ΑΠ 1261/2009 — Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Συναυτουργία, Εκβίαση, Εξακολουθούν έγκλημα, Ακροάσεως έλλειψη

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1261 / 2009 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Συναυτουργία, Εκβίαση, Εξακολουθούν έγκλημα, Ακροάσεως έλλειψη. Περίληψη: Ορθά δεν δέχθηκε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη και να αναγνώσει έκθεση φωτογραφικής καταγραφής βιντεοταινίας, με την απειλή γνωστοποιήσεως του περιεχομένου της οποίας τελέσθηκε η εκβίαση, κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, μετά την αμφισβήτηση της γνησιότητας αυτής από την πολιτική αγωγή, με την αιτιολογία ότι μετά διερεύνηση, δεν διαπιστώθηκε η γνησιότητα της από τα υπόλοιπα προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα, ενώ οι κατηγορούμενοι, που την προσκόμιζαν το πρώτον στο δευτεροβάθμιο αυτό Δικαστήριο, δεν ισχυρίσθηκαν ότι ήταν το μοναδικό αποδεικτικό μέσο το οποίο διέθεταν και πρότειναν για την απόδειξη της αθωότητας τους, και έτσι το Εφετείο δεν στέρησε τους κατηγορουμένους οιουδήποτε υπερασπιστικού δικαιώματος, το οποίο ρητά παρέχεται από τον νόμο, ουδεμία παραβίαση συνταγματικών διατάξεων ή διατάξεων της ΕΣΔΑ έγινε και εντεύθεν ουδεμία έλλειψη ακροάσεως ή ακυρότητα επήλθε στην διαδικασία. Στην έννοια των εκτελεσάντων ανακριτικά ή προανακριτικά καθήκοντα του άρθρου 211 εδ. α΄ ΚΠΔ δεν περιλαμβάνονται και δεν απαγορεύεται η εξέταση εκείνων που ενήργησαν ή υπέγραψαν την έκθεση συλλήψεως του κατηγορουμένου, εκείνοι που παρέλαβαν ή υπέγραψαν την έκθεση της μηνύσεως και εκείνοι που υπέβαλαν ή διαβίβασαν απλώς τη σχηματισθείσα δικογραφία στον αρμόδιο Εισαγγελέα. Η ακυρότητα που επέρχεται από την παράβαση αυτή είναι σχετική, κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 170 παρ. 2 και 171 παρ.1 του ΚΠΔ, καλυπτόμενη, επομένως, αν δεν προταθεί ενώπιον του Δικαστηρίου της ουσίας. Ουδεμία ακυρότητα της διαδικασίας επέρχεται, όταν ο πολιτικώς ενάγων, έχοντας το λόγο επί της ενοχής, επεκταθεί χωρίς αντίρρηση κατά την αγόρευση του έστω και με την ανοχή του διευθύνοντος τη συζήτηση στο ζήτημα της ποινής ή των ελαφρυντικών.

1. Είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου περί απόλυτης ακυρότητας διότι το Δικαστήριο προέβη στην ανάγνωση των ληφθεισών κατά την προδικασία απολογιών του κατά παράβαση της αρχής της αμεσότητας που εξασφαλίζει την προφορική απολογία των κατηγορουμένων και κατά παράβαση του δικαιώματος σιωπής αυτών, διότι οι αναιρεσείοντες δεν επικαλούνται , ούτε και από τα πρακτικά της σχετικής δίκης προκύπτει, ότι υποβλήθηκε από μέρους τους τέτοιο αίτημα για μη ανάγνωση.
2. Το έγκλημα της εκβίασης είναι τετελεσμένο με τη επέλευση της περιουσιακής ζημίας στον παθόντα, ο οποίος μπορεί να είναι πρόσωπο διαφορετικό από εκείνο που εξαναγκάσθηκε να προβεί στην επιζήμια συμπεριφορά, αλλιώς, αν δηλαδή δεν επέλθει η ζημία και εφόσον συντρέχουν και οι λοιποί όροι, το έγκλημα είναι σε απόπειρα.
3. Ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Α΄ του ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως (β΄ σκέλος), κατά τον οποίο το Δικαστήριο αποφάνθηκε επί των αστικών αξιώσεων της πολιτικώς ενάγουσας, χωρίς προηγουμένως να δοθεί ο λόγος για τις αξιώσεις αυτής στους συνηγόρους των αναιρεσειόντων κατηγορουμένων, οι οποίοι και δεν πρότειναν επ' αυτών, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί, διότι από τα πρακτικά προκύπτει ότι ο διευθύνων τη συζήτηση μετά την κήρυξη της ενοχής, έδωσε εκ νέου τον λόγο στον Εισαγγελέα και στους συνηγόρους των κατηγορουμένων, αλλά αυτοί αναφέρθηκαν μόνο στα ζητήματα αναστολής της ποινής και αφαιρέσεως του χρόνου προσωρινής κρατήσεως, δίχως να εκφραστούν, όπως όφειλαν και μπορούσαν, ενιαίως, αλλά και μετά την επ' αυτής σχετική πρόταση του Εισαγγελέα, και για τις από το άρθρο 932 του ΑΚ αστικές απαιτήσεις της πολιτικώς ενάγουσας, χωρίς να προτείνουν και επ αυτών.
