ΑΠ 1397/2008 — Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Εισαγγελέας Αρείου Πάγου, Δυσφήμηση συκοφαντική, Βούλευμα απαλλακτικό

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1397 / 2008 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Εισαγγελέας Αρείου Πάγου, Δυσφήμηση συκοφαντική, Βούλευμα απαλλακτικό. Περίληψη: Αναίρεση Εισαγγελέα Αρείου Πάγου, του απαλλακτικού βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, για συκοφαντική δυσφήμηση, με το οποίο κρίθηκε, ότι δεν πρέπει να γίνει κατηγορία. Επίκληση των λόγων α) της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και υπερβάσεως εξουσίας. Ανεπάρκεια αιτιολογίας, ως προς τον αποκλεισμό ορισμένων αποδεικτικών μέσων. Αναιρεί και παραπέμπει στο ίδιο Συμβούλιο για νέα κρίση. Αριθμός 1397/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' Ποινικό Τμήμα (σε Συμβούλιο) Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Λυκούδη και Νικόλαο Ζαΐρη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Μαρτίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αντωνίου Μύτη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως του υπ' αριθ. 2600/2007 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών. Με κατηγορουμένους τους: 1)Χ1 και 2) Χ

1. Το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών, με το ως άνω βούλευμά του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτό, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητεί τώρα την αναίρεση του βουλεύματος τούτου, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 4.1.2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 33/
2. Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αντώνιος Μύτης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή με αριθμό 67/12.2.2008, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Κατά του υπ'αριθμ. 2600/2007 βουλεύματος του συμβουλίου Εφετών Αθηνών, ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου άσκησε την υπ'αριθμ. 1/2008 αίτηση αναίρεσης. Επειδή η αναίρεση αυτή ασκήθηκε σύμφωνα με το νόμο, οι δε αναφερόμενοι σ'αυτή λόγοι είναι ορθοί, νόμιμοι και βάσιμοι, στους οποίους και αναφέρομαι πρέπει να γίνει τυπικά και ουσιαστικά δεκτή, να αναιρεθεί το προσβαλλόμενο βούλευμα και να παραπεμφθεί η υπόθεση στο αυτό συμβούλιο με άλλη σύνθεση αφού τούτο είναι εφικτό. Αθήνα 8 Φεβρουαρίου 2008 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αθανάσιος Κονταξής Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Επειδή, έλλειψη της επιβαλλομένης από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που ιδρύει τον από το άρθρο 484 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ, λόγο αναίρεσης του απαλλακτικού βουλεύματος, υπάρχει όταν δεν εκτίθενται σ' αυτό με σαφήνεια πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, από τα οποία το Συμβούλιο συνήγαγε την ανυπαρξία αποχρωσών ενδείξεων για τη συγκρότηση της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, για το οποίο ασκήθηκε ατά του κατηγορουμένου ποινική δίωξη, τα αποδεικτικά μέσα, από τα οποία πείστηκε για τη συνδρομή των περιστατικών αυτών και τέλος οι σκέψεις και οι συλλογισμοί, με βάση τους οποίους υπήγαγε τα αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη και έκρινε ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις ή αποχρώσες ενδείξεις για τη συγκρότηση της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης της αξιόποινης πράξης, που προβλέπεται και τιμωρείται από την ουσιαστική ποινική διάταξη, στην οποία αυτά υπήχθησαν. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 484 παρ. 1 στοιχ. β' του ΚΠΔ, συνιστά λόγο αναίρεσης του βουλεύματος η σφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή της ουσιαστικής ποινικής διάταξης, που εφαρμόσθηκε στο βούλευμα. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν το Συμβούλιο προσδίδει στην ουσιαστική ποινική διάταξη, έννοια διαφορετική από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή τέτοιας συντρέχει, όταν το Συμβούλιο, χωρίς να παρερμηνεύει αυτή, δεν υπάγει στην αληθινή έννοιά της, τα προκύψαντα από την ανάκριση και δεκτά γενόμενα από αυτό περιστατικά, αλλά τα υπάγει σε άλλη διάταξη νόμου, που δεν αρμόζει στη συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει, όταν στο βούλευμα εμφιλοχώρησαν, κατά την έκθεση και ανάπτυξη των πραγματικών περιστατικών, ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, ώστε να μην είναι εφικτός ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο, για την ορθή ή όχι εφαρμογή του νόμου, οπότε το βούλευμα στερείται νόμιμης βάσης. Τέλος, υπέρβαση εξουσίας, ως λόγος αναίρεσης κατά το άρθρο 484 παρ. 1 στοιχ. στ του ΚΠΔ, υπάρχει όταν το Δικαστικό Συμβούλιο ασκεί δικαιοδοσία, που δεν του παρέχει ο νόμος ή χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις, που απαιτούνται κατά το νόμο για την άσκηση της στη συγκεκριμένη περίπτωση (θετική υπέρβαση), ή όταν παραλείπει να ασκήσει τη δικαιοδοσία που του παρέχει ο νόμος, καίτοι συντρέχουν οι απαιτούμενες για την άσκησή της προϋποθέσεις (αρνητική υπέρβαση). Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις των άρθρων 309 παρ. 1 εδ. α1, 310 παρ. 1 εδ. α', 313 και 318 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι το εικαστικό Συμβούλιο (Πλημμελειοδικών ή Εφετών) αποφαίνεται ότι δεν πρέπει να γίνει κατηγορία, μεταξύ άλλων περιπτώσεων, και αν δεν υπάρχουν καθόλου ενδείξεις ή αυτές που υπάρχουν δεν είναι σοβαρές για την παραπομπή του κατηγορουμένου στο ακροατήριο. Οι ενδείξεις θεωρούνται σοβαρές, όταν πιθανολογούν την ενοχή του κατηγορουμένου ή όταν από το αποδεικτικό υλικό που συγκομίστηκε προκύπτει με βεβαιότητα, ότι το δικαστήριο θα πρέπει να επιληφθεί και να υποβάλει στη δοκιμασία της επ' ακροατηρίου διαδικασίας, τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίζονται οι ενδείξεις. Αντιθέτως, οι ενδείξεις δεν θεωρούνται σοβαρές όταν, αυτές καθ' εαυτές κρινόμενες, δεν πιθανολογούν σοβαρά την ενοχή του κατηγορουμένου και λογίζονται από άλλα αποδεικτικά στοιχεία, που είναι επαρκή για να οδηγήσουν το δικαστήριο στην απαλλαγή του. Για να κρίνει το Συμβούλιο αν υπάρχουν ή όχι επαρκείς ενδείξεις για την ενοχή του κατηγορουμένου και να αποφανθεί αιτιολογημένα για την παραπομπή του στο ακροατήριο του αρμόδιου δικαστηρίου ή για την απαλλαγή του, θα συνεκτιμήσει το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων που συγκεντρώθηκαν, αξιολογώντας και σταθμίζοντας τόσο τα στοιχεία που ενισχύουν τις άνω ενδείξεις, όσο και εκείνα που τις αποδυναμώνουν. Το Συμβούλιο, εξ άλλου, οφείλει να λάβει υπόψη και να αξιολογήσει το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων του συγκομίστηκαν και υπερβαίνει γι' αυτό (αρνητικά) την εξουσία, που του παρέχουν τα άρθρα 309, 310 και 313 ΚΠΔ, αν περιορισθεί στον έλεγχο και στην αξιολόγηση μόνο των στοιχείων που ενισχύουν τις ενδείξεις ή μόνον εκείνων που τις αποδυναμώνουν. Εάν, όμως, κατά την έρευνα και αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων, δεχτεί