ΑΠ 1/2000 — Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αποφάσεως διόρθωση

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1 / 2000 (ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αποφάσεως διόρθωση. Περίληψη: Πότε επιτρέπεται δευτέρα αίτηση αναιρέσεως κατά της ίδιας αποφάσεως. Η απόφαση που εκδίδεται κατά το άρθρο 145 ΚΠΔ δεν υπόκειται αυτοτελώς σε αναίρεση. Το αρχικό κείμενο του άρθρου 514 εδ. γ ΚΠΔ(«Δευτέρα αίτηση αναιρέσεως της αυτής αποφάσεως ουδέποτε επιτρέπεται») επικρατεί του κειμένου της δημοτικής από το οποίο έχει παραλειφθεί το επίρρημα «ποτέ». Η απόφαση που εκδίδεται κατά το άρθρο 145 ΚΠΔ δεν υπόκειται αυτοτελώς σε αναίρεση, αλλά συμπροσβάλλεται με εκείνη την οποία διορθώνει ή συμπληρώνει. Απορρίπτεται ως απαράδεκτη η αίτηση αναιρέσεως (που απερρίφθη), καθώς με την απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας που εξεδόθη μετά την απορριπτική της πρώτης αναιρέσεως απόφαση του Αρείου Πάγου συμπληρώθηκαν μόνο τα πρακτικά συνεδριάσεως όχι δε και η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας που μετά την συμπλήρωση των πρακτικών παρέμεινε αμετάβλητη και εξακολουθεί να είναι η ίδια, κατ’ αυτής συνεπώς δεν επιτρέπεται δεύτερη αίτηση αναιρέσεως(Ολομ.ΑΠ 1/2000 Ποιν.Χρον. Ν .118). (Επιμέλεια περίληψης: Ευριπίδης Αντωνίου, επίτιμος αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου) Αριθμός 1/2000 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΕ ΤΑΚΤΙΚΗ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ - Α' ΣΥΝΘΕΣΗ(ΠΟΙΝΙΚΗ) Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές : Γεώργιο Βελλή, Προεδρεύοντα- Αντιπρόεδρο (κωλυομένου του Προέδρου), Πολύβιο Μαντζιάρα, Ευάγγελο Κρουσταλάκη, Κωνσταντίνο Λυμπερόπουλο και Αναστάσιο Καραγεώργη, Αντιπροέδρους, Γεώργιο Βρέττα, Γεώργιο Κρασσά, Κωνσταντίνο Κωστήρη, Πέτρο Κακκαλή, Σπυρίδωνα Γκιάφη, Γεώργιο Κάπο, Αρχοντή Ντόβα, Δημήτριο Βούρβαχη, Γρηγόριο Φιλιππάτο, Χρήστο Παληοκώστα, Παναγιώτη Φιλιππόπουλο, Δημήτριο Σουλτανιά-Εισηγητή, Δημήτριο Λινό, Λουκά Λυμπερόπουλο, Λέανδρο Ρακιντζή, Γεράσιμο Φρούντζο, Γεώργιο Παπαδημητρίου, Στυλιανό Πατεράκη και Κωνσταντίνο Βαλμαντώνη, Αρεοπαγίτες (κωλυομένων των λοιπών Αρεοπαγιτών.)Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέως Δημητρίου Δωρή (κωλυομένου του Εισαγγελέως) και της Γραμματέως Μηλιάς Αθανασοπούλου. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του Καταστήματός του, την 21 Οκτωβρίου 1999, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας-κατηγορουμένης ......, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Χατζόπουλο, για αναίρεση των υπ' αριθμ. 13121/1997 και 1474/1999 αποφάσεων του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με τις υπ' αριθμ. 13121/1997 και 1474/1999 αποφάσεις του, διέταξε όσα αναφέρονται σ' αυτές. Και η αναιρεσείουσα ζητάει τώρα την αναίρεση των αποφάσεων αυτών για τους λόγους που αναφέρονται στην από 24 Φεβρουαρίου 1999 αίτησή της αναιρέσεως, που καταχωρήθηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό 377/

