ΑΠ 1116/2008 — Αιτιολογίας επάρκεια, Απάτη, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1116 / 2008 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Απάτη, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία. Περίληψη: Απάτη (386 παρ. 1 Π.Κ). Αναίρεση καταδικαστικής αποφάσεως με την επίκληση της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Επάρκεια αιτιολογίας. Απορρίπτει αναίρεση. Αριθμός 1116/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σαραντινού), ο οποίος ορίσθηκε με την υπ' αριθμό 57/01.04.2008 Πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή και Νικόλαο Ζαΐρη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Απριλίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Φώτιο - Σπυρίδωνα Μαζαράκη, περί αναιρέσεως της 2830/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντες τους: 1) ...... και 2) ........, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ανδρέα Ρούσσο. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 22 Μαΐου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1091/2007. Αφού άκουσε Τους πληρεξουσίους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το άρθρο 386 παρ. 1 ΠΚ, όποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος βλάπτει ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και αν η ζημία που προξενήθηκε είναι ιδιαίτερα μεγάλη με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της απάτης απαιτούνται: α) σκοπός του δράστη να περιποιήσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος, χωρίς να είναι αναγκαία και η πραγμάτωση του οφέλους αυτού, β) η εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων αληθινών ή η αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων, από την οποία, ως παραγωγό αιτία, παραπλανήθηκε κάποιος και προέβη στην επιζήμια για τον ίδιο ή άλλον συμπεριφορά και γ) βλάβη ξένης, κατά το αστικό δίκαιο, περιουσίας, η οποία να τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με τις παραπλανητικές ενέργειες ή παραλείψεις του δράστη και η οποία υπάρχει και σε περίπτωση μειώσεως ή χειροτερεύσεως της περιουσίας του παθόντος, έστω και αν αυτός έχει ενεργό αξίωση προς αποκατάστασή της. Ως γεγονότα νοούνται τα πραγματικά περιστατικά που ανάγονται στο παρελθόν ή το παρόν και όχι εκείνα που πρόκειται να συμβούν στο μέλλον, όπως είναι οι απλές υποσχέσεις ή συμβατικές υποχρεώσεις. Όταν όμως οι τελευταίες συνοδεύονται ταυτόχρονα με ψευδείς διαβεβαιώσεις και παραστάσεις άλλων ψευδών γεγονότων που αναφέρονται στο παρόν ή το παρελθόν, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να δημιουργούν την εντύπωση της μελλοντικής εκπλήρωσης με βάση την εμφανιζόμενη ήδη στο παρόν ψευδή κατάσταση πραγμάτων από το δράστη που έχει ειλημμένη την πρόθεση να μην εκπληρώσει την υποχρέωσή του, τότε θεμελιώνεται το έγκλημα της απάτης. Εξ' άλλου, η, κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον κατ' άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναίρεσης, υπάρχει, όταν, προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, εκτίθενται σε αυτή με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία αποδείχθηκαν τα περιστατικά αυτά και οι νομικοί συλλογισμοί, με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή των δεκτών γενόμενων πραγματικών περιστατικών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ως προς τις αποδείξεις δε, αρκεί αυτές να αναφέρονται στην απόφαση κατ' είδος, χωρίς να είναι απαραίτητο να διευκρινίζεται από ποιο ή ποια αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη της αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας. Τέλος, περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης, που ιδρύει λόγο αναίρεσης, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' Κ.Π.