4. Δήμευση. Απορριπτέος ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ΄ του ΚΠΔ, λόγος αιτήσεως αναιρέσεως, ως αβάσιμος διότι προκύπτει ότι συνέτρεχαν όλες οι νόμιμες προϋποθέσεις για τη δήμευση των κατασχεθέντων πραγμάτων και την οριστική απόδοση των κατασχεθέντων προσημειωμένων χαρτονομισμάτων στον ιδιοκτήμονα αυτών αδελφό της πολιτικώς ενάγουσας, αναφέρονται οι διατάξεις των άρθρων 76 ΠΚ και 373 του ΚΠΔ που προβλέπουν αντίστοιχα τη δήμευση και την απόδοση, και υπάρχει η απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία για τις διατάξεις αυτές του Δικαστηρίου. Αριθμός 1261/2009 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Μάμαλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή και Κωνσταντίνο Φράγκο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την κοινή αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων 1) Χ1 και 2) Χ2, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους Βασίλειο Πομόνη και Παναγιώτη Μπιτσαξή, για αναίρεση της με αριθμό 111/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αιγαίου. Με πολιτικώς ενάγουσα την Ψ, κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ανδρέα Αναγνωστάκη. Το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Αιγαίου με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 20 Ιουνίου 2008 κοινή αίτησή τους, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1.192/
5. Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε Τους πληρεξουσίους δικηγόρους των διαδίκων που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου, ο οποίος πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
6. Κατά τη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Β' του ΚΠοινΔ η έλλειψη ακροάσεως καθιδρύει λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως, λόγω ακυρότητας της διαδικασίας στο ακροατήριο κατά το άρθρο 170 παρ. 2 του ΚΠοινΔ, επέρχεται δε αυτή, κατά την παραπάνω διάταξη στην περίπτωση κατά την οποία ο κατηγορούμενος ή ο συνήγορός του ζήτησαν να ασκήσουν δικαίωμα που ρητά τους παρέχεται από το νόμο και το Δικαστήριο τους το αρνήθηκε. Εξάλλου, κατά το άρθρο 370 Α του ΠΚ, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 12 παρ. 8 του ν. 3090/2002, όποιος αθέμιτα παρακολουθεί με ειδικά τεχνικά μέσα ή μαγνητοφωνεί προφορική συνομιλία μεταξύ τρίτων που δεν διεξάγεται δημόσια ή μαγνητοσκοπεί μη δημόσιες πράξεις τρίτων, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους. Με την ίδια ποινή τιμωρείται και όποιος μαγνητοφωνεί ιδιωτική συνομιλία μεταξύ αυτού και τρίτου χωρίς τη συναίνεση του τελευταίου (παρ. 2). Με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους τιμωρείται όποιος κάνει χρήση των πληροφοριών ή των μαγνητοταινιών ή των μαγνητοσκοπήσεων που αποκτήθηκαν με τους τρόπους που προβλέπονται στις παραγράφους 1 και 2 αυτού του άρθρου (παρ. 3). Η πράξη της παραγράφου 3 δεν είναι άδικη, αν η χρήση έγινε ενώπιον οποιασδήποτε δικαστικής ή άλλης ανακριτικής αρχής για την διαφύλαξη δικαιολογημένου συμφέροντος, που δεν μπορούσε να διαφυλαχθεί διαφορετικά (παρ. 4). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 177 παρ. 2 του ΚΠοινΔ, όπως προστέθηκε με το άρθρο 2 παρ. 7 του ν. 2408/1996, "... αποδεικτικά μέσα, που έχουν αποκτηθεί με αξιόποινες πράξεις ή μέσω αυτών, δεν λαμβάνονται υπόψη για την κήρυξη της ενοχής, την επιβολή ποινής ή την λήψη μέτρων καταναγκασμού, εκτός εάν πρόκειται για κακουργήματα που απειλούνται με ποινή ισόβιας κάθειρξης και εκδοθεί για το ζήτημα αυτό ειδικά αιτιολογημένη απόφαση του δικαστηρίου ...". Κατά τα άρθρα 2 παρ. 1, 9 παρ. 1 εδ. β', 9Α, 19 παρ. 1 και 3 και 25 παρ. 1 εδ. δ' του Συντάγματος, όπως ισχύει μετά την αναθεώρησή του, με το από 6 Απριλίου 2001 ψήφισμα της Ζ' Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων, "ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας. Η ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του ατόμου είναι απαραβίαστη. Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως νόμος ορίζει ... Το απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας με οποιονδήποτε άλλο τρόπο είναι απόλυτα απαραβίαστο. Νόμος ορίζει τις εγγυήσεις υπό τις οποίες η δικαστική αρχή δεν δεσμεύεται από το απόρρητο για λόγους εθνικής ασφάλειας ή για τη διακρίβωση ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων ... Απαγορεύεται η χρήση αποδεικτικών μέσων που έχουν αποκτηθεί κατά παράβαση του άρθρου αυτού και των άρθρων 9 και 9 Α. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν να επιβληθούν στα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου, πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα, είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας". Τέλος κατά το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), η οποία κυρώθηκε με το ΝΔ 53/1974 και έχει υπερνομοθετική ισχύ, σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος, "κάθε πρόσωπο δικαιούται στο σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του, της κατοικίας του και της αλληλογραφίας του. Δεν επιτρέπεται επέμβαση δημοσίας αρχής στην άσκηση του δικαιώματος αυτού παρά μόνο στο μέτρο που αυτή η επέμβαση προβλέπεται υπό του νόμου και αποτελεί μέτρο το οποίο, σε μια δημοκρατική κοινωνία, είναι αναγκαίο δια την εθνική ασφάλεια, την δημοσία ασφάλεια, την οικονομική ευημερία της χώρας, την προάσπιση της τάξης και την πρόληψη ποινικών αδικημάτων, την προστασία της υγείας ή της ηθικής, ή την προστασία των δικαιωμάτων και ελευθεριών άλλων". Από τις ως άνω διατάξεις προκύπτει ότι η εν αγνοία και χωρίς τη συναίνεση των συνομιλητών μαγνητοφώνηση ιδιωτικής συνομιλίας ή η χωρίς συναίνεση ενός προσώπου βιντεοσκόπηση προσωπικής και ιδιωτικής του ζωής, αποτελεί δέσμευση και περιορισμό στην ελεύθερη άσκηση της επικοινωνίας και της ιδιωτικής ζωής αντίστοιχα. Η αποτυπώνουσα την ιδιωτική ζωή σχετική βιντεοταινία είναι απαγορευμένο αποδεικτικό μέσο και δεν λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο για την κήρυξη της ενοχής ή την επιβολή ποινής ή τη λήψη μέτρων καταναγκασμού. Κατ' εξαίρεση όμως, κατά ρητή νομοθετική πρόβλεψη επιτρέπεται η λήψη τέτοιου αποδεικτικού μέσου εάν πρόκειται για κακουργήματα που απειλούνται με ποινή ισόβιας κάθειρξης και έχει εκδοθεί για το ζήτημα αυτό απόφαση Δικαστηρίου που να αιτιολογεί ειδικά τους λόγους για τους οποίους επιβάλλεται η λήψη υπόψη του παράνομου αποδεικτικού μέσου και για την κήρυξη της ενοχής ή την επιβολή ποινής στον κατηγορούμενο (Ολ. ΑΠ 1/2001 Πολιτική) και επιτρέπεται η χρήση αυτών ενώπιον οποιασδήποτε δικαστικής ή άλλης ανακριτικής αρχής για την διαφύλαξη δικαιολογημένου συμφέροντος, που δεν μπορούσε να διαφυλαχθεί διαφορετικά. Ο νόμος, αναφερόμενος μόνον για την περίπτωση κηρύξεως της ενοχής ή της επιβολής ποινής, ουδέν διαλαμβάνει περί του επιτρεπτού η μη της μαγνητοταινίας ως αποδεικτικού μέσου για την απόδειξη της αθωότητας του κατηγορουμένου. Ενόψει, όμως, της θεμελιώδους συνταγματικής διατάξεως του άρθρου 2 παρ. 1 που ανάγει σε πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας τον σεβασμό και την προστασία της ανθρώπινης αξίας, του γεγονότος ότι τα έννομα αγαθά της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας, τα οποία απολαύουν απόλυτης συνταγματικής προστασίας (άρθρο 5 παρ. 2 του Συντάγματος), τίθενται σε διακινδύνευση στην περίπτωση μη αποδείξεως της αθωότητας του