ΑΠ 1398/2008 — Αιτιολογίας επάρκεια, Αιγιαλού μεταβολή

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1398 / 2008 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Αιγιαλού μεταβολή. Περίληψη: Μεταβολή αιγιαλού - Καθορισμός της οριογραμμής του αιγιαλού. Πότε υπάρχει αιτιολογία επί καταδίκης για μεταβολή αιγιαλού. Δεν απαιτείται προηγούμενη απόφαση της Επιτροπής του άρθρου 10 α.ν. 1540/1939 για τον καθορισμό της οριογραμμής του αιγιαλού, ως προϋπόθεση της θεμελιώσεως του εγκλήματος της μεταβολής του αιγιαλού, αλλά μπορεί τον καθορισμό αυτό να τον κάνει παρεμπιπτόντως το Δικαστήριο με βάση τα αποδειχθέντα στοιχεία που συγκροτούν την έννοια του αιγιαλού. Απορρίπτεται η αναίρεση. Αριθμός 1398/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Δέτση, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Μάμαλη, Θεοδώρα Γκοΐνη - Εισηγήτρια, Βασίλειο Κουρκάκη και Ελευθέριο Μάλλιο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Στέλιου Γκρόζου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Παπατσίκη, περί αναιρέσεως της 63/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αιγαίου. Το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Αιγαίου, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα - κατηγορούμενη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 16 Απριλίου 2007 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 814/2007. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το άρθρο 24 § 2 του α.ν. 2344/1940 "περί αιγιαλού και παραλίας", ο οποίος ίσχυε κατά τον κατωτέρω ενδιαφέροντα χρόνο και εφαρμόζεται ως επιεικέστερος, κατ' άρθρο 2 § 1 ΠΚ, έναντι του ήδη ισχύοντος Ν. 2971/2001 (άρθρο 29 § 1) περί αιγιαλού και παραλίας, όπως είχε αντικατασταθεί με το άρθρο 1 § 3 του α.ν. 263/1968, τιμωρείται με τις αναφερόμενες στη διάταξη αυτή ποινές όποιος χωρίς άδεια ή καθ' υπέρβαση αυτής ή όποιος κατόπιν άδειας που εκδίδεται κατά παράβαση των διατάξεων του νόμου αυτού, επιφέρει στον αιγιαλό ή την παραλία ή λοιπούς χώρους οποιαδήποτε μεταβολή με την κατασκευή ή τροποποίηση ή καταστροφή των έργων ή του εδάφους, με τη λήψη χώματος, λίθων ή άμμου ή με άλλον τρόπο, αδιάφορο αν από αυτό επήλθε ή μη ζημία στην παραλία, τον αιγιαλό ή τους λοιπούς χώρους. Κατά δε το άρθρο 1 του ίδιου νόμου, αιγιαλός είναι η χερσαία ζώνη που περιβάλλει τη θάλασσα και βρέχεται από τις μέγιστες, πλην συνήθεις, αναβάσεις των κυμάτων, αποτελεί δε κτήμα κοινόχρηστο που ανήκει στο Δημόσιο και προστατεύεται από αυτό. Ο καθορισμός της οριογραμμής του αιγιαλού γίνεται μεν, σύμφωνα με τα άρθρα 2 και 3 του ως άνω νόμου, όπως το άρθρο 2 αντικαταστάθηκε εν μέρει με το άρθρο 20 του Ν. 719/1977 από την προβλεπόμενη από το άρθρο 10 του α.ν. 1540/1939 Επιτροπή, που συμπληρώνεται από έναν αξιωματικό του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, κατά τις αναφερόμενες σ'αυτά διατυπώσεις, πλην, όμως, για τη θεμελίωση του ως άνω εγκλήματος της μεταβολής του αιγιαλού, δεν απαιτείται, ως αναγκαία προϋπόθεση, ο προηγούμενος καθορισμός της οριογραμμής του αιγιαλού από την ανωτέρω Επιτροπή, καθόσον, όταν δεν έχει γίνει τέτοιος καθορισμός της οριογραμμής του αιγιαλού, το δικαστήριο της ουσίας προβαίνει παρεμπιπτόντως στον καθορισμό των ορίων του στη συγκεκριμένη περίπτωση, με βάση τα ως άνω στοιχεία που προσδιορίζουν την έννοια του αιγιαλού. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 § 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 § 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ' αυτήν με σαφήνεια πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τη θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Ως προς τα αποδεικτικά μέσα, αρκεί να αναφέρονται γενικώς και κατά το είδος τους, χωρίς να απαιτείται αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα, ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται η αποδεικτική βαρύτητα εκάστου, ενώ η μη ορθή εκτίμησή τους δεν δημιουργεί λόγο αναιρέσεως, καθόσον περί αυτού κρίνει