ΑΠ 1021/2010 — Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Απάτη, Εισαγγελέας Αρείου Πάγου, Απόφαση αθωωτική

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1021 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Απάτη, Εισαγγελέας Αρείου Πάγου, Απόφαση αθωωτική. Περίληψη: Αθωωτική απόφαση για κακουργηματική απάτη κατ' εξακολούθηση. Παραδοχή αιτήσεως αναιρέσεως του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για ελλιπείς και ασαφείς αιτιολογίες και παραπομπή. Αριθμός 1021/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο-Εισηγητή, Ανδρέα Ξένο και Βασίλειο Φράγγο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 28 Απριλίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Ψάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της 3134/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με κατηγορούμενο τον ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παύλο Σαράκη. Με πολιτικώς ενάγουσα την ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "GROUPAMA ΦΟΙΝΙΞ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και που στο ακροατήριο παρέστη ο ειδικός πληρεξούσιος και αντιπρόσωπος της ως άνω εταιρείας, ..., και διόρισε τον δικηγόρο Χρήστο Μυλωνόπουλο. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αθανάσιος Κονταξής ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία 5/12 Φεβρουαρίου 2010 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Γεωργίας Στεφανοπούλου και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 227/

1. Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που ζήτησε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης και τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το άρθρο 505 παρ. 2 του ΚΠοινΔ, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί να ζητήσει την αναίρεση οποιασδήποτε αποφάσεως μέσα στην προθεσμία του άρθρ. 479 παρ. 2, δηλαδή μέσα σε τριάντα ημέρες από την καταχώρηση της αποφάσεως καθαρογραμμένης στο ειδικό βιβλίο του άρθρ. 473 παρ. 3 του ΚΠοινΔ. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δικαιούται να ασκεί αναίρεση κατά πάσης αποφάσεως, αθωωτικής ή καταδικαστικής, οποιουδήποτε ποινικού δικαστηρίου και για όλους τους λόγους του άρθρ. 510 παρ. 1 ΚΠοινΔ, μεταξύ των οποίων και η έλλειψη της από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντ. και 139 του ΚΠοινΔ απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Ειδικά, προκειμένου για αθωωτική απόφαση, ενόψει του τεκμηρίου αθωότητας, που θεσπίζεται και από τη διάταξη του άρθρου 6 § 2 του ΕΣΔΑ, τέτοια έλλειψη αιτιολογίας, που ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 § 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως, υπάρχει είτε όταν δεν εκτίθενται στην απόφαση καθόλου ή εκτίθενται ελλιπώς ή κατά τρόπο ασαφή τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, είτε όταν δεν αιτιολογεί το δικαστήριο γιατί δεν πείσθηκε για την ενοχή του κατηγορουμένου από τα αποδεικτικά μέσα που αναφέρονται στα πρακτικά. Κατά τη διάταξη του άρθρου 386 παρ. 1 του Π.