Η, Α και Δ ΚΠοινΔ, λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα και δη ότι το Δικαστήριο, με το να μη απορρίψει την έφεση του Αντεισαγγελέα Εφετών, της οποίας δεν προέκυπτε η ημερομηνία ασκήσεως ούτε από την έκθεση ούτε από άλλο έγγραφο που να επαναλαμβάνεται στην έκθεση εφέσεως, ως απαράδεκτη, αλλά να προχωρήσει στην εκδίκασή της, υπερέβη θετικά την εξουσία του, δημιούργησε απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο, ενώ, επί πλέον, δεν αιτιολόγησε επαρκώς την απορριπτική του κρίση σε σχέση με τα διαλαμβανόμενα στη διάταξη του άρθρου 153 ΚΠοινΔ, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Απαράδεκτος και απορριπτέος είναι ο αυτός λόγος και κατά το τρίτο,
Η ΚΠοινΔ, σκέλος του, με το οποίο ο αναιρεσείων μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση ότι καθ` υπέρβαση εξουσίας δέχθηκε τυπικά την έφεση του εισαγγελέα, ενώ θα έπρεπε να την είχε απορρίψει ως απαράδεκτη γιατί δεν ήταν ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη, όπως απαιτείται από το άρθρο 2 παρ. 19 εδ. β' του ν. 2408/1996, με το οποίο προστέθηκε παρ. 3 στο άρθρο 486 ΚΠοινΔ. Όμως, η διάταξη αυτή, που ορίζει ότι "η άσκηση έφεσης από τον εισαγγελέα πρέπει να αιτιολογείται ειδικά και εμπεριστατωμένα στη σχετική έκθεση (άρθρο 498), άλλως η έφεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη", δεν έχει εφαρμογή επί όλων των ασκουμένων από τον εισαγγελέα εφέσεων, αλλά μόνον επί εκείνων που ασκούνται από αυτόν κατά αθωωτικών αποφάσεων, όπως τούτο συνάγεται και από τον τίτλο του ως άνω άρθρου 486 ΚΠΔ που ομιλεί για έφεση κατά αθωωτικής απόφασης. Στην προκείμενη δε περίπτωση, όπως αναφέρθηκε, η πρωτόδικη απόφαση του Μονομελούς Δικαστηρίου Ανηλίκων Πύργου, κατά της οποίας άσκησε την υπ` αριθ. 34/2007 έφεσή του ο Αντεισαγγελέας Εφετών Πατρών, είναι καταδικαστική για τον αναιρεσείοντα και ο εν λόγω Αντεισαγγελέας προσέβαλε αυτήν με την άνω έφεσή του για το ύψος της επιβληθείσας ποινής, ισχυριζόμενος, παραδεκτώς και ορισμένως άλλωστε, ότι "από τον τρόπο που τελέσθηκαν οι αξιόποινες πράξεις και τη συμπεριφορά που επέδειξε ο κατηγορούμενος, τραυματίζοντας σοβαρά τον αλλοδαπό ... και ακολούθως αναχωρήσας από το σημείο του συμβάντος, χωρίς να δώσει την αναγκαία βοήθεια στον τραυματισμένο και να ενημερώσει την πλησιέστερη Αστυνομική Αρχή, οι ποινές που του επιβλήθηκαν έπρεπε να ήταν μεγαλύτερες και όχι αυτές που αναφέρονται παραπάνω". Σύμφωνα με το άρθρο 130 παρ. 1 του ΠΚ, όπως ισχύει, "αν ανήλικος που έχει συμπληρώσει το δέκατο τρίτο έτος της ηλικίας του τέλεσε αξιόποινη πράξη και εισάγεται σε δίκη μετά τη συμπλήρωση του δέκατου όγδοου έτους, το δικαστήριο μπορεί, αντί για περιορισμό σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων, να επιβάλει την ποινή που προβλέπεται για την πράξη που τελέστηκε, ελαττωμένη, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 83. Τούτο γίνεται αν το δικαστήριο κρίνει ότι, αν και ο ποινικός σωφρονισμός του ανηλίκου είναι αναγκαίος, δεν είναι όμως σκόπιμος ο περιορισμός του σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων". Με