ΑΠ 1051/2008 — Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Ψευδορκία μάρτυρα

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1051 / 2008 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Ψευδορκία μάρτυρα. Περίληψη: Ψευδορκία μάρτυρα και ηθική αυτουργία. Αναίρεση για αντιφατική αιτιολογία. Αναιρεί και παραπέμπει. ΑΡΙΘΜΟΣ 1051/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Κούκλη, Ελευθέριο Νικολόπουλο - Εισηγητή, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων:

1. Χ1 και
2. Χ2, που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Μαρία Πιέρρου, περί αναιρέσεως της 6228/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ1, που δεν παραστάθηκε. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 29 Σεπτεμβρίου 2006 δύο χωριστές αιτήσεις τους αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1709/
3. Αφού άκουσε Την πληρεξούσια δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Ι.- Οι από 2-10-2006 αιτήσεις αναιρέσεως του Χ1 και της Χ2 κατά της υπ' αριθμ. 6.228/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, πρέπει να συνεκδικασθούν. ΙΙ.- 'Ελλειψη της απαιτούμενης από τα άρθρα 93 παρ. 3 Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ. ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που ιδρύει λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ., υπάρχει, όταν δεν εκτίθενται σε αυτήν πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχτηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που αποδείχτηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας: α) Είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο β) Αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικώς κατά το είδος τους, χωρίς να απαιτείται να εκτίθεται τί προέκυψε από καθένα από αυτά, ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται ποιό βαρύνει περισσότερο για το σχηματισμό της δικαστικής κρίσης. Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία, για το σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης, και όχι μόνο μερικά από αυτά. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 6.228/2006 απόφαση, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, δέχτηκε ανέλεγκτα, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση των αναφερόμενων σ' αυτή αποδεικτικών μέσων, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Με το υπ' αριθμό ...... συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Αθηνών Μαρίας Κάβουρα - Καϊάφα ο εγκαλών και η σύζυγός του Ψ αγόρασαν από την .........., κατ' ισομοιρία και εξ αδιαιρέτου ένα οικόπεδο που βρίσκεται στη συνοικία "......" του Δήμου Αθηναίων και συνορεύει βόρεια με την οδό ....., δυτικά με ιδιοκτησία Β1 και ανατολικά και νότια με ιδιοκτησίες αγνώστων. Η νότια, ως άνω, "ιδιοκτησία αγνώστου" αποτελεί το αμφισβητούμενο μεταξύ του εγκαλούντος και της συζύγου αφενός και του εκ των κατηγορουμένων Χ3 αφετέρου ακίνητο. Το ακίνητο αυτό είναι "τυφλό", δηλαδή δεν έχει πρόσβαση σε οδό, έχει επιφάνεια 104,18 τ.μ. και συνορεύει με ιδιοκτησίες βόρεια του εγκαλούντος, νότια Χ1 (4ου κατηγορουμένου), δυτικά Β1 και ανατολικά ....... (συζύγου Χ3). Στο ακίνητο αυτό ασκούσαν περιστασιακά και μέχρι το έτος 1995 διάφορες διακατοχικές πράξεις χωρίς διάνοι κυρίου τόσο ο κατηγορούμενος Χ3 όσο και η Ψ, όπως ψήσιμο του πασχαλινού οβελία ο πρώτος και καθαρισμό του η δεύτερη. Περί τα μέσα του έτους 1996 ο εκγαλών και η σύζυγός του άρχισαν την ανέγερση οικοδομής στο οικόπεδο που αγόρασαν με το παραπάνω αγοραπωλητήριο συμβόλαιο και έκτοτε μόνο αυτοί χρησιμοποιούσαν με διάνοια κυρίου το επίδικο ακίνητο, στο οποίο εναπόθεταν τα οικοδομικά υλικά και εργαλεία, εγκατέστησαν σ' αυτό βρύση για την παροχή ύδατος, γλάστρες με καλλωπιστικά φυτά τα οποία επεριποιούντο. Η ανοικοδόμηση αυτή κατέστησε έκτοτε το επίδικο ακίνητο περίκλειστο, με μοναδική δυνατότητα εισόδου σ' αυτό μέσω αφεθείσας θύρας από την οικοδομή του εγκαλούντος, ενώ καθόλο το μήκος του προς ανατολάς εχωρίζετο από την ιδιοκτησία του Χ3, ακριβέστερα