ΑΠ 1201/2013 — Αιτιολογίας επάρκεια, Απάτη, Ακυρότητα κλητηρίου θεσπίσματος

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1201 / 2013 (Β Ποιν. Διακ., ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Απάτη, Ακυρότητα κλητηρίου θεσπίσματος. Περίληψη: Ποινική Δικονομία. Αναίρεση καταδικαστικής αποφάσεως. Αδίκημα: Απάτη ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας. Λόγοι αναίρεσης: α) Έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, β) Εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή νόμου, γ) Σχετική ακυρότητα διαδικασίας στο ακροατήριο. Υπάρχει επάρκεια αιτιολογίας. Ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου. Δεν υπάρχει σχετική ακυρότητα της διαδικασίας, από την ακυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος, όταν δεν προτείνεται με λόγο έφεσης. Απορρίπτει αίτηση αναίρεσης. Επιδικάζει δικαστικά έξοδα. Αριθμός 1201/2013 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Β' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΚΟΠΩΝ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρυσούλα Παρασκευά, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Μαρία Γαλάνη - Λεοναρδοπούλου - Εισηγήτρια, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη και Πάνο Πετρόπουλο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Σεπτεμβρίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Παρασκευαϊδη και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Η. Δ. του Σ., κατοίκου ..., που παραστάσθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χριστόφορο Σαράκη, για αναίρεση της υπ'αριθ.259/2013 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Β. Μ. του Σ., κάτοικος ..., που δεν παρέστη. Το Τριμελές Εφετείο Δυτικής Στερεάς Ελλάδας με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 21 Ιουνίου 2013 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 759/

1. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή εν μέρει η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τη διάταξη του άρθρου 386 παρ.1 ΠΚ, όποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος βλάπτει ξένη περιουσία, πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή, με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και αν η ζημιά που προξενήθηκε είναι ιδιαίτερα μεγάλη με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι στοιχεία του εγκλήματος της απάτης είναι: α) σκοπός του δράστη να περιποιήσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος χωρίς να είναι αναγκαία η πραγμάτωση του οφέλους αυτού β) η εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή η αθέμιτη απόκρυψη ή η παρασιώπηση αληθινών γεγονότων από την οποία παραπλανήθηκε κάποιος σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή γ) βλάβη ξένης περιουσίας, η οποία να τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με την απατηλή συμπεριφορά (παραπλανητική ενέργεια ή παράλειψη του δράστη) και την συνεπεία αυτής πλάνη εκείνου που προέβη στην περιουσιακή διάθεση. Ως γεγονότα κατά την έννοια του άνω άρθρου νοούνται τα πραγματικά περιστατικά που ανάγονται στο παρελθόν ή στο παρόν και όχι εκείνα που πρόκειται να συμβούν στο μέλλον, όπως είναι οι απλές υποσχέσεις ή οι συμβατικές υποχρεώσεις. Περαιτέρω, η περιουσιακή βλάβη που υπάρχει σε περίπτωση μειώσεως ή χειροτερεύσεως της περιουσίας