ΑΠ 1310/2009 — Αιτιολογίας επάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Υπέρβαση εξουσίας, Αναιρέσεων συνεκδίκαση, Βιασμός, Αναρμοδιότητα καθ'ύλη

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1310 / 2009 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Υπέρβαση εξουσίας, Αναιρέσεων συνεκδίκαση, Βιασμός, Αναρμοδιότητα καθ'ύλη. Περίληψη:

1. Νόμιμα έγινε, κατ' άρθρο 169 παρ. 1 ΚΠΔ, σύντμηση της προθεσμίας κλητεύσεως των αναιρεσειόντων σε οκτώ ημέρες, για λόγο κινδύνου παραγραφής, μνημονευόμενο στην παραγγελία επιδόσεως και μπορούσαν οι αναιρεσείοντες να υποβάλουν και πρόσθετους λόγους προ οκτώ ημερών, η δε κρίση του Εισαγγελέα περί κινδύνου παραγραφής, δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο, παρά μόνον η αναφορά κάποιου ενδεικτικά ως άνω αναφερόμενου στην παραγγελία επιδόσεως εξαιρετικού λόγου.
2. Παραδεκτή η αναίρεση, κατ' άρθρο 504 παρ. 2 ΚΠΔ και κατ' αποφάσεως δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, που απορρίπτει έφεση του κατηγορουμένου, κατά αποφάσεως πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, κηρύξαντος εαυτό αναρμόδιο καθ' ύλην.
3. Κατά τη διάταξη του άρθρου 7 του ν. 3727/18 Φεβ. 2008, που ισχύει από της δημοσιεύσεως του στο ΦΕΚ στις 18.12.2008 ορίζεται ότι "στις περιπτώσεις ανηλίκων θυμάτων των πράξεων που αναφέρονται στα άρθρα 323 Α, 324, 336, 337 παρ, 3, 4, 338, 339, 342, 343, 345, 346, 347, 348, 348Α, 348Β, 349, 351, 351Α και 353 του ΠΚ, η ανάκριση διεξάγεται κατ' απόλυτη προτεραιότητα και περατώνεται για τα κακουργήματα και τα συναφή πλημμελήματα σύμφωνα με τα άρθρα 20 και 21 του ν. 663/1977". Κατά το άνω άρθρο 20 του ν. 663/1977, όπως ισχύει, ορίζεται ο τρόπος περατώσεως της ανακρίσεως για τα σε αυτό κακουργήματα και τα συναφή με αυτά πλημμελήματα και κατ' άρθρο 14 παρ. 2 του ν. 1649/ 1986, καθιδρύεται η καθ' ύλη αρμοδιότητα του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων προς εκδίκαση αυτών. Δια του πρώτου ως άνω δικονομικού νόμου, μη περιέχοντος ειδική μεταβατική διάταξη, για τις ήδη εκκρεμείς υποθέσεις, δεν ορίζεται αν η νέα καθιερούμενη υλική αρμοδιότητα του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, καταλαμβάνει και τις μη εκδικασθείσες μέχρι της δημοσιεύσεώς του ποινικές υποθέσεις, για τις οποίες έχουν εκδοθεί παραπεμπτικά βουλεύματα και δη αμετάκλητα για να εκδικασθούν από τα κατά τόπους ΜΟΔ, σύμφωνα με τις προϊσχύουσες δικονομικές διατάξεις. Όμως, με βάση γενική αρχή του ποινικού δικονομικού δικαίου, συναγόμενη από τα άρθρα 2 του ΠΚ και 596 παρ.1 του ΚΠΔ, οι δικονομικοί νόμοι, αν δεν ορίζουν με μεταβατική διάταξη το αντίθετο, έχουν άμεση εφαρμογή από της ισχύος τους και στις εκκρεμείς και μη εκδικασθείσες ακόμη ποινικές υποθέσεις, από το χρονικό σημείο που καταλαμβάνουν αυτές. Δηλαδή η διαδικασία χωρεί κατά το νόμο που ισχύει κατά το χρόνο που επιχειρείται η κάθε διαδικαστική πράξη και συνεπώς συνάγεται ότι οι μεν πράξεις οι οποίες έγιναν υπό το κράτος του παλαιού νόμου είναι ισχυρές, "το δε ατέλεστο μέρος της διαδικασίας", κατά