τη διάταξη αυτή, η οποία εφαρμόζεται αυτεπαγγέλτως και υποχρεωτικώς όταν ο δράστης, κατά το χρόνο τελέσεως της πράξεως, ήταν ανήλικος και εισάγεται σε δίκη μετά την ενηλικίωσή του, παρέχεται ευχέρεια στο δικαστήριο να επιβάλει στον κατά το χρόνο της εκδικάσεως ενηλικιωθέντα εγκληματία την προβλεπομένη από τον ποινικό νόμο για την πράξη ποινή μειωμένη κατά το άρθρο 83 ΠΚ, αντί του περιορισμού αυτού σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων, εφόσον κρίνει ότι λόγω της ενηλικιώσεώς του δεν είναι σκόπιμη η επιβολή τέτοιου σωφρονιστικού μέτρου, χωρίς να είναι αυτό υποχρεωμένο να αιτιολογήσει ειδικά την απόφασή του αυτή επιβολής ποινής. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, κατά το χρόνο τελέσεως των πράξεων για τις οποίες καταδικάσθηκε (7.8.2003) είχε συμπληρώσει το 13ο έτος της ηλικίας του (ήταν 17 ετών), η υπόθεση δε εκδικάσθηκε, σε πρώτο βαθμό, στις 15.10.2007, μετά, δηλαδή, τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας του. Το Δικαστήριο της ουσίας, λοιπόν, έπρεπε, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, εφαρμόζοντας, και μάλιστα αυτεπαγγέλτως, την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 130§1 ΠΚ, αν έκρινε ότι ο περιορισμός του κατηγορουμένου σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων δεν ήταν πλέον αναγκαίος, να επιβάλει ποινή ελαττωμένη, σε καμιά, όμως, περίπτωση δεν μπορούσε να επιβάλει τις προβλεπόμενες ποινές χωρίς να προβεί σε μείωσή τους κατ` άρθρο 83 του ίδιου Κώδικα. Παρά ταύτα, με την προσβαλλόμενη απόφαση, δεν εφήρμοσε την εν λόγω διάταξη και επέβαλε στον αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο ποινή φυλακίσεως 10 μηνών για τη σωματική βλάβη από αμέλεια και 4 μηνών για την παράβαση του άρθρου 43§§2 α και β, 4 του ν. 2696/1999 (και συνολική 12 μηνών), χωρίς να προβεί στη μείωση των ποινών κατ` άρθρο 83 ΠΚ. Άλλωστε, οι ως άνω διατάξεις δεν μνημονεύονται καθόλου στην απόφαση. Επομένως, ο,
Ε ΚΠοινΔ, σχετικός λόγος της αιτήσεως είναι βάσιμος. Μετά από αυτά, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση μόνο ως προς τις διατάξεις της περί επιβολής ποινών και καθορισμού συνολικής ποινής και να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, του οποίου η συγκρότηση από δικαστές άλλους, από εκείνους που τη δίκασαν προηγουμένως, είναι εφικτή (άρθρο 519 ΚΠοινΔ), παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων της αιτήσεως, οι οποίες πλήττουν την προσβαλλόμενη απόφαση κατά το κεφάλαιο για τις ποινές. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΝΑΙΡΕΙ εν μέρει, και δη ως προς τις διατάξεις της περί επιβολής ποινών και καθορισμού συνολικής ποινής, την υπ` αριθ. 18-19/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Ανηλίκων Πατρών. Και ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συντιθέμενο από δικαστές άλλους, από εκείνους που τη δίκασαν προηγουμένως. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Μαΐου 2010. Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 6 Ιουνίου 2010. Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.