του παθόντος, θα πρέπει, ως στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της απάτης να είναι άμεσο, αναγκαίο και αποκλειστικό αποτέλεσμα της περιουσιακής διαθέσεως, ήτοι της πράξεως, της παραλείψεως ή ανοχής στην οποία προέβη εκείνος που πλανήθηκε από την απατηλή συμπεριφορά του δράστη. Θα πρέπει να υπάρχει δηλαδή αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της απατηλής συμπεριφοράς και της πλάνης που προκλήθηκε από αυτή ως και μεταξύ της πλάνης αυτής και της περιουσιακής βλάβης, η οποία πρέπει να είναι το άμεσο, αναγκαίο και αποκλειστικό αποτέλεσμα της πλάνης και της εξ αυτής πράξεως, παραλείψεως ή ανοχής του πλανηθέντος. Περαιτέρω, η, κατά τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναίρεσης, υπάρχει, όταν, προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, εκτίθενται σε αυτή με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία αποδείχθηκαν τα περιστατικά αυτά και οι νομικοί συλλογισμοί, με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή των δεκτών γενόμενων πραγματικών περιστατικών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ως προς τις αποδείξεις αρκεί αυτές να αναφέρονται στην απόφαση κατ1 είδος, χωρίς να είναι απαραίτητο να διευκρινίζεται από ποιο αποδεικτικό μέσο αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή. Για την ύπαρξη δε τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Τέλος, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε! του ΚΠΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ' αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή συντρέχει όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στη διάταξη που εφάρμοσε. Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως υπάρχει και όταν η διάταξη αυτή παραβιάζεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό αυτής και ανάγεται στα στοιχεία και στην ταυτότητα του οικείου εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση (Ολ. ΑΠ 3/2008). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης υπ' αρ. 259/21-5-2013 αποφάσεως του, το Τριμελές Εφετείο Δυτικής Στερεάς Ελλάδος, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό την υπόθεση με κατηγορούμενο τον αναιρεσείοντα Η. Δ. για την πράξη της απάτης, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, από την εκτίμηση και την αξιολόγηση των κατ1 είδος αναφερομένων στην αρχή του σκεπτικού της αποφάσεως του αποδεικτικών μέσων, ότι αποδείχθηκαν τα εξής: " Ο κατηγορούμενος συνήψε με την εταιρία με την επωνυμία "MASTER ΚΕΚ Α.Ε." που εδρεύει στο …", της οποίας νόμιμος εκπρόσωπος είναι ο Β. Μ. και έχει υποκαταστήματα στη Θεσσαλονίκη, στο Αγρίνιο, την Πάτρα, την Λευκάδα και την Κορίνθια και η οποία δραστηριοποιείται στο χώρο της επαγγελματικής εκπαίδευσης και διοργανώνει σεμινάρια πληροφορικής, σύμβαση εξηρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου προκειμένου να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως υπάλληλος γραφείου στο Υποκατάστημα Αγρινίου και τη Λευκάδα, το οποίο λειτουργούσε από το 1993 έως τον Αύγουστο του
