Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1467 / 2009 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αγνώστου διαμονής επίδοση, Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Αναίρεση αποφάσεως που απέρριψε την έφεση, ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης άσκησής της, με την επίκληση του λόγου της ελλείψεως ειδικής αιτιολογίας, ως προς την απόρριψη του ισχυρισμού, ότι ήταν γνωστής διαμονής. Επάρκεια αιτιολογίας. Απορρίπτει την αναίρεση. ΑΡΙΘΜΟΣ 1467/2009 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Μάμαλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη - Εισηγητή, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή και Κωνσταντίνο Φράγκο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Μαρτίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης ... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Γιοβά, περί αναιρέσεως της 11105/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα - κατηγορούμενη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 17 Σεπτεμβρίου 2008 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1521/2008. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ. 1 και 2 του Κ.Π.Δ, όπως η πρώτη παράγραφος αντικαταστάθηκε με το άρθρο 38 του ν. 3160/2003, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων και λόγω της εκπρόθεσμης ασκήσεώς του. Κατά της αποφάσεως που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, είναι επιτρεπτή η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως, για όλους τους λόγους που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο 510 του ίδιου Κώδικα, μεταξύ των οποίων και η ελλιπής αιτιολογία της, με την προϋπόθεση ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο. Εξάλλου, η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω της εκπρόθεσμης ασκήσεώς του, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, από την έλλειψη της οποίας ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ίδιου Κώδικα, λόγος αναιρέσεως, πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο επιδόσεως στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση αποφάσεως, αν απαγγέλθηκε απόντος τούτου, και εκείνον της ασκήσεως αυτής, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων της εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επιδόσεως, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επιδόσεως ή ανώτερης βίας, λόγω της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία (του άρθρου 473 παρ.1 του Κ.Π.Δ), οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά (Ολ. ΑΠ 6 και 7/1994 και 4/1995). Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και η επίδοση "ως άγνωστης διαμονής", χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών-κατηγορούμενος είχε "γνωστή διαμονή". Επίσης, πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος της ανώτερης βίας, ως εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως, της οποίας (ανώτερης βίας), δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επιδόσεως ως άγνωστης διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλουμένης αποφάσεως, διότι στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επιδόσεως και εντεύθεν μη ενάρξεως καν της προθεσμίας ασκήσεως της εφέσεως. Ως άγνωστης διαμονής θεωρείται, κατά τις διατάξεις των άρθρων 156 παρ.1 και 2 του ίδιου ως άνω Κώδικα, εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη, για τη Δικαστική (Εισαγγελική) Αρχή που έχει εκδώσει το προοριζόμενο για επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοση του, έστω και αν αυτή είναι γνωστή σε τρίτους, όπως είναι ακόμη και άλλη Εισαγγελική ή και Αστυνομική Αρχή. Τόπος δε κατοικίας θεωρείται εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ.1 του Κ.Π.Δ, κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλώσει στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή και αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανιστεί κατ' αυτήν, ως τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που ο κατηγορούμενος έχει καταστήσει γνωστό στο μηνυτή και αναφέρεται στη μήνυση ή την έγκληση. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη με αριθμό 11105/2008 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, της αναιρεσείουσας και εκκαλούσας - κατηγορουμένης, εκπροσωπηθείσας στη δίκη εκείνη από το συνήγορό της Δημήτριο Γιοβά, όπως προκύπτει από αυτή, απορρίφθηκε, ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, η έφεση της αναιρεσείουσας, κατά της υπ' αριθμό 50414/29-11-2004 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία αυτή είχε καταδικασθεί για την πράξη της έκδοσης φορολογικών στοιχείων κατ' εξακολούθηση, σε ποινή φυλάκισης τεσσάρων
(4)ετών. Από τη σχετική υπ' αριθμό 2420α/10-9-2007 έκθεση εφέσεως, η οποία παραδεκτά επισκοπείται από το Δικαστήριο τούτο, κατά την έρευνα του παραδεκτού και βάσιμου των λόγων της αναιρέσεως, προκύπτει ότι η εκκαλούσα φερόμενη στην έφεση ως κάτοικος ..., ζήτησε την παραδοχή της εφέσεώς της και την εξαφάνιση της προσβαλλόμενης με την έφεση αποφάσεως με αριθμό 50414/29-11-2004 γιατί εσφαλμένα εκτίμησε τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τη διαδικασία και εσφαλμένα εφάρμοσε το νόμο... . Επίσης, η ως άνω εκκαλούσα, προκειμένου να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεώς της, είχε προβάλει με την ενσωματωμένη στην έκθεση εφέσεως, εξουσιοδότηση με χρονολογία 10-9-2007, κατά πιστή μεταφορά, τα ακόλουθα: "
- διότι κατά την επίδοσιν του κλητηρίου θεσπίσματος (χρόνος κλητεύσεως), η διαμονή μου ήταν γνωστή, διέμενον επί της οδού ...και ευχερώς ηδύνατο η επιδίδουσα Εισαγγελική Αρχή να πληροφορηθεί ταύτην και επομένως ακύρως εδικάσθην απών, επί τη βάσει της ακύρως κατά το άρθρο 156 ΚΠΔ, γενομένης επιδόσεως του κλητηρίου θεσπίσματος.