της συζύγου του, με τοιχείο επί του οποίου είχαν τοποθετηθεί κάγκελα, καθιστώντας έτσι αδύνατη την είσοδο του Χ3 στο επίδικο. Ο τελευταίος, ενώ από του έτους 1996 έβλεπε να χρησιμοποιούν το επίδικο αποκλειστικά ο εγκαλών και η σύζυγός του και γνωρίζοντας ότι αυτοί δεν είχαν αρχικά τίτλο κυριότητας, προέβη στις 2-1-2001 στο άνοιγμα οπής (πορτόνι) στο τοιχείο της ιδιοκτησίας της συζύγου του, ώστε να επικοινωνεί με το επίδικο και ν' ασκεί σ' αυτό πράξεις νομής με ανώτερο σκοπό την επίκληση κτήσης κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία. Στις 4-2-2001 ο εγκαλών επεχείρησε να κλείσει την παραπάνω οπή, πλην αντέδρασε ο κατηγορούμενος Χ3, εισήλθε σε επίδικο και αρνείτο ν' αναχωρήσει. Κατόπιν αυτού ο εγκαλών και η σύζυγός του άσκησαν κατά του Χ3 ενώπιον του Ειρηνοδικείου Αθηνών την από 30-4-2001 αίτησή της για τη λήξη ασφαλιστικών μέτρων προστασίας της συννομής τους επί του επιδίκου, η οποία απορρίφθηκε ως αβάσιμη κατ' ουσίαν με την 4-208/01 απόφαση του ανωτέρω δικαστηρίου, το οποίο δέχθηκε απαίτηση του Χ3 και αναγνώρισε αυτόν προσωρινό νομέα. Ο τελευταίος προς υποστήριξη των ισχυρισμών του ότι αυτός ήταν νομέας του επιδίκου προσκόμισε στο Ειρηνοδικείο τις από 7-6-2001 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών των κατηγορουμένων ....., ......., Χ2 και Χ4, ενώ κατά τη συζήτηση της υπόθεσης εξέτασε ως μάρτυρα τον εκ των κατηγορουμένων Χ1, η κατάθεση του οποίου καταχωρήθηκε στα πρακτικά. Οι κατηγορούμενοι που έδωσαν τις ένορκες βεβαιώσεις κατέθεσαν ότι το επίδικο ακίνητο νέμονταν αποκλειστικά και μόνο ο Χ3 από το έτος 1953 που εγκαταστάθηκε στο σπίτι του μέχρι την ημέρα που έδωσαν την βεβαίωση, ότι τον έβλεπαν να καθαρίζει το χώρο, να φυτεύει σ' αυτό δέντρα, να καλλιεργεί φυτά και να ψήνει τον οβελία του το Πάσχα, ενώ ποτέ δεν νέμονταν το ακίνητο η Ψ ή ο δικαιοπάροχος του εγκαλούντος ......, αλλ' ούτε και κανείς άλλος. Ο κατηγορούμενος Χ1 κατέθεσε ότι γνωρίζει ότι από 20ετίας (όσο δηλ. ο χρόνος έκτακτης χρησικτησίας) το επίδικο νέμονταν αποκλειστικά ο Χ3, τον οποίο έβλεπε να το καθορίζει, να το προστατεύει και να ψήνει μέσα σ' αυτό. Τα ανωτέρω, όμως, περιστατικά, που είχαν άμεση σχέση με το αντικείμενο της δίκης εκείνης, ήταν ψευδή και αυτοί το γνώριζαν, τα κατέθεσαν δε κατόπιν των φορτικών πιέσεων και προτροπών του κατηγορουμένου Χ3, την δικονομική θέση του οποίου ήθελαν να ενισχύσουν. Οι κατηγορούμενοι δεν είχαν απολύτως καμία πραγματική πλάνη, αφού αυτά που κατέθεσαν δεν προέρχονταν από αφηγήσεις του Χ3 ή άλλων, αλλά από προσωπική τους αντίληψη. Είναι χαρακτηριστικό ότι αναφέρονται σε πράξεις νομής του Χ3 από το 1953, ενώ αυτός παντρεύτηκε το 1961 και έκτοτε εγκαταστάθηκε στην οικία της συζύγου του. Ο εξ αυτών Χ4 γεννήθηκε το 1963 και ομολόγησε ότι λειτούργησε από καθαρά συναισθηματικούς λόγους λόγω της φιλίας που είχε με το υιό του Χ
4. Ότι ο εγκαλών και η σύζυγός του νέμονταν αποκλειστικά το επίδικο μετά το 1996 δέχθηκε και το Εφετείο Αθηνών, το οποίο με την 5893/04 απόφασή του επικύρωσε την 4153/03 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε ως βάσιμη την από 1-1-2002 τακτική αγωγή νομέα του εγκαλούντος και της συζύγου του και αναγνώρισε ασκούν συννομείς του επιδίκου. Τέλος, με την 4133/08 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που δεν έχει καταστεί τελεσίδικης, απερρίφθη η από 30-9-04 αγωγή κυριότητας του Χ
5. Υπό τα παραπάνω περιστατικά στοιχείοθετούνται σε βάρος των κατηγορουμένων, αντικειμενικά και υποκειμενικά οι πράξεις για τις οποίες κατηγορούνται και πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι αυτών, απορριπτομένου του περί πραγματικής πλάνης αποτελούν ισχυρισμό της τρίτης και τετάρτου των κατηγορουμένων. Στους κατηγορουμένους πρέπει ν' αναγνωρισθούν τα ελαφρυντικά που αναφέρονται στο διατακτικό για τον καθένα... ". Με τις παραδοχές αυτές, το δικαστήριο στο διατακτικό του, που αποτελεί ενιαίο σύνολο με το σκεπτικό, κήρυξε ενόχους τους κατηγορουμένους και επέβαλε σε καθένα από αυτούς ποινή φυλακίσεως τριών