ΑΠ 1194/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Δυσφήμηση συκοφαντική

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1194 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Δυσφήμηση συκοφαντική. Περίληψη: Συκοφαντική δυσφήμηση κατ' εξακολούθηση. Καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου. Αίτηση αναιρέσεως του καταδικασθέντος για την άνω πράξη. Απορρίπτονται οι λόγοι αναιρέσεως διότι οι αιτιάσεις που προβάλλονται δεν δύναται να εκτιμηθεί ότι αφορούν σε έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας είτε σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικών ποινικών διατάξεων είτε σε απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο. Η πράξη για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων ήταν πλημμέλημα και ως εκ του χρόνου τελέσεως δεν είχε παραγραφεί κατά την εκδίκαση της υποθέσεως σε δεύτερο βαθμό για να είναι υποχρεωμένο το δικαστήριο της ουσίας να επεκταθεί κατά την αιτιολόγηση σε περιστατικά σχετικά με την έναρξη και τη συμπλήρωση του χρόνου παραγραφής της πράξεως που αναστέλλεται κατά τη διάρκεια της κύριας διαδικασίας μέχρι τρία έτη. Κατά την επί της αιτήσεως αναιρέσεως διαδικασία ο Άρειος Πάγος κρίνει τα έγγραφα που αναφέρονται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι αποτελούσαν το σώμα ή τη βάση του εγκλήματος και όσα αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο και αυτά που υποβλήθηκαν κατά τη συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου της ουσίας και λήφθηκαν υπόψη και δεν επιδρά επί της διαδικασίας η τυχόν ακυρότητα των εκθέσεων και εγγράφων που αναγνώσθηκαν χωρίς εναντίωση και των οποίων δεν αμφισβητήθηκε η γνησιότητα κατά την αποδεικτική διαδικασία και δεν είναι απαραίτητη η παράθεση ειδικής αιτιολογίας ούτε ιδρύεται λόγος αναιρέσεως από την ανάγνωση τέτοιων εγγράφων. Είναι απαράδεκτοι ως κατατείνοντες σε διαφορετική εκτίμηση και αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων και αφορώντες στην αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας οι λόγοι που αφορούν στο ότι ήταν αναληθή όσα ανέφερε ο μηνυτής και ότι ήταν αληθή όσα διέλαβε ο ίδιος ο αναιρεσείων στις υποβληθείσες αναφορές του και ισχυρίσθηκε όπως προέκυπταν από τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο. Απορρίπτει αίτηση. Αριθμός 1194/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο και Ανδρέα Ξένο-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Απριλίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικόλαου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Ανδρικόπουλο, περί αναιρέσεως της 9355/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ, κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καραγκούνη. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 8 Δεκεμβρίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 351/2010. Αφού άκουσε Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά, καθώς και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Aπό το συνδυασμό των διατάξεων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474, 476 παρ. 1, 484 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 Κ.Ποιν.Δ. προκύπτει ότι για το κύρος και κατ' ακολουθία για το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατ' αποφάσεων και βουλευμάτων πρέπει στην έκθεση ή τη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφής και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος από τους αναφερομένους περιοριστικώς στα άρθρα 510 και 484 Κ.Ποιν.Δ. λόγους αναιρέσεως η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τοιαύτη απορριπτέα (άρθρα 476 και 513 Κ.Ποιν.Δ.). Δεν είναι αρκετή η παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως, που προβλέπει τον λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλουμένη πλημμέλεια. Οι αόριστοι και ασαφείς λόγοι αναιρέσεως είναι ανεπίδεκτοι δικαστικής εκτιμήσεως και δεν μπορούν να συμπληρωθούν με παραπομπή σε στοιχεία που βρίσκονται, σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση προσθέτων λόγων που κατατίθενται εγγράφως στο γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου κατ' άρθρο 509 παρ. 2 Κ.Ποιν.Δ. και προϋπόθεση του παραδεκτούς των οποίων είναι η ύπαρξη ενός τουλάχιστον παραδεκτού κυρίου λόγου αναιρέσεως (Ολ. ΑΠ 2/2002). Ειδικότερα για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' Κ.Ποιν.Δ. λόγου αναιρέσεως της ελλείψεως από την απόφαση της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που επιβάλλεται από το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος και το άρθρο 139 του Κ.Ποιν.Δ., και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναιρέσεως πρέπει, αν ελλείπει παντελώς η αιτιολογία να προτείνεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτής σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της προσβαλλομένης αποφάσεως, στα οποία αναφέρεται η σχετική αιτίαση, αν δε υπάρχει αιτιολογία αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη να προσδιορίζεται επιπλέον σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, αναφορικά με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της αποφάσεως ή ποιες οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία αυτής ή οι αντιφατικές αιτιολογίες ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν έχουν ληφθεί υπόψη ή δεν εξετιμήθησαν από το δικαστήριο της ουσίας. Περαιτέρω για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' Κ.Ποιν.Δ. λόγου αναιρέσεως για εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως πρέπει στην έκθεση να διαλαμβάνονται συγκεκριμένα η ουσιαστική ποινική διάταξη που φέρεται ότι παρεβιάσθη, η μορφή της παραβιάσεώς της, εάν δηλαδή, έλαβε χώρα εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή της, η έννοια που εδόθη σ' αυτήν από το δικαστήριο κατά την ερμηνεία της ή τα σχετικά πραγματικά περιστατικά που εδέχθη το δικαστήριο ότι απεδείχθησαν κατά την γενομένη υπαγωγή τους σ' αυτή. Επίσης η αίτηση αναιρέσεως για σχετική ακυρότητα που συνέβη κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο (αρθρ. 171 παρ. 1) καθώς και για έλλειψη ακροάσεως πρέπει, (για να είναι παραδεκτός ο σχετικός από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Β' λόγος) να περιέχει κάποια από τις ακυρότητες που διαλαμβάνονται στο άρθρο αυτό και δεν καλύφθηκαν ή ποιο δικαίωμα από αυτά που παρέχονται ρητώς από το νόμο στον κατηγορούμενο ή τον συνήγορό του ζήτησε να ασκήσει και το δικαστήριο του αρνήθηκε τούτο ή παρέλειψε να αποφανθεί επί της σχετικής αιτήσεως, έτσι ώστε να υπάρχει έλλειψη ακροάσεως, διαφορετικά ο σχετικός λόγος είναι απορριπτέος ως αόριστος. Περαιτέρω μεταξύ των λόγων αναιρέσεως δεν περιλαμβάνεται η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων δοθέντος ότι ο Άρειος Πάγος δεν υπεισέρχεται στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών για το οποία κρίνει ανελέγκτως το δικαστήριο της ουσίας. Ομοίως, όταν πρόκειται για απόλυτη ακυρότητα που συνέβη στο ακροατήριο (άρθρο 171) και ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' λόγο αναιρέσεως, πρέπει να προσδιορίζεται ποια είναι η απόλυτη ακυρότητα και ποιες οι παραβιασθείσες διατάξεις που την επέφεραν και αν αφορά την παραβίαση δικαιώματος προς εμφάνιση, υπεράσπιση του κατηγορουμένου, σε τι συνίσταται αυτή. Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινομένη από 8/12/2009 αίτηση αναιρέσεως πλήττεται η 9355/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών (Πλημμελημάτων) με την οποία ο ήδη αναιρεσείων που εκπροσωπήθηκε από την εξουσιοδοτημένο προς τούτο συνήγορό του καταδικάσθηκε σε ποινή φυλακίσεως τριών