- Διότι η ως άνω απόφασις παρέσχεν εις εμέ το δικαίωμα ασκήσεως του ενδίκου μέσου της εφέσεως, ρητά αναφερομένη εν αυτή.... " η τυχόν ασκηθείσα έφεσις να έχει ανασταλτικόν αποτέλεσμα υπό τον όρο καταβολής εγγυήσεως ποσού 6.000 ευρώ", πλην όμως και αύτη επεδόθη εις εμέ, ως αγνώστου διαμονής και ούτω η κατά τοιούτον τρόπον επίδοσις τυγχάνει άκυρος, εφόσον ήμην πρόσωπο γνωστής διαμονής, διαμένων εις την διεύθυνσιν ..., ούτω δε ενόψει της αυτεπαγγέλτως ερευνωμένης ακυρότητος των ως άνω επιδόσεων (κλητηρίου θεσπίσματος και αποφάσεων), η ασκηθείσα σήμερον έφεσίς μου τυγχάνει εμπρόθεσμος, λαμβανομένου υπόψιν, ότι έλαβον γνώσιν την 7-9-2007, ότε προσήλθον εις το Α.Τ ..., διά την έκδοσιν δελτίου ταυτότητος, παρέχων άμα εις αυτόν την ειδικήν εντολήν και πληρεξουσιότητα περί τούτου.." Είχε δηλαδή προβάλει με την έφεσή του, ακυρότητα της επιδόσεως ως άγνωστης διαμονής και όχι λόγους ανώτερης βίας, για τους οποίους απώλεσε την προθεσμία ασκήσεως της εφέσεως, στους οποίους δεν εμπίπτει, όπως προαναφέρθηκε, και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επιδόσεως ως άγνωστης διαμονής και ως εκ τούτου μη γνώση από αυτήν της εκκαλούμενης αποφάσεως, περιοριζόμενη στην αόριστη αναφορά ότι η τελευταία αυτή διεύθυνση της κατοικίας του ήταν γνωστή. Περαιτέρω, με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά, κατά πιστή μεταφορά, τα ακόλουθα: "Στην προκειμένη περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας σε συνδυασμό με την ένορκη κατάθεση της μάρτυρος ενώπιον του ακροατηρίου αυτού του Δικαστηρίου προέκυψαν τα εξής: Η εκκαλούσα - κατηγορούμενη καταδικάσθηκε ερήμην με την υπ' αριθμ. 50414/29-11-2004 απόφαση του Μονομελούς Πλημ/κείου Θεσσαλονίκης για την πράξη της έκδοσης εικονικών φορολογικών στοιχείων κατ' εξακολούθηση σε ποινή φυλάκισης τεσσάρων
(4)ετών. Η παραπάνω εκκαλούμενη απόφαση επιδόθηκε στην εκκαλούσα η οποία δεν ήταν παρούσα κατά την απαγγελία της όπως και σε όλη τη διάρκεια της δίκης, επί της οποίας εκδόθηκε αυτή, ως αγνώστου διαμονής, δηλαδή με επίδοση του αντιγράφου της στον αρμόδιο υπάλληλο ... υπάλληλο, που όρισε ο Δήμαρχος ..., στις 24-6-2005 αφού προηγουμένως η κατηγορουμένη δεν βρέθηκε στην τελευταία γνωστή κατοικία της, στην οδό ... όπου και αναζητήθηκε. Ειδικότερα όπως προκύπτει από το από... αποδεικτικό επίδοσης απόφασης της επιμελήτριας Δικαστηρίων Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης ... η τελευταία βεβαιώνει ότι η κατηγορουμένη δεν βρέθηκε στην ως άνω τελευταία γνωστή κατοικία της, ότι ήταν άγνωστης διαμονής (για τη δικαστική αρχή που είχε εκδώσει το επίδικο έγγραφο) και ότι ύστερα από έρευνα διαπιστώθηκε ότι δεν υπάρχουν στην πιο πάνω κατοικία ή αλλού συγγενείς της κατηγορουμένης, από αυτούς που αναφέρονται στο άρθρο 156§1 ΚΠΔ. Η εκκαλούσα ασκεί την υπό κρίση έφεση στις 10-9-2007, όπως προκύπτει από την ανάγνωση στο ακροατήριο της σχετικής έκθεσης ασκήσεως εφέσεως, δηλαδή μετά την παρέλευση των δέκα ημερών από την ως άνω ημερομηνία επιδόσεως της εκκαλουμένης απόφασης (24-6-2005). Ως λόγο ασκήσεως της ένδικης εφέσεως εκπροθέσμως, επικαλείται επί λέξει τα εξής:
- Διότι κατά την επίδοσιν του κλητηρίου θεσπίσματος (χρόνος κλητεύσεως) η διαμονή μου ήτο γνωστή, διέμενον επί της οδού ... και ευχερώς ηδύνατο η επιδίδουσα Εισαγγελική Αρχή να πληροφορηθεί ταύτην και επομένως ακύρως εδικάσθην απών, επί τη βάσει της ακύρως κατά το άρθρον 156 Κ.Π.Δ γενομένης επιδόσεως του κλητηρίου θεσπίσματος.
- Διότι η ως άνω απόφασις παρέσχεν εις εμέ το δικαίωμα ασκήσεως του ενδίκου μέσου της εφέσεως, ρητά αναφερόμενη εν αυτή... "η τυχόν ασκηθείσα έφεσις να έχει ανασταλτικόν αποτέλεσμα υπό τον όρο καταβολής εγγυήσεως ποσού 6.000,00 ευρώ, πλην όμως και αυτή επεδόθη εις εμέ, ως αγνώστου διαμονής και ούτω η κατά τοιούτον τρόπον επίδοσης τυγχάνει άκυρος, εφόσον ήμην πρόσωπο γνωστής διαμονής, διαμένων εις την διεύθυνσιν ..., ούτω δε εν όψει της αυτεπαγγέλτως ερευνούμενης ακυρότητας των άνω επιδόσεων (κλητηρίου θεσπίσματος και αποφάσεως) η ασκηθείσα σήμερον έφεσίς μου τυχγάνει εμπρόθεσμος, λαμβανομένου υπ' όψιν, ότι έλαβον γνώσιν περί της ως άνω αποφάσεως, την 7-9-2007, ότε προσήλθον εις το Α.Τ ..., δια την έκδοσιν δελτίου ταυτότητας". Από την εκτίμηση του λόγου ασκήσεως της ένδικης εφέσεως εκπροθέσμως, προκύπτει ότι η εκκαλούσα βάλλει κατά της εγκυρότητας της προς αυτήν επιδόσεως της πρωτόδικης απόφασης, επικαλούμενη ότι η κατοικία της κατά το χρόνο της επίδοσης ήταν εκεί όπου το όργανο που διενήργησε την επίδοση φέρεται ότι την αναζήτησε αλλά εκείνη βρέθηκε απούσα, δηλαδή ότι, αναληθώς αναφέρεται ότι μετέβη το όργανο στην παραπάνω διεύθυνση, ..., αφού αν πραγματικά την αναζητούσε εκεί, θα διαπίστωνε ότι εκεί ήταν η κατοικία της. Ο ισχυρισμός αυτός που συνιστά και το λόγο δικαιολόγησης του εκπροθέσμου της εφέσεως, είναι χωρίς νόμιμη επιρροή, καθώς το αποδεικτικό επίδοσης που συντάσσεται σύμφωνα με το άρθρο 161 του ΚΠΔ, έχει ως προς τα περιστατικά που αναφέρονται σ' αυτό πλήρη αποδεικτική δύναμη, ωσότου προσβληθεί για πλαστότητα σύμφωνα με το άρθρο 162 εδ. α του ίδιου Κώδικα και τέτοια προσβολή δεν έγινε από την εκκαλούσα (βλ. σχετ. την ΑΠ 498/2005 ΠοινΛογ 2005.454). Σημειώνεται δε ότι και η επίδοση του κλητηρίου θεσπίσματος από άλλον δικαστικό επιμελητή και συγκεκριμένα από την ... δικαστική επιμελήτρια της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, έγινε ως σε κατηγορούμενο άγνωστης διαμονής, αφού και εκείνη την αναζήτησε, όπως βεβαιώνεται στο από 10-9-2004 αποδεικτικό, στην ίδια παραπάνω διεύθυνση, όπου δεν βρέθηκε ούτε η ίδια ούτε κανένα άλλο από τα αναφερόμενα στο άρθρο 156 του Κ.Π.