clr/1996/1996_4_35.pdf

(1996)Republic

(1988)3C.L.R. 976,984).Κύριοςσκοπόςτουείναιηδια­ τήρησητηςυφιστάμενηςκατάστασης,δηλαδήτηςκατάστασηςπου επικρατούσε πριν την έκδοση της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης, συνίσταται δε στην αναστολήτηςπράξηςμέχρι νεότερης διαταγήςτουΔικαστηρίου. Τοπροσωρινό διάταγμασυνιστά δρα- 5 στικήθεραπείακαιπρέπει ναχρησιμοποιείται μεφειδώ. Είναι φανερό απότηνομολογία ότι ηαπλήύπαρξησοβαρών θε­ μάτωνπρος εκδίκαση δεν αποτελεί αρκετόλόγο έκδοσης προσω­ ρινού διατάγματος.Τοπροσωρινό διάταγμαεκδίδεται χωρίς εξέ- 10 τάση της ουσίας της υπόθεσης. Προτού χορηγηθεί θαπρέπει να αποδειχθεί είτε έκδηληπαρανομίατης προσβαλλόμενης πράξης, - είτε σοβαρή πιθανότητα ο αιτητής ναυποστεί ανεπανόρθωτη ζη­ μία,αντο διάταγμαδεν εκδοθεί. 15

