ΑΠ 109/2013 — Επανάληψη διαδικασίας

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 109 / 2013 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Επανάληψη διαδικασίας. Περίληψη: Αίτηση αναίρεσης κατά Βουλεύματος Συμβουλίου Εφετών, που απέρριψε αίτηση επανάληψης διαδικασίας, του άρ. 525 περ.5 ΚΠΔ. Το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών, που έκρινεν ομοίως και με την προσβαλλόμενη απόφασή του, απέρριψε την αίτηση του αναιρεσείοντος για επανάληψη της διαδικασίας για τον προαναφερθέντα λόγο καταδίκης της Ελλάδος από το ΕΔΔΑ, ορθά το νόμο ερμήνευσε και εφάρμοσε (άρθρα 6 παρ.1, 46 ΕΣΔΑ και 525 ΚΠΔ) διότι, δεν προκύπτει, ότι με την ανωτέρω παραβίαση του ιδίου άρθρου 6 που δέχθηκε το ΕΔΔΑ ότι έγινε, «γιατί δεν μπορεί να κρίνει, λόγω ασαφούς αιτιολόγησης του κωλύματος του δικαστή, ότι πρόκειται για δικαστήριο που θεσπίστηκε σύμφωνα με το νόμο», και, την οποία δεσμευτικά διαπίστωσε το ΕΔΔΑ, είχεν αρνητική επίδραση στην ουσιαστική κρίση των ποινικών δικαστών που καταδίκασαν τον αναιρεσείοντα, αλλά προκύπτει ότι πρόκειται για εξωτερική τυπική παραβίαση, που δε θίγει την αρχή της αμεροληψίας των δικαστών που τελικά συγκρότησαν το δικαστήριο που εξέδωσε την ανωτέρω καταδικαστική απόφαση, όπως δέχθηκε και το ίδιο το ΕΔΔΑ στην εν λόγω απόφασή του. Επί πλέον η τυπική αυτή παραβίαση ως προς τον τρόπο αντικατάστασης του κωλυομένου δικαστή, από την αόριστη αναφορά του κωλύματος αντικαταστάσεως, είναι ήδη γεγονός τετελεσμένο, εκδόθηκε η καταδικαστική απόφαση, που δεν αναιρέθηκε από τον Άρειο Πάγο, όταν έκρινε τον ίδιο λόγο αναιρέσεως κατά της καταδικαστικής αυτής αποφάσεως, για ακυρότητα της διαδικασίας λόγω κακής σύνθεσης του δικαστηρίου, και η απόφαση αυτή δεν μπορεί να αναιρεθεί αναδρομικά. ΑΡΙΘΜΟΣ 109/2013 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Ζαΐρη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο - Εισηγητή και Γεώργιο Αδαμόπουλο, Αρεοπαγίτες. Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευάγγελου Παντιώρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου. Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 11 Δεκεμβρίου 2012, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Π. Κ. του Χ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σταύρο Τσακυράκη, περί αναιρέσεως του υπ' αριθμ. 1360/2012 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών. Το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών, με το ως άνω βούλευμά του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτό, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση του βουλεύματος τούτου, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 8 Ιουνίου 2012 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 764/

1. Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευάγγελος Παντιώρας εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη, με αριθμ. 218/15.10.2012, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω ενώπιον του Συμβουλίου Σας, σύμφωνα με τα άρθρα 484, 485 και 528 ΚΠΔ, την νομοτύπως, εμπροθέσμως και παραδεκτώς ασκηθείσα υπ' αρ. 26/2012 αίτηση αναιρέσεως του Π. Χ. Κ., κατοίκου ..., κατά του υπ' αρ. 1360/2012 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών με το οποίο απερρίφθη η από 27/12/2011 αίτησή του για επανάληψη διαδικασίας, κατά της υπ' αρ. 44847/07 αμετακλήτου αποφάσεως του Ζ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία κατεδικάσθη