ΑΠ 1329/2009 — Αιτιολογίας επάρκεια, Απάτη

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1329 / 2009 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Απάτη. Περίληψη: Κακουργηματική απάτη: Μάρτιος - Απρίλιος 1993, 386 παρ.1 β΄, 3ΠΚ. Κακουργηματική απάτη κατ' επάγγελμα και κατά συνήθεια και άνω 15.000 ευρώ. Απορριπτέος ως αβάσιμος κατ' ουσίαν ο μοναδικός από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ του ΚΠΔ, λόγος αναίρεσης για έλλειψη ειδικής αιτιολογίας (ΑΠ 1403/ 2008), ενώ με όλες τις λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος πλήττεται απαραδέκτως η ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου (ΑΠ 2240/2007). Απορρίπτει. Αριθμός 1329/2009 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Μάμαλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή και Κωνσταντίνο Φράγκο- Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Μαρτίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1 που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο-Καίσαρα Γιατράκο, περί αναιρέσεως της 2277/2007 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 6 Δεκεμβρίου 2007 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 447/

1. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Το άρθρο 386 παρ.1 εδ.α ΠΚ ορίζει, ότι "όποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος βλάπτει ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι το έγκλημα της απάτης συντελείται με την επέλευση βλάβης σε ξένη περιουσία με σκοπό να περιέλθει σε κάποιον παράνομο περιουσιακό όφελος με δολία παραπλάνηση, που επιτυγχάνεται είτε με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών, είτε με αθέμιτη απόκρυψη των αληθινών, είτε με αθέμιτη παρασιώπηση αυτών. Έτσι η δολία παραπλάνηση στην απάτη πραγματώνεται με τρεις υπαλλακτικά μικτούς τρόπους, οι οποίοι διαφέρουν εννοιολογικά. Ειδικότερα οι δύο πρώτοι συνιστούν περιπτώσεις θετικής απατηλής συμπεριφοράς, ενώ ο τρίτος (αθέμιτη παρασιώπηση των αληθινών) συντελείται με παράλειψη ανακοινώσεως στον παθόντα αληθινών γεγονότων, τα οποία έχει υποχρέωση ο δράστης να ανακοινώσει στο ίδιο είτε από το νόμο, είτε από τη σύμβαση, είτε από προηγουμένη ενέργειά του. Η παραδοχή των δύο ή και των τριών αυτών τρόπων τελέσεως της απάτης δημιουργεί ασάφεια και αντίφαση, που καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο και έτσι επέρχεται εκ πλαγίου παράβαση της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως και η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως. Όμως, δεν δημιουργείται τέτοια ασάφεια και αντίφαση, όταν αναφέρονται περισσότεροι από έναν τρόποι, εφόσον στο σκεπτικό ή το διατακτικό εξειδικεύεται ο ένας τρόπος και η απλή αναφορά των άλλων δεν διαφοροποιεί τον τρόπο τελέσεως της πράξεως, αλλά προσδιορίζει το δόλο του δράστη. Εξάλλου, η παράγραφος 3 του άρθρου 386 ΠΚ, όπως ίσχυε μέχρι το 1996, όριζε, ότι "επιβάλλεται κάθειρξη μέχρι δέκα ετών: α) αν ο υπαίτιος διαπράττει απάτες κατ'επάγγελμα ή κατά συνήθεια και β) αν οι περιστάσεις υπό τις οποίες η πράξη τελέστηκε μαρτυρούν ότι ο υπαίτιος είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος". Όμως, αντικαταστάθηκε η διάταξη αυτή αρχικώς από το άρθρο 1 παρ.11 του ν.2408/1996, που καθόριζε, ότι "
