clr/1996/1996_4_3411.pdf

(3)του Συντάγματος— Περιορισμόςσύμφω­ να με το Σύνταγμα και όχι στέρησηιδιοκτησίας στην κριθείσα περίπτώση. Οι αιτήτριες προσέβαλαν την απόρριψη της αίτησης αδείας δια­ χωρισμού σεοικόπεδατουκτήματοςτους. 15 20 25 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή,αποφά­ σισεότι: 1. Όπως σαφώς προκύπτει από τις σχετικές διατάξεις, όταν υπο­ βληθεί αίτησηδυνάμει τουΑρθρου 3τουΝόμου,ηαρμόδια αρχή, δε δεσμεύεται να αποδεχθεί τα σχέδια όπως αυτά προτείνονται, αλλάέχει εκτουνόμου εξουσίανααπαιτήσειτηναναπροσαρμογή των σχεδίων αυτών,προςεξυπηρέτηση των σκοπών οι οποίοιρη­ τά εξειδικεύονται στις σχετικές παραγράφους του Αρθρου 8,και σε περίπτωση μησυμμορφώσεως, να απορρίψει την αίτηση ήνα εκδώσει την αιτούμενη άδειαυπό όρους, προς εξυπηρέτηση των 3411 Αντωνίου χ.ά. ν.Δήμου Πάφου

(1996)σκοπών οι οποίοι ρητά εξειδικεύονται στις σχετικές παραγρά­ φουςτου Αρθρου 9. Ηαπόφασητηςαρμόδιας αρχήςη οποίαεκδίδεταικατ' εφαρμογή των πιο πάνωδιατάξεωντου Νόμου,υπόκειταιστον ακυρωτικό 5 έλεγχο του Δικαστηρίου. (Βλ. σχετικά ΑνδρέαςΠίτεβης ν. Συμ­ βουλίουΒελτιώσεωςΓερμασόγειας). Όπως ορθάυποστήριξε οδικηγόρος τωναιτητριών,έχει νομολογηθεί ότι, εκτός από περιπτώσεις μικρών αναπροσαρμογών για 10 υφιστάμενο οδικό δίκτυο, οι διατάξεις των Αρθρων 8(δ) και 9(β)(ΧΙΙΙ) εφαρμόζονταιμόνουπότιςπροϋποθέσεις τωνάρθρων 12 και 13 του Νόμου,δηλαδή, την ύπαρξηκαι δημοσίευση εγκεκριμμένου ρυμοτομικού σχεδίου.Έχειόμως επίσης νομολογηθεί ότι οι προϋποθέσεις αυτές είναι αναγκαίεςμόνο σεπεριπτώσεις 15 έκδοσης αδειών οικοδομής και όχι αδειών διαχωρισμού ή ανα­ πτύξεως γης. (Βλ. ΑνδρονλαΧριστοδονλουκ.ά ν.Δημοκρατίας). Ηπροσβαλλόμενη απόφασηαφοράαίτησηδιαχωρισμούγηςσεοι­ κόπεδακαιόχι ανοικοδόμησηήδη οικοπεδοποιημένης γηςη νομι- 20 μότητατης οποίαςκρίνεται απότηνύπαρξηήμη δημοσιευμένου ρυμοτομικού σχεδίου. Νομοθετικό καθεστώς για την εξέταση και έκδοση της προσβαλ­ λόμενης απόφασης αποτελούσαν, τόσο κατάτονχρόνουποβολής 25 της αίτησης όσο καικατάτο χρόνο έκδοσης της σχετικής απόφα­ σης,οι διατάξειςτωνΑρθρων 8(δ)xaL9