στην αναφερόμενη σ' αυτή ποινή για παράβαση του αρ. 34α' Ν. 3632/1928 και εκθέτω τα εξής: Ως λόγοι αναιρέσεως προβάλλονται η παράβαση των άρθρων 6 και 46 της ΕΣΔΑ και η εσφαλμένη ερμηνεία ουσιαστικής διατάξεως του αρ. 525§1 εδ. 5 ΚΠΔ και συγκεκριμένα: Η προσβαλλομένη αναφέρεται κατ' αρχάς στη θεωρία, η οποία επισημαίνει ότι η επανάληψη της διαδικασίας τελεί υπό την αυτονόητη προϋπόθεση "ότι η διαπιστωθείσα από το ΕΔΔΑ παραβίαση του δικαιώματος του αιτούντος επηρέασε, και μάλιστα αρνητικά, την κρίση του ποινικού δικαστηρίου, η δε επανόρθωση της βλάβης αυτού μπορεί να επιτευχθεί με την επανάληψη της διαδικασίας". Στη συνέχεια αναφέρει ότι "το ΕΔΔΑ έκρινε ότι "η έλλειψη αναλυτικών στοιχείων σχετικά με την αιτία του κωλύματος, αρκεί για να δημιουργήσει αμφιβολία ως προς τη διαφάνεια της διαδικασίας αντικατάστασης και τα πραγματικά αίτια που την προκάλεσαν" κατά παράβαση του άρθρου 17 παρ. 7 του Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων και του άρθρου 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ, που επιτάσσει το σεβασμό στην αρχή "του δικαστηρίου που έχει θεσπισθεί σύμφωνα με "νόμο" (δηλαδή δικαστηρίου "νομίμως λειτουργούντος" κατά το άρθρο 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ)". Και τέλος ενώ δέχεται ότι υπήρξε παραβίαση που αφορούσε την συγκρότηση του δικαστηρίου, καταλήγει στην κρίση ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η παράβαση "δεν είχε αρνητική επίδραση στη κρίση των ποινικών δικαστών" ούτε μάλιστα, σημειώνει, ότι ο αιτών επικαλείται κάτι τέτοιο. Προς ενίσχυση αυτής της παραδοχής αναφέρεται στην απόρριψη από το ΕΔΔΑ άλλων αιτιάσεων περί μη αμερόληπτης δίκης για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει νόημα η επανάληψη της διαδικασίας. Η κρίσιμη σκέψη της εκκαλουμένης έχει ως εξής: "η μη αναγραφή στα πρακτικά του δικάσαντος δικαστηρίου του είδους του κωλύματος του αντικατασταθέντος δικαστή είναι ήδη γεγονός τετελεσμένο και δεν μπορεί να αναιρεθεί αναδρομικά και ως εκ τούτου η επανόρθωση της βλάβης του αιτούντος από τη γενόμενη υπέρβαση δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί με την επανάληψη της διαδικασίας". Με τις ως άνω παραδοχές η εκκαλουμένη έσφαλε κατά τον αναιρεσείοντα στην ερμηνεία του άρθρου 525 παρ. 1 εδ. 5 ΚΠΔ, διότι έκρινε ότι η ως άνω διάταξη δεν έχει εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση, που αφορούσε παραβίαση της δίκαιης δίκης που σχετιζόταν με τη νόμιμη σύνθεση δικαστηρίου ενώ κατ' ορθήν ερμηνεία θα έπρεπε να δεχθεί ότι με αυτήν εισάγεται απόλυτος κανόνας που επιβάλλει πάντοτε την επανάληψη της διαδικασίας αν η παράβαση αφορά τη νόμιμη συγκρότηση δικαστηρίου. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει περίπτωση να διαπιστωθεί από το ΕΔΔΑ ότι υπήρξε παράβαση που αφορά τη νόμιμη συγκρότηση δικαστηρίου και αυτή να μην συνεπάγεται την επανάληψη της διαδικασίας. Στη προκειμένη περίπτωση η αποκατάσταση της βλάβης του εκκαλούντος δεν θα ήταν η αναδρομική αναγραφή του κωλύματος του δικαστή που αντικαταστάθηκε, όπως διαλαμβάνει η εκκαλουμένη, αλλά είναι η εκδίκαση της υπόθεσής του από θεσπισμένο κατά νόμο αυτή τη φορά δικαστήριο. Με την προσφυγή του στο ΕΔΔΑ ο κατηγορούμενος, αναφερόμενος σε άλλα γεγονότα, παραπονείτο επίσης για μεροληπτική κρίση των ελληνικών δικαστηρίων αλλά το Δικαστήριο απέρριψε αυτές τις αιτιάσεις του. Η εκκαλουμένη αναφέρεται στο σκεπτικό της απόρριψης