ΑΠ 1412/2009 — Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Απόπειρα, Συναυτουργία, Εκβίαση

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1412 / 2009 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Απόπειρα, Συναυτουργία, Εκβίαση. Περίληψη: Απόπειρα εκβίασης από κοινού. Πότε δημιουργείται ακυρότητα από τη μη ανάγνωση των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης. Απορρίπτει αναίρεση για έλλειψη αιτιολογίας και νόμιμης βάσης. Αριθμός 1412/2009 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή - Εισηγητή και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Χρυσού (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1) ... και 2) ..., που παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Καπελάκη, περί αναιρέσεως της 1247/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Λαρίσης. Με πολιτικώς ενάγοντα τον ..., κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Ράϊκο. Το Τριμελές Εφετείο Λαρίσης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 9 Απριλίου 2008 αίτησή τους αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 756/2008. Αφού άκουσε Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Ι. Η λήψη υπόψη από το Δικαστήριο της ουσίας, για το σχηματισμό της κρίσης του σε σχέση με την ενοχή του κατηγορουμένου ή την απόρριψη αυτοτελών ισχυρισμών του, εγγράφων που δεν είναι βεβαία η ανάγνωσή τους, επιφέρει, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 171 παρ. 1 στοιχ. δ' του Κ.Π.Δ., απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, εκ της οποίας ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Α' του Κ.Π.Δ., γιατί αποστερείται έτσι ο κατηγορούμενος της δυνατότητας να εκθέσει, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 358 του ίδιου Κώδικα, τις απόψεις του και να κάνει τις παρατηρήσεις του σε σχέση με το περιεχόμενο του εγγράφου, με την επιφύλαξη, ότι δεν πρόκειται για έγγραφα αποτελούντα τη βάση της κατηγορίας ή διαδικαστικά έγγραφα, αλλά για έγγραφα αποδεικτικά, το περιεχόμενο μάλιστα των οποίων δεν προκύπτει από άλλα αποδεικτικά μέσα. Όμως, ούτε απόλυτη, κατά το άρθρο 171 παρ. 1 στοιχ. δ' του Κ.Π.Δ., ακυρότητα της διαδικασίας δημιουργείται, ούτε υπάρχει έλλειψη ακροάσεως, κατά το άρθρο 170 παρ. 2 του Κ.Π.Δ., ιδρύουσα τον αντίστοιχο, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. β' του ίδιου Κώδικα, αναιρετικό λόγο, εκ της μη αναγνώσεως των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης, έστω και αν έλαβε αυτά υπόψη του το Δικαστήριο, εκτός αν την ανάγνωση των πρακτικών αυτών ζήτησε ο κατηγορούμενος και το Δικαστήριο του την αρνήθηκε ή δεν απάντησε σχετικά. Επομένως, εφόσον από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης δεν προκύπτει, ότι από μέρους του συνηγόρου των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων υποβλήθηκε αίτημα για την ανάγνωση των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης, ούτε υποστηρίζεται το αντίθετο, ο πρώτος λόγος αναίρεσης, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Α' του Κ.Π.Δ., για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, εκ της μη αναγνώσεως των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης, τα οποία έλαβε υπόψη του το Δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, είναι αβάσιμος. Ο περαιτέρω ισχυρισμός των αναιρεσειόντων, ερειδόμενος επί του ιδίου, ως άνω, αναιρετικού λόγου, δηλαδή ότι δημιουργήθηκε απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, διότι λήφθηκε υπόψη από την προσβαλλόμενη απόφαση η από 25-8-2003 έγκληση του πολιτικώς ενάγοντος Π1, χωρίς αυτή να αναγνωσθεί, είναι επίσης αβάσιμος, κυρίως διότι, από το αιτιολογικό της προσβαλλομένης, δεν προκύπτει ότι η έγκληση αυτή λήφθηκε υπόψη, πέρα από το γεγονός ότι, η ως άνω έγκληση αποτελεί διαδικαστικό έγγραφο και για να ληφθεί υπόψη δεν ήταν αναγκαίο και αν αναγνωσθεί. ΙΙ. Η απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ, 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως, της καταδικαστικής αποφάσεως, κατά το άρθρο 510 παρ, 1 στοιχ. Δ ΚΠΔ, υπάρχει όταν περιέχονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο εκηρύχθη ένοχος ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις από τις οποίες προέκυψαν τα περιστατικά, και, τέλος, οι σκέψεις και οι συλλογισμοί, βάσει των οποίων έγινε η υπαγωγή τους στην ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας α) είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως που αποτελούν ενιαίο σύνολο, και β) αρκεί να μνημονεύονται τα αποδεικτικά μέσα γενικώς κατ' είδος, χωρίς να είναι ανάγκη να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα, αρκεί να συνάγεται ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε όλα ανεξαιρέτως και όχι μόνο μερικά από αυτά. Περαιτέρω, εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, η οποία ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, υπάρχει όταν το δικαστήριο δεν υπάγει σωστά τα περιστατικά που δέχθηκε στην εφαρμοσθείσα ποινική διάταξη, καθώς και όταν η παράβαση γίνεται εκ πλαγίου, δηλαδή δεν αναφέρονται στην απόφαση κατά τρόπο σαφή και ορισμένο τα περιστατικά εκείνα που προέκυψαν και είναι απαραίτητα για την εφαρμογή της συγκεκριμένης ποινικής διατάξεως ή ακόμη στην απόφαση υπάρχει έλλειψη κάποιου από τα κατά νόμο αναγκαία περιστατικά ή αντίφαση μεταξύ τους ή με το διατακτικό κατά τέτοιο τρόπο που να καθίσταται ανέφικτος από τον Άρειο Πάγο ο έλεγχος της ορθής ή όχι υπαγωγής αυτών στο νόμο και να στερείται έτσι η απόφαση νομίμου βάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αρ. 1247/2006 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Λάρισας, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό και μετά από συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων που κατ' είδος μνημονεύονται, οι αναιρεσείοντες καταδικάσθηκαν σε ποινή φυλάκισης δέκα