κατηγορουμένου, κάμπτεται ο κανόνας του άρθρου 19 παρ. 3 του Συντάγματος της μη χρήσεως των παρανόμως κτηθέντων αποδεικτικών μέσων, όταν αυτά αποτελούν το μόνο προτεινόμενο από αυτόν (κατηγορούμενο) αποδεικτικό μέσο προς απόδειξη της αθωότητάς του, υπό τον περιορισμό πάντοτε της αρχής της αναλογικότητας (άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος), εάν δηλαδή στη συγκεκριμένη περίπτωση, λαμβανομένης υπόψη και της βαρύτητας του εγκλήματος, για το οποίο κατηγορείται ο κατηγορούμενος, το εν λόγω αποδεικτικό μέσο είναι το μόνο αναγκαίο και πρόσφορο για την απόδειξη της αθωότητάς του. Περί όλων αυτών των ζητημάτων θα κρίνει το Δικαστήριο, το οποίο, σε καταφατική περίπτωση, θα συνεκτιμήσει τα ευνοϊκά σημεία του παράνομου αποδεικτικού μέσου για τον προτείνοντα αυτό κατηγορούμενο. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά συνεδριάσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου, κατά τη διάρκεια της αποδεικτικής διαδικασίας, οι συγκατη-γορούμενοι δια των συνηγόρων τους, ζήτησαν "να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο η βιντεοσκόπηση, καθώς και η έκθεση φωτογραφικής καταγραφής από δικαστικό γραφολόγο της βιντεοσκοπήσεως, που έγινε εντός της οικίας τους και εμφανίζει την παρανόμως εισελθούσα εγκαλούσα Ψ να διαπράττει κλοπές, για την απόδειξη δηλαδή της αθωότητάς τους, αφού από το περιεχόμενο της βιντεοσκοπήσεως αυτής προκύπτει ότι αυτοί δεν απέβλεπαν σε οποιοδήποτε παράνομο περιουσιακό όφελος, αλλά στην αποκατάσταση της ζημίας τους από τις σε βάρος τους κλοπές". Στην ανάγνωση και λήψη υπόψη της βιντεοταινίας αντέλεξε η πολιτικώς ενάγουσα δια του συνηγόρου της που δήλωσε ότι "η βιντεοκασέτα δεν είναι γνήσια, ούτε ακριβής κατά περιεχόμενο, αποτελείται από πλαστά μέρη, σε κάθε περίπτωση έχει αποκτηθεί με παράνομες πράξεις, κατά παράβαση της ιδιωτικής της ζωής και των προσωπικών της δεδομένων και κατά συνέπεια συνιστά παράνομο αποδεικτικό μέσο". Μετά ταύτα, το Εφετείο Αιγαίου, μετά πρόταση του Εισαγγελέα της έδρας για απόρριψη του άνω αιτήματος των κατηγορουμένων, λόγω παρανόμου αποδεικτικού μέσου, απέρριψε το σχετικό αίτημα με την ακόλουθη αιτιολογία : "Κατά το άρθρο 304§ι του ΚΠοινΔ, στο ακροατήριο διαβάζονται δημόσια ή ιδιωτικά έγγραφα που υποβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της αποδεικτικής διαδικασίας και δεν αμφισβητήθηκε η γνησιότητα τους, ή δεν προσεβλήθησαν ως πλαστά (ΑΠ 1004/2004). Στην κατηγορία δε των ιδιωτικών εγγράφων περιλαμβάνονται οι βιντεοταινίες, στις οποίες απεικονίζονται κινηματογραφικές αναπαραστάσεις και οι φωτογραφίες. Από την παραπάνω διάταξη συνάγεται ότι, για να αναγνωσθούν έγγραφα δημόσια ή ιδιωτικά που προσκομίζονται κατά τη διάρκεια της αποδεικτικής διαδικασίας, πρέπει κατ' επιταγή του άρθρου αυτού να είναι αναμφισβήτητης γνησιότητος, δηλαδή εάν αμφισβητηθεί η γνησιότητά τους από τους διαδίκους ή τον Εισαγγελέα, δεν είναι δυνατόν να αναγνωσθούν, εάν δεν αποδειχθεί αυτή (γνησιότητα) με κάποιο άλλο αποδεικτικό μέσο. Θέλει, δηλαδή, ο νομοθέτης το αναγνώσιμον έγγραφο να είναι γνήσιο. Στην προκειμένη περίπτωση, οι κατηγορούμενοι προς υπεράσπισή τους προσκόμισαν προς "ανάγνωση" μια βιντεοκασέτα και φωτογραφίες που λήφθηκαν εξ αυτής (ο χρόνος λήψεως των οποίων δεν προσδιορίζεται), στις οποίες ισχυρίζονται ότι απεικονίζεται η μηνύτρια καθ'όν χρόνο αυτή τέλεσε εντός της οικίας τους το έγκλημα της κλοπής και το οποίον σχετίζεται με την πράξη της εκβιάσεως που αυτοί φέρονται ότι αυτοί τέλεσαν σε βάρος της μηνύτριας. Τα ως άνω "έγγραφα", τα οποία προσκομίζονται από τους κατηγορούμενους για πρώτη φορά στο Εφετείο και δεν αποτελούν στοιχείο της δικογραφίας, ο πληρεξούσιος