1. Οι αιτητές είναι αλλοδαποί καιπροσπαθούν νααναστείλουν την απόφασηαπέλασης τους. Σύμφωναμετο Άρθρο 32 τουΣυντάγ­ ματος,καμιάαπότιςπρόνοιεςτου Συντάγματοςδεν εμποδίζει τη Δημοκρατία να ρυθμίζει διάνόμου οποιοδήποτε θέμασχετικό με αλλοδαπούς,κατάτρόποπουνασυνάδει προςτοΔιεθνέςΔίκαιο. 20 Το δικαίωμα αλλοδαπού να διαμένει στην εδαφική επικράτεια κράτουςδεν διασφαλίζεται ούτε καιαπότην Ευρωπαϊκή Σύμβα­ σηγιαταΑνθρώπινα Δικαιώματα. Είναι αδιαμφισβήτητογεγονός, εν προκειμένω,ότι ηάδειαπάρα- 25 μονής των αιτητώνστηΔημοκρατίαέχειεκπνεύσει. Σύμφωναμε το Αρθρο 14Α του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου Κεφ.105,όπως τροποποιήθηκε με το Αρθρο 2 του περί Αλλοδα­ πών και Μεταναστεύσεως (Τροποποιητικού) Νόμουτου 1976,Ν. 54/76, δε διατάσσεται η απέλαση αλλοδαπών εργαζομένων που 30 διαμένουν νόμιμα επί του εδάφουςτης Δημοκρατίας εκτός μόνο ανκαταστούνεπικίνδυνοι γιατηνασφάλειατουκράτουςήπαρα­ βλάπτουν το δημόσιο συμφέρον ή παραβαίνουν τα χρηστά ήθη. Στην παρούσα υπόθεση οι αιτητές, άνκαι είναι εργαζόμενοι, δεν καλύπτονταιαπότιςπρόνοιεςτουσυγκεκριμένου άρθρουγιατίδε 35 διαμένουν νόμιμα επί του εδάφους της Δημοκρατίας, αφού η άδειαπαραμονήςτουςέχει εκπνεύσει.
2. Η διακριτικήευχέρειατουκράτουςνα απελαύνειαλλοδαπούς εί­ ναιευρείααλλάόχιαπόλυτη,αφούηδιοίκησηείναιυποχρεωμένη 40 ναενεργείκαλόπιστα. Εφόσονηδιακριτικήευχέρειατουκράτους εξασκείται καλόπιστα,τοΔικαστήριο δεν μπορεί ναεπέμβει, ούτε να αμφισβητήσει περαιτέρωτηναπόφαση. 36 4 Λ.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 Sarkissian χ.ά. v.Δημοκρατίας
3. Απλή εξέτασητωνγεγονότων δείχνει ότι οισχυρισμός γιαέκδηλη παρανομία της προσβαλλόμενης πράξηςδεν μπορεί ναευσταθήσει, απλώςκαιμόνο μετον ισχυρισμό ότι ηαπόφασηδενκοινο­ ποιήθηκεγραπτώς. Περαιτέρω, απόταενώπιον τουδικαστηρίου στοιχείαφαίνεταιόχι ενώη απόφασηγιαμηανανέωσητηςάδειας εργασίαςστους ααητέςελήφθηστις21.9.1995, οι αιτητές, σύμφω­ ναπάντα μετους ισχυρισμούς τους,ειδοποιήθηκανσχετικάπρο­ φορικά στις 21.11.1995.Παρόλονότι έχειπεράσει πέραντου μη­ νός απότότε,εξακολουθούν ναπαραμένουνστην Κύπρο,ενώκανένα ουσιαστικό διάβημαδεν φαίνεταινα έγινεγια τηναπέλαση τους. Κάτωαπότις περιστάσεις ο ισχυρισμός για έκδηληπαρα­ νομία δεν φαίνεταινα ευσταθεί. Γιατους ίδιους λόγουςαπορρί­ πτονται οι ισχυρισμοί γιαπαράβασητων κανόνων χρηστής διοί­ κησηςκαιπερίκακήςπίστηςτηςδιοίκησης,απλώςκαιμόνογιατί σύμφωνα με ισχυρισμό των αιτητώνδεν ειδοποιήθηκαν έγκαιρα. Δεν στοιχειοθετείται καθ' οιονδήποτετρόπο,δενυπάρχεικανέν­ δειξη,ότιολειτουργός μετανάστευσηςεξήσκησετηδιακριτική ευ­ χέρειαπουτουπαρέχει ονόμος κακόπιστα,ενώ το σχετικό υπέρ της διοίκησης υφιστάμενο μαχητότεκμήριο δεν φαίνεταιναέχει κλονιστείκαθ'οιονδήποτε τρόπο.
4. Οιαιτητέςέχουνεπίσης ισχυριστεί ότι θαυποστούνανεπανόρθω­ τη βλάβηαν το αιτούμενο διάταγμαδεν εκδοθεί. Ο ισχυρισμός τους βασίζεται στο γεγονός ότι διέμεναν στην Κύπρο για τατελευταιαπέντε χρόνιακαιότι ταπαιδιά τους φοιτούνσε σχολείο εδώ. Η διάρκειαπαραμονήςπροσώπουδενσυναρτάταιμετηνέν­ νοιατηςανεπανόρθωτηςβλάβης, αφούηβλάβηθαπρέπεινα απο­ δειχθείότιπροκύπτειαπότηνπράξητηςδιοίκησης. Έχειαποφα­ σιστείότιη διακοπήεργοδότησης δεσυνιστά ανεπανόρθωτη βλάβη. Ομοίως η φοίτησησεσχολείοεπίσηςδεσυνιστάανεπανόρθω­ τηβλάβη,αφούταπαιδιά των αιτητών μπορούν να παρακολου­ θήσουνσχολείοκαισεάλλη χώρα, Ηαίτηση απορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 35 Αναφερόμενεςυποθέσεις: Moyoa.o. v.Republic

(1988)3 C.L.R. 976, 40 deridesa.o. (No.l) v.Republic

(1966)3 C.L.R. 701, Georghiades v.Republic

(1971)3 C.L.R. 309, Κροκίδου χ.ά. v.Δημοκρατίας

(1990)3Α.ΑΛ. 1857, 37 Sarkissian κ.ά.v.Δημοκρατίας

(1996)Dogan v.Δημοκρατίας

(1995)4ΑΛΛ. 716, Μαρκονλλίδουκ.ά. ν. Δημοκρατίαςκ.ά.