(1)(γ)(νϊ). Σύμφωνα μετις εν λόγω διατάξειςηαρμόδιααρχή,κατάτηνεξέ­ τασηκαιέκδοσηαδειώνδιαχωρισμού,λαμβάνειυπόψητιςκύκλο- 30 φοριακέςανάγκεςτης περιοχήςκαιενπροκειμένω η αρμόδια αρ­ χήεγνώριζε την σκοπούμενη δημιουργίαλεωφόρουπρωταρχικής σημασίαςη διέλευσητηςοποίαςθαεπηρέαζετοακίνητοτωναιτη­ τριών. 35 2. ΤοσυνταγματικάκατοχυρωμένοδικαίωματηςιδιοκτησίαςδενείvaL απεριόριστο αλλά υπόκειται σε περιορισμούς, όρους καιδε­ σμεύσεις. Επεμβάσεις στην ανάπτυξη ιδιοκτησίας δεν συνιστούν πάντοτε 40 στέρηση της ιδιοκτησίας,μετηνέννοια τηςπαρ.2 τουΑρθρου 23 τουΣυντάγματος,αλλάαναλόγωςτης έκτασηςτηςεπέμβασης δυ­ νατόννασυνιστούν δέσμευση ήπεριορισμό. 3412 4 Λ.Α.Δ. 5 10 Αντωνίου κ.ά. ν.Δήμου Πάφου Υπό τα περιστατικά της κρινόμενης υπόθεσης, λαμβανομένων υπόψη,τηςέκτασηςτουτεμαχίου,τηςέκτασηςτηςεπέμβασης,των ευεργετικών επιπτώσεων στοκτήμα απότη δημιουργία πρωταρ­ χικής σημασίας λεωφόρου καιτουεπιδιωκόμενου σκοπούδημόσιαςωφέλειαςπροςεξυπηρέτησητουοποίουετέθησανοι σχετικοί όροι,δενστοιχειοθετείται στέρηση ή ανεπίτρεπτη επιβάρυνση της ιδιοκτησίας, αλλά επιτρεπτός περιορισμός, υπότην έννοια του Αρθρου 23

(3)του Συντάγματος. Ηαπόφαση απόρριψης τηςαίτησης τωναιτητριών λόγω τηςμη συμμόρφωσης τους προς τους σχετικούς όρους,ηοποία ελήφθη από συλλογικό όργανο με νόμιμη συγκρότηση και λειτουργία, σύμφωναμεταπρακτικάτηςσυνεδριάσεως τουΔιοικητικούΣυμ­ βουλίου τουΔήμουΠάφουημερ.22.3.94, ήτανεύλογαεπιτρεπτή. 15 Ηπροσφυγή απορρίπτεταιμεέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: 20 Ιακωβίδουκ.ά. ν.Δήμου Πάφου

(1994)4Α.Α.Δ. 444, Πέτεβης ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας

(1995)4 ΑΛΛ. 1426, 25 Χριστοόούλουκ.ά. ν.Δημοκρατίας

(1990)3ΑΛΛ. 1103, The HolySee ofKitium v.MunicipalCouncil ofUmassol 1 RSCC 15, Simonis&Anotherv. ImprovementBoardofLatsia

(1984)3C.L.R. 109, 30 Βιολάρηςκ.ά. v. ΣυμβουλίουΒελτιώσεωςΑγρού

(1992)4ΑΛΛ. 1456. Προσφυγή. 35 Προσφυγή εναντίον της απόφασης του Δήμου Πάφου μετην οποία απέρριψε τηναίτηση τωνΑιτητριών γιαέκδοση άδειαςδια­ χωρισμού τηςγηςτους σε οικοδομήσιμα τεμάχια. Α. Σ. Αγγελίδης, γιατις Αιτήτριες. 40 Λ. Μάγος, γιατον Καθ'ουηαίτηση. Cur.adv. vult. 3413 Αντωνίου κ.ά. ν.Δήμου Πάφου

(1996)ΑΡΤΕΜΗΣ,Δ.: Μετηνυπόκρίσηπροσφυγήοιαιτήτριεςστρέ­ φονταικατάτηςαπόφασηςημερ.24.5.94μετηνοποίαοκαθ*ουη αίτησηαπέρριψετηναπό21.9.90υποβληθείσα αίτησητουςγιαέκ­ δοσηάδειαςδιαχωρισμούτηςγης τους σεοικοδομήσιματεμάχια. 5 Οιαιτήτριες είναιοιεγγεγραμμένεςσυνιδιοκτήριες τουυπ'αρ. εγγραφής 3136, ΤμήμαΑ,Τεμ. 8/1