2. επιβάλλεται κάθειρξη μέχρι δέκα ετών, αν ο υπαίτιος διαπράττει απάτες κατ'επάγγελμα ή κατά συνήθεια" και ακολούθως η προαναφερθείσα διάταξη από το άρθρο 14 παρ.4 του ν.2721/1999, που αναφέρει, ότι "επιβάλλεται κάθειρξη μέχρι δέκα ετών: α) αν ο υπαίτιος διαπράττει απάτες κατ'επάγγελμα ή κατά συνήθεια και το συνολικό όφελος ή η συνολική ζημία υπερβαίνουν το ποσό των πέντε εκατομμυρίων (5.000.000) δραχμών, ή β) αν το περιουσιακό όφελος ή η προξενηθείσα ζημία υπερβαίνει συνολικά το ποσό των είκοσι πέντε εκατομμυρίων (25.000.000) δραχμών". Η δε παράγραφος 2 του άρθρου 98 ΠΚ, που προστέθηκε με το άρθρο 14 παρ.11 ν.2721/1999, καθορίζει, ότι "Η αξία του αντικειμένου της πράξεως και η περιουσιακή βλάβη ή το περιουσιακό όφελος που προκύπτουν από την κατ'εξακολούθηση τέλεση του εγκλήματος λαμβάνονται συνολικά υπόψη αν ο δράστης απέβλεπε με τις μερικότερες πράξεις στο αποτέλεσμα αυτό. Στις περιπτώσεις αυτές ο ποινικός χαρακτήρας της πράξεως προσδιορίζεται με βάση τη συνολική αξία του αντικειμένου και τη συνολική περιουσιακή βλάβη ή το συνολικό περιουσιακό όφελος που ανάλογα με το έγκλημα επήλθε ή σκοπήθηκε". Από τη διατύπωση αμφοτέρων των πιο πάνω διατάξεων προκύπτει, ότι για το χαρακτηρισμό, ως κακουργήματος, του εγκλήματος της απάτης, λαμβάνεται υπόψη το σύνολο του υπό του δράση σκοπουμένου οφέλους ή της επελθούσας ζημίας τρίτου, στην οποία απέβλεπε αυτός, εφόσον βεβαίως υπερβαίνει το υπό του νόμου καθοριζόμενο χρηματικό πιο πάνω όριο, έστω και αν τα αντικείμενα των μερικότερων πράξεων υπολείπονται του ανωτέρω ορίου, με την προϋπόθεση βεβαίως ότι στοιχειοθετούνται οι επιβαρυντικές περιστάσεις της κατ'επάγγελμα και κατά συνήθεια τελέσεώς τους. Έτσι η διάταξη του άρθρου 14 παρ.4 του ν.2721/1999 θα εφαρμοσθεί αναδρομικά (άρθρο 2 παρ.1 ΠΚ) και επί της αξιόποινης πράξεως της απάτης, της τελεσθείσας προ της ισχύος του ανωτέρω νόμου 2721/1999, (3-6-1999), γιατί είναι ευμενέστερη για τον κατηγορούμενο διάταξη, μη υποκείμενη σε διάσπαση. Η δε ορθότητα του ως άνω συμπεράσματος, επιβεβαιώθηκε και από τη διατύπωση αφενός της προαναφερθείσας νεότερης διατάξεως του άρθρου 14 παρ.4 ν.2721/1999 και αφετέρου της εισηγητικής εκθέσεως του νόμου αυτού, που αναφέρει, ότι λαμβάνεται υπόψη και αθροίζεται η επιμέρους βλάβη, όφελος ή αξία, όπως ισχύει και με το ν.1608/1950 (ΑΠ 1403/2007). Τέλος, το άρθρο 13 περ.στ ΠΚ, που προστέθηκε με το άρθρο 1 παρ.1 ν.2408/1996, ορίζει, ότι "Κατ'επάγγελμα τέλεση του εγκλήματος συντρέχει, όταν από την επανειλημμένη τέλεση της πράξης ή από την υποδομή που έχει διαμορφώσει ο δράστης με πρόθεση επανειλημμένης τέλεσης της πράξης προκύπτει σκοπός του δράση για πορισμό εισοδήματος. Κατά συνήθεια τέλεση του εγκλήματος συντρέχει, όταν από την επανειλημμένη τέλεση της πράξης προκύπτει σταθερή ροπή του δράστη προς τη διάπραξη του συγκεκριμένου εγκλήματος ως στοιχείο της προσωπικότητας του δράστη". Εξάλλου, έλλειψη της επιβαλλόμενης από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠοινΔ προβλεπόμενο λόγο