Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1120 / 2010 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Σωματική βλάβη από αμέλεια. Περίληψη: Σωματική βλάβη από αμέλεια παρά υποχρέου. Ο κατηγορούμενος, ως υπεύθυνος της εργολάβου εταιρίας, που είχε αναλάβει την εκτέλεση έργου, δεν φρόντισε για την απομάκρυνση των χωμάτων που είχαν προέλθει από την εκσκαφή και είχαν εναποτεθεί σε μη περιφραγμένο χώρο από τον οποίο διέρχονταν υπεράνω ηλεκτροφόρα καλώδια της ΔΕΗ, ούτε φρόντισε για την επιτήρηση του χώρου αυτού, με αποτέλεσμα ο παθών ανήλικος να ανέλθει επί των χωμάτων, να πιάσει τα καλώδια και να υποστεί ηλεκτροπληξία. Λόγος αιτήσεως: η έλλειψη εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Απορρίπτει αίτηση. Αριθμός 1120/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο-Εισηγητή, Παναγιώτη Ρουμπή, Γεώργιο Μπατζαλέξη και Χριστόφορο Κοσμίδη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 26 Ιανουαρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Ψάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Ελευθερία Γκέλη, περί αναιρέσεως της 4268/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 18 Σεπτεμβρίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1329/2009. Αφού άκουσε Την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά, καθώς και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 28 και 314 παρ. 1 εδ. α' του ΠΚ σαφώς προκύπτει ότι για τη θεμελίωοη του προβλεπόμενου από αυτές πλημμελήματος της σωματικής βλάβης από αμέλεια απαιτείται: α) να μην καταβλήθηκε από το δράστη η επιβαλλόμενη κατ' αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία κάθε μέτρια συνετός και ενσυνείδητος άνθρωπος οφείλει υπό τις ίδιες πραγματικές περιστάσεις να καταβάλει με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές και την κοινή, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, πείρα και λογική, β) να μπορούσε αυτός με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες και κυρίως εξ αιτίας της υπηρεσίας του ή του επαγγέλματος του να προβλέψει και να αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο από έλλειψη της προαναφερθείσας προσοχής, είτε δεν προέβλεψε, είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν και γ) να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της ενέργειας ή παραλείψεως του δράστη και του αποτελέσματος που επήλθε. Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη, κατά τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚποινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του Δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί όλα στο σύνολο τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα, κλπ.), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα δεν υποδήλωνε" ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Ε' ΚποινΔ λόγο αναιρέσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν ο Δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υπάρχει όταν το Δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφαρμόσθηκε. Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διατάξεως αυτής, η οποία υπάρχει, όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη 4268/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, ο αναιρέσειων κηρύχθηκε ένοχος, σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο και του επιβλήθηκε ποινή φυλακίσεως δέκα
(10)μηνών, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη για τρία
(3)έτη. Όπως προκύπτει από το σκεπτικό, σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το δίκασαν Τριμελές Εφετείο, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση των αναφερομένων αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του, κατά λέξη τα εξής: "Στις 17-10-2002, ο κατηγορούμενος, με την ιδιότητα του πολιτικού μηχανικοί και ως υπεύθυνος του εργοταξίου της εταιρίας " J & P ΑΒΑΞ", η οποία είχε αναλάβει την εκτέλεση του έργου των Ολυμπιακών αγώνων "ΣΠΙΤΙ ΒΑΡΕΩΝ ΑΘΛΗΜΑΤΩΝ ...", στην περιοχή '... δεν εμερίμνησε για την απομάκρυνση χωμάτων που είχαν προέλθει από την πραγματοποιηθείσα εκσκαφή, κατά την εκτέλεση του ως άνω έργου και είχαν εναποτεθεί σε μη περιφραγμένο σωρό χωμάτων ύψους 7-8 μ., σε σημείο από το οποίο διέρχονται τρία καλώδια της ΔΕΗ ηλεκτροφόρα, τα οποία ενώνονται από δύο κολώνες, που βρίσκονται σε απόσταση 80 μ. η μία από την άλλη και ειδικότερα δεν μερίμνησε για τη φόρτωση και μεταφορά αυτών των σωρών εντός κατάλληλα διαμορφωμένων χώρων εναποθέσεως τους και δεν φρόντισε για την περίφραξη και επιτήρηση του χώρου του εργοταξίου, με συνέπεια ο ηλικίας δέκα