(1989)3(E)ΑΛΛ. 3413, Radwan ν. Δημοκρατίας(Αρ.1)

(1989)3(B)ΑΛΛ. 421, 5 Dogan

(1995)1 ΑΛΛ.301, Mohamedv. Republic

(1988)3C.L.R. 2072, 10 Suleiman v. Republic

(1987)3C.l.R. 224, - Mushtaqv. Δημοκρατίας

(1995)4ΑΛΛ. 1479, 15 ReUckac

(1988)1 C.L.R.

1. Αίτηση. Αίτησησεπροσφυγή μετην οποίαοιαιτητές αξιώνουν προ­ σωρινόδιάταγμαπουναδιατάσσειτηναναστολήτηςαπόφασης 20 των καθ' ων ηαίτηση νααπελάσουν τους αιτητές απότην Κύ­ προ. Α. Χρ. Ευτυχίου,γιατουςΑιτητές. 25 Cur.adv. vult. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Δ.: Μετην παρούσααίτηση οι αιτητές αξιώ­ νουν προσωρινό διάταγμα πουνα διατάσσει τηναναστολήτης απόφασης του λειτουργούμετανάστευσης νααπελάσει τους αιτη- 30 τές απότηνΚύπρο,απόφαση πουσύμφωνα μετην αίτησηκοινο­ ποιήθηκε σ' αυτούς προφορικά περί την21.11.
2. Οι αιτητές ισχυρίζονται ότι είναι Λιβάνιοι υπήκοοι, οι οποίοι αφήχθηκαν στην Κύπρο το Μάρτητου 1990και εργοδοτήθηκαν ύστερα από σχετικήάδεια τηςαρμόδιαςαρχήςωςράπτεςσεεταιρεία στηΛε- 35 μεσό. Ητελευταία άδεια προσωρινής διαμονής τους έληγε στις 30.7.1995 και ειδική αίτηση των εργοδοτών για ανανέωση της απορρίφθηκε με απόφαση πουκοινοποιήθηκε στην εταιρεία με επιστολήημερ.21.9.1995.Την21.11.1995οιαιτητέςπληροφορήθη­ καν προφορικάότιηαίτησηγιαανανέωσητης άδειαςπαραμονής 40 τους απορρίφθηκεκαιότιαποφασίστηκεη απέλασητους από την Κύπρο. Στησυνέχεια, σύμφωνα πάντα μετους ισχυρισμούςτων αιτητών, οι αιτητές συνελήφθηκαν αλλά στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι ύστερα από διαμαρτυρία τους. Τελικά περί την 38 4 Λ.Λ.Δ. -^ Sarkissian κ.ά. v. Δημοκρατίας Νικολαΐδης, Δ. 19.12.1995οι αιτητές ειδοποιήθηκανότι θαπρέπει να εγκαταλεί­ ψουν την Κύπροαμέσως. Μετηνπαρούσααίτησηαξιώνεταιπρο­ σωρινό διάταγμα αναστολής της απόφασης απέλασης των αιτη­ τών. 5 Ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών ισχυρίστηκε ότι,τοαι­ τούμενο διάταγμα θαπρέπειναεκδοθεί γιατίηαπόφασητουλει­ τουργού μετανάστευσης πάσχειαπόέκδηληπαρανομία,αφούαπό τη μια ηαπόφασηδεν κοινοποιήθηκε γραπτώςκαι απότην άλλη 10 στερείται σχετικής αιτιολογίας. Ισχυρίστηκε περαιτέρωότι υπάρ­ χει παράβασητων αρχώνχρηστής διοίκησης καιότι οι αιτητέςθα υποστούν ανεπανόρθωτηβλάβη,αφούδιαμένουν στην Κύπροτα τελευταία πέντε χρόνια, ενώ τα τέκνα τους φοιτούν εδώ σε σχο­ λείο. Υποστηρίχθηκε επίσης ότι η διοίκηση ενήργησε κακόπιστα, 15 γιατί OL αιτητέςδεν ειδοποιήθηκαν έγκαιρα. Τοπροσωρινόδιάταγματουδιοικητικούδικαίουδιαφέρειαπό το συντηρητικό διάταγματου ιδιωτικούδικαίουκαι συνεπώς δεν τυγχάνουν εφαρμογής οι προϋποθέσεις του Αρθρου 32 του περί 20 Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν. 14/60 (Moyo and Another v. Republic

