ΑΠ 1013/2015 — Απάτη

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1013 / 2015 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Απάτη. Περίληψη: Απορρίπτει Αίτηση Αναίρεσης, ως αβάσιμη.Απάτη κατά συναυτουργία - 386 παρ.1 ΠΚ. Αβάσιμος ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ και Ε' του ΚΠΔ, λόγος αναιρέσεως για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας για ασάφειες, αντιφάσεις αιτιολογικού και διατακτικού και γιατί δεν εκτίθεται από πού συνάγεται ο δόλος του κατ/νου. Αριθμός 1013/2015 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Φράγκο Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως - Εισηγητή, Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Βασίλειο Καπελούζο, Πάνο Πετρόπουλο και Δημήτριο Γεώργα, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Οκτωβρίου 2015, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Γεώργιου Μπόμπολη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Δ. Τ. του Γ., κατοίκου ... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Ανδρέου, και συγκατηγορούμενους τους:

1. Α. Τ. του Χ. και
2. Π. Κ. του Α. για αναίρεση της υπ’ αριθ. 58/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ευβοίας. Mε πολιτικώς ενάγουσα την Μ. Κ. του Δ., κάτοικο ... που δεν παρέστη. Το Τριμελές Εφετείο Ευβοίας με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Μαρτίου 2015 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 350/2015 Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το άρθρο 386 παρ. 1 ΠΚ, όποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος βλάπτει ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και, αν η ζημία που προξενήθηκε είναι ιδιαίτερα μεγάλη, με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της απάτης απαιτούνται: α) σκοπός του δράστη να περιποιήσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος, β) εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών, από την οποία, ως παραγωγό αιτία, παραπλανήθηκε κάποιος και προέβη στην επιζήμια για τον ίδιο ή άλλον πράξη, παράλειψη ή ανοχή και γ) βλάβη ξένης, κατά το αστικό δίκαιο, περιουσίας, η οποία να τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με τις παραπλανητικές ενέργειες του δράστη. Περιουσιακή βλάβη μπορεί να συνιστά και συγκεκριμένη απειλή ή διακινδύνευση της περιουσίας όταν επιφέρει μείωση. Σύμφωνα δε με το άρθρο 45 του ΠΚ, περί συναυτουργίας, με τον όρο "από κοινού" νοείται η αντικειμενικά σύμπραξη στην εκτέλεση της κυρίας πράξεως και υποκειμενικά κοινός δόλος, δηλαδή ο κάθε αυτουργός θέλει ή αποδέχεται την πραγμάτωση της αντικειμενικής υποστάσεως του διαπραττόμενου εγκλήματος, γνωρίζοντας ότι και οι λοιποί συμμέτοχοι πράττουν με το δόλο τελέσεως του ιδίου εγκλήματος. Η σύμπραξη στην εκτέλεση της αξιοποίνου πράξεως μπορεί να συνίσταται ή στο ότι καθένας πραγματώνει την όλη αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος ή στο ότι το έγκλημα πραγματώνεται με συγκλίνουσες επί μέρους πράξεις των συμμέτοχων, ταυτόχρονες ή διαδοχικές, χωρίς να είναι αναγκαίο να αναφέρονται στην απόφαση του δικαστηρίου και να εξειδικεύονται οι επί μέρους πράξεις καθενός από τους συναυτουργούς, εκτός αν πρόκειται για πολύπρακτο έγκλημα ή τέτοιο εν στενή εννοία, οπότε η τοιαύτη αναφορά είναι επιβεβλημένη. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση, έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του ιδίου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ’ αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχτηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού της αποφάσεως με το διατακτικό της, που αποτελούν ενιαίο σύνολο, τα δε αποδεικτικά μέσα αρκεί να αναφέρονται γενικώς κατά το είδος τους και δεν απαιτείται αναλυτική παράθεση τους και μνεία του τι προκύπτει χωριστά από το καθένα, ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται η αποδεικτική βαρύτητα εκάστου, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα, δεν υποδηλώνει ότι δε λήφθηκαν υπόψη τα άλλα. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη με αρ. 58/2015 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Εύβοιας, ο αναιρεσείων κηρύχθηκε σε δεύτερο βαθμό ένοχος άπατης κατά συναυτουργία, σε βαθμό πλημμελήματος και του επιβλήθηκε ποινή φυλακίσεως δύο ετών. Στην αιτιολογία της αποφάσεως αυτής, δέχθηκε το Εφετείο ότι από τα μνημονευόμενα , κατά το είδος τους, αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν κατά ακριβή μεταφορά τα εξής: "Από την αποδεικτική διαδικασία που έγινε στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου και ειδικότερα, από τα έγγραφα τα οποία αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο, από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης, την απολογία των κατηγορουμένων και γενικά απ’ όλη τη συζήτηση της υποθέσεως, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα. Για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της απάτης του άρθ. 386 ΠΚ , απαιτείται παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων δηλαδή πραγματικών περιστατικών παρόντων ή παρελθόντων και όχι επομένως νομικών κρίσεων α) ο σκοπός αποκομίσεως παράνομου περιουσιακού οφέλους, β) η εξαπάτηση κάποιου άλλου, ο οποίος πείθεται να προβεί σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή, που πραγματοποιείται με παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθών ή αθέμιτη απόκρυψη ή αποσιώπηση αληθών γεγονότων, γ) η περιουσιακή ζημία του απατηθέντος ή άλλου τρίτου προσώπου και τέλος δ) ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ τη απατηλής συμπεριφοράς και της επελθούσης περιουσιακής βλάβης. Στην προκειμένη περίπτωση όπως προέκυψε από την αποδεικτική διαδικασία (μαρτυρικές καταθέσεις κατηγορίας και υπεράσπισης, έγγραφα δικογραφίας και όσα προσκομίσθηκαν εκ μέρους της πληρεξούσιας δικηγόρου και τις απολογίες των παρόντων κατηγορουμένων) η Μ. Κ., το έτος 2007 ενδιαφερόμενη να αγοράσει οικόπεδο στην ... με σκοπό να ανοικοδομήσει οικία απευθύνθηκε στο δεύτερο κατηγορούμενο που ασκεί το επάγγελμα του μεσίτη επί χρόνια στον τόπο διαμονής του (στην ...) και αυτός της υπέδειξε ένα οικόπεδο που ήταν εξ αδιαιρέτου και είχε ήδη άδεια οικοδομής για την αγορά του οποίου κατέβαλε το ποσόν των 60.000 ευρώ για το οικόπεδο και το ποσόν των 30.000 ευρώ για την άδεια οικοδομής. Το οικόπεδο αυτό ήταν ιδιοκτησίας του πρώτου κατηγορουμένου (εξαδέλφου του δεύτερου κατηγορουμένου), και είχε δασικό χαρακτήρα γεγονός το οποίο ήταν γνωστό στον ευρύτερο χώρο της ...ς όπου ήταν και δημότες όλοι οι κατηγορούμενοι αφού από το έτος 2005 είχε ανακοινωθεί ο δασικός του χαρακτήρας στο Δήμο .... Ο ισχυρισμός τους ότι δεν γνώριζαν το χαρακτηρισμό της έκτασης ως δασικής κρίνεται μη πιστευτός καθόσον ήταν ντόπιοι, ασχολούνταν με αγοραπωλησίες και άδειες αλλά και πέραν τούτου η περιοχή αυτή (...) ήταν γνωστό στην τοπική κοινωνία ότι είχε δασικό χαρακτήρα και ως εκ του επαγγέλματος των δεύτερου και τρίτου εξ αυτών και της συναλλακτικής εμπειρίας του πρώτου εξ αυτών καθόσον είχε προβεί σε κατατμήσεις και μεταβιβάσεις με τις αντίστοιχες άδειες ανοικοδόμησης. Επ’ αυτού του οικοπέδου, όπως και σε πολλά άλλα στην ευρύτερη περιοχή ο τρίτος κατηγορούμενος που ήταν πρώην υπάλληλος της Πολεοδομίας εξέδωσε παρατύπως πλαστή άδεια οικοδόμησης γεγονός το οποίο γνώριζαν οι δυο πρώτοι κατηγορούμενοι γνώση που προκύπτει ευχερώς από το χαρακτηρισμό του ακινήτου (δασικό) αλλά και από τη μορφή του αφού εντός αυτού υπήρχαν πεύκα και δασώδη βλάστηση. Επίσης οι δυο πρώτοι κατηγορούμενοι παρότι γνώριζαν ότι η ως άνω έκταση ήταν δασική και δεν υπήρχε δυνατότητα έκδοσης νόμιμα άδειας οικοδομήσεως κατά τη διαπραγμάτευση και μεταβίβαση στη Μ. Κ. αν και είχαν νομική και ηθική υποχρέωση να την ενημερώσουν τόσο για το χαρακτήρα του ακινήτου όσο και για την πλαστή άδεια οικοδομήσεως εντούτοις παρέλειψαν να της τα γνωστοποιήσουν με σκοπό να γίνει η μεταβίβαση, να περιποιήσουν στον εαυτό τους ίδιο παράνομο περιουσιακό όφελος ύψους 90.000 ευρώ, ήτοι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και εξαιτίας της απατηλής συμπεριφοράς τους να πλανηθεί η αγοράστρια και να προβεί στην αγορά του συγκεκριμένου ακινήτου. Η απάτη των κατηγορουμένων συνίσταται λοιπόν στην εξαπάτηση της Μ. Κ. με την ως άνω παράλειψη για το χαρακτηρισμό του ακινήτου, τη μη δυνατότητα ανέγερσης εντός αυτού οικοδομήματος και την πώληση σ’ αυτήν πλαστής άδειας οικοδομής που είχε εκδώσει παράτυπα ο τρίτος κατηγορούμενος, επήλθε, δε, με τις ενέργειες απάντων των κατηγορουμένων που είχαν νομική και ηθική υποχρέωση να ενημερώσουν την αγοράστρια. Οι τρεις κατηγορούμενοι τέλεσαν το αδίκημα για το οποίο κατηγορούνται αφού ο πρώτος εξ αυτών ως ιδιοκτήτης