(431), Φ/Σχ.L1/11.4111τεμαχί­ ου στην τοποθεσία Αγ.Δημήτριος στην Κάτω Πάφο. Στις 21.9.90υπέβαλαναίτησηπρος τοναρμόδιοΔήμοΠάφου 10 για έκδοσηάδειαςδιαχωρισμούτηςγης τουςσε28οικόπεδα. Στις 27.10.92 καταχώρισαν τηνυπ' αρ. 807/92 προσφυγή,με διττό αίτημα τους, 1)τηνκήρυξη ωςπαράνομηςτης παράλειψης τουκαθ' ουηαίτησηνααπαντήσειστοαίτηματουςκαι2) τηνκή- 15 ρυξηωςάκυρηςτηςπαράλειψηςχορήγησης τηςαιτηθείσαςάδειας. Με απόφαση ημερ.25.2.94 στην Ιακωβίδον κ.ά. ν. ΔήμουΠά­ φου

(1994)4Α.Α.Δ.444τοΔικαστήριο, αφούέκρινεότιηεπιστο­ λήηοποία εστάληστις αιτήτριες την20.10.92 ήτανπληροφορία- 20 κούχαρακτήρα,απέρριψετουπ' αρ.2αίτημακαιαπεδέχθητουπ' αρ. 1αίτημα κηρύσσοντας την παράλειψη άκυρη καιδιατάσσο­ ντας, ότιπαρελείφθη,ναεκτελεσθεί. Μεεπιστολήημερ.24.5.94οκαθ' ου ηαίτησηΔήμοςκοινοποί- 25 ησε στις αιτήτριες τηναπορριπτικήαπόφασηεπίτουαιτήματος τους,μετην ακόλουθηαιτιολογία. "(α)Στα υποβληθέντα Σχέδιαδεν προνοείταιπαραχώρηση γης γιατην δημιουργία ικανοποιητικούχώρουπρασίνου. 30 (β)Τα προτεινόμενα οικόπεδα δεν είναι αναλόγου εμβαδού σύμφωνα μετιςπρόνοιεςτηςΠολεοδομικής Ζώνηςτηςπε­ ριοχής. 35 (γ)Δενδιασφαλίζεταιηπεραιτέρωβελτίωσηκαισυνέχισητου οδικούδικτύουτηςπεριοχής. Οι πιοπάνωπαραλείψεις είχαν επισημανθεί κατάτηνεξέταση της υπόθεσης σαςκαισαςγνωστοποιήθηκαν μεασφαλισμένη 40 επιστολήμου ημερομηνίας20.10.1992χωρίς ναυπάρξειμέχρι σήμερα καμιά ανταπόκριση σαςούτε γιαδιόρθωση τωνΣχε­ δίων αλλά ούτεκαιαπάντησηγιααποδοχήήμητηςπρότασης του Δήμου για κάποιο σχέδιο διαχωρισμού πουθαμπορούσε 3414 4 Α.Α.Δ. Αντωνίου κ.ά. ν.Δήμου Πάφου Αρτεμης, Δ. ναγίνει αποδεκτό,το οποίοκαισας γνωστοποιήθηκε." Εναντίοντηςπιοπάνωαπόφασηςηγέρθησανοιακόλουθοι λό­ γοι ακύρωσης: 5 1) Στέρηση ιδιοκτησίας χωρίς την επιβολή του μέτρου της απαλλοτρίωσηςκατάπαράβασητωνπρονοιώντου άρθρου 23 του Συντάγματος. 10 2) Παράβαση του κρίσιμου νομικού και πραγματικούκαθε­ στώτος τοοποίοδιέπει τηνχορήγησηαδειών. 3) Παράβασηδεδικασμένου. 15 4) Παράνομησύνθεσηκαιλειτουργία συλλογικούοργάνου. 5) Πλάνηπερίταπράγματακαιτοννόμο,κατάχρησηεξουσίας καιέλλειψη αιτιολογίας. 20 25 30 35 40 Είναι ο ισχυρισμός του δικηγόρου των αιτητριών ότι ηπρο­ σβαλλόμενη απόφασηθα πρέπει να ακυρωθεί για τους ακόλου­ θουςβασικούς λόγους: α) Κατά παράβασητου δεδικασμένου απότην απόφαση τουALκαστηρίου στην υπόθεση Ιαχωβίδου κ.ά ν. ΔήμουΠάφου

