ΑΠ 112/2013 — Αγωγή αναγνωριστική

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 112 / 2013 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Θέμα Αγωγή αναγνωριστική. Περίληψη: Αναγνωριστική αγωγή κυριότητας και διόρθωση της σχετικής εγγραφής στο κτηματολόγιο. Λόγοι αναίρεσης: Από 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. και από 10 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. Απορρίπτονται ως αβάσιμοι. Αριθμός 112/2013 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Γ' Πολιτικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα), Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 5 Δεκεμβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ: Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο του Μιχαήλ Αλεξανδρίδη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. χωρίς να καταθέσει προτάσεις. Του αναιρεσιβλήτου: Π. Π. του Π., κατοίκου …, ως νομίμου κληρονόμου του Π. Π., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λεωνίδα Καλτσά. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22/10/2007 αγωγή του αρχικού διαδίκου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4908/2008 του ιδίου Δικαστηρίου και 626/2010 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 15/12/2010 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 26/11/2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Επειδή όπως προκύπτει από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 369, 1033, 1192, 1194 και 1198 του Α.Κ., αποκτά κάποιος κυριότητα ακινήτου με παράγωγο τρόπο, ύστερα από συμφωνία με τον κύριο του ακινήτου ότι μετατίθεται σε αυτόν η κυριότητα για κάποια νόμιμη αιτία, εφόσον η σχετική συμφωνία γίνει με συμβολαιογραφικό έγγραφο και υποβληθεί σε μεταγραφή, ενώ όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 974, 1041 και 1045 του Α.Κ., με τον πρωτότυπο τρόπο της τακτικής ή έκτακτης χρησικτησίας αποκτά την κυριότητα ακινήτου εκείνος που έχει στη νομή του το ακίνητο με καλή πίστη και με νόμιμο τίτλο για μια δεκαετία, (τακτική χρησικτησία) ή ανεξάρτητα από καλή πίστη και νόμιμο τίτλο, για μια εικοσαετία (έκτακτη χρησικτησία). Περαιτέρω, κατά την έννοια του αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία που έχει ως συνέπεια την αναίρεση για έλλειψη νομίμου βάσεως, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση, όχι όμως και όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, εφόσον τούτο εκτίθεται σαφώς. Ως "ζητήματα", των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση της, νοούνται μόνον οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, δηλαδή εκείνοι που τείνουν στη θεμελίωση ή την κατάλυση δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως• και τα απλά πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα, που δεν συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο δέχτηκε τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Το ένδικο ακίνητο, γεωτεμάχιο, που βρίσκεται στη θέση … της πρώην Κοινότητος … και ήδη Δήμου …της νήσου …, εκτάσεως 779 τ.μ. σύμφωνα με το απόσπασμα του κτηματολογικού διαγράμματος όπως αυτό εμφανίζεται στο από έτος 1961 σχεδιάγραμμα του Πολιτικού μηχανικού Γ. Σ., συνορεύει αρκτικώς με ιδιοκτησία Κ. Κ. επί πλευράς 32 μ., μεσημβρινώς με οδόν και πέραν αυτής με το υπ' αριθμό ..