ΑΠ 1420/1993 — Σύνταγμα, Έφεση, Αναδρομικότητα

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1420 / 1993 (ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Σύνταγμα, Έφεση, Αναδρομικότητα. Περίληψη: Η διάταξη του άρθρου 37 Ν. 1941/1991, που χορηγεί το ένδικο μέσο της έφεσης κατά αμετάκλητων καταδικαστικών αποφάσεων του ΜΟΔ ή του Εφετείου της περιόδου από 21-4-67 μέχρι 23-7-74 αποτελεί αντισυνταγματική επέμβαση της νομοθετικής στα έργα της δικαστικής λειτουργίας, διότι καταλήγει στην ουσιαστική αμνήστευση παραγραφέντων εγκλημάτων και καθιστά λόγω της παρόδου του χρόνου ουσιαστικώς αδύνατη την επανάκριση των υποθέσεων Οι θεσμοί της χάριτος και της αμνηστίας είναι οι μοναδικές περιπτώσεις, στις οποίες είναι δυνατή η με παρέμβαση άλλων λειτουργιών ανατροπή αμετάκλητων ποινικών αποφάσεων. Η κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος δεν συνιστά επαρκή λόγο για τη χορήγηση του ενδίκου μέσου. Κατά τη γνώμη της μειοψηφίας η διάταξη του άρθρου 37 Ν. 1941/91 δεν είναι αντισυνταγματική δεδομένου ότι δεν καταργούνται οι αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις, αφού η υπόθεση επανεκδικάζεται σε δεύτερο βαθμό (Ολομ. ΑΠ 1420/1993 Ποιν.Χρον. ΜΔ.149 (Επιμέλεια περίληψης: Ευριπίδης Αντωνίου, επίτιμος αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου) Περίληψη: Η διάταξη του άρθρου 37 Ν. 1941/1991, που χορηγεί το ένδικο μέσο της έφεσης κατά αμετάκλητων καταδικαστικών αποφάσεων του ΜΟΔ ή του Εφετείου της περιόδου από 21-4-67 μέχρι 23-7-74 αποτελεί αντισυνταγματική επέμβαση της νομοθετικής στα έργα της δικαστικής λειτουργίας, διότι καταλήγει στην ουσιαστική αμνήστευση παραγραφέντων εγκλημάτων και καθιστά λόγω της παρόδου του χρόνου ουσιαστικώς αδύνατη την επανάκριση των υποθέσεων Οι θεσμοί της χάριτος και της αμνηστίας είναι οι μοναδικές περιπτώσεις, στις οποίες είναι δυνατή η με παρέμβαση άλλων λειτουργιών ανατροπή αμετάκλητων ποινικών αποφάσεων. Η κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος δεν συνιστά επαρκή λόγο για τη χορήγηση του ενδίκου μέσου. Κατά τη γνώμη της μειοψηφίας η διάταξη του άρθρου 37 Ν. 1941/91 δεν είναι αντισυνταγματική δεδομένου ότι δεν καταργούνται οι αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις, αφού η υπόθεση επανεκδικάζεται σε δεύτερο βαθμό (Ολομ. ΑΠ 1420/1993 Ποιν.Χρον. ΜΔ.149 --------------------------------