(1994)4 Α.Α.Δ.444, στην οποίακρίθηκε ότι ηδιοίκησηήταν υπαίτια αδικαιολόγητηςκαθυστέρησης στην έκδοση της αιτη­ θείσας άδειας,ο καθ' ου ηαίτησηαρνήθηκενα εφαρμόσει το παλαιό νομοθετικό καθεστώς τουχρόνουυποβολής της αίτησης εν αναμονή της τροποποίησης του με την θέση σε ισχύ, από 1.12.90,του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου του 1972, Ν.20/72,όπως τροποποιήθηκε,και ειδικότερα του αρ.26

(1)αυτού,σύμφωνα με το οποίο,ηΠολεοδομική Αρχή, προτούκαταλήξει σε πολεοδομική απόφαση λαμβάνει υπόψη τις πρόνοιες του εφαρμοστέου στην περίπτωση σχεδίου ανά­ πτυξηςκαιοποιοδήποτεάλλο ουσιώδηπαράγοντα. β) Ο καθ' ου η αίτηση δεν είχε εκ του νόμου εξουσία επιβολής όρουγιαπαραχώρησητμήματοςτης επηρεαζόμενης γηςπρος βελτίωσηκαι συνέχισητου οδικού δικτύου της περιοχής,για το λόγο ότι, σύμφωνα με την νομολογία, τέτοιοι όροιδύνα­ νται νατεθούν μόνο κατ' εφαρμογήεγκεκριμμένου καιδημο­ σιευμένου ρυμοτομικού σχεδίου και όχι κατ' επίκληση προ­ τεινόμενης ρυμοτομίας,όπωςήτανενπροκειμένω ηπερίπτω3415 Αρτεμης,Δ. Αντωνίουκ.ά.ν.Δήμου Πάφου

(1996)ση. Υπέρτουκύρους της προσβαλλόμενης απόφασηςοι δικηγόροι του καθ' ουη αίτηση πρόβαλανταακόλουθαεπιχειρήματα: 5 1) ΕπειδήοΔήμος Πάφουεγνώριζε τηνετοιμασία μελέτηςαπότο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως για την εφαρμογήΤοπικού Σχεδίου στο Δήμο Πάφουμέρος του οποίου αποτελούσε καιη διαπλάτυνση της οδού προς την οποία εφάπτετο το επίμαχο ακίνητομετηδημιουργίαπρωταρχικήςσημασίας λεωφόρου,η 10 αίτησητων αιτητριώνπροωθήθηκεγιαγνωμάτευση στοΤμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως. 2) Παράτηνκωλυσιεργία η οποίαπαρατηρήθηκε κατάτηνεξέτα­ σητης αίτησης λόγωτης εμπλοκής των διαφόρωντμημάτων,ο 15 καθ' ουη αίτησηΔήμος, μετην επιστολή ημερ.20.10.92 κάλεσε εγγράφως τις αιτήτριες νααναπροσαρμόσουν τααρχικάτους σχέδια προς τα επισυναφθέντα στην επιστολή σχέδια τουΔή­ μου,ώστεναπροωθηθεί καινα εγκριθεί ηαίτηση,πλην όμως, οι αιτήτριες αρνήθηκαννασυμμορφωθούν. 20 3) Ηάρνηση των αιτητριών να αναπροσαρμόσουν ταυποβληθέ­ ντα σχέδια προς αυτά ταοποίαυπέδειξε ο Δήμος νόμιμαοδή­ γησεστηναπόρριψητηςαίτησηςτουςγιατολόγοότιοκαθ' ου ηαίτησηείχετην εξουσία νααπαιτήσειτέτοιααναπροσαρμογή 25 δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 8 του περί Ρυθμίσεως Οδώνκαι Οικοδομών Νόμου, Κεφ.96. 4) Οι όροι οι οποίοι ετέθησαν ως προϋπόθεση για την χορήγηση τηςάδειας,ημησυμμόρφωση προςτουςοποίουςοδήγησε στην 30 προσβαλλόμενη απόφαση, δεν συνιστούσαν στέρησητης ιδιο­ κτησίας των αιτητριών αλλά απλό περιορισμό, επιτρεπτόυπό τις περιστάσεις. Σύμφωνα με το άρθρο 8 του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οίκο- 35 δομώνΝόμου: "Προ της χορηγήσεως αδείαςδυνάμει του άρθρου 3, η αρ­ μοδία αρχή δύναται να απαίτηση την προσαγωγήν τοιούτων σχεδίων, σχεδιαγραμμάτων και υπολογισμών ή δύναται να 40 απαίτησηόπως δοθή τοιαύτη περιγραφήτης σκοπούμενης ερ­ γασίαςωςήθελεφανήαναγκαίονκαιεπιθυμητόν ειςαυτήνκαι δύναται να απαίτησητην μετατροπήν των τοιούτων σχεδίων, σχεδιαγραμμάτων καιυπολογισμών των ούτω προσαχθέντων, 3416 4 Α.Α.Δ. Αντωνίου κ.ά. ν.Δήμου Πάφου Αρτεμης, Δ. ειδικώς - 5 (δ) επί των σκοπών διασφαλίσεως της περαιτέρω βελτιώσεως τουοδικούδικτύου της περιοχής. Σύμφωνα με το άρθρο 9