την εισηγητική έκθεση του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, επομένως και η μη διεξαχθείσα ακόμη δίκη. θα γίνει σύμφωνα με το νέο νόμο, από το καθοριζόμενο με το νεότερο νόμο ως παραπάνω αρμόδιο καθ' ύλη Δικαστήριο. Απορρίπτει. ΑΡΙΘΜΟΣ 1310/2009 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Eμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, ο οποίος ορίσθηκε με την υπ' αριθμό 42/2009 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Γρηγορίου Μάμαλη), Νικόλαο Ζαΐρη, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή και Κωνσταντίνο Φράγκο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 1η Ιουνίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Βλάσση (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων:
4. Χ1 και ήδη κρατουμένου στη Δικαστική Φυλακή ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Φωκά - Παγουλάτο και
5. Χ2 και ήδη κρατουμένου στη Δικαστική Φυλακή ..., που εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Νικόλαο Φωτόπουλο και Λάμπρο Μπρεάνο, περί αναιρέσεως της 275, 276, 277/2009 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορούμενους τους:
6. Χ3 και
7. Χ
8. Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 15 Μαΐου 2009 δύο χωριστές αιτήσεις αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 753/
9. Αφού άκουσε Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των αναιρεσειόντων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Οι κρινόμενες με αριθ. εκθ. 10/15-5-2009 και 11/15-5-2009 αιτήσεις αναιρέσεως των κατηγορουμένων, στρεφόμενες κατά της με αριθ. 277/8-5-2009 αποφάσεως των συνέδρων του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών, δια της οποίας απορρίφθηκε ως κατ'ουσίαν αβάσιμη έφεση του αναιρεσείοντος Χ2, κατά της με αριθ. 247/2009 αποφάσεως του ΜΟΔ Αθηνών, που κηρύχθηκε αναρμόδιο καθύλην και παρέπεμψε όλους τους κατηγορουμένους στο αρμόδιο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, παραδεκτά εισάγονται κατά την παραπάνω έκτακτη δικάσιμο της 1-6-2009, που ορίστηκε αρμοδίως, κατά τη διάταξη του άρθρου 4 παρ.4 του Κανονισμού Λειτουργίας του Αρείου Πάγου, με τη με αριθ. 68/20-5-2009 πράξη του Προέδρου του αρμοδίου Ζ' Τμήματος του Αρείου Πάγου, για τον σε αυτή σπουδαίο λόγο, παραδεκτά στρέφονται κατά της παραπάνω αποφάσεως των συνέδρων του ΜΟΕ Αθηνών, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 504 παρ.2 του ΚΠοινΔ και πρέπει να ερευνηθούν περαιτέρω ως προς το βάσιμο των λόγων αυτών. Είναι δε παραδεκτή και η αναίρεση του Χ1, μη ασκήσαντος έφεση κατά της πρωτοβάθμιας αποφάσεως, αφού, αυτός ως συγκατηγορού-μενος και ωφελούμενος από το επεκτατικό αποτέλεσμα της εφέσεως του Χ2, κατ'άρθρο 469 ΚΠοινΔ, παραστάθηκε δια εξουσιοδοτημένου δικηγόρου και συμμετείχε στη δίκη του άνω ΜΟΕ που συζητήθηκε και απορρίφθηκε κατ'ουσίαν η άνω έφεση του τελευταίου, νομιμοποιούμενος σε άσκηση αναιρέσεως, ώστε, και η απόφαση επί της αναιρέσεως, σε περίπτωση θετικής εκβάσεως, να έχει επεκτατικό αποτέλεσμα και γι ' αυτόν. (ΑΠ 