τεμάχιο του ιδίου ως άνω διαγράμματος ιδιοκτησίας Π. Γ., ανατολικώς με το υπ' αριθ. … τεμάχιο του ιδίου τοπογραφικού επί πλευράς 24 μ. και δυτικώς με κοινοτική οδό. Αυτό φέρει ΚΑΕΚ … και με βάση το κτηματολογικό διάγραμμα συνορεύει γύρωθεν με τα φέροντα τους εξής ΚΑΕΚ: ............. Το εν λόγω ένδικο ακίνητο αποτελεί τμήμα μεγαλύτερης εκτάσεως 18 στρεμμάτων, το οποίο ανήκε στον άμεσο δικαιοπάροχο του ενάγοντος Π. Γ., ο οποίος κατέστη κύριος αυτού δυνάμει έκτακτης χρησικτησίας, καθόσον ενέμετο αυτό με καλή πίστη και διάνοια κυρίου, για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της τριακονταετίας και πλέον συγκεκριμένα από το έτος 1900, καλλιεργώντας σ' αυτό λαχανικά, ενώ πριν το ακίνητο αυτό περιέλθει στην νομή αυτού, ανήκε κατά κυριότητα στην οικογένεια του, από το έτος 1850 περίπου, κατά τα κατωτέρω, η οποία το καλλιεργούσε προς κάλυψη των βιοτικών της αναγκών. Ακολούθως, ο πιο πάνω κύριος του ακινήτου, Π. Γ. το έτος 1962 μεταβίβασε λόγω πωλήσεως στον ενάγοντα το επίδικο ακίνητο, δυνάμει του υπ' αριθ…/2-4-1962 συμβολαίου του συμβολαιογράφου Πειραιώς Γεωργίου Μυρσίνη, το οποίο μετέγραφε νομίμως στα οικεία βιβλία μεταγραφών … στον τόμο 88 και με αριθμό ... Στη συνέχεια ο ενάγων κύριος του ακινήτου αυτού το έτος 1976 έκτισε ισόγεια οικοδομή εμβαδού 94 τ.μ. κατόπιν της υπ' αριθμ…./1976 αδείας του αρμόδιου πολεοδομικού γραφείου της Νομαρχίας Αττικής. Επομένως ο εφεσίβλητος ενάγων είχε καταστεί κύριος του επιδίκου ακινήτου ήδη από το έτος 1962 παραγώγως, εφόσον απέκτησε αυτό από τον κύριο τούτου, δικαιοπάροχο του, Π. Γ., με νομίμως μεταγραφέν, στα οικεία βιβλία μεταγραφών, συμβολαιογραφικό έγγραφον. Από την αξιολόγηση του συνόλου του αποδεικτικού υλικού, αποδείχτηκε ότι το ένδικο ακίνητο, ουδέποτε υπήρξε δημόσιο κτήμα, όπως αβασίμως ισχυρίστηκε το εναγόμενο-εκκαλόν Ελληνικό Δημόσιο, καθόσον το επίδικο ακίνητο, ως τμήμα ευρύτερης έκτασης (αγροκτήματος) στην περιοχή …, ανήκε στην οικογένεια του άμεσου δικαιοπάροχου του εφεσιβλήτου-ενάγοντος, Π. Γ., και συγκεκριμένα στον γενάρχη της οικογένειας και παππού του τελευταίου, Δ. Γ., ο οποίος από το έτος 1850 περίπου ξεκίνησε να αποκτά ιδιοκτησιακά δικαιώματα στην εν λόγω περιοχή … (Βλ. υπ' αριθ. 45 αντίγραφο μερίδας Δ. Γ. στο Υποθηκοφυλακείο …), το οποίο ακολούθως περιήλθε στον Χρήστο Γ. και στη συνέχεια στον Κ. Γ. (πατέρα) του Π. Γ.. Όλοι δε οι ανωτέρω προκτήτορες καλλιεργούσαν το ευρύτερο αγρόκτημα, και το αποτελούν αυτού τμήμα επίδικο για τις βιοτικές ανάγκες τους, όπως προεκτέθηκε, σύμφωνα με την κατάθεση του μάρτυρος Γ. Λ.. Επομένως ήδη είχε συμπληρωθεί, πριν το 1915, και ο χρόνος της έκτακτης χρησικτησίας στο πρόσωπο των προκτητόρων του δικαιοπαρόχου του ενάγοντος Π. Γ., ανεξαρτήτως του ότι προϋπόθεση της τριακονταετούς νομής του χρησιδεσπόζοντος ή των δικαιοπαρόχων του μέχρι την 11-9-1915 για κτήση κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία εκτός των λοιπών προϋποθέσεων, αποτελεί και το γεγονός ότι το ακίνητο δεν είναι δημόσιο κτήμα, όπως εν προκειμένω (ΑΠ 1256/1997 ΕλΔνη 39.596). Σε κάθε περίπτωση το επίδικο ακίνητο δεν περιλαμβάνεται στην ευρύτερη έκταση των 18.280 τ.μ. για την οποία το εναγόμενο και ήδη εκκαλόν Ελληνικό Δημόσιο υπέβαλε δήλωση ιδιοκτησίας στο Εθνικό Κτηματολόγιο, η οποία κατά τους ισχυρισμούς του είχε καταληφθεί από τον καταπατητή Σ. Μ. Β., σε βάρος του οποίου μάλιστα εξέδωκε τα έτη 1936, 1937, 1938 και 1939 πρωτόκολλα γνωμοδοτήσεως, τουτέστιν πρωτόκολλα καθορισμού αποζημίωσης για αυθαίρετη χρήση δημόσιου κτήματος, αλλά τούτο απέχει περίπου οκτώ