ΑΠ 1469/2014 — Καταδολίευση δανειστών, Ομοδικία, Συμβιβασμός, Απαράδεκτη συζήτηση

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1469 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Θέμα Καταδολίευση δανειστών, Ομοδικία, Συμβιβασμός, Απαράδεκτη συζήτηση. Περίληψη: Διάρρηξη καταδολιευτικής απαλλοτρίωσης κατά 939 επ ΑΚ. Απαράδεκτοι λόγοι αναίρεσης κατά 561 παρ 1 και 562 παρ 2 ΚΠολΔ Λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσβάλλεται μη πραγματική παραδοχή του εφετείου είναι αβάσιμος στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση (Επικυρώνει 151/2012 απόφαση Βορείου Αιγαίου). Οι καθ’ ων η τριτανακοπή (586 επ. ΚΠολΔ τελούν μεταξύ τους σε σχέση αναγκαστικής ομοδικίας Για την ταυτότητα του νομικού λόγου τελούν σε σχέση αναγκαστικής ομοδικίας και οι καθ’ ων η ανακοπή (583 επ ΚΠολΔ) που ασκείται κατά πρακτικού συμβιβασμού (εξώδικης λύσης της διαφοράς), το οποίο συντάσσεται μεταξύ των διαδίκων μετά την επέλευση της εκκρεμοδικίας και επικυρώνεται από τον δικαστή ή τον πρόεδρο του δικαστηρίου όπου εκκρεμεί η αγωγή, κατ’ αρθ. 214 Α ΚΠολΔ. Απαράδεκτη η συζήτηση όταν απουσιάζει ένας ή περισσότεροι από τους αναγκαίους ομοδίκους και δεν προκύπτει ότι αυτός επισπεύδει τη συζήτηση ούτε ότι έχει κλητευθεί από άλλον διάδικο. Αριθμός 1469/2014 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Γ' Πολιτικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 19 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ: Των αναιρεσειόντων: 1)Γ. Κ. του Κ. και 2)Δ. Κ. του Κ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αντώνιο Βγόντζα. Των αναιρεσιβλήτων: 1)Π. Σ. του Γ., 2)Ε. συζ. Π. Σ. και 3)Γ. Σ. του Π., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6/2/2004 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 112/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 151/2012 του Εφετείου Βορείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 23/11/2012 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης ανέγνωσε την από 2/10/2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων τους στη δικαστική δαπάνη τους. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Ι.- Από τις διατάξεις των άρθρων 568§4 και 576§2 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως απουσιάζει ο αναιρεσίβλητος και ο αναιρεσείων που επισπεύδει τη συζήτηση έχει επιδώσει σ' αυτόν αντίγραφο του κατατεθέντος δικογράφου της αιτήσεως με κλήση προς συζήτηση κατά τη δικάσιμο που έχει οριστεί, ο Άρειος Πάγος προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία του κλητευθέντος αναιρεσιβλήτου. Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά, οι αναιρεσίβλητοι δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του πινακίου στην αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο, η οποία είχε οριστεί μετά από αναβολή εκ του πινακίου από την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 16-10-2013, ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, και δεν έλαβαν μέρος στη συζήτηση. 'Όπως δε προκύπτει από τις υπ' αριθμ. .../1-2-2013 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Μυτιλήνης Β. Δ., τις οποίες οι αναιρεσείοντες προσκομίζουν και επικαλούνται οι τελευταίοι επέδωσαν στους αναιρεσιβλήτους, νόμιμα και εμπρόθεσμα, αντίγραφο της υπό κρίση αιτήσεως με την κάτω από αυτήν πράξη, με την οποία ορίζεται η ανωτέρω δικάσιμος της 16-10-2013 προς συζήτησή της, και με κλήση για να παραστούν κατά τη δικάσιμο αυτή. Επομένως και σύμφωνα με την προηγηθείσα νομική σκέψη αφού δε η αναβολή εκ του πινακίου ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη μετ' αναβολήν δικάσιμο (άρθρ. 575, 226 παρ. 4 εδ. γ' και δ' ΚΠολΔ), το δικαστήριο θα προχωρήσει στη συζήτηση της υποθέσεως παρά την απουσία των κλητευθέντων ως ανωτέρω, αναιρεσιβλήτων. ΙΙ.