Κ., "όποιος, με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος, βλάπτει ξένη περιουσία, πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή, με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και αν η ζημία είναι ιδιαίτερα μεγάλη με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της απάτης απαιτούνται α) σκοπός του δράστη να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος χωρίς να προσαπαιτείται και η πραγματοποίηση του οφέλους, β) εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών ή αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων, από την οποία, ως παραγωγό αιτία, παραπλανήθηκε κάποιος και προέβη στην επιζήμια για τον ίδιο ή άλλον πράξη, παράλειψη ή ανοχή και γ) βλάβη ξένης, κατά το αστικό δίκαιο, περιουσίας, η οποία να τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με τις παραπλανητικές ενέργειες και τις παραλείψεις του δράστη, χωρίς να απαιτείται ταυτότητα παραπλανηθέντος και ζημιωθέντος. Ως γεγονότα, κατά την έννοια της ως άνω διατάξεως, νοούνται τα πραγματικά περιστατικά που ανάγονται στο παρελθόν ή στο παρόν, όχι και εκείνα που πρόκειται να συμβούν στο μέλλον, όπως είναι οι απλές υποσχέσεις ή συμβατικές υποχρεώσεις. Όταν, όμως, οι τελευταίες συνοδεύονται ταυτόχρονα με ψευδείς διαβεβαιώσεις και παραστάσεις άλλων ψευδών γεγονότων, που αναφέρονται στο παρόν ή το παρελθόν κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να δημιουργούν την εντύπωση της μελλοντικής εκπληρώσεως με βάση την εμφανιζόμενη ήδη στο παρόν ψευδή κατάσταση πραγμάτων από τον δράστη, που έχει ειλημμένη την απόφαση να μην εκπληρώσει την υποχρέωσή του, τότε θεμελιώνεται το έγκλημα της απάτης. Περιουσία νοείται το σύνολο των οικονομικών αγαθών του προσώπου που έχουν χρηματική αξία, βλάβη της περιουσίας είναι η μείωση αυτής, δηλαδή η επί έλαττον διαφορά μεταξύ της χρηματικής αξίας την οποία είχε προ της διαθέσεως που προκλήθηκε με την απατηλή συμπεριφορά και εκείνης που απέμεινε μετά από αυτήν. Βλάβη της περιουσίας υπάρχει έστω και αν ο παθών έχει ενεργό αξίωση προς ανόρθωσή της. Χρόνος τελέσεως της απάτης θεωρείται εκείνος κατά τον οποίο ο δράστης ενήργησε και ολοκλήρωσε την απατηλή συμπεριφορά του, δηλαδή προέβη στις ψευδείς παραστάσεις, εξαιτίας των οποίων παραπλανήθηκε ο παθών ή τρίτος. Είναι αδιάφορος τυχόν μεταγενέστερος χρόνος επελεύσεως της ζημίας του παθόντος, με την οποία ολοκληρώνεται η απάτη, καθώς και ο χρόνος που επιχειρήθηκε η ζημιογόνος ενέργεια ή παράλειψη του παθόντος. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη της παρ. 3 του ίδιου άρθρου, όπως αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 14 παρ. 4 του Ν.2721/1999, η απάτη προσλαμβάνει κακουργηματικό χαρακτήρα και τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών α) αν ο υπαίτιος διαπράττει απάτες κατ' επάγγελμα ή κατά συνήθεια και το συνολικό όφελος ή η συνολική ζημία υπερβαίνουν το ποσό των 5.000.000 δρχ. ή των 15.000 ευρώ, σύμφωνα με την καθορισθείσα από τη διάταξη του άρθρου 5 του Ν.2943/2001 επίσημη αντιστοιχία και β) αν το περιουσιακό όφελος ή η προξενηθείσα ζημία υπερβαίνει συνολικά το ποσό των 25.000.000 δρχ. ή των 73.000 ευρώ. Από την τελευταία αυτή διάταξη προκύπτει ότι, για να είναι η απάτη κακούργημα, πρέπει α) ο υπαίτιος να διαπράττει απάτες κατ' επάγγελμα ή κατά συνήθεια και συγχρόνως το συνολικό όφελός ή η συνολική ζημία του παθόντος να υπερβαίνει το ποσό των 5.000.000 δρχ. ή των 15.000 ευρώ η β) το όφελος που επεδίωκε ο δράστης ή η ζημία που προξενήθηκε να υπερβαίνουν συνολικά το ποσό των 25.000.000 δρχ. ή των 73.000 ευρώ. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ` αριθ. 3134/2009 απόφασή του, το Τριμελές Εφετείο (Κακουργημάτων) Αθηνών κήρυξε αθώο τον κατηγορούμενο - καθ` ου η αναίρεση ... κακουργηματικής απάτης κατ` εξακολούθηση (με όφελος του δράστη και αντίστοιχη ζημία της παθούσας που υπερέβαινε συνολικά το ποσό των 25.000.000 δρχ. ή των 73.000 ευρώ). Στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το δικάσαν Τριμελές Εφετείο, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων, κατά το είδος τους, αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε, ανελέγκτως, κατά λέξη, τα εξής: "...αποδεικνύονται, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Στις 15.12.1999 μεταξύ αφ' ενός μεν του νόμιμου εκπρόσωπου της εταιρείας "Metrolife Εμπορική" και αφ' ετέρου του κατηγορουμένου, ως προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Ανώνυμη ελληνική εταιρεία Γενικών Ασφαλειών Assurance Τόμπρας Reassurance" και το διακριτικό τίτλο "Astra S. A." καταρτίσθηκε το με την ίδια ημεροχρονολογία ιδιωτικό συμφωνητικό. Η σύνταξη του εν λόγω συμφωνητικού έγινε στα κεντρικά γραφεία της πρώτης εταιρείας και τα αντισυμβαλλόμενα μέρη διέλαβαν σ' αυτό όλους εκείνους τους ειδικότερους όρους, στους οποίους προηγουμένως - μετά τη διαμόρφωσή τους με τις διαπραγματεύσεις, που είχαν ήδη μεσολαβήσει - είχαν καταλήξει. Πρόκειται, ειδικότερα, για σύμβαση τοποθέτησης ασφαλιστικών εργασιών, στην οποία, όμως, βάσει της συμφωνίας, θα εφαρμόζονταν όλοι οι όροι, οι οποίοι διαλαμβάνονταν ήδη στην τυποποιημένη σύμβαση ασφαλιστικού πράκτορα τής πρώτης των αντισυμβαλλομένων. Σύμφωνα με τα πρώτα άρθρα της σύμβασης, η πρώτη συμβαλλόμενη εταιρεία ανέθεσε στη δεύτερη, που αποκαλείται "πράκτορας", το έργο της διαμεσολάβησης μεταξύ αυτής και του ασφαλιστικού κοινού για την κατάρτιση ασφαλιστικών συμβάσεων σχετικά με την κάλυψη κινδύνων όλων των κλάδων ασφάλισης αμειβόμενος με προμήθεια. Έτσι, ο πράκτορας θα φρόντιζε για την εξεύρεση προσώπων, τα οποία θα επιθυμούσαν να ασφαλιστούν, θα παρουσίαζε σ' αυτούς τις ασφαλιστικές συμβάσεις, θα προσέφερε καλύψεις, σύμφωνα με το περιεχόμενο των ασφαλιστικών συμβάσεων και θα επεξηγούσε τους όρους της προτεινόμενης ασφαλιστικής της σύμβασης, με σκοπό τη σαφή πληροφόρηση των ασφαλισμένων για τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά τους. Ο πράκτορας θα λάμβανε τις γραπτές αιτήσεις εκείνων, οι οποίοι επιθυμούν να ασφαλιστούν, στις οποίες θα έπρεπε να διαλαμβάνονται με ακρίβεια όλα τα στοιχεία, που θα ήταν απαραίτητα για την κατάρτιση της ασφαλιστικής σύμβασης. Σύμφωνα δε με τον τρίτο αριθμό της σύμβασης ο πράκτορας οφείλει να συμμορφώνεται προς τους νόμους, τις αποφάσεις των αρχών, τις γενικές και ειδικές γραπτές οδηγίες της πρώτης συμβαλλόμενης εταιρείας, καθώς επίσης και προς τον κώδικα δεοντολογίας (π.