το συμβούλιο ως αληθινά ή όχι τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του αποδιδόμενου στον κατηγορούμενο εγκλήματος, δεν υπερβαίνει την εξουσία του, εφόσον οι σχετικές παραδοχές στηρίζουν την κρίση του για την ύπαρξη ή ανυπαρξία σοβαρών ενδείξεων. Εάν πάλι το συμβούλιο αποφανθεί ότι, με βάση τα περιστατικά που δέχτηκε ως αληθινά, "αποδείχτηκε" η ενοχή ή η αθωότητα του κατηγορουμένου ή "δεν αποδείχτηκε" η ενοχή του και δεν συνάγεται από το περιεχόμενο του βουλεύματος ότι πρόκειται για αδόκιμη ή από παραδρομή διατύπωση της κρίσης του για την ύπαρξη ή ανυπαρξία σοβαρών ενδείξεων, θέμα υπέρβασης εξουσίας δεν τίθεται στην πρώτη περίπτωση, της απόδειξης της ενοχής ή αθωότητας. Και τούτο, διότι στην περίπτωση αυτή η ως άνω κρίση του συμβουλίου εμπεριέχει και την κρίση για την επάρκεια ή την παντελή έλλειψη ενδείξεων ενοχής του κατηγορουμένου και συνεπώς πρόκειται για πλεοναστική διατύπωση κρίσης που δεν έχει διαφορετικές συνέπειες από το απαιτούμενο κατά το νόμο έλασσον (επαρκείς ενδείξεις ενοχής για την παραπομπή του κατηγορουμένου ή έλλειψη τέτοιων ενδείξεων για την απαλλαγή του). Στην δεύτερη, όμως, περίπτωση και εφόσον δεν πρόκειται για πλεοναστική ως άνω διατύπωση, κατά την οποία το συμβούλιο δεν παραπέμπει τον κατηγορούμενο στο ακροατήριο, διότι κρίνει ότι "δεν αποδείχτηκε" η ενοχή του και εξαρτά έτσι την παραπομπή του από την ύπαρξη αποδείξεων, αντί να αρκεσθεί στην απαιτούμενη από το νόμο ανυπαρξία σοβαρών ενδείξεων, είναι πρόδηλο ότι υπερβαίνει αρνητικά την εξουσία του. Ενόψει αυτών, παρέπεται ότι το δικαστικό συμβούλιο, κατά την άσκηση της παρεχόμενης σ' αυτό, από τα άρθρα 309 και 313 του ΚΠΔ, δικαιοδοσίας, ενεργεί καθ' υπέρβαση εξουσίας, μόνο στις ανωτέρω περιπτώσεις και δεν μπορεί γι' αυτό να γίνει δεκτό ότι υπερβαίνει τούτο την εξουσία του, αν προβεί σε πλήρη έλεγχο των αποδεικτικών στοιχείων για να διαπιστώσει την αλήθεια και δεν περιορισθεί στην αναζήτηση μόνο των επαρκών ενδείξεων ενοχή του κατηγορουμένου. Στην προκείμενη περίπτωση, από τα έγγραφα του φακέλου της δικογραφίας, τα οποία παραδεκτώς επισκοπούνται, προκύπτουν τα ακόλουθα: Μετά την υποβολή, από μέρους της εγκαλούσας Ψ1, της, από 10-1-2005, εγκλήσεως, σε βάρος των κατηγορουμένων, Χ1 και Χ2, ασκήθηκε ποινική δίωξη, για την πράξη της συκοφαντικής δυσφήμησης από κοινού και μη, η οποία τελέστηκε στην Αθήνα, στο χρονικό διάστημα από 12-2-2004 έως 11-10-
3. Επί της εγκλήσεως της αυτής, εκδόθηκε, το υπ' αριθμό 1447/2007 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, το οποίο έκρινε, ότι δεν πρέπει να γίνει εναντίον τους κατηγορία για την ως άνω πράξη. Κατά του βουλεύματος αυτού του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, ο Εισαγγελέας Εφετών Αθηνών, άσκησε την υπ' αριθμό καταθέσεως 320/11-6-2007 έφεση, με την οποία ζητούσε " την εξαφάνιση του βουλεύματος, γιατί το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών, εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις και ειδικότερα, το με αριθμό 2006/2006 βούλευμα του ίδιου Συμβουλίου, ώστε, δεκτής γενομένης, κατ' ουσία, της εφέσεώς του, να μεταρρυθμισθεί το εκκαλούμενο με αριθμό 1447/2007 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών και να παραπεμφθούν, μετά ταύτα, οι μηνυόμενοι, ενώπιον του αρμόδιου Δικαστηρίου, προκειμένου να δικαστούν, ως υπαίτιοι της πράξεως της συκοφαντικής δυσφημήσεως". Στη συνέχεια, το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών, έκανε