των αιτιάσεων περί μη απόδειξης μεροληπτικής κρίσης (παρ. 62 της απόφασης του ΕΔΔΑ) εσφαλμένα εκλαμβάνει ότι το ίδιο σκεπτικό αφορά και τη μη νόμιμη σύνθεση του δικαστηρίου. Η παραδοχή της είναι εσφαλμένη αφού η απόρριψη των αιτιάσεων για μεροληψία είναι άσχετη με το παράπονο που έγινε δεκτό από το ΕΔΔΑ. Αυτό αφορούσε την σύνθεση του δικαστηρίου και, (όπως άλλωστε προβλέπει και το ελληνικό δίκαιο) σε περίπτωση που γίνει δεκτό, από μόνο του αρκεί για να επιφέρει ακυρότητα της διαδικασίας. Είναι αδιάφορο κατά πόσον η κρίση του παράνομα συγκροτημένου δικαστηρίου ήταν ή όχι μεροληπτική. Με βάση τα ανωτέρω, ο αναιρεσείων διατείνεται ότι η εκκαλούμενη ερμήνευσε λανθασμένα το άρθρο 525 εδ. 5 του ΚΠΔ και λανθασμένα το εφήρμοσε στην προκειμένη περίπτωση, απορρίπτοντας την αίτηση του εκκαλούντος για επανάληψη της διαδικασίας. Αντιθέτως, όπως αναλυτικά εκτέθηκε ανωτέρω, η επίμαχη διάταξη περιέχει ένα σαφή και κατηγορηματικό κανόνα, στον οποίο προδήλως υπάγεται η περίπτωση του κατηγορουμένου και βάσει αυτού έπρεπε να γίνει δεκτή η αίτησή του για επανάληψη της διαδικασίας. Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι η ερμηνεία του 525 εδ. 5 του ΚΠΔ που έδωσε το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών απορρίπτοντας την επανάληψη της δίκης παραβιάζει κατά τον αναιρεσείοντα την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ειδικότερα παραβιάζει το άρθρο 46 και συνεπώς εκ νέου το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ. Πράγματι το άρθρο 46 υποχρεώνει τα κράτη να προνοούν για την ορθή εκτέλεση των αποφάσεων, η οποία περιλαμβάνει και την αποκατάσταση της βλάβης που υπέστη ο αιτών. Το άρθρο 525 ΚΠΔ ορθά προβλέπει την επανάληψη της διαδικασίας σε περίπτωση παραβίασης του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ. Οποιαδήποτε, όμως, ερμηνεία που το καθιστά ανενεργό έχει ως συνέπεια την μη αποτελεσματική εκτέλεση απόφασης του ΕΔΔΑ, και συνεπώς παραβιάζει εκ νέου την Σύμβαση. Στην προκειμένη περίπτωση το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών με το προσβαλλόμενο βούλευμα κρίνοντας την από 27/12/2011 αίτηση του ήδη αναιρεσείοντος για επανάληψη της διαδικασίας που περατώθηκε αμετάκλητα με την 1529/08 απόφαση του Αρείου Πάγου (βλ. συνημμ. ως άνω απόφαση) δέχθηκε τα ακόλουθα: Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 525 παρ. 1 του ΚΠΔ η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για πλημμέλημα ή κακούργημα μόνο στις περιπτώσεις που αναφέρονται περιοριστικά στο άρθρο αυτό. Μεταξύ αυτών είναι και η περίπτωση σύμφωνα με την οποία "αν με απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου διαπιστώνεται παραβίαση δικαιώματος που αφορά το δίκαιο χαρακτήρα της διαδικασίας που τηρήθηκε ή την ουσιαστική διάταξη που εφαρμόσθηκε". Η τελευταία αυτή περίπτωση, ως πέμπτη της παρ. 1 του πιο πάνω άρθρου 525 του ΚΠΔ, θεσπίσθηκε με το άρθρο ενδέκατο του Ν. 2865/
