ΑΠ 1096/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια, Υπέρβαση εξουσίας, Εφέσεως απαράδεκτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1096 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Υπέρβαση εξουσίας, Εφέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Απορριπτική απόφαση εφέσεων ως εκπρόθεσμων, κληθέντων των 2 κατηγορουμένων εγκύρως με θυροκόλληση. Στις Εκθέσεις Εφέσεως επικαλούνται οι 2 αναιρεσείοντες ως ανωτέρα βία τη μη γνώση της κλήσεως και της ερήμην αποφάσεως και όχι ακυρότητα επιδόσεως της ερήμην τους πρωτόδικης αποφάσεως. Αβάσιμοι οι λόγοι αναιρέσεως, για έλλειψη ειδικής αιτιολογίας, για έλλειψη ακροάσεως, για παραβίαση του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ και για υπέρβαση εξουσίας, διότι ο προβληθείς με τις 2 εκθέσεις εφέσεως λόγος ανωτέρας βίας, ότι δεν έλαβαν γνώση της αποφάσεως, δε συνιστά ανωτέρα βία. άλλωστε ερευνήθηκε και αιτιολογημένα απορρίφθηκε από το Εφετείο τα δε έγγραφα που συνεκτιμήθηκαν ρητά σημειώνεται στο αιτιολογικό ότι αναγνώσθηκαν. Ερευνώνται μόνο οι λόγοι ακυρότητας της επιδόσεως που προβλήθηκαν με την έκθεση εφέσεως, όχι και εκείνοι που προβάλλονται το πρώτον στο ακροατήριο του εφετείου. Αριθμός 1096/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο-Εισηγητή, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο και Ανδρέα Ξένο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Μαρτίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανάσιο Κατσιρώδη(γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων:1)Χ1 και 2)Χ2, κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ελπινίκη Τσάτσαρη, περί αναιρέσεως της 1917/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 6 Απριλίου 2009 δύο χωριστές αιτήσεις τους αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 678/

1. Αφού άκουσε Την πληρεξούσια δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά, καθώς και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Συνεκδικάζονται ως συναφείς, στρεφόμενες κατά της αυτής αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών (υπ'αριθ. 1917/2009), οι υπό κρίση, με αριθ. εκθ. 145/2009 και 146/2009, δύο αιτήσεις αναιρέσεως των Χ1 και Χ
2. Κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ.1 και 2 του ΚΠοινΔ, όπως η πρώτη παράγραφος αντικαταστάθηκε με το άρθρο 38 του ν.3160/2003, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων και λόγω της εκπρόθεσμης ασκήσεώς του. Κατά της αποφάσεως που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη είναι επιτρεπτή η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως για όλους τους λόγους που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο 510 του ίδιου Κώδικα, μεταξύ των οποίων και η ελλιπής αιτιολογία της, με την προϋπόθεση ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο. Εξάλλου, η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς του, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, από την έλλειψη της οποίας ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ.1 Δ' του ίδιου Κώδικα λόγος αναιρέσεως, πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο επιδόσεως στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση αποφάσεως, αν απαγγέλθηκε απόντος τούτου και εκείνον της ασκήσεως αυτής, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων της εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επιδόσεως, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση συγκεκριμένος λόγος ακυρότητας της επιδόσεως ή ανώτερης βίας, λόγω της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία (του άρθρου 