τυπικά δεκτή, την έφεση του Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών, και εξέδωσε το προσβαλλόμενο βούλευμα, με το οποίο απέρριψε στην ουσία την έφεση του Εισαγγελέα Εφετών, και επικύρωσε το πρωτόδικο βούλευμα, αφού δέχθηκε, "ότι από το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων που συγκεντρώθηκαν και ειδικότερα από τις καταθέσεις των μαρτύρων, τα έγγραφα και τα απολογητικά σημειώματα των κατηγορουμένων, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Κατά το έτος 2001, το Ταμείο Ασφάλισης Προσωπικού του ΟΤΕ (ΤΑΠ-ΟΤΕ) προκήρυξε διαγωνισμό για την πρόσληψη με επιλογή από την επιτροπή του άρθρου 11 του ν. 1649/1986 και του άρθρου 18 του ν. 1868/1989 δύο δικηγόρων (ενός δικηγόρου στον Άρειο Πάγο και ενός δικηγόρου στο Πρωτοδικείο ή στο Εφετείο), με σχέση έμμισθης εντολής, με πάγια μηνιαία αντιμισθία και πλήρη απασχόληση, για την πλήρωση δύο αντίστοιχων κενών οργανικών θέσεων δικηγόρων του εν λόγω Ταμείου, και εξέδωσε την από 27.4.2001 προκήρυξη, στην οποία περιλαμβάνονταν επιπροσθέτως ως ειδικά προσόντα των υποψήφιων δικηγόρων η εξειδίκευση και η εμπειρία σε θέματα ασφαλιστικού και διοικητικού δικαίου, καθώς και διοικητικής δικονομίας. Η παραπάνω Επιτροπή, αφού προχώρησε διαδοχικά σε συνεντεύξεις των υποψήφιων δικηγόρων, στους οποίους περιλαμβάνονταν η εγκαλούσα Ψ1 και η 1η κατηγορουμένη Χ1, συζ. Χ2, και εξέτασε τα υποβληθέντα από αυτούς δικαιολογητικά, επέλεξε σε συνεδρίαση που έλαβε χώρα κατά την 18.7.2002, για την προκηρυχθείσα θέση του δικηγόρου στο Πρωτοδικείο ή στο Εφετείο, την εγκαλούσα Ψ1 κρίνοντας, ότι αυτή υπερτερεί των άλλων συνυποψηφίων της, και κατέταξε δεύτερη την κατηγορουμένη Χ
4. Στη συνέχεια, με πράξη του Προέδρου του διοικητικού συμβουλίου του ΤΑΠ-ΟΤΕ, η εγκαλούσα διορίστηκε σε οργανική θέση του Ταμείου αυτού και ανέλαβε υπηρεσία. Η 1η κατηγορουμένη, θεωρώντας ότι υπερείχε ως προς τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα από τη ως άνω μηνύτρια και ότι η επιλογή της τελευταίας υπήρξε εσφαλμένη, άσκησε ενώπιον του Συμβουλίου Επικρατείας, κατά της σχετικής απόφασης της προαναφερόμενης Επιτροπής, την από 23.10.2002 αίτηση ακύρωσης. Παράλληλα, η 1η κατηγορουμένη ζήτησε και πέτυχε, ύστερα από εισαγγελική παραγγελία, να της χορηγηθούν από το ΤΑΠ-ΟΤΕ, για την υποστήριξη της παραπάνω αίτησης, όλα τα έγγραφα του φακέλου της υποψηφιότητας της μηνύτριας, τα οποία αφορούσαν την επαγγελματική και οικογενειακή κατάσταση της τελευταίας. Ακολούθως, η 1η κατηγορουμένη, θεωρώντας άκρως εσφαλμένη την ως άνω εκδοθείσα απόφαση της Επιτροπής, συνέταξε και κοινοποίησε στον Πρόεδρο, στους πέντε Αντιπροέδρους και τη Νομική Υπηρεσία της Βουλής, στον Πρόεδρο, τον διευθύνοντα Σύμβουλο, τον εντεταλμένο Αντιπρόεδρο και τα μέλη του ΔΣ του ΟΤΕ, στον Υπουργό και το Γενικό Γραμματέα του Δικαιοσύνης, στον Πρόεδρο και τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, στον Προϊστάμενο του Πρωτοδικείου Αθηνών, στον Προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, στον Πρόεδρο και τα μέλη της επιτροπής του διαγωνισμού, στους Προέδρους των Δικηγορικών Συλλόγων της Αθήνας και της Λάρισας, στον Υπουργό, τον Υφυπουργό και το Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και στο Συνήγορο του Πολίτη, την από ...... επιστολή, με την οποία διαμαρτυρήθηκε για την πιο πάνω απόφαση της Επιτροπής του διαγωνισμού, ισχυριζόμενη ότι η ίδια διαθέτει περισσότερα προσόντα από τη μηνύτρια και ότι υφίστανται παρατυπίες αναφορικά με τη