41/2003). Σύμφωνα δε με τη διάταξη του άρθρου 169 παρ.1 του ΚΠοινΔ, νόμιμα έγινε στην προκείμενη περίπτωση από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, σύντμηση της 15νθημέρου προθεσμίας κλητεύσεως των γνωστής διαμονής στις φυλακές κρατουμένων αναιρεσειόντων σε οκτώ ημέρες, λόγω κινδύνου παραγραφής, όπως σημειώνεται στην από 20-5-2009 παραγγελία αυτού για επίδοση και στις προσαγόμενες κλήσεις των αναιρεσειόντων, η δε περί συνδρομής κινδύνου παραγραφής, ή άλλου εξαιρετικού λόγου, όπως λήξεως του 18μήνου προσωρινής κρατήσεως, κρίση αυτή του Εισαγγελέα, δεν ελέγχεται αναιρετικά από τον Άρειο Πάγο. Επομένως τηρήθηκαν οι τυπικές προϋποθέσεις του άνω άρθρου για σύντμηση της προθεσμίας κλητεύσεως, η κλήτευση των αναιρεσειόντων έγινε νομότυπα και εμπρόθεσμα στις 20-5-2009, προ οκτώ ημερών, οι αναιρεσείοντες μπορούσαν να υποβάλουν και πρόσθετους λόγους, οκτώ ημέρες προ της κατά την 1-6-2009 συζητήσεως, πράγμα που δεν έπραξαν και επομένως οι εκ μέρους αυτών προβαλλόμενες αντιρρήσεις για την πρόοδο της δίκης λόγω απαραδέκτου συντμήσεως της προθεσμίας κλητεύσεως αυτών και περί απαραδέκτου της συζητήσεως των κρινόμενων αιτήσεών τους περί αναιρέσεως, είναι απορριπτέες ως αβάσιμες. Απορριπτέα δε είναι και η περί απαραδέκτου της συζητήσεως αιτίαση των αναιρεσειόντων, (στο ακροατήριο), λόγω μη κλητεύσεως των πολιτικώς εναγόντων, κατά το άρθρο 513 παρ.1 του ΚΠοινΔ, καθόσον δεν υπάρχει περίπτωση απαραδέκτου των κρινόμενων αιτήσεων αναιρέσεως, ούτε παρέστησαν πολιτικοί ενάγοντες κατά τη δίκη επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση. Με τη με αριθ. 247/2008 απόφαση του ΜΟΔ Αθηνών, κηρύχθηκε αυτό αναρμόδιο καθύλην και με το διατακτικό του, επέχον θέση παραπεμπτικού βουλεύματος, παραπέμφθηκαν όλοι οι ανωτέρω κατηγορούμενοι για να δικασθούν στο αρμόδιο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, ενώ με την προσβαλλόμενη με αριθ. 276/2009 απόφαση του ΜΟΕ Αθηνών (συνέδρων τακτικών δικαστών) απορρίφθηκε κατ'ουσίαν η ασκηθείσα έφεση του αναιρεσείοντος Χ
10. Κατά τη διάταξη του άρθρου 7 του ν. 3727/18-2-2008, που ισχύει από της δημοσιεύσεώς του στο ΦΕΚ στις 18-2-2009, ορίζεται ότι "στις περιπτώσεις ανηλίκων θυμάτων των πράξεων που αναφέρονται στα άρθρα 323 Α, 324, 336, 337 παρ.3,4, 338, 339, 342, 343, 345, 346, 347, 348, 348Α, 348Β, 349, 351, 351Α και 353 του ΠΚ, η ανάκριση διεξάγεται κατ' απόλυτη προτεραιότητα και περατώνεται για τα κακουργήματα και τα συναφή πλημμελήματα σύμφωνα με τα άρθρα 20 και 21 του ν. 663/1977". Κατά το άνω άρθρο 20 του ν. 663/1977, όπως ισχύει, ορίζεται ο τρόπος περατώσεως της ανακρίσεως για τα σε αυτό κακουργήματα και τα συναφή με αυτά πλημμελήματα και κατ'άρθρο 14 παρ. 2 του ν. 1649/1986, καθιδρύεται η καθύλην αρμοδιότητα του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων προς εκδίκαση αυτών. Δια του πρώτου ως άνω δικονομικού νόμου, μη περιέχοντος ειδική μεταβατική διάταξη, για τις ήδη εκκρεμείς υποθέσεις, δεν ορίζεται αν οι νέα καθιερούμενη υλική αρμοδιότητα