δ/γμα 298/6.8.1986), που θεωρούνται αναπόσπαστα μέρη της σύμβασης. Σύμφωνα με το πέμπτο άρθρο της σύμβασης, ο πράκτορας εξουσιοδοτείται να εισπράττει αποκλειστικά με μετρητά ή με επιταγές έκδοσης του αιτούντος την ασφάλιση, μόνο την προκαταβολή για το πρώτο ασφάλιστρο και το υπόλοιπο ή το σύνολο του πρώτου ασφαλίστρου. Το εισπραττόμενο ασφάλιστρο οφείλει ο πράκτορας να το αποδίδει στην πρώτη συμβαλλόμενη εταιρεία το αργότερο μέσα σε δύο μήνες από τη λήξη του μήνα οφειλής. Σύμφωνα με το έκτο άρθρο, ο πράκτορας έχει υποχρέωση να τηρεί βιβλία καταχώρησης ασφαλιστηρίων συμβολαίων για τις ασφαλιστικές συμβάσεις, στο οποίο και σε ιδιαίτερη στήλη να αναγράφεται η ημερομηνία είσπραξης των αντίστοιχων ασφαλίστρων. Σύμφωνα με τα Β` και Γ` παραρτήματα της σύμβασης, η αμοιβή του πράκτορα αποτελούνταν από προμήθειες και bonus επίτευξης στόχου. Ειδικότερα, η προμήθεια ανερχόταν σε ποσοστό 60% επί των καθαρών ασφαλίστρων για το πρώτο έτος της ασφάλισης και ομοίως σε ποσοστό 60% του bonus. Δηλαδή, ο πράκτορας θα ελάμβανε για το πρώτο έτος συνολική αμοιβή 120% επί των εισπραχθέντων ασφαλίστρων. Συγκεκριμένα, το bonus 60% συμφωνήθηκε μόνο, εάν επιτυγχανόταν παραγωγή ασφαλίστρων ετήσια συνολικού ποσού 200.000.000 δρχ. και άνω και συνολικά διατηρούνταν και ανανεώνονταν το 91% των ασφαλιστηρίων συμβολαίων για το δεύτερο έτος. Σε διαφορετική περίπτωση, για κάθε ένα συμβόλαιο, που ακυρώθηκε, η πρώτη συμβαλλόμενη εταιρεία θα παρακρατούσε το 50% του bonus του προηγούμενου δωδεκαμήνου. Εάν, όμως, η συνολική διατηρησιμότητα ενός έτους είναι από 81 έως 90 θα παρακρατούσε το 25%. Θεωρούνταν σε ισχύ και υπολογίζονταν στη μέτρηση διατηρησιμότητας πρώτου έτους τα συμβόλαια των οποίων η πρώτη δόση του δεύτερου έτους έχει πληρωθεί. Ακολούθως, και μετά την κατάρτιση της παραπάνω συμβάσεως, πρέπει να σημειωθεί, ότι αυθημερόν μεταξύ των προαναφερόμενων αντισυμβαλλομένων εταιρειών, καθώς και της τρίτης εταιρείας με την επωνυμία "Avantage Ασφάλειες Ε.Π.Ε. Πρακτόρευση Ασφαλειών", νόμιμα εκπροσωπούμενης, καταρτίσθηκε και το με την ίδια ημεροχρονολογία ιδιωτικό συμφωνητικό, σύμφωνα με το οποίο η εταιρεία "Ανώνυμη ελληνική εταιρεία Γενικών Ασφαλειών Assurance Τόμπρας Reassurance" και το διακριτικό τίτλο "Astra S.A." θα καθίστατο καθολική διάδοχος της εταιρείας "Avantage Ασφάλειες Ε.Π.Ε. Πρακτόρευση Ασφαλειών" και θα ανελάμβανε αυτή τη συνέχιση της από 9-6-1999 σύμβασης ασφαλιστικού πράκτορα, η οποία, σημειωτέον, είχε συναφθεί μεταξύ των άλλων δύο εταιρειών, με τη διαμεσολάβηση της εταιρείας "Avantage Ασφάλειες Ε.Π.Ε. Πρακτόρευση Ασφαλειών" και τού ασφαλιστικού κοινού για την κατάρτιση ασφαλιστηρίων συμβάσεων για λογαριασμό της πρώτης από τις παραπάνω αντισυμβαλλομένης εταιρείας "Metrolife Εμπορική" σχετικά με την κάλυψη ασφαλιστικών κινδύνων, που θα αφορούσαν όλους τους κλάδους ασφάλισης, εφαρμοζομένων και σ' αυτή, πλην των άλλων, και των παραπάνω συμφωνιών από τη σύναψη τοποθέτησης εργασιών, δεδομένου, ότι και στις δύο αυτές συμβάσεις είχε ήδη συμπεριληφθεί η τυποποιημένη σύμβαση ασφαλιστικού πράκτορα της πρώτης αντισυμβαλλομένης εταιρείας "Metrolife Εμπορική". Όπως προαναφέρθηκε, μεταξύ των νομίμων εκπροσώπων των πρώτων αντισυμβαλλομένων εταιρειών, μηνύτριας και κατηγορουμένου, είχαν προηγηθεί διαπραγματεύσεις, οι οποίες είχαν διαρκέσει μήνες, μέχρις ότου καταλήξουν στους κατ' ιδίαν συγκεκριμένους και διαμορφωμένους όρους και την κατάρτιση των οριστικών κειμένων των εγγράφων πλέον συμβάσεών τους. Έτσι, ήταν γνωστό, ότι ο κατηγορούμενος ήταν διαχειριστής και της εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "Astra Assistance Ε.