Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1314 / 2008 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αοριστία λόγου αναιρέσεως. Περίληψη: Απόρριψη αναιρέσεως ως αορίστου (απαραδέκτου). Πότε είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως κατά αποφάσεων για έλλειψη αιτιολογίας και εσφαλμένης εκτίμησης αποδείξεων. Δεν αποτελεί ορισμένο λόγο αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων. Απόρριψη αναιρέσεως ως απαραδέκτου. Αριθμός 1314/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σαραντινού), ο οποίος ορίσθηκε με την 57/01.04.2008 Πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Βασίλειο Λυκούδη - Εισηγητή, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή και Νικόλαο Ζαΐρη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 15 Απριλίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου - Πριάμου Λεκκού (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Παναγιώτα Καραθανάση, περί αναιρέσεως της 258-263/2007 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης. Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 7 Νοεμβρίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 2044/2007. Αφού άκουσε Την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Aπό το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι, για το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεων, πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους αυτή ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος αναιρέσεως, από τους αναφερόμενους στο άρθρο 510 του ΚΠΔ, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως εκ τέτοια απορρίπτεται, χωρίς άλλη παραπέρα έρευνα (476 παρ. 1, 513 παρ. 1 ΚΠΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ειδικότερα, για να είναι σαφής και ορισμένος και εντεύθεν παραδεκτός ο προβλεπόμενος στις διατάξεις των άρθρων 484 στοιχείο δ, ή 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ, λόγος αναιρέσεως, της ελλείψεως της απαιτούμενης, σύμφωνα με τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ Δ, ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, πρέπει, αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται επιπλέον σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, αναφορικά με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια του βουλεύματος ή της αποφάσεως. Ως προς τον από τo άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε του ίδιου Κώδικα προβλεπόμενο λόγο αναιρέσεως, για εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της ουσιαστικής ποινικής διάταξης που εφαρμόσθηκε, πρέπει, για να είναι ο λόγος αυτός σαφής και ορισμένος, να γίνεται μνεία της ουσιαστικής ποινικής διάταξης που φέρεται ότι παραβιάστηκε, καθώς και της αποδιδόμενης σε σχέση με τη διάταξη αυτή πλημμέλειας, δηλαδή σε τι συνίσταται η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της ουσιαστικής ποινικής διάταξης που εφαρμόσθηκε από την προσβαλλόμενη απόφαση. Δεν αποτελούν όμως λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της αξιολογικής συσχετίσεως μεταξύ των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη από 25/10/2007 αίτηση (δήλωση) αναιρέσεως ο αναιρεσείων Χ1, ζητεί την αναίρεση της 258-263/2007 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία καταδικάστηκε σε συνολική ποινή κάθειρξης πέντε ετών και οκτώ μηνών και χρηματική ποινή χιλίων ευρώ, για βαρεία σκοπούμενη σωματικής βλάβη, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία, και του επιβλήθηκε συνολική ποινή κάθειρξης πέντε
(5)ετών και οκτώ