του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, καταλαμβάνει και τις μη εκδικασθείσες μέχρι της δημοσιεύσεώς του ποινικές υποθέσεις, για τις οποίες έχουν εκδοθεί παραπεμπτικά βουλεύματα και δη αμετάκλητα για να εκδικασθούν από τα κατά τόπους ΜΟΔ, σύμφωνα με τις προϊσχύουσες δικονομικές διατάξεις. Όμως, με βάση γενική αρχή του ποινικού δικονομικού δικαίου, συναγόμενη από τα άρθρα 2 του ΠΚ και 596 παρ.1 του ΚΠοινΔ, οι δικονομικοί νόμοι, αν δεν ορίζουν με μεταβατική διάταξη το αντίθετο, έχουν άμεση εφαρμογή από της ισχύος τους και στις εκκρεμείς και μη εκδικασθείσες ακόμη ποινικές υποθέσεις, από το χρονικό σημείο που καταλαμβάνουν αυτές. Δηλαδή η διαδικασία χωρεί κατά το νόμο που ισχύει κατά το χρόνο που επιχειρείται η κάθε διαδικαστική πράξη και συνεπώς συνάγεται ότι οι μεν πράξεις οι οποίες έγιναν υπό το κράτος του παλαιού νόμου είναι ισχυρές, "το δε ατέλεστο μέρος της διαδικασίας", κατά την εισηγητική έκθεση του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, επομένως και η μη διεξαχθείσα ακόμη δίκη, θα γίνει σύμφωνα με το νέο νόμο, από το καθοριζόμενο με το νεότερο νόμο ως παραπάνω αρμόδιο καθύλην Δικαστήριο. Από τα επισκοπούμενα για διερεύνηση του βασίμου ή μη των λόγων αναιρέσεως έγγραφα της δικογραφίας, προκύπτουν τα ακόλουθα: Δυνάμει του με αριθ. 2746/2008 βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών, οι δύο αναιρεσείοντες και οι συγκατηγορούμενοί τους Χ4 και Χ3 παραπέμφθηκαν, μετά κυρίαν ανάκριση, στο ακροατήριο του ΜΟΔ Αθηνών, για να δικασθούν ως υπαίτιοι των παρακάτω πράξεων: α) ο αναιρεσείων Χ2 1) βιασμού κατ'εξακολούθηση και 2) αποπλανήσεως κατ'εξακολούθηση της ηλικίας κάτω των 14 ετών ανήλικης Θ1, β) ο αναιρεσείων Χ1, 1) από κοινού με τον Χ4, απόπειρας αρπαγής της άνω ανήλικης, 2) αποπλάνησης κατ'εξακολούθηση των σε αυτό τριών ανηλίκων, εκ των οποίων οι δύο ηλικίας κάτω των 10 ετών, 3) βιασμού κατ'εξακολούθηση των ιδίων ως άνω ανηλίκων και 4) αποπλανήσεως ετέρας ανήλικης ηλικίας κάτω των 10 ετών, γ) ο κατηγορούμενος Χ4 επί πλέον σωματικής βλάβης κατ'εξακολούθηση, αντιστάσεως κατά της αρχής, κατοχής ναρκωτικών ουσιών για αποκλειστική χρήση και προμήθειας ναρκωτικών ουσιών, από κοινού με την συγκατηγορουμένη Χ3 και η τελευταία ως άνω συγκατηγορουμένη, επί πλέον, 1) για Παρασκευή και κατοχή πορνογραφικού υλικού που συνδέεται με την εκμετέλλευση της απειρίας ανηλίκων και με την άσκηση σωματικής βίας επ'αυτών, 2) για προαγωγή σε πορνεία ανηλίκων κάτω των 15 ετών, και 3) για βιασμό της παραπάνω ανήλικης Θ
11. Επομένως, αφού οι κατηγορούμενοι παραπέπονται να δικασθούν, πλην άλλων αδικημάτων, και για τα εγκλήματα του βιασμού, της αποπλανήσεως παιδιών, ασέλγειας έναντι αμοιβής, μαστροπείας, πορνογραφίας ανηλίκων, απόπειρας αρπαγής, στρεφομένων κατά ανηλίκων που δε συμπλήρωσαν το 10ο έτος ή το 15ο έτος της ηλικίας τους κατά το χρόνο τελέσεως, έπεται ότι σύμφωνα με το προπαρατεθέν άρθρο 7 του ν. 3728/2008, αρμόδιο για εκδίκαση των άνω εγκλημάτων και των άλλων συναφών πλημμελημάτων, για τα οποία παραπέμπονται οι