Δ., υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας αποδίδει σε τέτοια διάταξη έννοια διαφορετική από εκείνη που έχει πράγματι αυτή ή δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε στη διάταξη που εφαρμόστηκε καθώς, και όταν η διάταξη αυτή παραβιάστηκε εκ πλαγίου, για το λόγο ότι στο πόρισμα της απόφασης (αναγόμενο στα στοιχεία και την ταυτότητα του οικείου εγκλήματος), που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο για την ορθή ή μη εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. Στην προκείμενη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε κατ' έφεση, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της, δέχθηκε ότι, από τα αποδεικτικά μέσα, που γενικώς κατ' είδος αναφέρει και συγκεκριμένα από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης, που εξετάσθηκαν ενόρκως στο Δικαστήριο τούτο και τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, που αναγνώσθηκαν, καθώς και τα έγγραφα, που αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά, την απολογία του κατηγορουμένου και την όλη αποδεικτική διαδικασία, αποδείχθηκαν, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη, περί τα πράγματα κρίση του, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά κατά πιστή μεταφορά: "Ειδικότερα αποδείχθηκε ότι στις 30-1-2002 και στις 5-11-2003 με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος παρέστησε απολύτως εν γνώσει του, ψευδώς στους εγκαλούντες, οι οποίοι αγόρασαν από αυτόν, ως κατασκευαστή - εργολάβο πολυκατοικιών διαμερίσματα, (βλ. τα αναγνωστέα συμβόλαια πωλήσεως που έχουν μεταγραφεί νόμιμα), ότι η υπό στοιχεία ... αποθήκη του υπογείου ορόφου της επί της οδού ..... πολυκατοικίας και η υπό στοιχεία .... αποθήκη του υπογείου ορόφου της επί της οδού ...... πολυκατοικίας, είχαν δήθεν κατασκευαστεί σύμφωνα με τις αντίστοιχες οικοδομικές άδειες ανέγερσης που είχαν εκδοθεί από την αρμόδια πολεοδομική υπηρεσία, ότι ήταν νόμιμες και ότι οι αποθήκες αυτές αποτελούσαν χωριστές οριζόντιες ιδιοκτησίες, στις οποίες αντιστοιχούσε και το σχετικό ποσοστό επί του εδάφους. Για να τους πείσει δε τους επέδειξε και τα σχετικά σχέδια-κατόψεις των υπογείων για τα οποία τους διαβεβαίωσε ότι αποτελούσαν τα υποβληθέντα και εγκεκριμένα από την πολεοδομία σχέδια, ενώ ανέφερε την ύπαρξη των αποθηκών και στη σχετική προσφορά που τους είχε κάνει προκειμένου να αγοράσουν τα διαμερίσματα (βλ. σχετική έγγραφη προσφορά). Κατόπιν τούτων οι πολιτικώς ενάγοντες πείστηκαν και αγόρασαν κατά ποσοστό 90% ο πρώτος και 10% η δεύτερη, την μεν αποθήκη επί της οδού .... με το υπ' αριθμ. ..... συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Αθηνών Ε. Μορφωπού, την δε αποθήκη επί της οδού .... με το υπ' αριθμ. ..... συμβόλαιο της ιδίας συμβολαιογράφου έναντι τιμήματος 7336,76 ευρώ. Στα συμβόλαια αυτά μάλιστα προσαρτήθηκαν και τα πιο πάνω σχεδιαγράμματα, (από τα οποία φαινόταν οι αποθήκες ως αυτοτελείς ιδιοκτησίες), τα οποία όμως δεν ήταν αυτά που είχαν υποβληθεί στην πολεοδομία και στα οποία δεν υπήρχαν καθόλου οι δύο αποθήκες, (βλ. εγκεκριμένες κατόψεις της νόμιμης οικοδομικής άδειας). Κατά το στάδιο αποπερατώσεως της οικοδομής, όταν είχαν πωληθεί και άλλα διαμερίσματα και οι συνιδιοκτήτες άρχισαν να κάνουν χρήση των υπογείων χώρων ως τοιούτων σταθμεύσεως, προέκυψε ότι οι δύο αποθήκες αυτές ήταν αυθαίρετες και δεν περιλαμβανόταν στα εγκεκριμένα από την πολεοδομία σχέδια. Για το λόγο αυτό έγινε από τους συνιδιοκτήτες καταγγελία στην πολεοδομία κατά των πολιτικώς εναγόντων. Οι τελευταίοι έκαναν όλες τις νόμιμες ενέργειες και προσφυγές προκειμένου να νομιμοποιηθούν οι αποθήκες, αλλά τελικώς αυτές κρίθηκαν κατεδαφιστέες και υποχρεώθηκαν να τις κατεδαφίσουν. Έτσι, οι πολιτικώς ενάγοντες ζημιώθηκαν κατά τα πιο πάνω ποσά που κατέβαλαν στον κατηγορούμενο, · ο οποίος και ωφελήθηκε τούτων παρανόμως, δεδομένου ότι οι αποθήκες αυτές δεν είχαν συμπεριληφθεί στις αντίστοιχες οικοδομικές άδεις και είχαν παρανόμως διαμορφωθεί από τον κατηγορούμενο. Ο ισχυρισμός του τελευταίου ότι τα σχέδια συνέταξαν οι πολιτικοί μηχανικοί και αυτός δεν γνώριζε ότι οι αποθήκες ήταν αυθαίρετες, δεν κρίνεται βάσιμος και ικανός να άρει τις συνέπειες των πράξεων του, αφού αυτός ήταν από πολλών ετών εργολάβος-κατασκευαστής, ασχολούμενος ο ίδιος με το επάγγελμα αυτό, ο ίδιος συμβάλλεται με τους αγοραστές, υποβάλλει προσφορές και σχέδια σ' αυτούς, έχει χτίσει πολλές πολυκατοικίες και γνωρίζει άριστα τη διαδικασία καθώς και αν τα μεταβιβαζόμενα απ' αυτόν ακίνητα είναι νόμιμα ή αυθαίρετα. Είναι δε υποχρέωσή του να ενημερώνει τους αγοραστές, ώστε όταν αγοράζουν να γνωρίζουν και τις συνέπειες που θα έχει στην ιδιοκτησία τους στο μέλλον. Επομένως πρέπει να κηρυχθεί ένοχος". Στη συνέχεια το Δικαστήριο τον κήρυξε ένοχο, για την πράξη της απάτης, κατ' εξακολούθηση και τον κατεδίκασε σε ποινή φυλάκισης πέντε