2. Όμως η επανάληψη της διαδικασίας σε αυτή την περίπτωση, τελεί υπό την αυτονόητη προϋπόθεση, ότι η διαπιστωθείσα από το ΕΔΔΑ παραβίαση του δικαιώματος του αιτούντος επηρέασε, και μάλιστα αρνητικά, την κρίση του ποινικού δικαστηρίου, η δε επανόρθωση της βλάβης αυτού (του αιτούντος) μπορεί να επιτευχθεί με την επανάληψη της διαδικασίας (βλ. Μιχ. Μαργαρίτη, Ερμηνεία Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, έκδ. 2008, υπό άρθρο 525, σελ. 1116, ΑΠ 415/2009 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 2214/2005 ΠοινΧρ ΝΣΤ.608, ΑΠ 642/2004 ΠοινΧρ ΝΕ.225, ΑΠ 717/2004 ΠοινΧρ ΝΕ.251, βλ. όμως και Θεοχ. Δαλακούρα, Επανάληψη της διαδικασίας, έκδ. 2007, σελ. 290 επ.). Έτσι δεν είναι διαγεγραμμένη σε κάθε περίπτωση η εξαφάνιση της ποινικής καταδίκης προσώπου, το οποίο προσέφυγε στο ΕΔΔΑ και, μετά την έκδοση της ευνοϊκής απόφασης του τελευταίου, ζητά την επανάληψη της ποινικής διαδικασίας (βλ. Αθ. Κονταξή, Κώδικας Ποινικής Δικονομίας, Τ. Β', έκδ. 2006, σελ. 3367). Εξάλλου, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 6 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), η οποία υπογράφηκε στη Ρώμη την 4.11.1950 και κυρώθηκε για πρώτη φορά από την Ελλάδα με το Ν 2329/1953 και ύστερα εκ νέου με το ΝΔ 53/1974 κατά το μέρος που ενδιαφέρει στην προκειμένη περίπτωση έχει ως εξής: "Παν πρόσωπο έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσή του δικασθεί δικαίως, δημοσία και εντός λογικής προθεσμίας, υπό ανεξαρτήτου και αμερόληπτου δικαστηρίου, νομίμως λειτουργούντος, το οποίο θα αποφασίσει ... επί του βασίμου πάσης εναντίον του κατηγορίας ποινικής φύσεως". Τέλος, με το άρθρο 46 παρ. 1 της ΕΣΔΑ θεσπίζεται υποχρέωση των συμβαλλομένων κρατών "να συμμορφώνονται προς τις οριστικές αποφάσεις του Δικαστηρίου επί των διαφορών στις οποίες είναι διάδικοι". Η Ελληνική Πολιτεία κατ' επιταγή του ως άνω άρθρου 46 παρ. 1 της ΕΣΔΑ, η οποία, όπως προαναφέρθηκε, κυρώθηκε τελικώς με το ΝΔ 53/1974 και αποτελεί κατά το άρθρο 28 του Συντάγματος αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού Ελληνικού δικαίου και υπερισχύει από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη εσωτερικού Νόμου (Ολ. ΑΠ 66/1991 Ποιν. Χρ ΜΑ.833, ΟλΑΠ 15/2001 ΠοινΧρ ΝΑ.798), θέσπισε την ως άνω περίπτωση 5 της παρ. 1 του άρθρου 525 ΚΠΔ. Στην, κατά την τελευταία αυτή περίπτωση, έννοια του δικαιώματος, η διαπίστωση της παραβιάσεως του οποίου συνιστά λόγο επαναλήψεως της διαδικασίας, υπάγονται ασφαλώς όλα τα δικαιώματα του μέρους Ι της Συμβάσεως (αρθρ. 2-18 της ΕΣΔΑ, βλ. ΑΠ 1940/2010 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 988/2010 ΠοινΔνη 2011.584). Πάντως η παραβίαση κάποιου από τα απαριθμούμενα στο άρθρο 6 επιμέρους δικαιώματα δεν αίρει αυτομάτως και σε όλες τις περιπτώσεις το δίκαιο χαρακτήρα της διαδικασίας (βλ. Ηλ. Αναγνωστόπουλο, Η παραβίαση του δικαιώματος δίκαιης δίκης ΠοινΧρ 2004.5). Εξάλλου, κατά το άρθρο 17 υπό στοιχ. Β του Ν 1756/1988 "Κώδικας Οργανισμού Δικαστηρίων, Κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών", όπως οι παρ. 1, 3, 4 αυτού, ίσχυαν στις 28-6-2007 (ημερομηνία έναρξης της εκδίκασης της ερευνώμενης υπόθεσης ενώπιον του Ζ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών) μετά την αντικατάστασή τους με το άρθρο 4 παρ. 2 του Ν. 2172/1993, και η παρ. 7 μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο 2 παρ. 2 του Ν. 3327/2005 (ΦΕΚ Α 70/11-3-2005) και την προσθήκη δύο εδαφίων στην παρ. 1 με το άρθρο 2 του ν. 3346/2005, (ΦΕΚ Α 140/17-6-2005), ορίζεται "
3. Σε όσα πρωτοδικεία και εφετεία προβλέπεται οργανικός αριθμός δεκαπέντε τουλάχιστον δικαστών και στις αντίστοιχες εισαγγελίες, οι συνθέσεις των ποινικών δικαστηρίων καταρτίζονται με κλήρωση ... Στα πρωτοδικεία και εφετεία Αθηνών Πειραιώς και Θεσσαλονίκης... ορίζονται για μία διετία από την Ολομέλεια των δικαστηρίων αυτών δικαστές, που θα προεδρεύσουν αποκλειστικά στα ποινικά δικαστήρια ...