(10)ετών Ζ, να ανέλθει επί του άνω σωρού, να πιάσει τα ηλεκτροφόρο, καλώδια και να υποστεί ηλεκτροπληξία . Ο κατηγορούμενος δηλαδή με την ανωτέρω αμελή συμπεριφορά του, ήτοι από έλλειψη της προσοχής πού όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, όντας υπόχρεος εκ του επαγγέλματος του σε ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή προκάλεσε την σωματική βλάβη άλλου, χωρίς να προβλέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα της πράξης του. Ειδικότερα, στον ανωτέρω τόπο και χρόνο, ο ανήλικος Ζ και της Θ, που γεννήθηκε το έτος 1992, ενώ έπεζε με άλλους ανηλίκους, σε απόσταση 100 μ. περίπου από την οικία των αθίγγανων γονέων του, πλησίον του ανωτέρω σωρού χωμάτων, ανέβηκε στον σωρό όπου έπεσε η μπάλα με την οποία έπεζαν και έπιασε τα καλώδια, με αποτέλεσμα να υποστεί εγκαύματα γ' βαθμού στο δεξί άκρο, β' βαθμού στο αριστερό χέρι και στην αριστερή πλάγια περιοχή οσφυϊκής χώρας, λόγω ηλεκτροπληξίας που υπέστη. Τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά προκύπτουν από την σαφή και πειστική ένορκη κατάθεση στο Δικαστήριο τούτο, της μάρτυρα κατηγορίας Θ, μητέρας του ανηλίκου, σε συνδυασμό και με όλα τα αναγνωσθέντα έγγραφα, μεταξύ των οποίων περιέχονται και οι φωτογραφίες που απεικονίζουν τον επίδικο χώρο, δεν αναιρούνται δε από τις αντίθετες ένορκες καταθέσεις στο ίδιο Δικαστήριο των μαρτύρων υπεράσπισης Λ, Προϊσταμένου επίβλεψης του έργου και Σ, Επόπτη μηχανικού των άνω έργων, καθώς και τους αρνητικούς της κατηγορίας απολογητικούς ισχυρισμούς του κατηγορουμένου, οι οποίοι δεν κρίνονται πειστικοί και διαψεύδονται από τα ανωτέρω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά. Ειδικότερα τα αντιθέτως υποστηριζόμενα από τον κατηγορούμενο ότι δηλαδή ο χώρος του εργοταξίου ήταν τελείως περιφραγμένος και ότι τα προϊόντα της εκσκαφής μεταφέρονταν αμέσως στη χωματερή, διαψεύδονται, εκτός από την κατάθεση της άνω μάρτυρα κατηγορίας και από τις άνω φωτογραφίες, από τις οποίες φαίνεται, αφενός ότι ο χώρος των εργασιών δεν ήταν εξ ολοκλήρου περιφραγμένος και αφετέρου ότι τα προϊόντα της εκσκαφής δεν απομακρύνονταν αλλά συγκεντρώνονταν σε μεγάλους σωρούς πλησίον του σκάμματος, στους οποίους μάλιστα είχε διαμορφωθεί ειδική ράμπα, έτσι ώστε να παρέχεται η δυνατότητα ανόδου επ'αυτών (σωρών) των φορτηγών αυτοκινήτων, για να προβαίνουν σε εκφόρτωση. Κατόπιν αυτών, πρέπει να κηρυχθεί ένοχος ο κατηγορούμενος της πράξης της σωματικής βλάβης από αμέλεια παρ' υποχρέου, που του αποδίδεται, όπως αυτή κατά τα συγκροτούντα την αντικειμενική και υποκειμενική της υπόσταση στοιχεία περιγράφεται ειδικότερα στο διατακτικό". Στη συνέχεια, το δικάσαν Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα της αξιόποινης πράξεως της σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο και ειδικότερα, του ότι: "Στα ... την 17-10-2002, από αμέλειά του, ήτοι από έλλειψη της προσοχής που όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσα να καταβάλει, αν και υπόχρεος εκ του επαγγέλματος του σε ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή, προκάλεσε τη σωματική βλάβη άλλου, χωρίς να προβλέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα της πράξης του. Ειδικότερα, με την ιδιότητα του πολιτικού μηχανικού και υπεύθυνου εργοταξίου, όταν εκτελούνταν έργα ολυμπιακών αγώνων, εναπόθεσε σωρό χώματος ύψους 7 - 8 μ. σε σημείο όπου διέρχονται τρία καλώδια ΔΕΗ ηλεκτροφόρα, τα οποία ενώνονται από δύο κολώνες που βρίσκονται μεταξύ τους σε απόσταση 80 μ. η μια από την άλλη, δίχως να λάβει τα απαραίτητα μέτρα για φόρτωση και μεταφορά αυτών των σωρών εντός κατάλληλα διαμορφωμένων χώρων εναπόθεσης τους και χωρίς να φροντίσει για την περίφραξη και επιτήρηση του χώρου του εργοταξίου, με συνέπεια όταν ο ανήλικος Ζ ανέβηκε στο σωρό και επιχείρησε να αγγίξει τα καλώδια, να υποστεί εγκαύματα γ' βαθμού στο δεξί άκρο, β' βαθμού στο αριστερό χέρι και στην αριστερή πλάγια οσφυϊκή χώρα, λόγω ηλεκτροπληξίας που υπέστη". Με βάση τις παραπάνω παραδοχές το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση του την απαιτούμενη από τις αναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του άνω εγκλήματος για το οποίο καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 18 εδ.