κατηγορούμενοι, είναι πλέον το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών. Το εκ τακτικών δικαστών ΜΟΕ Αθηνών, που έκρινε ομοίως και απέρριψε κατ'ουσίαν τη μοναδική ασκηθείσα έφεση του εκ των κατηγορουμένων Χ2 και επικύρωσε την πρωτόδικη με αριθ. 247/2009 απόφαση του εκ τακτικών δικαστών ΜΟΔ Αθηνών, που έκρινε εαυτό αναρμόδιο καθύλην και παρέπεμψε τους κατηγορουμένους να δικασθούν στο αρμόδιο καθύλην Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, με μοναδικό λόγο εφέσεως την υλική αρμοδιότητα, ορθά τις προπαρατεθείσες διατάξεις ερμήνευσε και εφάρμοσε, με ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία έκρινε, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο και χωρίς να υπερβεί την εξουσία του, απέρριψε κατ'ουσία την έφεση του αναιρεσείοντος Χ2 και τον προβληθέντα ισχυρισμό του παραστάντος στο δεύτερο βαθμό κατηγορουμένου Χ1, περί ακυρότητας της με αριθ. 247/2009 αποφάσεως του πρωτοβαθμίου ΜΟΔ Αθηνών, καθόσον οι λόγοι της μοναδικής ασκηθείσας εφέσεως του Χ2, αφορούσαν μόνο την καθύλην αρμοδιότητα του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, ζήτημα το οποίο και αποκλειστικά απασχόλησε το εκ τακτικών δικαστών ΜΟΕ Αθηνών, αφού ο κατηγορούμενος Χ1 δεν άσκησε ιδία έφεση. Ήτοι το εκ τακτικών δικαστών ΜΟΕ Αθηνών, δεν παραβίασε το δεδικασμένο, ως προς τη γενόμενη προηγούμενα με αμετάκλητο βούλευμα παραπομπή των κατηγορουμένων στο ΜΟΔ Αθηνών, σύννομα δεν απάντησε στον ισχυρισμό του κατηγορουμένου Χ1, για ακυρότητα της διαδικασίας από το μη αυτεπάγγελτο διορισμό συνηγόρου αυτού στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και για μη υποβολή σχετικής προτάσεως του εισαγγελέα επί του προβληθέντος αυτού ισχυρισμού του, αφού ο αναιρεσείων αυτός δεν ήταν εκκαλών και η υπόθεση είχε μεταβιβασθεί μόνο για το ζήτημα της υλικής ή μη αρμοδιότητας του ΜΟΔ Αθηνών, (άρθρο 502 παρ.2 ΚΠοινΔ), στη συνέχεια δε με το να γίνει τυπικά δεκτή, αλλά περαιτέρω να απορριφθεί η έφεση του κατηγορουμένου Χ2 ως κατ'ουσίαν αβάσιμη, η αρχικά ατονήσασα περί παραπομπής διάταξη του ΜΟΔ Αθηνών, αναβίωσε και δεν ήταν αναγκαίο να επαναλάβει το εκ τακτικών δικαστών ΜΟΕ Αθηνών στο διατακτικό του διάταξη περί παραπομπής των κατηγορουμένων στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, όπως αιτιάται ο αναιρεσείων Χ1 και όλοι οι σχετικοί, από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Α, Δ, Ε και Η του ΚΠοινΔ, λόγοι και των δύο αιτήσεων αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Ακολούθως, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως προς έρευνα, πρέπει οι κρινόμενες αιτήσεις αναιρέσεως να απορριφθούν ως αβάσιμες και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του ΚΠοινΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει τις με αριθ. εκθ. 10/15-5-2009 και 11/15-5-2009 αιτήσεις αναιρέσεως των Χ1 και Χ2 αντίστοιχα, κατά της με αριθμό 275, 276, 277/2009 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών. Και. Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται σε διακόσια είκοσι