(1988)3 C.L.R.976,984).Κύριοςσκοπόςτουείναιηδια­ τήρησητηςυφιστάμενηςκατάστασης,δηλαδή τηςκατάστασηςπου επικρατούσε πριν την έκδοση της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης,συνίσταται δε στην αναστολή τηςπράξηςμέχρι νεότερης 25 διαταγήςτουΔικαστηρίου. Τοπροσωρινό διάταγμασυνιστά δρα­ στική θεραπείακαι πρέπει να χρησιμοποιείται με φειδώ. (Costas derides and Others(ISo.l) v.Republic

(1966)3C.L.R.701,703). Στην υπόθεση Georghiadesv.Republic

(1971)3 C.L.R. 309, 30 311,αναφέρεται: 35 40 "Thepowerof this Court tomake aprovisional ordersuspending the taking of effect of an administrative decision has to be used very sparingly and it cannot be resorted to unless by implementing the administrative decision, while a recource againstit is pending, irreparable harm,thatis harm which cannot be compensated for later adequately in terms of money, will be caused totheapplicant; but even if such harmwilloccurtheorder should be refused if by granting it there will be caused serious obstaclesto the proper functioning of theadministration; for the general interest of thepublic should overridethepersonal interest of anapplicant (see Georghiades(No.l) v.TheRepublic

(1965)3 CL.R. 392, Kouppasv. The Republic

(1966)3C.L.R. 765)." 39 Νικολαΐδης, Δ. Sarkissian κ.ά. ν.Δημοκρατίας

(1996)Είναι φανερό απότη νομολογία ότιηαπλήύπαρξησοβαρών θεμάτων προς εκδίκαση δεναποτελεί αρκετό λόγο έκδοσης προ­ σωρινού διατάγματος.Το προσωρινό διάταγμα εκδίδεται χωρίς εξέτασητηςουσίαςτηςυπόθεσης. Προτούχορηγηθεί θαπρέπεινα αποδειχθεί είτε έκδηλη παρανομίατηςπροσβαλλόμενης πράξης, 5 είτε σοβαρή πιθανότηταο αιτητής ναυποστεί ανεπανόρθωτη ζη­ μία,αντοδιάταγμα δεν εκδοθεί. (Βλ. μεταξύ άλλων Ελπίδα ΚροκίδονκαιΆλλοι ν.Δημοκρατίας

(1990)3(Γ)Α.Α.Δ. 1857, Dogan ν.Δημοκρατίας

(1995)4Α.Α.Δ. 716. 10 ΤοΑνώτατο Δικαστήριο έχειδιακριτικήεξουσία έκδοσηςπρο­ σωρινών διαταγμάτωνμεταοποίααναστέλλεται ηισχύς ή η εκτέ­ λεσηδιοικητικήςπράξης.Ηαναστολήεκτέλεσης εμποδίζειτααπο­ τελέσματα της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξηςσε περίπτωση πουηκρινόμενη πράξηκηρυχθείάκυρη απότοΔικαστήριο (Λίαρ- 15 κονλλίδονν.Δημοκρατίαςκαι Αλλων

(1989)3(E)Α.Α.Δ.-3413).Το προσωρινό διάταγμα είναιανασταλτικόμέτροπαρακολουθητικού χαρακτήρακαιχορηγείταισεσυνάρτηση μετηνπροσφυγήακύρω­ σης διοικητικής πράξης.Ηαναστολή εκτέλεσης εμποδίζει ταθετι­ κά αποτελέσματα της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης για 20 αποτροπή ανεπανόρθωτης ή δυσεπανόρθωτης ζημιάς των διοι­ κούμενων (Radwan ν. Δημοκρατίας (Αρ. 1)