2. Με τη με αριθ. 5651/20-9-2004 δήλωση διαφωνίας επί των ασφαλιστικών στοιχείων καταγγελίας και την συμπληρωματική αυτής με αριθ. 3935/27-6-2005 που υπέβαλε στο ΙΚΑ Αγρινίου δήλωσε ότι απασχολήθηκε χωρίς να ασφαλιστεί με πλήρες ωράριο εργασίας στην ανωτέρω επιχείρηση κατά το χρονικό διάστημα από 14-10-1999 μέχρι 17-6-2003.0 ΔΑ/τής του Υποκαταστήματος του ΙΚΑ Αγρινίου με την ΕΔ /92/05/2005 απόφαση απέρριψε την καταγγελία ως εκπρόθεσμη. Ο κατηγορούμενος υπέβαλε ένσταση ενώπιον της Τ.Δ.Ε. ΙΚΑ Αγρινίου. Η Τ.Δ.Ε. με την 652/31-10-2005 απόφαση της αφού συγχώρεσε το εκπρόθεσμο παρέπεμψε την υπόθεση στο τμήμα εσόδων του Ιδρύματος για να ερευνηθεί η πραγματική απασχόληση του ασφαλισμένου κατηγορουμένου. Ο κατηγορούμενος με σκοπό να αποκομίσει παράνομο περιουσιακό όφελος έβλαψε την περιουσία της εταιρίας πείθοντας τους υπαλλήλους του Τμήματος Εσόδων σε πράξη με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών και με την αθέμιτη απόκρυψη των αληθινών και συγκεκριμένα υπέβαλε στους υπαλλήλους του ιδρύματος έγγραφο παρουσιολόγιο στο οποίο αναγράφοντο περισσότερες από τις δεδουλευμένες ώρες εργασίας με συνέπεια να τους πείσει να εκδώσουν την .../2006 ΠΕΕ με την οποία της επιβλήθηκε πρόστιμο 9.286.827 δρχ. (27.254,08 ευρώ) και την .../2006 ΠΕΕ με την οποία της επιβλήθηκε πρόστιμο 16.994,91 ευρώ για τη συμπληρωματική ασφαλιστική τακτοποίηση αυτού με συνέπεια να βλάψει την περιουσία αυτής αφού οι ώρες που παρείχε τις υπηρεσίες του ήσαν 1.600 και όχι 3.860 που παρέστησε ψευδώς ήτοι δήλωσε 2.260 ώρες περισσότερες με αποτέλεσμα να επιβληθεί το ανώτερο πρόστιμο σ' αυτή συνολικού ύψους 44.248,99 ευρώ. Αν γνώριζαν τις πραγματικές ώρες απασχολήσεως οι αρμόδιοι υπάλληλοι θα είχαν επιβάλλει πρόστιμο 13.000 ευρώ. Συνεπώς επιβλήθηκε πρόστιμο 31.000 ευρώ επιπλέον. Από τα προαναφερθέντα αποδεικνύεται ότι ο κατηγορούμενος τέλεσε την πράξη της απάτης. Ο ισχυρισμός αυτού περί απρόσφορης απόπειρας πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος κατ' ουσία. Ειδικότερα ισχυρίζεται ότι προέβη σε καταγγελία ενώπιον του ΙΚΑ στις 20-9-2004 και σε συμπληρωματική αυτής στις 27-6-2005 για απασχόληση κατά το χρονικό διάστημα από 14-1-99 έως 17-6-2003 δηλαδή μετά την παρέλευση της νομίμου προθεσμίας με συνέπεια η απόφαση της Τ.Δ.Ε. του ΙΚΑ να ακυρωθεί από το Διοικητικό Πρωτοδικείο. Δεδομένου ότι το μέσο που χρησιμοποιήθηκε από αυτόν (παρουσιολόγιο) για την τέλεση του εγκλήματος ήταν πρόσφορο για την επιτυχία του εγκληματικού του σκοπού και με την επίκληση και προσκόμιση του εκδόθηκαν οι ανωτέρω πράξεις των αρμοδίων υπαλλήλων του τμήματος παροχών, αφού αυτοί (υπάλληλοι) παραπλανήθηκαν από αυτό, η πράξη είναι τετελεσμένη. Απειλήθηκε δε η ανωτέρω βλάβη σε βάρος της περιουσίας της εγκαλούσας (31.000) ανεξάρτητα από την ακύρωση της αποφάσεως της Τ.Δ.Ε. Απόπειρα απάτης θα συνέτρεχε αν οι υπάλληλοι του τμήματος παροχών δεν είχαν παραπλανηθεί από τα ανακριβή στοιχεία που προσκομίστηκαν από αυτόν και απέρριπταν τους ισχυρισμούς του. Επομένως πρέπει να κηρυχθεί ένοχος με το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου αφού μέχρι τον χρόνο τελέσεως της πράξεως έζησε έντιμη ατομική, οικογενειακή, κοινωνική και επαγγελματική ζωή. Στη συνέχεια, με βάση τα προαναφερθέντα, το ως άνω Τριμελές Εφετείο κήρυξε ένοχο τον ήδη αναιρεσείοντα κατηγορούμενο για το ότι: "στο …την 27-10-2005 και συγκεκριμένα με σκοπό να αποκομίσει παράνομο περιουσιακό όφελος υπέβαλε στους αρμοδίους υπαλλήλους του ΙΚΑ Αγρινίου, το από αυτόν συνταχθέν έγγραφο - παρουσιολόγιο, στο οποίο αναγράφονταν ψευδώς περισσότερες από τις