473 παρ.1 του ΚΠοινΔ), οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά (Ολ. ΑΠ 6 και 7/1994 και 4/1995). Περαιτέρω, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 474 παρ. 2 του ιδίου Κώδικα, εκείνος που ασκεί εκπρόθεσμα το ένδικο μέσο οφείλει να διαλάβει υποχρεωτικά στη σχετική έκθεση εφέσεως και το λόγο ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος, ως εκ του οποίου ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση της και, ακόμη, να επικαλεσθεί τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία αυτά προκύπτουν. Στην έννοια, όμως, της ανωτέρας βίας δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός μη γνώσεως από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλουμένης αποφάσεως, διότι στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επιδόσεως και εντεύθεν μη ενάρξεως καν της προθεσμίας ασκήσεως της εφέσεως και δεν επικαλείται λόγο ανωτέρας βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης ασκήσεως της εφέσεώς του. Αν δεν διαλαμβάνονται τα ανωτέρω, και δη κατά τρόπο ορισμένο, στην έκθεση ασκήσεως του ενδίκου μέσου της εφέσεως, το ένδικο αυτό μέσο απορρίπτεται ως εκπρόθεσμο και συνεπώς απαράδεκτο. Αναπλήρωση των ανωτέρω με λόγους και περιστατικά που προβάλλονται μεταγενέστερα και ειδικότερα, επί εφέσεως, κατά τη συζήτησή της στο ακροατήριο, είναι απαράδεκτη. Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 1917/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, όπως απ' αυτήν προκύπτει, απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς τους, οι με αριθμό εκθέσεως 278,279/21-1-2009 εφέσεις των δύο αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων, κατά της 49723/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία είχαν καταδικασθεί αυτοί, ερήμην, σε ποινή φυλακίσεως 8 μηνών, για συκοφαντική δυσφήμηση από κοινού. Από τις εκθέσεις εφέσεως αυτές, οι οποίες παραδεκτώς επισκοπούνται από τον 'Αρειο Πάγο, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, προκύπτει ότι οι εκκαλούντες κατηγορούμενοι, φερόμενοι στην έφεση ως κάτοικοι επί της οδού ..., στην οποία (διεύθυνση) και τους επιδόθηκε η ερήμην τους εκδοθείσα καταδικαστική απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, με θυροκόλληση, προκειμένου να δικαιολογήσουν την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεώς τους, προέβαλαν με αυτές, ότι δεν έλαβαν παντάπασι γνώση της κλήσεως και της αποφάσεως λόγω ανωτέρας βίας, συνισταμένης, κατά μεν την πρώτη εκκαλούσα- αναιρεσείουσα "στο γεγονός της μη γνώσης", κατά δε το δεύτερο εκκαλούντα-αναιρεσείοντα " στο γεγονός της μη γνώσης, έχω προβλήματα υγείας και σχεδόν δεν έχω επαφή με το περιβάλλον". Περαιτέρω, με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά τα εξής: "Από τα έγγραφα της δικογραφίας προκύπτει ότι έγινε επίδοση της κλήσεως για το ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου στη δηλωθείσα διεύθυνση του κατηγορουμένου ... και δη παρέλαβε τις κλήσεις ο σύνοικος πατέρας του κατηγορουμένου ... (βλέπε από 7-6-2005 εκθέσεις επίδοσης). Επίσης έγινε νομότυπη επίδοση της ερήμην των κατηγορουμένων εκδοθείσης απόφασης στην ως άνω διεύθυνση στις 8-9-2005, όπως προκύπτει από τη σχετική έκθεση επίδοσης του αρμοδίου δικ. επιμέλ. .... Δια θυροκολλήσεως άσκησαν δε εφέσεις στις 21-1-2009, ήτοι μετά την κρίσιμη παρέλευση της νόμιμης προθεσμίας ασκήσεως και μάλιστα δήλωσαν ως διεύθυνση την οδό ..., στην οποία έγιναν τόσο η επίδοση της κλήσεως όσο και της απόφασης. Επομένως δεν προκύπτει περίπτωση ανωτέρας βίας γιαυτό και πρέπει να απορριφθούν οι εφέσεις ως