(8)μηνών. Ως λόγο αναιρέσεως διαλαμβάνει στην κρινόμενη αίτησή του τα εξής: "Η προσβαλλόμενη απόφαση δεν διέλαβε ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία (άρθρο 510 παρ. 1Δ), εσφαλμένως δε ερμήνευσε κα εφάρμοσε ουσιαστική ποινική διάταξη (άρθρο 510 παρ.1 Ε ΚΠΔ):......... Στην προκειμένη δική μου περίπτωση το Μικτό Ορκωτό Εφετείο που εξέδωκε την ώδε προσβαλλόμενη απόφαση μη νομίμως, και όλως εσφαλμένως δέχθηκε ότι από το σύνολο του αποδεικτικού υλικού της δίκης (μαρτυρικές ένορκες καταθέσεις, απολογία, έγγραφα) προέκυψε ότι δήθεν εγώ επεδίωξα την βαριά σωματική βλάβη του παθόντος Ψ1, δηλαδή ότι η σωματική του βλάβη ήταν από εμέ σκοπούμενη. Τούτο όμως δεν είναι αληθές διότι: 1.- Ο ίδιος ο παθών στην μαρτυρία του, επ'ακροατηρίω, στο Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, ισχυρίστηκε ότι: α) Μου επιτέθηκε πρώτος όταν του είπα την υβριστική φράση "θα σου γαμήσω τη μάνα" β) Με έπιασε από το λαιμό και τότε αισθάνθηκε ένα πόνο κάτω από τη δεξιά πλευρά..." γ) Προσπάθησε τότε να με αποφύγει, άρχισε να με κτυπάει με κλωτσιές και τότε έφαγε και τη δεύτερη μαχαιριά στην κοιλιά" δ) Δεν ξέρει με τι τον τραυμάτισα. Δεν ξέρει αν τον τραυμάτισα με τα δυο μου χέρια. Δεν μπορεί να απαντήσει αν τον κάρφωσα με μαχαίρι ή με ψαλίδι. ε) Όταν μιλούσαμε έξω!!!! εγώ είχα τα χέρια μου στις τσέπες του μπουφάν μου. στ) Ήταν πιο εύκολο για μένα να τον τραυματίσω παρά να ξεφύγω από τα χέρια του έτσι όπως με είχε πιασμένο από το λαιμό!!!! ζ) "Τώρα δεν δημιουργώ προβλήματα. Δεν έχει ακούσει να κάνω κάτι άσχημο τα τελευταία χρόνια. Ζω σ' ένα παλιό κτίριο και φτιάχνω κομποσχοίνια. Νομίζει ότι για τα κομποσχοίνια χρησιμοποιώ κάτι σαν καρφί. Μίλησα στη μητέρα του γιατί νόμιζα ότι με κορόιδευαν. Το ένα χέρι μου είναι προβληματικό". Από την άνω ένορκη κατάθεση του παθόντα προκύπτει αναντίρρητα ότι εγώ αντέδρασα μόνο όταν αυτός (ο παθών) μου επιτέθηκε, με έπιασε από το λαιμό και δεν μπορούσα να αναπνεύσω, και στην προσπάθειά μου να γλυτώσω, χρησιμοποίησα ως μέσο άμυνας, έστω και καθ' υπέρβαση, το καρφί με το ποίο κάνω τα κομποσχοίνια, χωρίς όμως να επιδιώξω τη βαριά του σωματική βλάβη. Επομένως ουδαμού ο ίδιος ο παθών στην ένορκη κατάθεση του υπεστήριξε με στοιχεία ότι εγώ είχα δόλο για το βαρύτερο αποτέλεσμα. 2.- Ο μάρτυς ......, αδελφός του παθόντος, ουδέν γι' αυτό τούτο το συμβάν κατέθεσε καθότι δεν ήταν παρών. 3.- Ο μάρτυς ......, αστυνομικός, καταθέτει μόνο ότι σε έρευνα που μου έκανε μετά το συμβάν βρήκε επάνω μου ένα κατσαβίδι και ένα ψαλίδι. Δεν εξήγησε όμως στο δικαστήριο αν και τα δύο αυτά όργανα είχαν χρησιμοποιηθεί (αν υπήρχαν ίχνη αίματος επάνω σε αυτά, η άλλο τι στοιχείο που να απεδείκνυε με βεβαιότητα τη χρησιμοποίηση και των δύο οργάνων η του ενός εξ αυτών και ποίου).-Αν επίσης έγινε εξέταση τους από ειδικό εργαστήριο για να εντοπιστούν τα ίχνη. 4.- Στην απολογία μου, εγώ ο ίδιος, εξηγώ ακριβώς πως έγινε το συμβάν. -Το μόνο που επεδίωκα ήταν να μην γίνεται πώληση και χρήση ναρκωτικών στο χωριό μας, και ιδία από τον φίλο μου Γ1, ο οποίος με έθαλπε στην καφετέρια του, με τάϊζε και με ζέσταινε το χειμώνα. Ο παθών έκανε παρέα με τον ......., που πουλούσε ναρκωτικά, και ήθελα να τον σταματήσω γιατί ο παθών ήταν επίσης φίλος με τον Γ1, σύχναζε στο μαγαζί του, και τον παρέσυρε. - Μετά την επίσκεψη μου στο σπίτι του παθόντα, εγώ φοβόμουν για την ακεραιότητα μου, γι αυτό και πήγα στον Δήμαρχο και την Αστυνομία και τους ειδοποίησα για το ραντεβού μου στο "....." με τον παθόντα. Το ραντεβού όμως δεν έγινε. Συναντηθήκαμε με τον παθόντα μετά από δύο μέρες. -Όταν βγήκαμε έξω από το Κέντρο εγώ αρχικά έδωσα νουθεσία στον παθόντα. Δεν βγήκα επί σκοπώ να τον τραυματίσω και μάλιστα σοβαρά. Άλλωστε και ο ίδιος ο παθών κατέθεσε ότι μιλούσαμε έξω από το Κέντρο, και ότι εγώ είχα τα χέρια μου στις τσέπες μου.... - Δέχθηκα δυνατό κτύπημα από τον παθόντα. Δεν κινήθηκα εγώ εναντίον του. Ήμουν εκεί ακίνητος. Αυτός έπεσε επάνω μου, και τις δύο φορές. Εγώ δεν έκανα κίνηση να τον κτυπήσω. Τούτο ομολογήθηκε και από τον παθόντα. Είπε επί λέξει: "Τον έπιασα από το λαιμό..., ήταν πιο εύκολο γι' αυτόν να με τραυματίσει παρά να ξεφύγει από τα χέρια μου έτσι όπως τον είχα πιασμένο από το λαιμό..." - Δεν ήξερα ότι χτυπώντας τον με το καρφί θα του προκαλούσα βαριά σωματική βλάβη. Το καρφί δεν μπορούσε να του