(1989)3(B)Α.Α.Δ. 421). Ηπερίαναστολήςαπόφασηδενσυνιστά πράξηανάκλησηςαπό 25 την οποία ηαναστολή διακρίνεταιλόγω του προσωρινού τηςχα­ ρακτήρακαιτουχρονικούπεριορισμού τηςδιάρκειαςτης(Θ.Τσά­ τσος, ΗΑίτησις Ακυρώσεως Ενώπιον τουΣυμβουλίου τηςΕπι­ κρατείας,ΤρίτηΈκδοση,παραγρ.241,Ε.Σπηλιωτόπουλος, Εγχει­ ρίδιο Διοικητικού Δικαίου, ΈκτηΈκδοση,παραγρ. 548και 549, 30 Στασινόπουλος, Δίκαιον Διοικητικών Πράξεων, 1951,σελ.387, Απόφαση ΣτΕ 177/1932).Ηαναστολή εκτέλεσης αποτελεί μέτρο προσωρινής προστασίας μετην οποία σκοπείται ηαποτροπήτης δυσμενούς γιατα συμφέροντατουαιτούντος μετατροπήςτηςυφι­ στάμενης νομικής καιπραγματικήςκατάστασης (Β.Σκουρής, Η 35 δικαστικήαναστολή εκτελέσεωςτων διοικητικών πράξεων,Τρίτη Έκδοση, παραγρ. 44. Βλ. επίσης Υπόθεση Διοικητικού Εφετείου Πειραιώς 10/92,Αναφορικά με την αίτησητονSeyithanKerem Dogan

(1995)1 Α.Α.Δ.

1. 40 Ηχορήγηση τηςαναστολής εκτέλεσης είναιαποσυνδεδεμένη με τις πιθανότητες επιτυχίας της κύριας αίτησης. Οτυχόν παράνο­ μος χαρακτήραςτης προσβαλλόμενης πράξης, καθώςκαι ηπιθανολόγηση τουβάσιμου της ακύρωσης της,δενσυνιστούν λόγους 40 4 Λ.Α.Δ. Sarkissian κ.ά.v.Δημοκρατίας Νικολαΐδης,Δ. αναστολής (Β.Σκουρής,ανωτέρω,παραγρ.100). Οι αιτητές είναι αλλοδαποί και προσπαθούν να αναστείλουν την απόφασηαπέλασης τους. Σύμφωνα με το Αρθρο 32 τουΣυ5 ντάγματος,καμιάαπότις πρόνοιες του Συντάγματοςδεν εμποδί­ ζει τηΔημοκρατία να ρυθμίζει διάνόμου οποιοδήποτε θέμασχε­ τικό μεαλλοδαπούς,κατάτρόποπουνασυνάδει προς το Διεθνές Δίκαιο. Το δικαίωμα αλλοδαπού να διαμένει στην εδαφική επι­ κράτειακράτουςδενδιασφαλίζεται ούτε και απότην Ευρωπαϊκή 10 ΣύμβασηγιαταΑνθρώπινα Δικαιώματα. Το θέμα της εισόδου αλλοδαπών και το καθεστώς παραμονής τους στην Κύπρο ρυθμίζεται απότον περί Αλλοδαπών καιΜετα­ ναστεύσεως Νόμο, Κεφ. 105,όπωςέχειτροποποιηθεί απότουςνό15 μους 2/72, 54/76και 50/88καθώς και απότους περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Κανονισμούς του 1972 που δημοσιεύτηκαν στο Παράρτημα Γ' της Επίσημης Εφημερίδας της Δημοκρατίας υπ'αρ. 980, ημερ.22.12.
2. 20 Είναι αδιαμφισβήτητογεγονός ότι ηάδειαπαραμονήςτωναι­ τητών στη Δημοκρατία έχει εκπνεύσει. Έτσι το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι κατάτον ουσιώδη χρόνο οι αιτητές παρέμει­ ναν στο έδαφος της Δημοκρατίας χωρίς την έγκριση των αρμό­ διων αρχών (Mohamed v.Republic