αναιρέσεως, υπάρχει, όταν, προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, δεν εκτίθενται σε αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικοί συλλογισμοί, με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή των πραγματικών αυτών περιστατικών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Στην προκείμενη περίπτωση, το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών που δίκασε κατ' έφεση, όπως προκύπτει από το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεώς του, σε συνδυασμό με το διατακτικό της, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που λεπτομερώς κατ' είδος αναφέρει, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Ο κατηγορούμενος, κατά τους στο διατακτικό τόπο και χρόνους: 1) Παρέστησε ψευδώς στον Ψ1, εκπρόσωπο της Ουγγρικής εταιρίας "Επιχείρηση Αλευροβιομηχανίας και διαθέσεως σιτηρών του Νομού ..." στα δικαιώματα και υποχρεώσεις της οποίας εισήλθε η μηνύτρια εταιρία, ότι είναι συνεργάτης της Γερμανικής εταιρίας "..." ως και εκπρόσωπος της στην Αθήνα και επί της οδού Αχαρνών 105 εδρεύουσας Ελληνικής Εταιρίας "FREEDOM LTD", δυνάμενος να αγοράσει για λογαριασμό της ανωτέρω Ουγγρικής εταιρίας (Αλευροβιομηχανίας) σημαντική ποσότητα αποφλοιωμένης ορύζης. 'Ετσι αφού κατάρτισε δύο λογαριασμούς-τιμολόγια, αμφοτέρους πλαστούς κατά το περιεχόμενό τους και τις υπογραφές τους, σε έγγραφα φέροντα την επωνυμία και τα διακριτικά της Γερμανικής εταιρίας "....", εμφανιζόμενα ως δήθεν προερχόμενα από αυτήν, τα απέστειλε στην μηνύτρια, παριστάνοντας ψευδώς ότι είναι συνεργάτης της Γερμανικής εταιρίας, αφού στο κείμενο των εν λόγω λογαριασμών-τιμολογίων, περιείχετο το όνομά του και ο τραπεζικός λογαριασμός του (city Bank Κηφισιάς-αρ. ...) και ζητούσε με τις στους λογαριασμούς αυτούς εντολές να του εμβάσει η μηνύτρια συνολικά το ποσό των 450.000 δολλαρίων ΗΠΑ, ήτοι 180.000 για 500 τόννους αποφλοιομένης ορύζης και 270.000 για 500 τόνους ιχθυάλευρου, ποσότητες που δήθεν είχε αγοράσει για την παραπάνω ουγγρική εταιρία. Με τις ανωτέρω πλαστές εντολές και τιμολόγια που απέστειλε στις 9-4-1993, στη ... στα γραφεία της εταιρίας "..." και τον εκπρόσωπο αυτής Ψ1 και το ψευδές περιεχόμενο αυτών, που ο ίδιος παρέστησε ως αληθές, πείστηκε ο τελευταίος και η διοίκηση της εκπροσωπούμενης από αυτόν εταιρίας και στςι 30-4-1993 απέστειλεν τα παραπάνω χρήματα που κατατέθηκαν στον μνημονεύομενο Τραπεζικό λογαριασμό αυτό (κατηγ/νου), με συνέπεια από την προεκτιθέμενη απατηλή συμπεριφορά του, να υποστεί η μηνύτρια σημαντική και ιδιαιτέρως μεγάλη ζημιά, ανερχόμενη συνολικά στο ποσό των 450.000 δολλαρίων ΗΠΑ, δεδομένου ότι δεν είχε αγορασθεί, για λογαριασμό της, ουδεμία ποσότητα των προαναφερομένων προϊόντων, ούτε αυτή παρέλαβε ποτέ τα τελευταία, με αντίστοιχη ωφέλεια του κατηγορουμένου. Οι περιστάσεις υπό τις οποίες έχει τελεσθεί η ανωτέρω αξιόποινη πράξη, και ειδικότερα από τη μεθόδευση και την υποδομή που είχε διαμορφώσει ο κατηγορούμενος, η βαρύτητα της ίδιας αυτής πράξης και τα αίτια που τον ώθησαν σ'αυτήν, μαρτυρούν πρόθεση επαναλήψεως, από μέρους του αυτής, ενώ επιπλέον προκύπτει και σκοπός του προς πορισμό εισοδήματος. 