κυριαρχικώς το δικαστήριο της ουσίας. Περαιτέρω, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί, κατά το άρθρο 510 § 1 στοιχ. Ε' ΚΠοινΔ, και η εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, η οποία συντρέχει όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν κάνει σωστή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που δέχθηκε ως αληθή στη διάταξη που εφήρμοσε, αλλά και όταν η παραβίαση γίνεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό αιτιολογικού και διατακτικού και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, για το οποίο πρόκειται, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 63/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, καταδικάσθηκε η αναιρεσείουσα για παράνομη μεταβολή αιγιαλού, πράξη που τέλεσε υπό την ελαφρυντική περίσταση των μη ταπεινών αιτίων, και της επιβλήθηκε ποινή φυλακίσεως πέντε μηνών ανασταλείσα. Στην αιτιολογία της αποφάσεως αυτής δέχθηκε το δικάσαν Εφετείο, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του, ότι από τα μνημονευόμενα αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: "Η κατηγορουμένη κατά το έτος 2000 και σε ημερομηνία που δεν διακριβώθηκε αυθαίρετα και παράνομα, με την κατασκευή έργου που διενήργησε, επέφερε μεταβολή του αιγιαλού που βρίσκεται στην περιοχή ..... της νήσου Θηρασιάς. Πιο συγκεκριμένα, αυτή κατά τον ανωτέρω τόπο και χρόνο, μπροστά από το παραλιακό κατάστημά της που διατηρεί και εκμεταλλεύεται στην εν λόγω περιοχή, κατασκεύασε, χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής, προβλήτα από σκυρόδεμα 82,5 τ.μ., η οποία έχει μήκος 15 μέτρων και πλάτος 5,50 μέτρων, επί της οποίας τοποθέτησε στέγαστρο (πέργκολα) και τραπεζοκαθίσματα, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας (προβλήτας) βρίσκεται μέσα στη θάλασσα, το δε υπόλοιπο μέρος εντός του αιγιαλού, προκειμένου να χρησιμοποιεί αυτήν ως προέκταση του καταστήματός της. Τέλος, ο ισχυρισμός της κατηγορουμένης ότι την εν λόγω προβλήτα την κατασκεύασαν αυθαίρετα οι γονείς της και όχι η ίδια δεν προέκυψε από κανένα αποδεικτικό στοιχείο. Επομένως, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά προκύπτουν από τα αναγνωστέα έγγραφα, αλλά ακόμη και από την κατάθεση του μάρτυρα υπεράσπισης, συνιστούν δε την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος που κατηγορείται η κατηγορούμενη και επομένως πρέπει να κηρυχθεί ένοχη". Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Εφετείο Αιγαίου, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ'αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξεως για την οποία καταδικάσθηκε η κατηγορουμένη - αναιρεσείουσα, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφήρμοσε, την οποία δεν παραβίασε, ευθέως ή εκ πλαγίου. Ειδικότερα α) αιτιολογείται αρκούντως η ιδιότητα του χώρου, επί του οποίου επέφερε η αναιρεσείουσα τη μεταβολή, ως αιγιαλού, η οριοθέτηση του οποίου έγινε από το δικαστήριο, όπως προκύπτει από το σύνολο των παραδοχών της αποφάσεως, με βάση τα αποδειχθέντα περιστατικά, και δη τουλάχιστον κατά το χώρο που κατέλαβε το εκτός θαλάσσης τμήμα του κατασκευασθέντος προβλήτα και β) δεν ήταν αναγκαίο, αντιθέτως προς τα υποστηριζόμενα από την αναιρεσείουσα, να έχει προηγηθεί καθορισμός της οριογραμμής του αιγιαλού, στη συγκεκριμένη θέση, με απόφαση της Επιτροπής που προεκτέθηκε. Επομένως οι εκ του άρθρου 510 § 1 στοιχ. Δ' και Ε' ΚΠοινΔ λόγοι αναιρέσεως είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν, ενώ οι επί της ουσίας αντίθετοι ισχυρισμοί της αναιρεσείουσας πλήττουν την περί τα πράγματα ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου και είναι απαράδεκτοι. Κατ' ακολουθίαν η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 § 1 ΚΠοινΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 16 Απριλίου 2007 αίτηση της Χ1, περί αναιρέσεως της 63/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αιγαίου. Και Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων είκοσι