κάνει ζημιά γιατί δεν μπορούσε να μπει στο σώμα του παθόντα παρά μόνο η μύτη του. Οι άνω ένορκες καταθέσεις όλων των εξετασθέντων μαρτύρων κατηγορίας στο ακροατήριο και η απολογία μου ήσαν τα μοναδικά αποδεικτικά στοιχεία της κατ' έφεση δίκης μου, ομού μετά της ιατροδικαστικής Έκθεσης, η οποία ανέφερε μεν το πλάτος και το βάθος των τραυμάτων του παθόντος Ψ1, αλλά δεν διευκρίνιζε το όργανο που χρησιμοποιήθηκε γι' αυτά. Είναι απορίας άξιον πως υιοθετήθηκε από το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο της ουσίας, όλως αυθαίρετα και καταχρηστικά, η υποθετική και μόνο κρίση ότι δήθεν χρησιμοποίησα ψαλίδι για τον τραυματισμό του Ψ1, και δεν εξετάστηκε διόλου η πιθανότητα να προκλήθηκε το πλάτος των τραυμάτων του από την τεχνική λαβή που έφερε το κατσαβίδι, που είχα για τα κομποσχοίνια, η οποία είχε ασφαλώς το υποτιθέμενο πλάτος των 0,1 έως 0,7 εκ, αφού εξ άλλου το βάθος των τραυμάτων 5 έως 7 εκ. μπορούσαν να το προκαλέσουν και το καρφί (κατσαβίδι με τη τεχνητή λαβή), και το ψαλίδι αφού είχαν το αυτό μήκος των 10 εκ. Το ψαλίδι ως όργανο του τραυματισμού του παθόντα από ουδέν απεδείχθη. Η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει καίρια στηρίξασα την βαριά κατηγορία μου σε ανύπαρκτο αποδεικτικό στοιχείο (χρήση ψαλιδιού και τραυματισμός με αυτό), με μόνη την υποθετική εκδοχή ότι "φορούσα το μπουφάν μου!!!! άρα είχα επάνω μου το ψαλίδι άρα το χρησιμοποίησα!!!!". Ούτω κρίνασα η προσβαλλόμενη απόφαση δεν διέλαβε η διέλαβε λίαν πλημμελώς την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία για την κρίση της περί της ποινικής μεταχειρίσεως μου (άρθρο 510 παρ. ΙΑ). Για την κατοχή του ψαλιδιού ίσως είχα ευθύνη, όχι όμως για τη χρησιμοποίηση του. Επίσης από την όλη ακροαματική διαδικασία και τα αποδεικτικά της δίκης έγγραφα ουδόλως απεδείχθη η δήθεν σκοπούμενη από εμέ βαριά σωματική βλάβη. Δεν είχα δόλο για το βαρύτερο αποτέλεσμα που επήλθε στον παθόντα Ψ1. Ευθύνη γιατί δεν προέβλεψα την πιθανότητα να προκαλέσω στον παθόντα βαριά σωματική βλάβη με τη χρησιμοποίηση του συγκεκριμένου κατσαβιδιού υπό τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες που το χρησιμοποίησα, υπάρχει, όχι όμως σκοπός μου προς τούτο και εν ψυχρώ διάπραξη. Επομένως είναι πλέον η βέβαιον ότι το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο έσφαλε τα μέγιστα κρίναν από τα ως άνω στοιχεία ότι εγώ επεδίωξα την βαριά σωματική βλάβη του παθόντα διότι τοιούτον τι δεν απεδείχθη από τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά και τα αποδεικτικά στοιχεία, που η προσβαλλόμενη απόφαση διέλαβε στο αιτιολογικό και διατακτικό της. Αντιθέτως απεδείχθη ότι από αμέλεια μου δεν κατόρθωσα να προβλέψω το βαρύτερο αποτέλεσμα του τραυματισμού του παθόντα. Ούτω η εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 310 παρ. 3 στην προσβαλλόμενη απόφαση είναι εσφαλμένη και απορριπτέα, ενώ θα έδει το εκδόν την προσβαλλομένη απόφαση Δικαστήριο να είχε εφαρμόσει ορθώς και νομίμως τη διάταξη του άρθρου 310 παρ. 1, η οποία και μόνο είναι αληθής και δίκαιη".- Με αυτό, όμως, το περιεχόμενο η κρινόμενη αίτηση, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, δεν περιέχει σαφή και ορισμένο λόγο αναιρέσεως, αλλά, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας και της εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης, πλήττεται απαραδέκτως η περί τα πράγματα εκτίμηση του Δικαστηρίου της ουσίας. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτη, η αίτηση αναιρέσεως, και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 25/10/2007 αίτηση (δήλωση) αναιρέσεως (αρ. πρωτ. 9978/8-11-2007) του Χ1 και ήδη κρατούμενου στη Φυλακή Λάρισας, κατά της 258-263/2007 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι
(220)ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 13 Μαΐου
- Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 16 Μαΐου
- Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