(1)(γ)(νι) του Νόμου, 10 15 "Εν τηχορηγήσει αδείαςδυνάμειτων διατάξεωντουάρθρου 3,ηαρμόδιααρχήκέκτηται εξουσίαν, τηρουμένων των εκάστο­ τε εν ισχύϊ κανονισμών, να επιβάλλει όρους ως ακολούθως, εκτιθεμένους εν τη αδεία, ήτοι εν σχέσει προς την διάταξιν ή διαίρεσιν οιασδήποτε γαίας δι' οικοδομικούς σκοπούς, όρους ως προςτην διεύρυνσιν οιασδήποτεοδού μετάτης οποίας συνορεύει ηγη εις την οποίαναφοράηαίτησις. " 20 25 Όπωςσαφώςπροκύπτειαπότις ανωτέρω διατάξεις,ότανυπο­ βληθεί αίτηση δυνάμει του άρθρου 3 του Νόμου,η αρμόδια αρχή, δεν δεσμεύεται να αποδεχθεί τα σχέδια όπως αυτά προτείνονται, αλλά έχει εκ του νόμου εξουσία να απαιτήσειτην αναπροσαρμογή των σχεδίων αυτών, προς εξυπηρέτηση των σκοπών οι οποίοι ρητά εξειδικεύονται σας σχετικές παραγράφουςτου άρθρου 8, και σε περίπτωση μη συμμορφώσεως, να απορρίψει την αίτηση ή να εκδώσει την αιτούμενη άδεια υπό όρους, προς εξυπηρέτηση των σκοπών οι οποίοι ρητάεξειδικεύονται στις σχετικές παραγράφους του άρθρου 9. 30 Η απόφασητης αρμόδιας αρχής η οποία εκδίδεται κατ' εφαρ­ μογήτων πιο πάνωδιατάξεωντου Νόμου,υπόκειται στονακυρω­ τικό έλεγχο του Δικαστηρίου. (Βλ. σχετικά, Ανδρέας Πέτεβης ν. Συμβουλίου ΒελτιώσεωςΓερμασόγειας