(1988)3 C.L.R.2072). Θα 25 πρέπειναπούμεότι σύμφωνα μετοΑρθρο 14Α τουπερίΑλλοδα­ πών και Μεταναστεύσεως Νόμου Κεφ.105,όπως τροποποιήθηκε μετοΑρθρο2τουπερίΑλλοδαπών καιΜεταναστεύσεως (Τροπο­ ποιητικού) Νόμου του 1976, Ν.54/76,δεν διατάσσεται η απέλαση αλλοδαπών εργαζομένων πουδιαμένουν νόμιμα επί του εδάφους 30 της Δημοκρατίας εκτός μόνο αν καταστούν επικίνδυνοι για την ασφάλεια του κράτους ήπαραβλάπτουντο δημόσιο συμφέρον ή παραβαίνουν ταχρηστά ήθη. Στην παρούσα υπόθεση οι αιτητές, άνκαι είναι εργαζόμενοι, δεν καλύπτονται από τις πρόνοιες του συγκεκριμένου άρθρου γιατί δεν διαμένουν νόμιμα επί του εδά35 φους της Δημοκρατίας, αφού η άδεια παραμονής τους έχει εκ­ πνεύσει. Ηδιακριτικήευχέρεια τουκράτουςνα απελαΰνει αλλοδαπούς είναι ευρεία αλλάόχι απόλυτη, αφού ηδιοίκηση είναι υποχρεωμέ40 νηναενεργείκαλόπιστα. Εφόσον ηδιακριτικήευχέρεια τουκρά­ τους εξασκείται καλόπιστα,τοΔικαστήριο δεν μπορεί να επέμβει, ούτε να αμφισβητήσει περαιτέρω την απόφαση (Moyo and Another v.TheRepublic

(1988)3C.L.R. 976). Υπέρτης διοίκησης υπάρχει πάντα το μαχητό τεκμήριο ότι ενήργησε καλόπιστα 41 Νικολαΐδης, Δ. Sarkissian κ.ά.ν.Δημοκρατίας

(1996)(Suleiman v. The Republic

(1987)3C.L.R. 224,227). Τοδικαίωματης πολιτείαςνακαθορίζειτοχρόνο παραμονής αλ­ λοδαπούστηχώρααποτελεί άλληέκφρασητηςεξουσίας του κρά­ τους καιτης εδαφικήςτου κυριαρχίας(Mushtaq ν.Δημοκρατίας 5 και Άλλων

(1995)4Α.Α.Δ. 1479. Τηρουμένων οποιωνδήποτεδικαιωμάτωνπουδυνατόννα πα­ ρέχονται σε αλλοδαπόδυνάμειδιεθνών συνθηκών ήδιμερώνσυμ­ φωνιώνκανέναςαλλοδαπόςδενκέκτηταιαυτοδικαίωςτοδικαίω- 10 μαεισόδου καιπαραμονήςσε μιαχώρα. Κανένακράτοςδενυπέ­ χειοποιανδήποτευποχρέωσηναεπιτρέψει τηνείσοδοήτηνπαρα­ μονήοποιουδήποτεαλλοδαπούστο έδαφοςτου(Re Uckac