Π.Ε.", η οποία, σημειωτέον, είχε ως αντικείμενο την προώθηση πακέτου κινητής τηλεφωνίας - ασφάλειας ζωής, την οποία θα χρησιμοποιούσε για την εκτέλεση των παραπάνω συμβάσεων με κατ` αρχήν δωρεάν σύνδεση στο δίκτυο, με σκοπό την παραγωγή ασφαλιστικών συμβάσεων για μελλοντική απόδοση. Και ενώ, έτσι, είχαν τα πράγματα, ο μηνυτής ισχυρίζεται με τη μήνυσή του, ότι, με σκοπό να αποκομίσει παράνομο περιουσιακό όφελος η εταιρεία "Astra S.A." και κατ' επέκταση ο ίδιος ο κατηγορούμενος, κατά το χρονικό διάστημα από 16.12.1999 έως 27.9.2000 παρέστησε διαδοχικά κάθε μήνα εν γνώσει του ψευδώς στο μηνυτή, ως νόμιμο εκπρόσωπο της φερομένης ως παθούσας εταιρείας "Metrolife Εμπορική", με τον οποίο, όπως προαναφέρθηκε, είχε διαπραγματευθεί τη σύναψη της παραπάνω συμβάσεως, ότι βρήκε πρόσωπα, τα οποία επιθυμούσαν να ασφαλισθούν, σύμφωνα με το πρώτο άρθρο της οικείας συμβάσεως, ότι οι συμβαλλόμενοι απέβλεπαν στη σύναψη ασφαλιστηρίου συμβολαίου ζωής, ότι οι ασφαλισμένοι είχαν ενημερωθεί για τη σημασία και τις παροχές των πωλουμένων σ' αυτούς ασφαλιστηρίων από το προσωπικό της "Astra S.A.", ότι οι ασφαλισμένοι είχαν εκδηλώσει την πρόθεση να ανανεώσουν τα ασφαλιστήρια συμβόλαια για το δεύτερο έτος σε ποσοστό άνω του 91% των ασφαλιστηρίων συμβολαίων, ενώ στην πραγματικότητα οι ασφαλισμένοι δεν είχαν ενημερωθεί για τη σημασία και τις παροχές των συμβολαίων, τα οποία δωρίζονταν και δεν πωλούνταν, τα παραπάνω πρόσωπα δεν απέβλεπαν στη σύναψη ασφαλιστηρίου συμβολαίου, σύμφωνα με το πρώτο άρθρο της πιο πάνω συμβάσεως, ούτε είχαν σκοπό να καταβάλουν ασφάλιστρα, αλλ` ούτε και κατέβαλαν ασφάλιστρα για το πρώτο έτος ασφάλισης, ούτε είχαν εκδηλώσει πρόθεση να ανανεώσουν το ασφαλιστήριο συμβόλαιο για το δεύτερο έτος και μάλιστα σε ποσοστό 91% με την καταβολή για το δεύτερο έτος ασφαλίστρων, αλλά μόνο για ποσοστό 5% από αυτούς ανανέωσε για το δεύτερο έτος τα συμβόλαια, τα δε χρήματα, που εμφάνιζε ως εισπραχθέντα ασφάλιστρα πρώτου έτους στην εταιρεία "Metrolife Εμπορική" στην πραγματικότητα ήταν χρήματα της παθούσας εταιρείας, από τα οποία παρακρατούσε το 20% και επέστρεφε σ' αυτή το 100%. Και ότι με τις παραπάνω ψευδείς παραστάσεις του ο κατηγορούμενος έπεισε το μηνυτή, ώστε να προκαταβάλλει η εταιρεία του, έναντι λογαριασμού τα πιο κάτω χρηματικά πόσα για προμήθειες και bonus επίτευξης στόχου, τα οποία και χρέωσε στο δημιουργηθέντα λογαριασμό, όπως εκτίθεται στον πρώτο πίνακα που ακολουθεί με τον τίτλο "χρεώσεις - καταβολές" στην εταιρεία "Astra S.A.", στον οποίο εμφανίζεται η ημερομηνία καταβολής, ο αριθμός του παραστατικού, η αιτιολογία της χρέωσης και τα σχετικά χρηματικά ποσά, που ανέρχεται συνολικά για το χρονικό διάστημα από 16.12.1999 έως 27.9.2000 στο ποσό των 5.188.599.561 δρχ. Στο δεύτερο πίνακα εμφανίζονται οι πιστώσεις στην ανωτέρω εταιρεία "Astra S.A.", κατά ημερομηνία, αριθμό παραστατικού, αιτιολογία κίνησης και ποσό, που ανέρχεται συνολικά για το διάστημα από 31-12.1999 έως 31.10.2000 στο ποσό των 2.840.383.119 δρχ. Έτσι, μετ` αφαίρεση του τελευταίου ποσού και όπως αναλύεται στον τρίτο πίνακα, που ακολουθεί, ισχυρίζεται, ότι απομένει υπόλοιπο ποσού 1.339.000.544 δρχ., το οποίο φέρεται, ότι ζημιώθηκε η εταιρεία που εκπροσωπούσε ο