δεδουλευμένες ώρες εργασίας και ειδικότερα 3.860 ώρες συνολικά αντί των 1.600 ωρών ήτοι 2.260 ώρες παραπάνω με συνέπεια να πείσει τους αρμοδίους υπαλλήλους να επιβάλουν στην εταιρεία "MASTER KEK ΑΕ" πρόστιμο 9.286.827 δραχμών (ή 27.254,08 ευρώ) με τη με αριθ. .../2006 πράξη Επιβολής Εισφορών-ΠΕΕ για το χρονικό διάστημα από τον Οκτώβριο 1999 έως τον Δεκέμβριο 2001 και 16.994,91 ευρώ με τη με αριθ. .../2006 ΠΕΕ για το χρονικό διάστημα από τον Ιανουάριο 2002 έως τον Ιούνιο 2003 και 44.248,99 ευρώ με αποτέλεσμα να βλάψει την περιουσία της εταιρείας, αφού οι ώρες που παρείχε τις υπηρεσίες του στην εταιρεία ήσαν 1.600 και αν το γνώριζαν αυτό οι αρμόδιοι υπάλληλοι του ΙΚΑ θα είχαν επιβάλει σ' αυτήν πρόστιμο 13.000 ευρώ με αποτέλεσμα να επιβληθεί σ' αυτήν πρόστιμο 31.000 ευρώ επιπλέον ".Του επέβαλλε δε ποινή φυλακίσεως 5 μηνών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε επί τριετία. Με βάση τις παραδοχές αυτές το δίκασαν δευτεροβάθμιο δικαστήριο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση του, την από τις προαναφερθείσες διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία, από τα οποία συνήγαγε την ύπαρξη όλων των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του ανωτέρω εγκλήματος της απάτης ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, για την οποία κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα, τα αποδεικτικά μέσα, επί των οποίων στηρίχθηκε προς μόρφωση της περί αυτού κρίσεως του και τους νομικούς συλλογισμούς, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των εν λόγω πραγματικών περιστατικών στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ.1 α, 27 παρ.1 και 386 παρ. 1 εδ. β! του ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και τις οποίες ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου παραβίασε, δηλαδή με ασαφείς ή ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες και δε στερείται νόμιμης βάσης. Ειδικότερα στην απόφαση αναφέρονται : α) οι ψευδείς παραστάσεις του κατηγορουμένου προς το ΙΚΑ για εργασία που δεν προσέφερε για 3.860 ώρες β) οι αληθείς που αυτός γνώριζε δηλαδή ότι εργάστηκε μόνο 1.600 ώρες γ) η παραπλάνηση των υπαλλήλων του ΙΚΑ που επέβαλαν στην εργοδότρια εταιρεία για την μη προσφερθείσα εργασία ασφαλιστικές εισφορές ύψους 31.000 ευρώ και δ) ο σκοπός αυτού να προκαλέσει ζημιά στην ίδια εταιρεία του κατά το παραπάνω ποσό και να εμπλακεί αυτή σε δικαστικούς αγώνες για την ανατροπή του . Οι ειδικότερες αιτιάσεις του αναιρεσείοντα α) ότι στην περίπτωση αυτή υπάρχει απρόσφορη απόπειρα απάτης, επειδή οι πράξεις επιβολής εισφορών ακυρώθηκαν από τα Διοικητικά Δικαστήρια ,είναι αβάσιμη και πρέπει να απορριφθεί επειδή το παραπάνω ποσό καταλογίστηκε στην εργοδότρια εταιρεία και τέθηκε σε κίνδυνο η περιουσία της ενώ ενεπλάκη και σε δικαστικό αγώνα για την εξαφάνιση τους ,β) ότι η σύμβαση που κατάρτισε με την εγκαλούσα ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΜΑΣΤΕΡ ΚΕΚ ΑΕ", λόγω του ότι δεν περιεβλήθη τον έγγραφο τύπο, που απαιτείτο ως συστατικός όρος για την κατάρτιση της, γιατί ήταν σύμβαση μερικής απασχόλησης, θεωρείται ως σύμβαση πλήρους απασχόλησης και ως εκ τούτου η αναγραφή στην καταγγελία του, περισσοτέρων ωρών εργασίας δεν ασκούσε έννομη επιρροή ως προς το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών διότι η εργοδότρια του εταιρεία θα έπρεπε να καταβάλλει πλήρεις ασφαλιστικές εισφορές , πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη. Τούτο διότι σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, ο αναιρεσείων παρέστησε ψευδώς , εν γνώσει της αναληθείας του γεγονότος, στους αρμόδιους υπαλλήλους του Τμήματος Εσόδων του ΙΚΑ Αγρινίου ότι εργάσθηκε 2260 ώρες παραπάνω, με αποτέλεσμα να παραπλανηθούν οι ως άνω υπάλληλοι και να επιβάλουν στην εργοδότρια του ,πρόστιμο πέραν του νομίμου ,το ποσό των 31.000 Ευρώ. Επομένως ο έγγραφος ή μη τύπος της συμβάσεως εργασίας του δε συνδεόταν αιτιωδώς με την υποκειμενική και αντικειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξεως της τετελεσμένης απάτης ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας για την οποία και καταδικάσθηκε Κατά το άρθρο 510 παρ, 1 στοιχ. Β! του ΚΠΔ, ως λόγος αναιρέσεως της αποφάσεως μπορεί να προταθεί και η σχετική ακυρότητα που επήλθε κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο (άρθρο 170 παρ. 1), εφόσον δεν καλύφθηκε σύμφωνα με τα άρθρα 173 και 174 του ίδιου Κώδικα, Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 320, 321, 339, 330 και 343 του Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι η κύρια διαδικασία στο ακροατήριο αρχίζει είτε με την επίδοση, στον κατηγορούμενο του κλητηρίου θεσπίσματος ή της κλήσεως με τα οποία καλείται αυτός στο ακροατήριο, αδιαφόρως αν η υπόθεση αναβλήθηκε ή εκδικάστηκε, είτε με την εμφάνιση του κατηγορουμένου στο ακροατήριο και τη μη εναντίωσή του στη συζήτηση της υπόθεσης. Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 173 παρ. 1 και 174 παρ. 2 του Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι την ακυρότητα της επίδοσης της κλήσης ή του κλητηρίου θεσπίσματος, η οποία είναι σχετική και αφορά σε διαδικαστική πράξη που κατ1 ανάγκη επιδρά στο κύρος της διαδικασίας στο ακροατήριο και στην καταδικαστική απόφαση που θα εκδοθεί, αν δεν καλυφθεί, αν δηλαδή ο κατηγορούμενος εμφανιστεί στη δίκη και προβάλλει εγκαίρως αντίρρηση για την πρόοδο της, μπορεί, εφόσον η σχετική ένσταση του απορρίφθηκε, να την προτείνει επαναφέροντας την με λόγο έφεσης και στη δευτεροβάθμια δίκη. Αν δεν προταθεί η ακυρότητα αυτή με λόγο έφεσης καλύπτεται, με επακόλουθο η επίδοση της κλήσης ή του κλητηρίου θεσπίσματος να θεωρείται πλέον έγκυρη. Ο αναιρεσείων στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο πρόβαλε την ένσταση ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος η οποία και απορρίφθηκε. Την ένσταση αυτή την επανέλαβε και στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, χωρίς όμως να την προτείνει με ειδικό λόγο εφέσεως, και το δικαστήριο ορθώς την απέρριψε. Κατά συνέπεια ο σχετικός δεύτερος λόγος αναιρέσεως κατά του κεφαλαίου αυτού πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Κατόπιν αυτών, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος για έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ.583παρ. 1ΚΠΔ) . ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ. Απορρίπτει την από 21 Ιουνίου 2013 (υπ' αρ. πρωτ. 3/21-6-2013), αίτηση του Η. Σ. Δ. κατοίκου ... για αναίρεση της με αριθμό 259/21-5-2013 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Δυτικής Στερεάς Ελλάδος. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια