ΑΠ 119/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 119 / 2010 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια. Περίληψη: Αιτιολογία αποφάσεως που απορρίπτει την ασκηθείσα έφεση ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη). Αριθμός 119/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χαράλαμπο Παπαηλιού - Εισηγητή, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή και Γεώργιο Μπατζαλέξη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 1η Δεκεμβρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σωτήριο Νοτάρη, περί αναιρέσεως της 1538/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα - κατηγορούμενη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 13 Μαρτίου 2009 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 449/2009. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά της απόφασης που απορρίπτει το ένδικο μέσο της έφεσης ως εκπρόθεσμο, είναι παραδεκτή η άσκηση αναίρεσης για όλους τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 510 ΚΠΔ μεταξύ των οποίων η έλλειψη αιτιολογίας, η απόλυτη ακυρότητα και η υπέρβαση εξουσίας, υπό την προϋπόθεση ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα ή μη της κρίσης για το απαράδεκτο. Η απόφαση αυτή για να έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 § 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να διαλαμβάνει τον χρόνο της επίδοσης της απόφασης, τον χρόνο άσκησης του ενδίκου μέσου, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοσή της, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού της επίδοσης, εκτός αν με την έφεση προβάλλεται λόγος ακυρότητας της επίδοσης ή ανωτέρα βία, λόγω της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία του άρθρου 473 § 1 ΚΠΔ, οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά. Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επίδοσης, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται με την έφεση είναι και η επίδοση ως άγνωστης διαμονής χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις της. Επίσης πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανωτέρας βίας, λόγω της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε της εμπρόθεσμης άσκησης του ενδίκου μέσου, στην έννοια της οποίας όμως δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επίδοσης και εντεύθεν η μη γνώση από τον εκκαλούντα της εκκαλούμενης αποφάσεως, γιατί στην τελευταία αυτή περίπτωση αυτός μάχεται κατά του κύρους της επίδοσης και δεν επικαλείται λόγος ανώτερης βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης άσκησης της εφέσεως. Στην προκείμενη περίπτωση η προσβαλλόμενη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, η οποία απέρριψε ως εκπρόθεσμη την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της 37459/2005 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, δέχθηκε ότι από τα αποδεικτικά μέσα τα οποία μνημονεύει κατ' είδος, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: "Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, ασκήθηκε ποινική δίωξη σε βάρος τής κατηγορουμένης για σωματική βλάβη ανηλίκου κατά συναυτουργία. Επακολούθησε η διενέργεια προανάκρισης, κατά το στάδιο τής οποίας κλήθηκε η κατηγορουμένη να απολογηθεί και η οποία δήλωσε στην από 5.9.2001 απολογία της ως διεύθυνση κατοικίας της την οδό ... που βρίσκεται στην περιοχή τού .... Η κατηγορουμένη μετώκησε στην οδό ..., χωρίς, όμως, στη συνέχεια να δηλώσει στην Εισαγγελία την αλλαγή αυτή τής διεύθυνσης της, όπως είχε προς τούτο νόμιμη υποχρέωση. Το κλητήριο θέσπισμα επιδόθηκε με θυροκόλληση, δεδομένου, ότι αναζητηθείσα στην ανωτέρω διεύθυνση δεν ανευρέθη εκεί, ούτε κανένα άλλο πρόσωπο από αυτά που αναφέρονται στη διάταξη του αρθ. 156 § 1 εδ. α' ΚΠοινΔ, όπως προκύπτει από το από ... αποδεικτικό επιδόσεως τής επιμελήτριας τής Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών .... Έτσι, η κατηγορουμένη κατεδικάσθη για την ανωτέρω αξιόποινη πράξη σε ποινή φυλακίσεως 12 μηνών, μετατραπείσα προς 4,45 ευρώ ημερησίως, με την υπ' αριθ. 37459/27-5-2005 απόφαση τού Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Η απόφαση αυτή επιδόθηκε και πάλι νομίμως με θυροκόλληση, δεδομένου, ότι αναζητηθείσα στην ανωτέρω διεύθυνση δεν ανευρέθη εκεί, ούτε κανένα άλλο πρόσωπο από αυτά που αναφέρονται στη διάταξη τού αρθ. 156 § 1 εδ. α' ΚΠοινΔ, όπως προκύπτει από το από ...σχετικό αποδεικτικό επιδόσεως τής ίδιας πιο πάνω επιμελήτριας τής Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών .... Συνελήφθη προς εκτέλεση τής εν λόγω καταδικαστικής αποφάσεως και άσκησε αυτή το ένδικο μέσο τής εφέσεως, για την οποία συντάχθηκε η υπ' αριθ. 9233/12.11.2008 σχετική έκθεση, που υπεγράφη αντ' αυτής από τον εξουσιοδοτηθέντα προς τούτο πληρεξούσιο Δικηγόρο της Δημήτριο Μήλλα. Στην έκθεση διαλαμβάνονται δύο λόγοι και συγκεκριμένα αυτός, με τον οποίο παραπονείται για την ενοχή της και ο δεύτερος, ο οποίος αναφέρεται στην άκυρη επίδοση της εκκαλουμένης. Οι λόγοι αυτοί είναι παραδεκτοί, αφού εκτίθενται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο πραγματικά περιστατικά αβάσιμος, όμως, αυτός της άκυρης επίδοσης, αφού, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν αμφότερες οι επιδόσεις έγιναν εγκύρως. Στην έκθεση δε τής εφέσεως δεν περιέχεται λόγος ανώτερης βίας, εξαιτίας τής οποίας η κατηγορουμένη και με μέτρα εξαιρετικής επιμέλειας και συνέσεως δεν μπόρεσε να ασκήσει εμπροθέσμως το ένδικο μέσο τής εφέσεως εκθέτοντας προς τούτο τα αναγκαία πραγματικά περιστατικά, χωρίς, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, να αρκεί το γεγονός, ότι δεν είχε λάβει γνώση τής καταδικαστικής αποφάσεως. Απλώς αυτή μάχεται κατά τού κύρους τής επιδόσεως, που, όμως, δεν αποτελεί επίκληση λόγου ανώτερης βίας. Οι κατά την επ' ακροατηρίου δε συμπληρώσεις τής εκθέσεως εφέσεως είναι ανεπίτρεπτες, ούτε παραβιάζεται το δικαίωμα προσβάσεως στο δικαστήριο. Τέλος, δεν προκύπτει, κατά την κρίση τού Δικαστηρίου, καμία αμφιβολία περί αυτού, ώστε να ερευνηθεί και να ερμηνευθεί υπέρ τής εκκαλούσας κατηγορουμένης, η οποία από δική της παράλειψη στερήθηκε τού δικαιώματος αυτού και, συνεπώς, δεν συντρέχει απολύτως καμία περίπτωση παραβιάσεως τής παραπάνω διατάξεως τού αρθ. 6 § 1 ΕΣΔΑ, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται η κατηγορουμένη. Επειδή, κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει ν' απορριφθεί η ασκηθείσα από την κατηγορουμένη έφεση ως απαράδεκτη, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεως της και να καταδικασθεί αυτή στα νόμιμα δικαστικά έξοδα". Με τις παραδοχές αυτές η προσβαλλόμενη απόφαση διέλαβε την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού διαλαμβάνει όλα τα απαραίτητα πιο πάνω στοιχεία και δη τον χρόνο της επίδοσης της απόφασης, τον χρόνο της άσκησης του ενδίκου μέσου, καθώς και το αποδεικτικό επίδοσης της εκκαλουμένης αποφάσεως. Περαιτέρω πλήρως αιτιολογεί και τη μη ύπαρξη ανωτέρας βίας, την οποία επικαλείται η αναιρεσείουσα για να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκηση της έφεσης, αφού η μη γνώση της έκδοσης της απόφασης αυτής, οφείλεται στο κύρος της επίδοσης κατά του οποίου βάλλει και δεν συνιστά λόγω ανωτέρας βίας. Κατά συνέπεια με την προσβαλλόμενη απόφαση το δικαστήριο δεν υπερέβη την εξουσία του και καμμία ακυρότητα της διαδικασίας δεν προκλήθηκε και οι από το άρθρο 510 § 1 στοιχ. δ', η και α' λόγοι αναιρέσεως είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι. Κατ' ακολουθίαν των προεκτεθέντων, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί και επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στην αναιρεσείουσα (άρθρ. 583 § 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 13-3-2009 αίτηση της ... για αναίρεση της 1538/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών. Και Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται σε διακόσια είκοσι