δικηγόρος της μηνύτριας, με δήλωσή του, που καταχωρήθηκε στα πρακτικά, τα αμφισβήτησε ως προς την γνησιότητά τους και μάλιστα δήλωσε ότι η βιντεοκασέτα αποτελείται από πλαστά μέρη και εναντιώθηκε στην ανάγνωσήτους. Μετά ταύτα, κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, δεν διαπιστώθηκε, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, η γνησιότητα των εν λόγω προσκομιζόμενων "εγγράφων" από τα υπόλοιπα προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα. Κατ' ακολουθίαν τωνπαραπάνω και εφόσον οι κατηγορούμενοι δεν ισχυρίζονται ότι τα ως άνω "έγγραφα" είναι το μοναδικό αποδεικτικό μέσο προς απόδειξη της αθωότητάς τους, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν πρέπει αυτά να αναγνωσθούν και ληφθούν υπόψη για το σχηματισμό της κρίσης του στην προκειμένη υπόθεση". Με τις άνω παραδοχές, ότι δηλαδή η εν λόγω βιντεοταινία κατά την επ'ακροατηρίου διαδικασία, μετά την αμφισβήτηση της γνησιότητας αυτής από την πολιτική αγωγή, κατά την κρίση του Δικαστηρίου μετά διερεύνηση, δεν διαπιστώθηκε η γνησιότητά της από τα υπόλοιπα προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα, ενώ οι κατηγορούμενοι, που την προσκόμιζαν το πρώτον στο δευτεροβάθμιο αυτό Δικαστήριο, δεν ισχυρίσθηκαν ότι ήταν το μοναδικό αποδεικτικό μέσο το οποίο διέθεταν και πρότειναν για την απόδειξη της αθωότητάς τους, το Εφετείο που απέρριψε το αίτημα και δεν επέτρεψε την ανάγνωση και τη λήψη υπόψη της εν λόγω βιντεοταινίας και της εκθέσεως φωτογραφικής καταγραφής αυτής, δεν στέρησε τους κατηγορουμένους οιουδήποτε υπερασπιστικού δικαιώματος, το οποίο ρητά παρέχεται από τον νόμο, ουδεμία παραβίαση συνταγματικών διατάξεων ή διατάξεων της ΕΣΔΑ έγινε και εντεύθεν ουδεμία έλλειψη ακροάσεως ή ακυρότητα επήλθε στην διαδικασία, με ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία απορρίφθηκε το αίτημα των κατηγορουμένων και ουδεμία αρνητική υπέρβαση εξουσίας συνέβη και οι σχετικοί πρώτος, δεύτερος και τρίτος, από τα άρθρα 170 παρ.2 και 510 παρ. 1 στοιχ. Β', Δ και Η του ΚΠοινΔ, λόγοι αναιρέσεως, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Η γενόμενη δε μετά την απόρριψη του άνω αιτήματος δήλωση των κατηγορουμένων, που καταχωρήθηκε στα πρακτικά, ότι "η βιντεοσκόπηση έγινε σε ιδιωτικό τους χώρο, η δε χρήση της βιντεοταινίας απέβλεπε αποκλειστικά και μόνο στην απόδειξη της αθωότητάς τους", πράγματα που ήδη είχαν δηλωθεί κατά την υποβολή του αιτήματος, δεν παραλλάσσει τα παραπάνω δεκτά γενόμενα.
7. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 211 εδ. α' του ΚΠοινΔ, "με ποινή ακυρότητας της επ' ακροατηρίου διαδικασίας δεν εξετάζονται ως μάρτυρες κατά την αποδεικτική διαδικασία, όσοι άσκησαν εισαγγελικά ή ανακριτικά καθήκοντα ή έργα γραμματέα της ανάκρισης στην ίδια υπόθεση".. Ως ανακριτικά καθήκοντα εννοούνται και τα προανακριτικά καθήκοντα. Στην έννοια των εκτελεσάντων ανακριτικά ή προανακριτικά καθήκοντα, δεν περιλαμβάνονται και δεν απαγορεύεται η εξέταση εκείνων που ενήργησαν ή υπέγραψαν την έκθεση συλλήψεως του κατηγορουμένου, εκείνοι που παρέλαβαν ή υπέγραψαν την έκθεση της μηνύσεως και εκείνοι που υπέβαλαν ή διαβίβασαν απλώς τη σχηματισθείσα δικογραφία στον αρμόδιο Εισαγγελέα. Η ακυρότητα που επέρχεται από την παράβαση αυτή είναι σχετική, κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 170 παρ. 2 και 171 παρ.1 του ΚΠοινΔ, καλυπτόμενη, επομένως, αν δεν προταθεί ενώπιον του Δικαστηρίου της ουσίας. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως διαπιστώνεται από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου, με την οποία (εκδοθείσα επί εφέσεως των αναιρεσειόντων), οι αναιρεσείοντες καταδικάσθηκαν για την αξιόποινη πράξη της εκβίασης κατά συναυτουργία και κατ'εξακολούθηση, χωρίς καμία αντίρρηση των κατηγορουμένων, εξετάσθηκε ο κληθείς και προσελθών μάρτυρας κατηγορίας ΑΑ, αστυνομικός, που είχε εξετασθεί και στον πρώτο βαθμό χωρίς αντιρρήσεις των κατηγορουμένων (βλ. υπ'αριθ. 986/2003 πρακτικά Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Σύρου),ενώ μετά την ολοκλήρωση της εξετάσεώς του και την εξέταση και των λοιπών μαρτύρων, στο δεύτερο βαθμό, οι συνήγοροι των κατηγορουμένων ρητά, με δήλωσή τους καταχωρηθείσα στα πρακτικά, αντιτάχθηκαν το πρώτον στη λήψη υπόψη της καταθέσεως του εν λόγω αστυνομικού, ως διενεργήσαντος στην υπόθεση προανακριτικά καθήκοντα, καθόσον έχει υπογράψει την έκθεση συλλήψεως, ενώπιόν του κατατέθηκε η μήνυση και υπ'αυτού διαβιβάστηκε η δικογραφία στον αρμόδιο Εισαγγελέα. Ο αστυνομικός αυτός, όπως προκύπτει από τα επισκοπούμενα έγγραφα της δικογραφίας, πράγματι έχει προβεί στις παραπάνω ενέργειες επί της ενδίκου υποθέσεως, πλην κατά τα παραπάνω, δεν θεωρούνται αυτές οι ενέργειες ως άσκηση προανακριτικών καθηκόντων και ουδεμία ακυρότητα επήλθε και ορθά το Δικαστήριο προέβη σε εξέταση αυτού ως μάρτυρος και σε λήψη υπόψη και της καταθέσεως του αστυνομικού αυτού. Άλλωστε, αφού από τα πρακτικά προκύπτει ότι οι αναιρεσείοντες κατηγορούμενοι δεν αντιτάχθηκαν προ της εξετάσεως του εν λόγω αστυνομικού, οποιαδήποτε τυχόν επελθούσα ακυρότητα, ως σχετική, καλύφθηκε. Συνεπώς, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Α του ΚΠοινΔ, προβαλλόμενος συναφής τέταρτος λόγος αναιρέσεως, για απόλυτη, άλλως σχετική ακυρότητα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
8. Κατά το άρθρο 385 παρ. 1 στοιχ. γ' του ΠΚ, όποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος, εξαναγκάζει κάποιον με βία ή απειλή σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή από την οποία επέρχεται ζημία στην περιουσία του εξαναγκαζομένου ή άλλου, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της εκβίασης σε βαθμό πλημμελήματος, απαιτούνται: α) ο εξαναγκασμός κάποιου σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή, από την οποία επέρχεται ζημία αυτού που εξαναγκάζεται ή κάποιου άλλου, β) ο εξαναγκασμός να γίνεται με βία ή απειλή ικανή να αποκλείσει το αυτοπροαίρετο της απόφασής του εξαναγκαζόμενου και γ) Υποκειμενικώς απαιτείται δόλος, ο οποίος περιλαμβάνει τη γνώση, έστω και με την έννοια της αμφιβολίας, των στοιχείων που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εν λόγω εγκλήματος και τη θέληση ή αποδοχή πραγματώσεως αυτής (βασικός δόλος) και επιπροσθέτως, σκοπός του δράστη να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος (υπερχειλής δόλος), ανεξαρτήτως της επιτεύξεως ή μη του οφέλους. Τέτοιος σκοπός υπάρχει όταν ο υπαίτιος γνωρίζει ότι το περιουσιακό όφελος που επιδιώκει, δεν αποτελεί αντικείμενο νόμιμης απαίτησης, δηλαδή δεν στηρίζεται σε κάποια νόμιμη αξίωση αυτού κατά του παθόντος ή όταν η πράξη ή παράλειψη αυτού που εξαναγκάζεται δεν αποτελεί έκφραση του παρεχομένου, από τα άρθρα 2 παρ. 1 και 5 παρ. 1 του Συντάγματος και 361 ΑΚ στο πρόσωπο, δικαιώματος της βούλησής του και της ελευθερίας στις συναλλαγές. Ο εξαναγκασμός, ως στοιχείο του εγκλήματος της εκβίασης, έγκειται στην άσκηση βίας ή απειλής δια της οποίας περιάγεται ο άλλος σε τρόμο και ανησυχία, στρέφεται δε η βία ή η απειλή κατά της ελευθερίας της περιουσιακής διάθεσης, με σκοπό να καμφθεί η θέληση του εξαναγκαζόμενου και να οδηγηθεί, είτε ο ίδιος είτε άλλος, σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή, ενώ η απειλούμενη σε βάρος του εξαναγκαζόμενου ενέργεια δεν απαιτείται να είναι παράνομη, εφόσον εκβίαση συνιστά, όχι αυτή καθ' εαυτή