ΑΠ 1274/2013 — Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αοριστία λόγου αναιρέσεως

(22)ετών και εκθέτω τα εξής: Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473§2, 474§2 ,476§2 και 509§1 Κ.Π.Δ, προκύπτει ότι για το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά βουλευμάτων και αποφάσεων, πρέπει στη έκθεση ή την επιδιδόμενη κατά το άρθρο 473§2 Κ.Π.Δ δήλωση αναίρεσης να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους αυτή ασκείται . Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει τον λόγο αναιρέσεως χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί, ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα. Για το ορισμένο του αναιρετικού λόγου και εντεύθεν για το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως, δεν αρκεί απλή επανάληψη των διατάξεων του άρθρου 510 του Κ.Π.Δ, χωρίς προσδιορισμό της νομικής πλημμέλειας που αποδίδεται στην απόφαση. Ειδικότερα: α) σε περίπτωση απόλυτης ή σχετικής ακυρότητας, πρέπει να αναφέρεται σε τι συνίσταται η ακυρότητα αυτή, από ποια αιτία εχώρησε, αν αυτή αναφέρεται σε διάταξη που αφορά την τήρηση των διατάξεων, που, καθορίζουν την εμφάνιση, την εκπροσώπηση και την υπεράσπιση του κατηγορουμένου, καθώς και τη άσκηση των δικαιωμάτων, που του παρέχονται, στις περιπτώσεις και με τις διατυπώσεις, που επιβάλλει ο νόμος (άρθρο 171 παρ 1 δ Κ.Π.Δ), πρέπει να προσδιορίζεται ειδικώς σε τι συνίσταται η παραβίαση των δικαιωμάτων του αυτών και ποια η διάταξη που παραβιάστηκε, β) σε περίπτωση έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, πρέπει να προτείνεται με την αίτηση αναίρεσης η ανυπαρξία αυτής, σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της απόφασης, να διευκρινίζεται σε τι συνίσταται η έλλειψη της, αναφορικά με συγκεκριμένο η συγκεκριμένα κεφάλαια της, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση ολομ. Α.Π (σε συμβούλιο) 19/2001 Ποιν Χρον ΝΒ 402 , ολομ Α.Π 2/2002 Ποιν Χρον. ΝΒ 691). γ) σε περίπτωση εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής ουσιαστικών ποινικών διατάξεων, πρέπει να γίνεται ειδικότερος προσδιορισμός της νομικής πλημμέλειας περί την ερμηνεία και εφαρμογή της ουσιαστικής ποινικής διάταξης που εφαρμόστηκε (Α.Π 1622/2001 Ποιν Χρον ΝΒ 401). Οι αόριστα διατυπούμενοι λόγοι αναιρέσεως, δεν μπορούν να συμπληρωθούν με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 Κ.Π.Δ, την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως (ολομ. Α.Π 2/2002 Ποιν Χρον. ΝΒ 691). Περαιτέρω σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 476§1 του Κ.Π.Δ "όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν έχει το δικαίωμα ή εναντίον απόφασης ή βουλεύματος για το οποίο δεν προβλέπεται ή όταν ασκήθηκε εκπρόθεσμα ή χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από τον νόμο για την άσκηση του, καθώς και όταν έγινε νόμιμα παραίτηση από το ένδικο μέσο, ή σε κάθε άλλη περίπτωση που ο νόμος ρητά προβλέπει ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο), που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που τυχόν θα εμφανιστούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση της απόφασης ή του βουλεύματος που έχει προσβληθεί και την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο". Στην προκειμένη περίπτωση με την υπ' αριθμ. 1027-1028/6-4-2012 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε μετά από έφεση κατά της υπ' αριθμ.486/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, ο H. ή L. ή L. (ονομ). L. ή T. ή H. ή H. (επών) του Μ. ή Μ., ελαιοχρωματιστής, κάτοικος ... και ήδη κρατούμενος στο Κατάστημα Κράτησης Πατρών, καταδικάστηκε κατ' έφεση για κατοχή ναρκωτικών με την επιβαρυντική περίσταση της χρήσης όπλου προς τον σκοπό της διαφυγής, απόπειρα ανθρωποκτονίας, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία σε ποινή ισόβιας κάθειρξης και πρόσκαιρης κάθειρξης είκοσι δύο