Δ πρόσωπα. Εφόσον δε ούτε άλλος λόγος ακυρότητας της επίδοσης της εκκαλουμένης προβάλλεται, ούτε λόγος ανώτερης βίας, η παραπάνω επίδοση υπήρξε σύννομη και η προθεσμία ασκήσεως της εφέσεως άρχισε από αυτήν. Επομένως, η ένδικη έφεση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης άσκησης της. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, ενόψει της απορρίψεως του ως άνω ενδίκου μέσου ως απαράδεκτου, πρέπει να διαταχθεί η εκτέλεση της εκκαλουμένης (άρ. 476 παρ.1 και 3 ΚΠοιν.Δ) και να καταδικασθεί η εκκαλούσα στα έξοδα, κατ' άρθρο 476 παρ.1 και 583 παρ.1 Κ.ΠοινΔ.". Η αιτιολογία αυτή της απορριπτικής της εφέσεως κατά της ως άνω αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, ως εκπρόθεσμης και ως εκ τούτου απαράδεκτης αποφάσεως, είναι η απαιτούμενη κατά το Σύνταγμα και τον Κ.Π.Δ, ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού σ' αυτήν εκτίθενται όλα τα στοιχεία που αναφέρθηκαν ως αναγκαία για την πληρότητά της, εκτείνεται δηλαδή στην εγκυρότητα της επιδόσεως της εκκαλουμένης αποφάσεως ως αγνώστου διαμονής και διαλαμβάνει το χρόνο επιδόσεως, το αποδεικτικό από το οποίο αυτή προκύπτει και το χρόνο ασκήσεως της εφέσεως. Εφόσον δε η εκκαλούσα δεν προέβαλε με την έφεση, ότι είχε καταστήσει γνωστή και στην Εισαγγελική Αρχή που είχε παραγγείλει την επίδοση της εκκαλουμένης αποφάσεως, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο κατέστησε γνωστή άλλην.... διεύθυνση κατοικίας και περιορίστηκε στην αόριστη αναφορά ότι αυτή ήταν γνωστής διαμονής, νομίμως αναζητήθηκε (χωρίς αποτέλεσμα) στη διεύθυνση της κατοικίας της, που αναφέρεται στη μήνυση, ως τελευταία γνωστή κατοικία της, στην οδό ..., ως εκ περισσού δε εξετάσθηκε για το ζήτημα αυτό και μάρτυρας στο ακροατήριο. Επομένως, οι σχετικοί λόγοι αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' και Ε' του Κ.Π.Δ, με τους οποίους προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, στερείται ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και εσφαλμένα ερμήνευσε και εφήαρμοσε ουσιαστικές ποινικές διατάξεις, είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν. Τέλος, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος ο τρίτος και τελευταίος λόγος αναιρέσεως, περί απολύτου ακυρότητας, γιατί όπως προκύπτει από τα πρακτικά της αποφάσεως, δόθηκε ο λόγος στον κατηγορούμενο. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 του Κ.Π.Δ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 17-9-2008 αίτηση της ... κατοίκου ... για αναίρεση της υπ' αριθμό 11105/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Και Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται σε διακόσια είκοσι
(220)ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Μαΐου
- Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 15 Ιουνίου
- Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