1. Επί της αιτήσεως αυτής εκδόθηκε η με αριθμό 1240/1999 απόφαση του Ε' Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, που παρέπεμψε την υπόθεση στην Τακτική Ολομέλεια του Δικαστηρίου αυτού. Αφού άκουσε τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Εισαγγελέα που πρότεινε να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 13121/1997 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Η από 24.2.1999 αίτηση αναίρεσης της...... κατά των αποφάσεων 13121/1997 και 1474/1999 του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης ως προς το παραδεκτό της και όλους τους λόγους που διαλαμβάνονται σ' αυτήν παραπέμφθηκε στην Τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με την 1240/1999 ομόφωνη απόφαση του Ε' Ποινικού Τμήματος αυτού επειδή τίθεται ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος (άρθρα 23 παρ. 2 του Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων και Κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών ν. 1756/1988, όπως ισχύει μετά το άρθρο 16 του ν. 2331/1995, και 3 παρ. 2 ν. 3810/1957, το οποίο έχει διατηρηθεί σε ισχύ με το άρθρο 111 παρ. 1θ του ν.1756/1988, όπως αριθμήθηκε με το άρθρο 15 παρ. 1 του ν. 1868/1989). Κατά το αρχικό κείμενο του άρθρου 514 εδ. γ' του Κ.Ποιν.Δ., "δευτέρα αίτησις αναιρέσεως της αυτής αποφάσεως ουδέποτε επιτρέπεται". Το κείμενο αυτό, κατά το άρθρο 36 παρ. 3 του ν. 1406/1983, επικρατεί του διατυπωθέντος στη δημοτική κατά τη μεταγλώττιση με το ΠΔ 258/1986, το οποίο, ορίζοντας ότι "δεν επιτρέπεται δεύτερη αίτηση αναίρεσης κατά της ίδιας απόφασης", δεν περιλαμβάνει το επίρρημα "ποτέ". Κατά τη σαφή έννοια της διατάξεως αυτής, εκτός ορισμένων εξαιρετικών αλλά μη προκείμενων περιπτώσεων, δεν επιτρέπεται δεύτερη αίτηση αναίρεσης κατά της ίδιας απόφασης από τον ίδιο διάδικο, ανεξάρτητα από το αν εκείνη που ασκήθηκε προηγουμένως απορρίφθηκε ως αβάσιμη ή απαράδεκτη. Στην περίπτωση αυτή ο 'Αρειος Πάγος δεν μπορεί πλέον να εξετάσει δεύτερη αίτηση αναίρεσης, διότι διαφορετικά υπερβαίνει την εξουσία του. Εξάλλου από τις διατάξεις των άρθρων 138 επ., 371 και 145 παρ. 3 Κ.Ποιν.Δ. συνάγεται ότι η απόφαση του ποινικού δικαστηρίου, περιέχει τη σύνθεσή του, συνοπτική περιγραφή της υπόθεσης, δηλαδή το διαδικαστικό ιστορικό, τις αιτιολογίες και το διατακτικό της, διακρίνεται δε, ως αυτοτελής διαδικαστική πράξη, από τα πρακτικά της δίκης, έτσι ώστε η απόφαση με την οποία γίνεται διόρθωση των λαθών ή συμπλήρωση των ελλείψεων που υπάρχουν στα πρακτικά δεν αφορά ούτε θίγει την οικεία απόφαση, η οποία και μετά την ως άνω διόρθωση ή συμπλήρωση παραμένει η ίδια, ενώ εξάλλου η απόφαση που εκδίδεται κατά το άρθρο 145 δεν υπόκειται αυτοτελώς σε αναίρεση, αλλά συμπροσβάλλεται με εκείνη την οποία διόρθωσε ή συμπλήρωσε. Στην προκείμενη περίπτωση από τα έγγραφα της δικογραφίας, τα οποία επιτρεπτώς εκτιμά ο 'Αρειος Πάγος για να κρίνει το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης, προκύπτουν τα ακόλουθα : Με την απόφαση 13121/1997 του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης απορρίφτηκε ως ανυποστήρικτη η έφεση της αναιρεσείουσας κατά της απόφασης 13733/1994 του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία η τελευταία είχε καταδικασθεί σε ποινή φυλάκισης τριών ετών για παράβαση του άρθρου 25 του ν. 1882/
