτικόΣυμβούλιοΛάρνακας(ανωτέρω) δεν αναιρεί το λόγο τους, ούτε αποδυναμώνει την ισχύ της αρχής η οποίαυιοθετείται ιδίωςστο πεδίομετοοποίοσχετίζονταιάμεσα. Όπωςστην Parpa,έτσικαισεαυτήτηνυπόθεσηηαπλήσυμφωνία τουΥπουργού μετηνεισήγηση τουΑρχηγού δεν επιμαρτυρει αφε- 5 αυτήςότι οΥπουργός διερεύνησε τοθέματωνπροαγωγώνκαιότι ηέγκριση του είναι απόρροιαιδίαςδιερεύνησης τουθέματος. Κατάσυνέπειακαισεαυτήτηνυπόθεση,όπωςκαιστηνParpas η έγκριση της σύστασης του Υπουργού κρίνεται τρωτή,γεγονός 10 που οδηγεί στη διαπίστωση καιπρόσθετου λόγου γιατην ακύρω σητης επίδικης απόφασης. Ενόψει τωνανωτέρωηπροσφυγήεπιτυγχάνει μεέξοδα. Η επί δικη απόφασηακυρώνεται στην ολότητα της βάσει του Αρθρου 15 146(β)τουΣυντάγματος. Ηπροσ(ρνγή επιτυγχάνει μεέξοδα. 2904