μείζονας έκτασης που ήταν δασική και την κατέτμησε σε μικρότερα οικόπεδα τα οποία, με τη διαμεσολάβηση του δεύτερου, ως μεσίτη και σε συνεννόηση με τον τρίτο κατηγορούμενο που εξέδιδε πλαστές άδειες οικοδόμησης, προέβαινε στην περαιτέρω διάθεση των κατατμημένων οικοπέδων σε αγοραστές και στη συγκεκριμένη περίπτωση στην Μ. Κ. από δε αυτήν την απατηλή συμπεριφορά τους την έπεισαν να αγοράσει το συγκεκριμένο οικόπεδο προσπορίζοντας στον εαυτό τους παράνομο περιουσιακό όφελος ύψους 90.000 ευρώ ήτοι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας. Τα παραπάνω προκύπτουν με σαφήνεια και από την κατάθεση της μάρτυρα Μ. Κ. που καταθέτει ότι: "Το γνώριζαν και ο κ. Τ. και ο κ. Τ. από το 2005 ότι το οικόπεδο ήταν δασικό από τον κ. Χ., όταν θέλησαν να πουλήσουν τα διπλανά, κι όμως μας εξαπάτησαν", από την απολογία του τρίτου κατηγορουμένου που ομολογεί ότι λόγω οικονομικών δυσκολιών του έβγαλε πλαστές άδειες και από την απολογία του δεύτερου κατηγορούμενου ότι "απευθύνθηκε στον τρίτο κατηγορούμενο για να βγάλει γρήγορα και φτηνά την άδεια", ο χρόνος έκδοσης της οποίας όπως είναι γνωστό τοις πάσι και πολύ περισσότερο στον ίδιο που είχε προβεί σε αιτήσεις για έκδοση και άλλων αδειών εξαρτάται από την υπηρεσία της Πολεοδομίας (φόρτο εργασίας κ.λ.π.) και όχι από την πρωτοβουλία του εκάστοτε μηχανικού. Πρέπει, συνεπώς να κηρυχθούν ένοχοι κατά συναυτουργία του αδικήματος της απάτης με προξενηθείσα ζημία ιδιαίτερα μεγάλη (αρ.26 παρ. Γ, 27,386 παρ. 1β-α ΠΚ)". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο διέλαβε στο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως του, την κατά τα ανωτέρω απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σε αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς επιλεκτική εκτίμηση αποδεικτικών μέσων και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της ανωτέρω αξιόποινης πράξεως απάτης κατά συναυτουργία, εκθέτει τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ.1 α, 27 παρ.1, 45, 386 παρ.1α,β του ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφήρμοσε, χωρίς να τις παραβιάσει εκ πλαγίου και να στερήσει έτσι την απόφαση από νόμιμη βάση. Όσον αφορά τις ειδικότερες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, επαρκώς και εμπεριστατωμένα αιτιολογείται η γνώση του κατηγορουμένου μεσίτη περί του δασικού χαρακτήρα του οικοπέδου του συγκατηγορούμενου του, που πώλησε στην πολιτικώς ενάγουσα με υπόδειξη του, η γνώση όλων των συγκατηγορουμένων, που ενήργησαν από κοινού, για μη ύπαρξη δυνατότητας έκδοσης οικοδομικής άδειας και περί της πλαστότητας της εκδοθείσας γι’ αυτό το συγκεκριμένο δασικό οικόπεδο οικοδομικής άδειας, πράγμα που οι συγκατηγορούμενοι απέκρυψαν από την αγοράστρια και δόλια την παραπλάνησαν, με σκοπό να γίνει η μεταβίβαση του οικοπέδου και να περιποιήσουν στον εαυτό τους παράνομο περιουσιακό όφελος, ύψους 90.000 ευρώ, και δη 60.000 ευρώ που κατέβαλε η αγοράστρια για τίμημα και 30.000 ευρώ που κατέβαλε στους τρεις συγκατηγορουμένους για έκδοση της πλαστής άδειας οικοδομής, ποσό ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και παρατίθενται στο αιτιολογικό τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προκύπτει τούτο, ενώ δεν ήταν αναγκαία και η αναφορά άλλων στοιχείων ή η αναφορά του αιτιολογικού σε συγκεκριμένες μαρτυρικές καταθέσεις, ούτε ήταν αναγκαία η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους. Επομένως, οι σχετικοί από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ’ και Ε’ (κατ’ εκτίμηση)του ΚΠΔ λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους προβάλλεται η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και έλλειψη νόμιμης βάσης, είναι αβάσιμοι. Οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, με το πρόσχημα της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττουν την ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου και είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες. Μετά ταύτα, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως της κρινόμενης αιτήσεως για έρευνα, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει τη με αριθμό εκθ. 1/23-3-2015 αίτηση του Δ. Τ. του Γ., περί αναιρέσεως της με αριθμό 58/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Εύβοιας. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, εκ διακοσίων πενήντα