(22)ετών. Κατά της αποφάσεως αυτής ο ως άνω ο καταδικασθείς, άσκησε αυτοπροσώπως, κατά τους νομίμους τύπους και εμπροθέσμως (προ πάσης καταχώρησης της απόφασης στο ειδικό βιβλίο τελεσίδικων αποφάσεων) την από 28-6-2012 αναίρεση με δήλωση του ενώπιον του Διευθυντού του Καταστήματος Κράτησης Πατρών (ένθα κρατείται), συντάχθηκε δε περί αυτής η σχετική με αριθμό πρωτ. 56/28-6-2012 έκθεση, η οποία έλαβε τον αριθμό 19/2012 στο βιβλίο ενδίκων μέσων του Εφετείου Θεσσαλονίκης Στην συνταχθείσα σχετικώς έκθεση (άρθρο 474 παρ.1 Κ.Π.Δ), ο ως άνω καταδικασθείς δηλώνει ότι ασκεί αναίρεση κατά της ανωτέρω καταδικαστικής σε βάρος του αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, εκθέτοντας σ' αυτήν (έκθεση) ότι ασκεί το ένδικο αυτό μέσο για "έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης, όπως απαιτείται από το Σύνταγμα και τον νόμο, καθώς και για όσους άλλους λόγους έχει να προσθέσει δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του". Έχουσα το ανωτέρω περιεχόμενο η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, είναι απαράδεκτη και ως τέτοια πρέπει να απορριφθεί, να καταδικασθεί δε ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476§§1 και 2 , 513§1 και 583§1 Κ.Π.Δ). Για τους λόγους αυτούς Προτείνω : α) να απορριφθεί ως απαράδεκτη με αριθμό βιβλίου ενδίκων μέσων του Εφετείου Θεσσαλονίκης 19/2012 αίτηση αναιρέσεως του H. ή L. ή L.(ονομ.) L. ή T. ή H. ή H. (επών) του Μ. ή Μ., ελαιοχρωματιστή, κατοίκου ... και κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης Πατρών, κατά της υπ' αριθμ. 1027-1028/6-4-2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, και β) να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα. Αθήνα 28 Μαΐου 2013 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Νικόλαος Παντελής". Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος, ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ.2, 474 παρ.2, 476 παρ.1, 509 παρ.1 και 510 του ΚΠΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ' ακολουθία το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως, πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτή ένας τουλάχιστον λόγος από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη χωρίς άλλη έρευνα, σύμφωνα με το άρθρο 513 του ίδιου Κώδικα. Η ανυπαρξία ή η αοριστία, εξάλλου, των λόγων αναιρέσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί με άλλα, έξω από την έκθεση αναιρέσεως, έγγραφα ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως. Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ειδικότερα, για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ λόγου αναιρέσεως για έλλειψη της απαιτούμενης από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δε διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναιρέσεως, πρέπει να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή αιτιολογίας, ποίες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της αποφάσεως ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής σε σχέση με τα προσβαλλόμενα κεφάλαιά της ή ποία αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (βλ.ΟλΑΠ 2/2002). Στην προκειμένη περίπτωση, στην κρινόμενη με αριθμ. εκθ. 56/28-6-2012 αίτηση αναιρέσεως του καταδικασθέντος για απόπειρα ανθρωποκτονίας, παράνομη οπλοφορία, οπλοχρησία και κατοχή ναρκωτικών ουσιών αναιρεσείοντος, κατά της με αριθμ. 1027,1028/2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που συντάχθηκε νόμιμα, όπως από αυτή επισκοπούμενη προκύπτει, αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση, κατά λέξη και αποκλειστικά "για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, καθώς και για όσους άλλους λόγους έχει να προσθέσει, δια του πληρεξουσίου του δικηγόρου". Από το παραπάνω περιεχόμενο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, στην οποία δεν αναφέρεται ούτε επισυνάπτεται κάποιο άλλο έγγραφο, προκύπτει ότι δεν περιέχεται στην αίτηση αυτή κανένας παραδεκτός και νόμιμος λόγος αναιρέσεως από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 510 του ΚΠΔ, ούτε διατυπώνεται κάποια πλημμέλεια της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ο δε αναφερόμενος ως παραπάνω λόγος, έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, εκτίθεται παντελώς αόριστα, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν το λόγο αυτό και δη δεν προσδιορίζονται ποίες οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της αποφάσεως ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής σε σχέση με τα προσβαλλόμενα κεφάλαιά της ή ποία αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας . Συνεπώς, εφόσον ειδοποιήθηκε η ορισθείσα αντίκλητος δικηγόρος του αναιρεσείοντος, σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠΔ, όπως προκύπτει από την επισημείωση του αρμόδιου γραμματέα στο φάκελο της δικογραφίας, να παραστεί στο παρόν συμβούλιο κατά τη σημερινή δικάσιμο και εκθέσει τις απόψεις της επί του απαραδέκτου της αναιρέσεως και αυτή ή ο αναιρεσείων δεν παραστάθηκαν, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη (άρθρο 476 παρ. 1 και 513 παρ. 1α του ΚΠΔ) και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει ως απαράδεκτη τη με αριθμ. εκθ. Κ.Κ.Πατρών 56/28-6-2012 και αρ.19/2012 βιβλίου ενδίκων μέσων Εφετείου Θεσσαλονίκης, αίτηση του H. ή L. ή L. L. ή T. ή H. ή H. του Μ. ή Μ., για αναίρεση της με αριθμ. 1027,1028/2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, εκ διακοσίων πενήντα

(250)ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Οκτωβρίου

1. Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 29 Οκτωβρίου
2. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