η άσκηση εξουσίας ή δικαιώματος, αλλά η απειλή άσκησής τους προς επίτευξη του σκοπού που αναφέρεται στο άρθρο 385 ΠΚ, δηλαδή την κάμψη της θέλησης του εξαναγκαζόμενου, ώστε δι' αυτής να αχθεί ή ο ίδιος ή άλλος σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή. Η απειλή μπορεί να είναι ρητή και άμεση, να έχει διατυπωθεί προφορικώς ή εγγράφως ή και εμμέσως, να έχει μεταβιβαστεί και με άλλον ή ακόμη και να είναι σιωπηρή, όταν συνάγεται από τον τρόπο εκδήλωσης και συμπεριφοράς του δράστη, είναι δε αδιάφορο αν αυτός που διατύπωσε την απειλή, ήταν αποφασισμένος να την πραγματοποιήσει ή αν ήταν πραγματοποιήσιμη ή όχι, αρκεί ότι δια της απειλής εξαναγκάστηκε σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή εκείνος κατά του οποίου στράφηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση απειλή, ενώ η πράξη, παράλειψη ή ανοχή μπορεί να απορρέει, είτε από τον ίδιο τον εξαναγκαζόμενο, είτε από άλλον, στη βούληση του οποίου ο εξαναγκαζόμενος, υπό το κράτος της απειλής, επενέργησε. Το έγκλημα είναι τετελεσμένο με τη επέλευση της περιουσιακής ζημίας στον παθόντα, ο οποίος μπορεί να είναι πρόσωπο διαφορετικό από εκείνο που εξαναγκάσθηκε να προβεί στην επιζήμια συμπεριφορά, αλλιώς, αν δηλαδή δεν επέλθει η ζημία και εφόσον συντρέχουν και οι λοιποί όροι, το έγκλημα είναι σε απόπειρα. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση, έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ιδίου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχτηκε η κρίση του Δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει από την απόφαση με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη και εκτιμηθεί όλα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους(μάρτυρες, έγγραφα κλπ), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα από αυτά, δεν υποδηλώνει ότι δε λήφθηκαν υπόψη τα άλλα. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (Ολ.ΑΠ 1/2005). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Ε' ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει, όταν ο Δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υπάρχει όταν το Δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφαρμόστηκε. Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διατάξεως αυτής, η οποία υπάρχει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα επισκοπούμενα πρακτικά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το Τριμελές Εφετείο Αιγαίου, στο αιτιολογικό του, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, σε σχέση με την αποδιδόμενη στους κατηγορούμενους αξιόποινη πράξη της εκβιάσεως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Από την ανωμοτί εξέταση της πολιτικώς ενάγουσας, τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης, τα έγγραφα, τα οποία αναγνώσθηκαν και αναφέρονται παραπάνω λεπτομερώς και τις απολογίες των κατηγορουμένων, σε συνδυασμό με την όλη αποδεικτική διαδικασία αποδεικνύονται, κατά την κρίση του δικαστηρίου, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά : Η μηνύτρια με τη δεύτερη κατηγορούμενη γνωρίζονταν από την παιδική τους ηλικία και συνδέονταν με φιλικές σχέσεις πάνω από ίο χρόνια. Επίσης, η δεύτερη κατηγορούμενη συνδέεται με φιλική σχέση και με την αδελφή της μηνύτριας, ΒΒ, η οποία (ΒΒ) πάντρεψε τους κατηγορούμενους και βάφτισε και το παιδί τους. Κατά το έτος 2000 η μηνύτρια εκμίσθωσε στους κατηγορούμενους ένα διαμέρισμα της, το οποίο είναι γειτονικό με το διαμέρισμα της μηνύτριας και αντάλλασσαν σχεδόν καθημερινά επισκέψεις. Τα εν λόγω διαμερίσματα για τη θέρμανση τους εξυπηρετούνται από κοινή δεξαμενή πετρελαίου. Κατά το μήνα Νοέμβριο του 2003 η μηνύτρια προκατέβαλε στη δεύτερη