λήψη του πτυχίου της τελευταίας και το διορισμό της ως δικηγόρου. Ειδικότερα, η κατηγορουμένη εξέθεσε με την προαναφερόμενη επιστολή της τα ακόλουθα: Η εγκαλούσα παρακολούθησε δύο έτη σπουδών στο παράρτημα του γαλλικού πανεπιστημίου της Lille στην Αθήνα, και στη συνέχεια πήγε στη Lille της Γαλλίας, όπου παρακολούθησε μαθήματα για άλλα δύο έτη και πήρε τελικά, το έτος 1995, το πτυχίο του γαλλικού αυτού πανεπιστημίου με τον τίτλο "maitrise en droit prive". Το ίδιο έτος κατέθεσε το πτυχίο της αυτό στο ΔΙΚΑΤΣΑ, για αναγνώριση και παράλληλα εγγράφεται ως ασκούμενη δικηγόρος στο Δικηγορικό Σύλλογο Λάρισας. Στη συνέχεια το ΔΙΚΑΤΣΑ έκρινε με απόφαση του, ότι το παραπάνω πτυχίο της μηνύτριας δεν είναι ισότιμο του αντίστοιχου ελληνικού πτυχίου, και αναγνώρισε σ' αυτή μόνο το δικαίωμα εγγραφής στο 5° εξάμηνο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η εγκαλούσα προσέφυγε κατά της απόφασης αυτής του ΔΙΚΑΤΣΑ στο Συμβούλιο Επικρατείας, το οποίο, με απόφαση της Ολομέλειάς του, απέρριψε την προσφυγή και δικαίωσε το ΔΙΚΑΤΣΑ. Ακολούθησε η εγγραφή της εγκαλούσας στο 5ο εξάμηνο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια η αποφοίτησή της από τη Σχολή αυτή, στις 10.4.1998 και δύο μήνες αργότερα ο διορισμός της, ως δικηγόρου, στο Πρωτοδικείο Λάρισας. Με βάση τα στοιχεία αυτά, κακώς η Επιτροπή θεώρησε ότι η εγκαλούσα διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών, αφού το πτυχίο της "maitrise en droit prive" του γαλλικού Πανεπιστημίου της Lille έδωσε σ' αυτή μόνο το δικαίωμα εγγραφής στο 5° εξάμηνο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και προηγήθηκε της λήψης του πτυχίου της από την τελευταία Σχολή. Συγχρόνως η κατηγορουμένη εκφράζει αμφιβολίες για τη νομιμότητα του διορισμού της εγκαλούσας ως δικηγόρου, δεδομένου ότι εκείνη εγγράφηκε ως ασκούμενη δικηγόρος στο Δικηγορικό Σύλλογο Λάρισας πριν από τη λήψη του πτυχίου της από τη Νομική Σχολή Αθηνών και διορίστηκε δικηγόρος δύο μόλις μήνες μετά τη λήψη του πτυχίου της, δηλαδή προτού πραγματοποιήσει την προβλεπόμενη από το νόμο δεκαοκτάμηνη άσκηση δικηγορίας. Ακόμη, η 1η κατηγορουμένη εκθέτει στην επίμαχη επιστολή της, ότι η εγκαλούσα δεν καλύπτει το κριτήριο της εξειδίκευσης και εμπειρίας σε θέματα ασφαλιστικού και διοικητικού δικαίου και διοικητικής δικονομίας, το οποίο τέθηκε στην προκήρυξη του ΤΑΠ-ΟΤΕ, ενώ, αντίθετα, η ίδια διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών και εξειδίκευση στο διοικητικό δίκαιο και στη διοικητική δικονομία, καθώς και συνεχή άσκηση δικηγορίας επί δέκα έτη, στοιχεία όμως τα οποία δεν εκτιμήθηκαν από την Επιτροπή. Από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι η κατηγορούμενη όσα εξέθεσε στην προαναφερομένη επιστολή για τους τίτλους σπουδών της μηνύτριας το διορισμό της ως δικηγόρου και γενικά τα προσόντα αυτής για την κατάληψη της προκηρυχθείσας από το ΤΑΠ-ΟΤΕ θέσεως δικηγόρου είναι αληθινά. Ειδικότερα, προέκυψε ότι η παραπάνω εγκαλούσα, μετά από διετή φοίτηση στο παράρτημα του γαλλικού Πανεπιστημίου της Lille στην Αθήνα (που λειτουργούσε ως εργαστήριο ελευθέρων σπουδών βάσει της κείμενης νομοθεσίας), ολοκλήρωσε τις σπουδές στη πόλη Lille, όπου έλαβε, το 1995, το πτυχίο του εκεί γαλλικού Πανεπιστημίου με τον τίτλο "maitrise en droit prive", το οποίο της παρείχε το δικαίωμα εγγραφής στο 5° εξάμηνο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και δεν αναγνωρίστηκε από το ΔΙΚΑΤΣΑως ισότιμο πτυχίο ελληνικού πανεπιστημίου, ότι, το ίδιο έτος