4. Ο δικαστής ή ο πρόεδρος του συμβουλίου που διευθύνει το δικαστήριο και ο εισαγγελέας που διευθύνει την εισαγγελία καταρτίζουν πίνακες, οι οποίοι περιλαμβάνουν κατ' αρχαιότητα και με αριθμητική σειρά τα ονόματα. Στο πρωτοδικείο α) όλων των προέδρων πρωτοδικών ... β) των αρχαιοτέρων πρωτοδικών ... γ) όλων των υπολοίπων πρωτοδικών, από τους οποίους κληρώνονται τα μέλη των μικτών ορκωτών δικαστηρίων, των τριμελών πλημμελειοδικείων και οι δικαστές των μονομελών πλημμελειοδικείων ...
5. Με βάση τους πάνω πίνακες ενεργείται η κλήρωση έως ότου συγκροτηθούν όλα τα δικαστήρια του μηνός ...
6. Με την ίδια διαδικασία ορίζονται οι αναπληρωματικοί δικαστές και εισαγγελείς και οι συμπάρεδροι δικαστές και δεύτεροι εισαγγελείς ...
7. α) Αντικατάσταση δικαστή που έχει κληρωθεί ως μέλος της σύνθεσης δικαστηρίου, καθώς και του εισαγγελέα δεν επιτρέπεται παρά μόνον από τον αναπληρωματικό δικαστή, που ορίζεται κατά τη διαδικασία των παραγράφων 4 και 5, για λόγους ασθενείας ή ανυπέρβλητης υπηρεσιακής ή προσωπικής ανάγκης του κληρωθέντος μέλους της σύνθεσης του δικαστηρίου. Ο λόγος της αναπλήρωσης αναγράφεται στα πρακτικά του δικαστηρίου, β) Όπου δεν διενεργείται κλήρωση, ο δικαστής ή ο εισαγγελέας που διευθύνει το δικαστήριο ή την εισαγγελία αν εμφανισθεί ανυπέρβλητη δυσχέρεια για την κατάρτιση της σύνθεσης του δικαστηρίου, με αιτιολογημένη πράξη του αντικαθιστά ή ορίζει τους δικαστές ή τον εισαγγελέα, αντιστοίχως ...
8. Η μη τήρηση των διατάξεων των παραγράφων 2 έως και 8 συνεπάγεται ακυρότητα, που καλύπτεται αν δεν προταθεί πριν αρχίσει η αποδεικτική διαδικασία της υπόθεσης ...". Από τις πιο πάνω διατάξεις προκύπτει ότι, προκειμένου για το Πρωτοδικείο Αθηνών, όπου προβλέπεται οργανικός αριθμός δέκα πέντε τουλάχιστον δικαστών, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο συγκροτείται νομίμως με κλήρωση με την προεδρία Προέδρου Πρωτοδικών ή Πρωτοδίκη και μέλη δύο Πρωτοδίκες. Στην περίπτωση δε κατά την οποία κάποιος από τους δικαστές που κληρώθηκε ως μέλος της συνθέσεως του Δικαστηρίου, κωλύεται για τους αναφερόμενους στη πιο πάνω διάταξη της παρ. 7α λόγους, συγκροτείται με τη συμμετοχή αναπληρωματικών, κατά τα οριζόμενα στην πιο πάνω διάταξη του άρθρου 17 παρ. 7 περ. α. Η μη τήρηση όμως των διατάξεων αυτών, όπως ρητώς ορίζεται στην παρ. 10 του αυτού άρθρου, συνεπάγεται ακυρότητα, που καλύπτεται, αν δεν προταθεί, πριν αρχίσει η αποδεικτική διαδικασία της υπόθεσης. Στην υπό κρίση αίτηση επαναλήψεως της διαδικασίας, ο αιτών κατηγορούμενος εκθέτει, ότι με την 44847/2007 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, που δίκασε ως Εφετείο, καταδικάσθηκε σε φυλάκιση δύο