(1995)4 Α.Α.Δ. 1426). 35 40 Όπως ορθά υπεστήριξε ο δικηγόρος των αιτητριών,έχει νομολογηθεί ότι, εκτός απόπεριπτώσεις μικρών αναπροσαρμογώνγια υφιστάμενο οδικό δίκτυο, οι διατάξεις των άρθρων 8(δ) και 9(β)(ΧΙΠ) εφαρμόζονται μόνο υπό τις προϋποθέσεις των άρθρων 12 και 13 του Νόμου, δηλαδή,την ύπαρξη και δημοσίευση εγκεκριμμένου ρυμοτομικού σχεδίου. Έχει όμως επίσης νομολογηθεί ότι οι προϋποθέσεις αυτές είναι αναγκαίες μόνο σε περιπτώσεις έκδοσης αδειώνοικοδομής καιόχι αδειώνδιαχωρισμού ήαναπτύ­ ξεως γης. (Βλ. Ανδρούλα Χριστοδούλου κ.ά. ν. Δημοκρατίας 3417 Αρτεμης,Δ. Αντωνίουκ.ά. ν.ΔήμουΠάφου

(1990)3ΑΛΑ 1103). Ηπροσβαλλόμενη απόφαση αφοράαίτησηδιαχωρισμούγης σε οικόπεδακαιόχιανοικοδόμηση ήδηοικοπεδοποιημένης γηςη νο­ μιμότητατηςοποίαςκρίνεταιαπότηνύπαρξηήμηδημοσιευμένου 5 ρυμοτομικού σχεδίου. Νομοθετικό καθεστώς για την εξέταση και έκδοση τηςπρο­ σβαλλόμενης απόφασηςαποτελούσαν,τόσο κατάτον χρόνουπο­ βολής της αίτησης όσο καικατάτο χρόνο έκδοσης τηςσχετικής 10 απόφασης,οιδιατάξειςτων άρθρων8(δ)και9

(1)(γ)(νί). Σύμφωνα μετις ενλόγω διατάξεις ηαρμόδια αρχή,κατά την εξέταση και έκδοση αδειώνδιαχωρισμού,λαμβάνει υπόψητις κυ­ κλοφοριακές ανάγκεςτηςπεριοχής και ενπροκειμένω ηαρμόδια 15 αρχή εγνώριζε τηνσκοπούμενη δημιουργία λεωφόρου πρωταρχι­ κής σημασίας ηδιέλευσητης οποίας θα επηρέαζετοακίνητο των αιτητριών. Τοσυνταγματικάκατοχυρωμένοδικαίωματης ιδιοκτησίας δεν 20 είναι απεριόριστο αλλάυπόκειταισεπεριορισμούς, όρουςκαιδε­ σμεύσεις: Αναφέρει τοάρθρο23

(3)του Συντάγματος: 25 "3. Ηάσκησις τοιούτου δικαιώματοςδύναταιναυποβληθή διά νόμου εις όρους, δεσμεύσεις ή περιορισμούς απολύτως απαραιτήτουςπροςτοσυμφέροντηςδημοσίαςασφαλείαςήτης δημοσίας υγιείας ήτωνδημοσίων ηθών ήτηςπολεοδομίας ή τηςαναπτύξεωςκαιχρησιμοποιήσεως οιασδήποτε ιδιοκτησίας 30 προς προαγωγήν τηςδημοσίας ωφελείας ήπρος προστασίαν των δικαιωμάτωντρίτων. Διά πάντατοιούτον όρον, δέσμευσιν ήπεριορισμόν, όστις μειώνει ουσιωδώς την οικονομικήν αξίαν της τοιαύτης L6LO- 35 κτησίας, δέον να καταβάλληται το ταχύτερον δικαία αποζημίωσις, καθοριζομένη, εν περιπτώσει διαφωνίας,υπόπολιτι­ κούδικαστηρίου." Επεμβάσεις στην ανάπτυξηιδιοκτησίαςδενσυνιστούν πάντοτε 40 στέρησητηςιδιοκτησίας, μετηνέννοια τηςπαρ. 2του άρθρου23 του Συντάγματος,αλλάαναλόγως της έκτασης τηςεπέμβασηςδυ­ νατόννασυνιστούν δέσμευσηήπεριορισμό. (Βλ. TheHolySeeof Kitium v.MunicipalCouncilof Limassol1 RSCC 15,Simonis& 3418 4 Α.Α.Δ. Αντωνίου κ.ά.ν.Δήμου Πάφου Αρτεμης,Δ. Another v. Improvement Board ofLatsia