2) Κατάρτισε πλαστά έγγραφα, με σκοπό να παραπλανήσει με τη χρήση τους, άλλους, σχετικά με γεγονός δυνάμενο να έχει έννομες συνέπειες, και αποσκοπών να προσπορίσει στο εαυτό του παράνομο περιουσιακό όφελος σε βάρος τρίτου, η βλάβη του οποίου υπερβαίνει το ποσό των 25.000.000 δραχμών. Συγκεκριμένα, κατάρτισε εξ υπαρχής εντολή εμβασμάτων με επισυναπτόμενα αντίστοιχα τιμολόγια-λογαριασμούς, αναγράφοντας σ'αυτή ως δήθεν εντολέα τη Γερμανική εταιρία "..." απευθυνόμενη στο Ψ1, εκπρόσωπο και διευθυντή της μηνήτριας "AΛΦΟΝΤΙ ΓΚΑΜΠΟΝΑΙΠΑΡΙ ΑΕ" διαδόχου της "...", σύμφωνα με την οποία ζητούσε να του εμβάσουν για τις παραπάνω ποσότητες αποφλοιωμένης ορύζης και ιχθυαλεύρου, που δήθεν αγόρασε για λογαριασμό της άνω εταιρίας, συνολικά, το ποσό των 450.000 δολλαρίων ΗΠΑ, και να καταθέσουν τούτο στον προαναφερόμενο τραπεζικό του λογαριασμό. Στο τέλος του ως άνω εγγράφου έθεσε, κατ'απομίμηση, την υπογραφή του εκπροσώπου της προαναφερόμενης Γερμανικής εταιρίας ως και σφραγίδα της τελευταίας. Μαζί με το ως άνω πλαστό έγγραφο επισύναψε και δύο τιμολόγια-λογαριασμούς, τα οποία επίσης κατάρτισε εξ υπαρχής, θέτοντας σ'αυτά αριθμούς και δήθεν αγορασθείσες ποσότητες των παραπάνω προϊόντων και την αξία αυτών. Ακολούθως, στο τέλος κάθε τιμολογίου-λογαριασμού έθεσε τη σφραγίδα της ανωτέρω Γερμανικής εταιρίας και κατ'απομίμηση, την υπογραφή του εκπροσώπου αυτής-χωρίς βέβαια την εντολή ή συναίνεση αυτού ή της διευθύνσεως της εν λόγω εταιρίας. Των ως άνω πλαστών εγγράφων έκαμε χρήση δεδομένου ότι στις 9-4-1993 απέστειλε αυτά στα γραφεία της μηνυτρίας εταιρίας, η οποία παραπλανηθείσα, υπολαμβάνοντας, εκ των ανωτέρω, ότι οι ως άνω εντολές και λογαριασμοί-τιμολόγια προέρχονταν πράγματι από τη Γερμανική εταιρία "...", απέστειλεν σ'αυτόν τα παραπάνω χρήματα (450.000 δολλάρια ΗΠΑ), τα οποία και κατατέθηκαν στον ως άνω τραπεζικό λογαριασμό του στις 30-4-
3. Το παράνομο δε όφελος που προσπόρισε ο κατηγορούμενος στον εαυτό του, με αντίστοιχη βλάβη της μηνύτριας εταιρίας, υπερβαίνει το ύψος των 25.000.000 δραχμών. Επομένως, πρέπει ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ένοχος των ανωτέρω αξιοποίνων πράξεων, χωρίς την αναγνώριση της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ.2 ε' του ΠΚ, καθόσον, ενόψει ιδίως του περιεχομένου του υφιστάμενου στη δικογραφία, με ημερομηνία 29-8-2007 αντιγράφου του ποινικού του μητρώου, δεν προέκυψε ότι αυτός συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την τέλεση των παραπάνω αδικημάτων, απορριπτομένου του σχετικού, περί αυτού αυτοτελούς ισχυρισμού του, ως αβασίμου, κατά τα στο διατακτικό". Με βάση τις παραδοχές του αυτές το κατ' έφεση δικάσαν Πενταμελές Εφετείο Αθηνών κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα κατηγορούμενο για απάτη, από υπαίτιο που διαπράττει απάτες κατ' επάγγελμα και κατά συνήθεια, με σκοπό να αποκομίσει παράνομο περιουσιακό όφελος και με αντίστοιχη ζημία που προξένησε, που το συνολικό ποσό (450.000 δολλάρια ΗΠΑ),υπερβαίνει το ποσό των 5.000.000 δραχμών και επέβαλε σε αυτόν για την κακουργηματική πράξη αυτή της απάτης και για τη δεύτερη πράξη της κακουργηματικής πλαστογραφίας (για την οποία δεν πλήττεται