β', 28, 314 §1 α', 315§1β'ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, χωρίς να τις παραβιάσει ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου και χωρίς να στερήσει έτσι την απόφαση από νόμιμη βάση. Ειδικότερα, αναφέρονται στην αιτιολογία της αποφάσεως 4268/2009 του Τριμελούς Εφετείου (Πλη/των) Αθηνών τα αποδεικτικά μέσα κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα, απολογία κατηγορούμενου), από τα οποία το Δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά που εκτέθηκαν και οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση, ενώ δεν υπήρχε κατά νόμο, ανάγκη να τα παραθέσει αναλυτικά και να εκθέσει τι προκύπτει χωριστά από το καθένα από αυτά. Και συγκεκριμένα έλαβε υπόψη του το Δικαστήριο της ουσίας και συνεκτίμησε μαζί με τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα και τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας: Θ και υπερασπίσεως: 1) Λ και 2) Σ. Σύμφωνα με τα άνω λεχθέντα, το Δικαστήριο της ουσίας προκειμένου να καταλήξει στην καταδικαστική κρίση του, οδηγήθηκε στις προαναφερόμενες παραδοχές, που αποτελούν την απαιτούμενη από τις πιο πάνω διατάξεις ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Συγκεκριμένα, κατά τρόπο σαφή και πλήρη, αναφέρονται όλα τα στοιχεία που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος για το οποίο αυτός καταδικάστηκε, οι αποδείξεις από τις οποίες προέκυψαν αυτά και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των περιστατικών που αποδείχθηκαν στην ουσιαστική διάταξη που εφαρμόστηκε, χωρίς να εμφιλοχωρήσουν ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά. Για την πληρότητα δε της αιτιολογίας, είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού και διατακτικού, που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Είναι αβάσιμες και πρέπει να απορριφθούν, οι επιμέρους αντίθετες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος και συγκεκριμένα, ότι: Η απόφαση αφενός στερείται ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, αφετέρου περιέχει ελλείψεις, ασάφειες και αντιφατικές αιτιολογίες, διότι: α) δεν προκύπτει με σαφήνεια αν ο επίδικος χώρος, όπου φέρεται ότι συνέβη το ατύχημα, ήταν εντός ή εκτός του εργοταξίου, β) επίσης, δεν προκύπτει με σαφήνεια, σε ποια από τις εννέα
(9)φωτογραφίες που αναγνώσθηκαν, (επισκοπήθηκαν), απεικονίζεται σκάμμα εκφόρτωσης χωμάτων, γ) δεν αιτιολογείται και δεν προκύπτει με σαφήνεια: αα) πως έγινε το ατύχημα, ββ) σε ποιο ύψος βρίσκονταν τα καλώδια της ΔΕΗ για τη μεταφορά του ηλεκτρικού ρεύματος και δ) δεν αιτιολογεί: αα) πως δέχεται ως πειστική την κατάθεση μόνο της μητέρας του παθόντος στο ακροατήριο, ββ) γιατί είναι σαφής και πειστική η ένορκη κατάθεση στο Δικαστήριο της μάρτυρα κατηγορίας, Θ (μητέρας του ανηλίκου παθόντος) και γγ) γιατί δεν ανέγνωσε και τις υπόλοιπες σελίδες του ημερολογίου του έργου, που δόθηκαν στο Δικαστήριο, αλλά ανέγνωσε μόνο το πρώτο φύλλο. Όμως, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται ποιό βαρύνει περισσότερο για το σχηματισμό της δικαστικής κρίσης, αφού, όπως αναφέρεται στο προοίμιο του σκεπτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αυτή έχει σχηματιστεί από το σύνολο των αποδεικτικών μέσων. Αρκεί μόνο να προκύπτει, όπως στην παρούσα υπόθεση, ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα και όχι μόνο μερικά από αυτά. Το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα, δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη άλλα από αυτά. Παρ' όλα αυτά, ο αναιρεσείων υπό την επίκληση του λόγου ελλείψεως αιτιολογίας, βάλλει και κατά της ουσιαστικής κρίσεως του δικαστηρίου. απαράδεκτα όμως, διότι δεν αποτελεί λόγο αναιρέσεως, η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως της κρινόμενης αιτήσεως, με τον οποίο αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι πλημμέλειες της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, αλλά και ο κατ' άρθρο 511 ΚΠΔ αυτεπαγγέλτως εξεταζόμενος, εφόσον η αίτηση αναιρέσεως κρίθηκε παραδεκτή και εμφανίστηκε εκείνος που την άσκησε, λόγος του άρθρ. 510§1 στοιχ. Ε' του αυτού Κώδικα, της ελλείψεως νόμιμης βάσεως, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Κατά τα λοιπά, με τον πρώτου από τους πιο πάνω λόγους αναιρέσεως, πλήττεται απαραδέκτως η άνω απόφαση για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και των πραγματικών περιστατικών. Κατόπιν αυτών, εφόσον δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως για έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση στο σύνολο της και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (ΚΠΔ 583 παρ.1). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 18 Σεπτεμβρίου 2009 (υπ' αριθμ. πρωτ. 315/2009 ενώπιον του Γραμματέα Εφετείου Αθηνών) αίτηση του Χ, για αναίρεση της με αριθμό 4.268/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημ/των) Αθηνών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι
(220)ΕΥΡΩ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Μαΐου
- Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Μαΐου
- Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