(1984)3C.L.R. 109, ΓιώργοςΒιολάρηςκ.ά. ν.ΣυμβουλίουΒελτιώσεωςΑγρού (\991)Α Α.Α.Δ. 1456καιΑνδρούλαΧριστοπούλουκ.ά. ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω). 5 ΣτοΓενικόΔιοικητικό Δίκαιο,Π.Δ.Δαγτόγλου,Τόμος Β,1978, σελ.109-110, αναφέρονταιταακόλουθασχετικά: 10 "Έτσι ηαπόλυτηκαι διαρκήςαπαγόρευσηκάθε χρήσεως ή της,κατά τιςπεριστάσεις, μόνης δυνατήςχρήσεως πράγματος αποτελεί προσβολή της ιδιοκτησίας ισοδύναμη μετηνστέρηση τηςκατάτοάρθρο 17παρ.2τουΣυντάγματοςκαισυνεπάγεται υποχρέωση αποζημιώσεως. 15 2. Απότην άλληπλευρά,δενμπορεί νααμφισβητηθεί πώς η ιδιοκτησία,ωςέννοια καιωςδικαίωμα,δενείναι απεριόρι­ στη: Μιά έννοια είναι λογικώς πάντοτε οριστή, πουσημαίνει πώς έχειόρια. 20 Σετι συνίσταται η ιδιοκτησία, ποιο είναι το περιεχόμενο της, πού χαράζονταιταόρια της, είναι θέμα ορισμού. Η πε­ ριοχήπουκαλύπτειηεξουσίατουιδιοκτήτηδενείναικατ'ανά­ γκη,ούτε μπορεί ναείναι σεόλεςτιςπεριπτώσειςκαιυπόόλες τις συνθήκες η ίδια.Διαφέρει ανάμεσαστοακίνητοκαιτο κινητό,στούπαιθροκαιτης μεγαλούπολη, σας ομαλές συνθήκες καιτιςσυνθήκες ανάγκης.Τοπεριεχόμενο λοιπόν τηςιδιοκτη­ σίας μεταβάλλεται αντικειμενικά,τοπικάκαιχρονικά.Την με­ ταβλητότητα αυτή εκφράζουνοι λεγόμενοι (νόμιμοι) περιορι­ σμοί τηςιδιοκτησίας (συνήθως τηςκυριότητος), όπως π.χ. οι περιορισμοί τηςπολεοδομικής νομοθεσίας". 25 30 Υπό τα περιστατικά της κρινόμενης υπόθεσης, λαμβανομένων υπόψη,τηςέκτασηςτουτεμαχίου,τηςέκτασηςτηςεπέμβασης,των ευεργετικών επιπτώσεων στοκτήμααπότηδημιουργίαπρωταρχί35 κήςσημασίαςλεωφόρου καιτουεπιδιωκόμενου σκοπούδημόσιας ωφέλειαςπροςεξυπηρέτησητουοποίουετέθησανοισχετικοί όροι, δεν στοιχειοθετείται στέρησηήανεπίτρεπτη επιβάρυνση της ιδιο­ κτησίας, αλλά επιτρεπτός περιορισμός, υπότην έννοια του άρ­ θρου23

(3)του Συντάγματος. 40 Η απόφασηαπόρριψηςτηςαίτησηςτωναιτητριώνλόγωτηςμη συμμόρφωσης τους προς τους σχετικούς όρους, ηοποία ελήφθη από συλλογικό όργανο με νόμιμη συγκρότηση και λειτουργία, σύμφωνα μεταπρακτικάτηςσυνεδριάσεως τουΔιοικητικούΣυμ3419 Αρτεμης, Δ. Αντωνίου κ.ά.ν.Δήμου Πάφου

(1996)βουλίου του Δήμου Πάφουημερ.22.3.94, ήτανεύλογα επιτρεπτή. Ηπροσφυγήαποτυγχάνεικαιη επίδικηαπόφασηεπικυρώνεται μεέξοδα εναντίον των αιτητριών. Η προσφυγή απορρίπτεται μεέξοδα. 3420