απαράδεκτες, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεως". Η αιτιολογία αυτή της απορριπτικής των εφέσεων, κατά της ως άνω εκκαλουμένης 49723/2005 ερήμην καταδικαστικής αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ως εκπρόθεσμης και ως εκ τούτου απαράδεκτης, προσβαλλόμενης αποφάσεως, είναι η απαιτούμενη κατά το Σύνταγμα και τον ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού σ' αυτήν εκτίθεται όλα τα στοιχεία που αναφέρθηκαν ως αναγκαία για την πληρότητά της, εκτείνεται δηλαδή στην εγκυρότητα της επιδόσεως της εκκαλουμένης αποφάσεως και στους δύο κατηγορουμένους με νόμιμη θυροκόλληση και διαλαμβάνει το χρόνο των επιδόσεων, την 8-9-2005, το όργανο που ενήργησε την επίδοση, τα αποδεικτικά από τα οποία αυτή προκύπτει και τη χρονολογία ασκήσεως των εφέσεων, την 21-1-2009, δηλαδή μετά την παρέλευση της νόμιμης προθεσμίας ασκήσεώς της. Το Δικαστήριο δεν υπεχρεούτο να διαλάβει αιτιολογία για την επικαλούμενη, ως λόγο ανώτερης βίας μη γνώση της αποφάσεως, που εμπόδισε την εμπρόθεσμη άσκηση της εφέσεως, αφού δεν είχαν προβάλει με την ανωτέρω έφεσή τους οι εκκαλούντες ακυρότητα της επιδόσεως, ούτε και λόγους ανωτέρας βίας για τους οποίους απώλεσαν την προθεσμία ασκήσεως της εφέσεως, στους οποίους λόγους ανωτέρας βίας, δεν εμπίπτει, όπως προαναφέρθηκε, και ο μόνος προβληθείς ισχυρισμός περί ανωτέρας βίας λόγω μη γνώσεως από αυτούς της εκκαλουμένης αποφάσεως. Ο ισχυρισμός του δευτέρου από αυτούς, " είχα προβλήματα υγείας και σχεδόν δεν έχω επαφή με το περιβάλλον",για να δικαιολογήσει την ανωτέρα βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα, είναι παντελώς αόριστος, καθόσον δεν αναφέρει στην έκθεση εφέσεως ποίο συγκεκριμένο πρόβλημα υγείας συνέτρεχε, από πότε το πρόβλημα αυτό άρχισε και αν διατηρήθηκε καθόλο το χρονικό διάστημα από της επιδόσεως της εκκαλουμένης πρωτοδίκου αποφάσεως μέχρι και της κατά την 21-1-2009 ασκήσεως της εφέσεως, ούτε επικαλέσθηκε τα σχετικά αποδεικτικά μέσα που απεδείκνυαν τον ισχυρισμό αυτό. Η αναφορά δε στο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως μόνο των εγγράφων της δικογραφίας, για να καταλήξει το Δικαστήριο στο προαναφερθέν συμπέρασμά του ότι εγκύρως επιδόθηκε η ερήμην απόφαση στους κατηγορούμενους - εκκαλούντες, με θυροκόλληση και η μη αναφορά του Δικαστηρίου, στα λοιπά προσκομισθέντα και αναγνωσθέντα στο ακροατήριο έγγραφα, αλλά και στον εξετασθέντα στο ακροατήριό του μάρτυρα, ουδεμία πλημμέλεια στην αιτιολογία επάγεται, ούτε ακυρότητα της διαδικασίας επιφέρει, ούτε παραβιάσθηκε το άρθρο 6 παρ.1 της ΕΣΔΑ, για δίκαιη δίκη, καθόσον εκ περισσού αναγνώσθηκαν τα άνω έγγραφα που προσκόμισαν οι εκκαλούντες και εκ περισσού εξετάσθηκε μάρτυρας, αφού δεν υποβλήθηκε, κατά τα προαναφερθέντα, ορισμένος νόμιμος λόγος ανωτέρας βίας. Επομένως, ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ'ΚΠοινΔ σχετικός και μοναδικός λόγος των κρινόμενων αιτήσεων, με τον οποίο προβάλλονται τα αντίθετα, ήτοι ελλιπής και μη εμπεριστατωμένη αιτιολογία της απορριπτικής των εφέσεων των αναιρεσειόντων ως εκπρόθεσμων προσβαλλόμενης αποφάσεως, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Μετά από αυτά, ελλείψει άλλου λόγου αναιρέσεως προς έρευνα, πρέπει να απορριφθούν οι κρινόμενες αιτήσεις αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του ΚΠοινΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει τις με αριθ. εκθ. 145/6-4-2009 και 146/6-4-2009 αιτήσεις της Χ1 και του Χ2, περί αναιρέσεως της 1917/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών. Και . Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα, εκ διακοσίων είκοσι