κατηγορούμενη (Χ2), το συνολικό ποσό των 400 ευρώ που αναλογούσε στο μερίδιο της, για την αγορά πετρελαίου. Από το παραπάνω ποσό των 400 ευρώ, η δεύτερη κατηγορούμενη χρησιμοποίησε για την αγορά πετρελαίου μόνο το ποσό των 200 ευρώ, και έτσι το υπόλοιπο ποσό των 200 ευρώ, έπρεπε να το επιστρέψει στη μηνύτρια, μαζί με το ποσό των 68 ευρώ, που όφειλε στην μηνύτρια και αντιστοιχούσε σε τέλος χαρτοσήμου καταβληθέντος ενοικίου. Έτσι στις 22.11.2003 όταν η μηνύτρια πήγε για επίσκεψη στο σπίτι των κατηγορουμένων, η δεύτερη από αυτούς, Χ2, η οποία καθόταν στον προαύλιο χώρο της οικίας της κρατώντας το μωρό της, το οποίο φρόντιζε, είπε στη μηνύτρια, με την οποία όπως προαναφέρθηκε είχαν στενές φιλικές σχέσεις, να εισέλθει στο σπίτι της, η πόρτα του οποίου ήταν ανοιχτή και να πάρει το ως άνω οφειλόμενο ποσό των 268 ευρώ, το οποίο βρισκόταν στο συρτάρι. Πριν όμως η δεύτερη κατηγορούμενη πει στη μηνύτρια να μπει στο σπίτι της, αυτή, προηγουμένως, είχε θέσει σε λειτουργία μια φορητή βιντεοκάμερα, την οποία τοποθέτησε σε σημείο που να είναι δυνατή η λήψη του χώρου που βρισκόταν το συρτάρι με τα χρήματα και έτσι, όταν η μηνύτρια έπαιρνε από το συρτάρι το ποσό των 270 ευρώ, κατεγράφησαν οι κινήσεις της από την ανωτέρω βιντεοκάμερα. Τη λειτουργία της ως άνω κάμερας και την καταγραφή των κινήσεων της, την αντιλήφθηκε η μηνύτρια, η οποία μάλιστα είπε στη δεύτερη κατηγορούμενη ότι η κάμερα είναι "ανοιχτή". Στη συνέχεια, οι κατηγορούμενοι εκμεταλλευόμενοι το γεγονός της καταγραφής αυτής και διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, καθότι αυτοί εγνώριζαν ότι δεν επρόκειτο περί κλοπής, άρχιζαν να εκβιάζουν την μηνύτρια ότι αυτή μπήκε στο σπίτι τους με αντικλείδι αυθαίρετα, όταν αυτοί απουσίαζαν, ότι την έχουν καταγράψει με βιντεοκάμερα και ότι έχει αφαιρέσει από την οικία τους το συνολικό ποσό των 10.000 ευρώ και να την απειλούν ότι αν δεν τους καταβάλει το παραπάνω ποσό, θα κοινοποιήσουν στον κόσμο το περιεχόμενο της κασέτας αυτής για να βλάψουν έτσι την τιμή και την υπόληψη της και ότι επίσης θα κοινοποιήσουν στο σύζυγο της, ο οποίος ήταν ναυτικός και απουσίαζε, και το περιεχόμενο βιντεοκασέτας που αφορούσε προσωπική της ζωή. Η μηνύτρια, προκειμένου να διαφυλάξει την τιμή και την υπόληψη της, αλλά και το γάμο της, καθότι την απειλούσαν ότι θα γνωστοποιήσουν στο σύζυγο της επιλήψιμη σχέση με άλλον άντρα, εξαναγκαζομένη αποφάσισε μετά από συνεννοήσεις με τους γονείς και τα αδέλφια της, να υποκύψει στις απειλές τους και να καταβάλει στους κατηγορούμενους το ποσό των 10.000 ευρώ, το οποίο και ανέλαβε να καταβάλλει στους κατηγορούμενους για λογαριασμό της μηνύτριας ο αδελφός της, ΓΓ. Έτσι, ο αδελφός της μηνύτριας στις 25.11.2003, κατέβαλε στον πρώτο κατηγορούμενο το ποσό των 10.000 ευρώ. Για την καταβολή του ποσού αυτού, ο ΓΓ ζήτησε από τον πρώτο κατηγορούμενο να του δώσει μια έγγραφη απόδειξη, για να αποτελέσει αυτή (απόδειξη) αποδεικτικό στοιχείο για την επιστροφή εις αυτόν από την αδελφή του των χρημάτων που κατέβαλε για λογαριασμό της. Πράγματι, ο πρώτος κατηγορούμενος έδωσε μια χειρόγραφη απόδειξη στο ΓΓ για την παραπάνω καταβολή, αλλά αυτός (πρώτος κατηγορούμενος) για να αποφύγει το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί αυτή (απόδειξη) ως στοιχείο εναντίον του για εκβίαση, σκεπτόμενος δολίως, δεν ανέγραψε σε αυτήν την αιτία καταβολής, αλλά αορίστως ότι το παραπάνω ποσό κατεβλήθη για λογαριασμό της μηνύτριας. Περαιτέρω, οι κατηγορούμενοι, μετά την προαναφερθείσα αποδοχή του εκβιασμού τους από τη μηνύτρια, θέλησαν να της αποσπάσουν εκβιάζοντας την με τον ίδιο ως άνω τρόπο, περισσότερα χρήματα, και έτσι το Δεκέμβριο του ιδίου ως άνω έτους