μηνυτής. Ειδικότερα: (Ακολουθεί ο πρώτος πίνακας με χρεώσεις - καταβολές). Όλες οι χρεώσεις είναι καταβολές μετρητών στην εταιρεία ASTRA S.A. τις οποίες εισέπραξε "έναντι λογαριασμού". Για κάθε καταβολή η ASTRA S.A., δια του εκάστοτε εκπροσώπου της υπέγραφε αντίστοιχα παραστατικά έγγραφα. (Ακολουθεί ο δεύτερος πίνακας με πιστώσεις και ο τρίτος πίνακας). Επειδή, περαιτέρω, αποδεικνύεται, ότι ο τρόπος λειτουργίας των ως άνω συμβάσεων έγινε, μετά ταύτα, σύμφωνα με τους κατ` ιδίαν όρους, οι οποίοι είχαν περιληφθεί σ' αυτές. Ειδικότερα δε, ως προς τον τρόπο είσπραξης των ασφαλίστρων, καθώς, επίσης, και της απόδοσης της προμήθειας και του bonus επίτευξης στόχου. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί, ότι ο μηνυτής γνώριζε ευθύς εξ αρχής την Telemarketing, καθώς επίσης ελάμβανε γνώση των κατ` ιδίαν κονδυλίων. Διέθετε δε τόση εμπειρία, ώστε ήταν αδύνατη η οποιαδήποτε παραπλάνηση από τον κατηγορούμενο. Είναι μάλιστα αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι η φερομένη ως παθούσα εταιρεία χρησιμοποίησε τα κονδύλια κατά τη συγχώνευση της "Metrolife Εμπορική" με το "Φοίνικα", γεγονός, που ενισχύει πλήρως τις απόψεις του κατηγορουμένου. Τα συμβόλαια τον πρώτο χρόνο ήταν δωρεάν. Από τους πρώτους μήνες παραγωγής έπιασε το στόχο της, γιατί υπήρχε η λειτουργία της Telemarketing. Όπως προαναφέρθηκε, αυτό ήταν γνωστό στο μηνυτή. Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει αναφορά στην κατάθεση του μάρτυρα ..., ο οποίος υποστηρίζει, ότι " Ήμουνα συνεργάτης της "Metrolife Εμπορική". Ο ...με πήγε στον ...και μου είπαν, ότι η "Metrolife Εμπορική", θα έκανε Telemarketing. Εκείνο τον καιρό θέλανε κάποιους στόχους". Η "Avantage Ασφάλειες Ε.Π.Ε. Πρακτόρευση Ασφαλειών" του έκανε 1.000.000.000 δρχ. Η εταιρεία έπιασε το μηνυτή και του είπε, ότι δεν υπάρχουν οι εισπράξεις από τα συμβόλαια, ενώ τα συμβόλαια αυτά τα διελάμβαναν στα βιβλία. O μηνυτής βρήκε την εναλλακτική λύση και είπε στον κατηγορούμενο, ότι "...από το πρακτορείο δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, μόνο από ασφαλιστική εταιρεία, για να είναι σύμβαση τοποθέτησης". Ως σύμβαση υποκατάστασης ξεκίνησε η συνεργασία τους. Η υποχρέωσή τους ήταν να ανανεώνουν τα συμβόλαια της "Avantage Ασφάλειες Ε.Π.Ε. Πρακτόρευση Ασφαλειών". Με τους ίδιους όρους συνεργάστηκε και ο κατηγορούμενος. Η Telemarketing εξέδιδε μία επιταγή αρχικά στην "Avantage" και μετά στην "Metrolife Εμπορική". Η "Metrolife Εμπορική" γνώριζε αυτή την παραγωγή και δεν γινόταν η είσπραξη των επιταγών. Σκοπός του κατηγορουμένου ήταν να προσπαθήσει να ανανεώσει, όσα περισσότερα συμβόλαια μπορούσε, αλλ' αυτό δεν μπορούσε να εξαρτηθεί αποκλειστικά από τον κατηγορούμενο. Ο τελευταίος είπε στο μηνυτή, ότι θα προσπαθούσε να ανανεώσει τα συμβόλαια, που είχε κάνει η "Avantage", όπως και πράγματι το έκανε δίνοντας ως δώρο ένα κινητό τηλέφωνο, χωρίς, όμως, να προβαίνει σε πωλήσεις κινητών, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο μηνυτής. Μετά τη συγχώνευση μεταξύ της "Metrolife Εμπορική" και του "Φοίνικα" άρχισαν να δημιουργούνται σοβαρές διενέξεις σχετικά με τις θέσεις. Χαρακτηριστικό στο σημείο αυτό είναι το τμήμα της απολογίας του κατηγορουμένου, ο οποίος διαλαμβάνει "... Έγινε σκοτωμός για την καρέκλα. Για να φάνε το μηνυτή, του κάνανε μήνυση και εκείνου και εμένα και ο μηνυτής, για να αμυνθεί, έκανε σε μένα. Άδικα τον κατηγόρησαν. Εάν θα ανανέωνα, θα έπαιρνα καθαρά το 20%. Δεν προείσπραξα τίποτα. Είναι δυνατόν να έχω τα ασφάλιστρα των μελλοντικών χρόνων;". Από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει η εξαπάτηση του μηνυτή, ο οποίος είναι ένα έμπειρο στέλεχος και δεν μπορούσε να παραπλανηθεί από τον κατηγορούμενο. Δεν αποδεικνύεται, ότι ο τελευταίος παρέστησε σ' αυτόν ψευδή περιστατικά ως αληθινά και η όλη υπόθεση δημιουργήθηκε, εξαιτίας των διενέξεων, οι οποίες δημιουργήθηκαν. Ουσιαστικά πρόκειται για ιδιωτική διαφορά και για το λόγο αυτό η αγωγή, η οποία ασκήθηκε σε βάρος του κατηγορουμένου δεν περιέχει βάση από την αδικοπραξία. Επειδή, με βάση τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία προεκτέθηκαν, το Δικαστήριο δεν πείθεται για την ενοχή του κατηγορουμένου. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει αυτός να κηρυχθεί αθώος της αξιόποινης πράξης, η οποία του αποδίδεται με το παραπεμπτικό βούλευμα του Εφετείου". Η αιτιολογία, όμως, αυτή είναι ελλιπής, αφού δεν αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση αν τα πραγματικά περιστατικά που φέρεται ότι ο κατηγορούμενος παρέστησε στο νόμιμο εκπρόσωπο της μηνύτριας εταιρίας (ότι, δηλαδή, βρήκε πρόσωπα, τα οποία επιθυμούσαν να ασφαλισθούν, σύμφωνα με το πρώτο άρθρο της οικείας συμβάσεως, ότι οι συμβαλλόμενοι απέβλεπαν στη σύναψη ασφαλιστηρίου συμβολαίου ζωής, ότι οι ασφαλισμένοι είχαν ενημερωθεί για τη σημασία και τις παροχές των πωλουμένων σ' αυτούς ασφαλιστηρίων από το προσωπικό της "Astra S.A.", ότι οι ασφαλισμένοι είχαν εκδηλώσει την πρόθεση να ανανεώσουν τα ασφαλιστήρια συμβόλαια για το δεύτερο έτος σε ποσοστό άνω του 91% των ασφαλιστηρίων συμβολαίων) ήταν ή όχι ψευδή. Ακόμη, δεν εξηγείται γιατί αποκλείεται ένας έμπειρος, όπως ήταν, κατά τις παραδοχές της αποφάσεως, ο εκπρόσωπος της φερομένης ως παθούσας, να εξαπατηθεί. Τέλος, περιέχεται ασαφής αιτιολογία σχετικά με τη γνώση του εκπροσώπου της μηνύτριας περί της Telemarketing και των κατ` ιδίαν κονδυλίων, αλλά και περί του ότι η υπόθεση δημιουργήθηκε εξαιτίας των διενέξεων, αφού δεν εξηγείται ποια ήταν η λειτουργία της Telemarketing, τι σχέση έχει η γνώση των κονδυλίων και ποιες ήταν οι διενέξεις που υπονοούνται. Επομένως, ο μοναδικός, από το άρθρο 510§1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ, λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για ελλιπή και ασαφή αιτιολογία, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός. Ακολούθως, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, του οποίου η συγκρότηση από δικαστές άλλους, από εκείνους που τη δίκασαν προηγουμένως, είναι εφικτή (άρθρο 519 ΚΠοινΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΝΑΙΡΕΙ την υπ` αριθ. 3134/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Κακουργημάτων) Αθηνών. Και ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συντιθέμενο από δικαστές άλλους, από εκείνους που τη δίκασαν προηγουμένως. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Μαΐου
2. Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Μαΐου
3. Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