η απόφαση), ποινή καθείρξεως έξι ετών για καθεμία πράξη και συνολική ποινή καθείρξεως οκτώ ετών. Με αυτά που δέχθηκε το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την κατά τα πιο πάνω απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της παραπάνω αξιόποινης πράξεως της απάτης για την οποίαν κηρύχθηκε ένοχος ο αναιρεσείων κατηγορούμενος, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τις σκέψεις και τους νομικούς συλλογισμούς με βάση τους οποίους υπήγαγε τα περιστατικά αυτά στις παραπάνω ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ.1 α, 27 παρ.1, 13 περ. στ, 386 παρ. 1 και 3 ΠΚ, όπως ισχύει και εφαρμόζεται στη συγκεκριμένη περίπτωση, κατά τα αναπτυχθέντα στη νομική σκέψη, τις οποίες διατάξεις ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ούτε ευθέως, ούτε και εκ πλαγίου με ασαφείς και αντιφατικές παραδοχές ώστε να στερήσει την απόφασή του από νόμιμη βάση. Ειδικότερα αναφέρεται ότι από τη διάπραξη της ως άνω της απάτης, με ψευδείς παραστάσεις ότι είναι δήθεν, συνεργάτης της Γερμανικής εταιρείας "... " και εκπρόσωπος της στην Αθήνα Ελληνικής εταιρείας "FREEDOM LTD" και με εμφάνιση δύο πλαστών λογαριασμών - τιμολογίων της άνω Γερμανικής εταιρείας, περί δήθεν γενομένης αγοράς από αυτόν για λογαριασμό της παθούσας Ουγγρικής εταιρείας αλευροβιομηχανίας, 500 τόνων αποφλοιωμένης όρυζας, αξίας 180.000 δολαρίων ΗΠΑ και 500 τόνων ιχθυάλευρου, αξίας 270.000 δολαρίων ΗΠΑ, πέτυχε να εμβασθεί σε τραπεζικό του λογαριασμό ποσό 450.000 δολαρίων ΗΠΑ, ήτοι το συνολικό όφελος του κατηγορουμένου και η αντίστοιχη ζημία της άνω ουδέποτε παραλαβούσας την παραγγελθείσα ποσότητα παθούσας Ουγγρικής εταιρείας ανέρχεται στο καταβληθέν στον κατηγορούμενο συνολικό ποσό των 450.000 δολαρίων ΗΠΑ, που υπερβαίνουν το ποσό των 5.000.000 δραχμών. Επίσης, αιτιολογείται ειδικά και εμπεριστατωμένα η συνδρομή σωρευτικά των επιβαρυντικών περιστάσεων, α) της κατ'επάγγελμα τελέσεως, αφού οι μεθοδεύσεις του, μαρτυρούν ότι προκειμένου να προσπορίσει στον εαυτό του παράνομο οικονομικό όφελος, είχε διαμορφώσει την κατάλληλη υποδομή για την εξαπάτηση τρίτων και β) της κατά συνήθεια τελέσεως, αφού από την υποδομή που είχε διαμορφώσει και τις άνω μεθοδεύσεις του, προκύπτει ότι είχε πρόθεση να επαναλάβει την πράξη και σταθερή ροπή αυτού στην τέλεση του συγκεκριμένου εγκλήματος της απάτης με σκοπό τον πορισμό εισοδήματος. Επομένως, ο μοναδικός από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' του ΚΠοινΔ λόγος της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, ενώ κατά το μέρος που με την επίκληση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η περί την εκτίμηση των αποδείξεων κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας, που είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Μετά ταύτα, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως προς έρευνα, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠοινΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 6-12- 2007 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της με αριθ. 2277/2007 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται σε διακόσια είκοσι