(1988)1C.L.R.271). 15 Απλήεξέταση των γεγονότων δείχνει ότι ο ισχυρισμός γιαέκ­ δηλη παρανομίατης προσβαλλόμενης πράξης δεν μπορεί να ευσταθίσει,απλώςκαιμόνομετον ισχυρισμό ότιηαπόφασηδενκοι­ νοποιήθηκε γραπτώς. Περαιτέρω, από τα ενώπιον μου στοιχεία φαίνεταιότι ενώηαπόφασηγιαμηανανέωσητηςάδειαςεργασίας 20 στους αιτητές ελήφθη στις 21.9.1995,οι αιτητές, σύμφωναπάντα μετους ισχυρισμούς τους,ειδοποιήθηκανσχετικάπροφορικά στις 21.11.1995.Παρόλον ότι έχει περάσει πέραντου μηνός απότότε, εξακολουθούν ναπαραμένουνστην Κύπρο,ενώκανέναουσιαστι­ κόδιάβημαδενφαίνεταιναέγινεγιατηναπέλασητους.Κάτωαπό 25 τις περιστάσεις ο ισχυρισμός γιαέκδηλη παρανομίαδενφαίνεται να ευσταθεί, ενώ θαήθελανααποφύγω την σε βάθοςεξέτασηγια να μην επηρεαστεί ηουσία της υπόθεσης. Γιατους ίδιους λόγους απορρίπτονταιοι ισχυρισμοί γιαπαράβασητωνκανόνωνχρηστής διοίκησης και περί κακήςπίστης της διοίκησης, απλώς και μόνο 30 γιατί σύμφωνα με ισχυρισμό των αιτητών δεν ειδοποιήθηκαν έγκαιρα.Δενστοιχειοθετείται καθ' οιονδήποτετρόπο,δενυπάρχει καν ένδειξη,ότι ο λειτουργός μετανάστευσης εξήσκησετη διακρι­ τικήευχέρεια πουτουπαρέχειονόμοςκακόπιστα,ενώτο σχετικό υπέρ της διοίκησης υφιστάμενο μαχητότεκμήριο δεν φαίνεταινα 35 έχεικλονιστείκαθ'οιονδήποτετρόπο.Έχωεξετάσει πιο πάνωτη διακριτική ευχέρεια και εξουσία του κράτους να αποδέχεταιαλ­ λοδαπούςγια παραμονήστο έδαφοςτου.Το δικαίωμαναεπιτρέ­ πει την είσοδο ή την παραμονή οποιουδήποτε αλλοδαπού στο έδαφοςτου είναι σαφές,μεμόνηυποχρέωση τουκράτουςτηνκα- 40 λόπιστη εξάσκησητηςδιακριτικήςτουευχέρειας. Οιαιτητέςέχουν επίσηςισχυριστείότιθαυποστούνανεπανόρ­ θωτηβλάβηαντο αιτούμενο διάταγμα δεν εκδοθεί. Ο ισχυρισμός 42 4 Α.Α.Δ. 5 Sarkissian κ.ά. v.Δημοκρατίας Νικολαΐδης, Δ. τουςβασίζεταιστογεγονός όχι διέμεναν στην Κύπρογιατατελευ­ ταίαπέντε χρόνια καιότι ταπαιδιάτους φοιτούν σεσχολείοεδώ. Η διάρκεια παραμονήςπροσώπου δεν συναρτάται με την έννοια της ανεπανόρθωτης βλάβης, αφούηβλάβη θαπρέπει να αποδειχθεί ότι προκύπτει απότηνπράξητηςδιοίκησης. Έχειαποφασι­ στείότιηδιακοπήεργοδότησης δενσυνιστά ανεπανόρθωτηβλάβη. Ομοίως ηφοίτηση σε σχολείο επίσης δεν συνιστά ανεπανόρθωτη βλάβη, αφού τα παιδιά των αιτητών μπορούν ναπαρακολουθή­ σουν σχολείοκαισε άλληχώρα. 10 Κάτωαπό τις περιστάσεις βρίσκω ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση προσωρινού διατάγ­ ματος και συνεπώς η αίτηση απορρίπτεται χωρίς οποιανδήποτε διαταγήως προςταέξοδα. Η αίτησηαπορρίπτεται χωρίςέξοδα. 43