- Κατά το άρθρο 939 του ΑΚ οι δανειστές έχουν το δικαίωμα να απαιτήσουν κατά τους όρους των επόμενων άρθρων τη διάρρηξη κάθε απαλλοτρίωσης που έγινε από τον οφειλέτη προς βλάβη τους, εφόσον η υπόλοιπη περιουσία δεν αρκεί για την ικανοποίησή τους, κατά δε το άρθρο 943 του ΑΚ το αποτέλεσμα της διάρρηξης είναι ότι ο τρίτος έχει την υποχρέωση να αποκαταστήσει τα πράγματα στην κατάσταση που ήταν. Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ότι ο πρώτος των αναιρεσειόντων-εναγομένων, με σκοπό να ματαιώσει την ικανοποίηση αξιώσεως των αναιρεσιβλήτων εναντίον του από οφειλόμενα μισθώματα, ύψους 50.890 ευρώ, μεταβίβασε λόγω πωλήσεως στον δεύτερο αναιρεσείοντα, αδελφό του, το ιδανικό του μερίδιο (1/2 εξ αδιαιρέτου) των αναφερόμενων ακινήτων αντί τιμήματος 26.732,92 ευρώ, όση και η αντικειμενική αξία των μεταβιβασθέντων αυτών μεριδίων, των οποίων η εμπορική αξία ανέρχεται στα ποσά των 80.000 και 3.000 ευρώ, αντίστοιχα, και συνολικά στο ποσό των 83.000 ευρώ, και ότι η υπόλοιπη περιουσία του πρώτου αναιρεσείοντος δεν αρκεί για την ικανοποίηση των αναιρεσιβλήτων, βάσει δε των παραδοχών αυτών και με επικύρωση της πρωτόδικης απόφασης, που είχε δεχθεί τα ίδια, δέχθηκε την ένδικη αγωγή των αναιρεσιβλήτων και διέταξε τη διάρρηξη των ως άνω μεταβιβαστικών δικαιοπραξιών, ως καταδολιευτικών. Οι αναιρεσείοντες είχαν προτείνει μεταξύ των άλλων ότι ο πρώτος από αυτούς ήταν ιδιοκτήτης ολόκληρου του κινητού εξοπλισμού της επιχείρησης καφετέριας-μπαρ που λειτουργούσε στο μίσθιο κατάστημα των αναιρεσιβλήτων-εκμισθωτών και το οποίο απέδωσε στους τελευταίους, αποτελουμένου (του εξοπλισμού) από "πέργολα, μπαρ, κλιματιστικό με κανάλια, τεπόζιτα, κουζίνα, ηλεκτρικές συσκευές, έπιπλα κ.λ.π.", συνολικής δε αξίας 60.000 ευρώ, αρκετής για την ικανοποίηση της αξίωσης των αναιρεσιβλήτων (50.890 ευρώ), τον ισχυρισμό δε αυτόν των αναιρεσειόντων απέρριψε το Εφετείο με την αιτιολογία ότι "δεν αποδείχθηκε η ύπαρξη κινητών (εξοπλισμού του καταστήματος), αξίας 60.000 €, τα οποία κατέλειπε εντός του αποδοθέντος μισθίου (ο πρώτος των εναγομένων-αναιρεσειόντων) στους ενάγοντες, δεδομένου ότι τα είδη και οι κατασκευές οι οποίες παρέμειναν στο μίσθιο κατάστημα και τα οποία αποτελούν πλέον συστατικά του ακινήτου, μη δυνάμενα να αποχωριστούν από αυτό και να αξιοποιηθούν ή να ρευστοποιηθούν (πέργκολα, ψευδοροφή, συρόμενες πόρτες, πατάρια, παρκέ, κλιματιστικό, ηλεκτρικές εγκαταστάσεις, τεπόζιτα, προθάλαμος και κουζίνα), περιελήφθησαν και αναφέρονται διεξοδικά στο από 2-2-2004 ιδιωτικό συμφωνητικό παραλαβής του μισθίου και παράδοση κλειδιών, χωρίς άλλη αναφορά στην αξία τους ή μνεία για τυχόν συμψηφισμό της αξίας τους με οφειλόμενα μισθώματα". Οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο της αιτήσεώς τους και υπό την επίκληση του αριθμού 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ υποστηρίζουν ότι το Εφετείο με την ως ανωτέρω παραδοχή του ως προς την επικαλούμενη κυριότητα του πρώτου από αυτούς στα ειρημένα κινητά πράγματα και την εντεύθεν φερεγγυότητά του (ύπαρξη περιουσίας για την ικανοποίηση των αναιρεσιβλήτων) παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 939 σε συνδυασμό με εκείνην του άρθρου 953 (έννοια συστατικών) του ΑΚ. Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, ως στρεφόμενος κατά της ουσιαστικής κρίσης του δικαστηρίου ότι ο αναιρεσείων δεν είναι κύριος των υπόψη πραγμάτων, τα οποία, ως συστατικά του μισθίου καταστήματος, παραδόθηκαν στους αναιρεσιβλήτους-εκμισθωτές μαζί με το μίσθιο κατάστημα, χωρίς άλλωστε καμμιά επιφύλαξη του πρώτου αναιρεσείοντος για τυχόν δικαιώματά του επί των πραγμάτων αυτών. Εν πάση δε περιπτώσει ο ίδιος αυτός λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος, αφού το Εφετείο, υπό τις προαναφερθείσες παραδοχές, ορθώς ερμήνευσε και εφήρμοσε τις ειρημένες διατάξεις των άρθρων 939 και 953 του ΑΚ, και δεν υπέπεσε στην αποδιδόμενη αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ. Με τον δεύτερο λόγο του αναιρετηρίου και υπό την επίκληση των αριθμών 11 και 12 του άρθρου 559 αρ. του ΚΠολΔ προσβάλλεται η παραδοχή του Εφετείου ότι από την (μη υφιστάμενη, κατά τους αναιρεσείοντες) ομολογία των εναγομένων (αναιρεσειόντων) προκύπτει η απαίτηση των εναγόντων και το ύψος της, καθώς και η γενόμενη απαλλοτρίωση (μεταβιβαστικές δικαιοπραξίες) και η αξία των μεταβιβασθέντων ιδανικών μεριδίων του πρώτου αναιρεσείοντος. Ο προβαλλόμενος αυτός λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος κατά το άρθρο 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ, αφού, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της έφεσης των αναιρεσειόντων, οι τελευταίοι δεν είχαν εκφράσει παράπονα στο Εφετείο σχετικά με τις ίδιες, ως προς τα ανωτέρω ζητήματα, παραδοχές του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, και τα ζητήματα αυτά δεν ήχθησαν προς κρίση στο Εφετείο, το οποίο επομένως ως εκ περισσού αναφέρει την ανωτέρω ομολογία των αναιρεσειόντων ως αποδεικτικό μέσο των ως άνω πραγματικών περιστατικών. ΙΙΙ.- Λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσβάλλεται μη πραγματική παραδοχή του Εφετείου είναι αβάσιμος, ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση. Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την πρωτόδικη απόφαση, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο διέρρηξε την ένδικη απαλλοτρίωση μέχρι του ποσού των 50.890 ευρώ, όση η απαίτηση των αναιρεσιβλήτων κατά του πρώτου αναιρεσείοντος, το δε Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση στο σύνολό της, επομένως και κατά την προαναφερθείσα διάταξή της ως προς το ύψος της διαταχθείσης διαρρήξεως, κεφάλαιο άλλωστε το οποίο δεν είχε αχθεί ενώπιόν του. Επομένως ο τρίτος και τελευταίος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο και υπό την επίκληση του αρ. 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ υποστηρίζεται ότι το Εφετείο με το να διατάξει τη διάρρηξη της απαλλοτρίωσης και των δύο ως άνω ακινήτων, αξίας, όπως προαναφέρθηκε, 80.000 και 3.000 ευρώ, αντίστοιχα, και συνολικά 83.000 ευρώ, έναντι της προρρηθείσης οφειλής των 50.890 ευρώ, παραβίασε με εσφαλμένη εφαρμογή τις διατάξεις των άρθρων 939 και 943 του ΑΚ (ανωτ. υπό ΙΙ), είναι αβάσιμος, στηριζόμενος στην εσφαλμένη προϋπόθεση ότι το Εφετείο διέταξε τη διάρρηξη των ανωτέρω δικαιοπραξιών μέχρι του ποσού της αξίας των απαλλοτριωθέντων ακινήτων (83.000 €). IV.- Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος παραβόλου (άρθρ. 495 παρ. 4 του ΚΠολΔ).- ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 23-11-2012 αίτηση των Γ. Κ. και Δ. Κ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 151/2012 απόφασης του Εφετείου Βορείου Αιγαίου. Διατάσσει την εισαγωγή στο δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος παραβόλου.- ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Μαΐου 2014. ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 26 Ιουνίου 2014. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