2. Κατά της απόφασης αυτής του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου η αναιρεσείουσα άσκησε την από 11.2.1998 αίτηση αναίρεσης την οποία απέρριψε ο 'Αρειος Πάγος (Ε' Ποινικό Τμήμα) με την απόφασή του 1002/
3. Ειδικότερα με την απόφασή του αυτή ο 'Αρειος Πάγος απέρριψε ως αβάσιμους τους λόγους της αναίρεσης για έλλειψη αιτιολογίας της απόφασης που είχε απορρίψει την έφεση ως ανυποστήρικτης , καθώς και για υπέρβαση εξουσίας , ενώ τους λόγους της αναίρεσης για απόλυτη και μη καλυφθείσα σχετική ακυρότητα στο ακροατήριο, έλλειψη ακρόασης, εσφαλμένη ερμηνεία ουσιαστικών ποινικών διατάξεων και έλλειψη νόμιμης βάσης τους απέρριψε διότι είχαν ως βάση τα προβληθέντα με την αίτηση αναίρεσης περιστατικά, ότι εμφανίστηκε στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο ο συνήγορος της αναιρεσείουσας και ζήτησε να του επιτραπεί να την εκπροσωπήσει κατ' άρθρο 501 παρ. 3 ΚΠοινΔ, βάση όμως η οποία δεν αποδεικνυόταν από την προσβληθείσα απόφαση και την έκθεση των πρακτικών. Μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης με την 1474/1999 απόφασή του δέχτηκε αίτηση της αναιρεσείουσας και συμπλήρωσε την 13121/1997 απόφασή του ως ακολούθως : "1) Παρουσιάστηκε ο δικηγόρος Θεσσαλονίκης… και ζήτησε από το δικαστήριο να εκπροσωπήσει την κατηγορούμενη και τώρα αιτούσα 2) προσκόμισε για την παράστασή του αυτή α) το υπ' αριθ..... πληρεξούσιο της Συμβ/φου Θεσ/νίκης… β) το ….τετραπλότυπο του ΔΣΘ γ) δυο έντυπους καταλόγους με πλήρη στοιχεία ταυτότητος των υπό εξέταση μαρτύρων… και δ) την από .....ιατρική γνωμάτευση του Νοσοκομείου ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ". Από την εν λόγω…………. προκύπτει ότι με αυτή συμπληρώθηκαν κατά τα προαναφερθέντα στοιχεία της παράστασης του συνηγόρου και της υποβολής από αυτόν αιτήματος να εκπροσωπήσει την αναιρεσείουσα τα πρακτικά συνεδριάσεως και όχι η 13121/1997 απόφαση, η οποία και μετά τη συμπλήρωση των πρακτικών της παρέμεινε αμετάβλητη και εξακολουθεί να είναι η ίδια, δηλαδή η αρχική με την οποία απορρίφτηκε η έφεση ως ανυποστήρικτη. Κατά της απόφασης, όμως, αυτής, η αναιρεσείουσα είχε ασκήσει αναίρεση, την οποία, όπως προαναφέρθηκε, απέρριψε ο 'Αρειος Πάγος με την 1002/1998 απόφασή του για λόγους ουσιαστικούς και όχι γιατί δεν τηρήθηκαν οι οριζόμενες από το νόμο για την άσκηση της διατυπώσεως). Επομένως η κρινόμενη αναίρεση, ως δεύτερη κατά της ίδιας αποφάσεως, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη. Τα έξοδα πρέπει να επιβληθούν εις βάρος της αναιρεσείουσας (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ.). Για τους λόγους αυτούς Απορρίπτει την από 24/2/1999 αίτηση της ..... για αναίρεση των 13121/1997 και 1474/1999 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης καιΕπιβάλλει τα έξοδα από εβδομήντα χιλιάδες (70.000) δραχμές εις βάρος της αναιρεσείουσας. Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 2 Δεκεμβρίου 1999 και δημοσιεύθηκε σε δημόσια στο ακροατήριό του συνεδρίαση στις 13 Ιανουαρίου
4. Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