ΑΠ 1474/2008 — Αναιρέσεως απαράδεκτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1474 / 2008 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αναιρέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Απορρίπτει αναίρεση που ασκήθηκε από κρατούμενο στις φυλακές με δικόγραφο που εγχειρίστηκε στον διευθυντή των φυλακών. ΑΡΙΘΜΟΣ 1474/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ηρακλή Κωνσταντινίδη), ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό-Εισηγητή, Βιολέττα Κυτέα, Ελευθέριο Μάλλιο (που ορίστηκε προς συμπλήρωση της συνθέσεως με την με αριθμό 54/2008 Πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, Αρεοπαγίτες. Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικόλαο Μαύρο (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη. Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 23 Μαΐου 2008, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος- κατηγορουμένου χ1 και ήδη κρατούμενου στην Κλειστή Φυλακή Τρικάλων, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Μαυροειδή, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 47/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 18 Φεβρουαρίου 2008 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 472/

1. Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Νικόλαος Μαύρος, εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή, με αριθμό 225/5-5-2008, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Ι) Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών με την υπ'αριθμ. 47/7-1-2008 απόφασή του προέβη σε καθορισμό συνολικής ποινής σε βάρος του χ
2. Η απόφαση αυτή καθαρογράφηκε στις 8-2-2008 (βλ. την από 13-3-2008 βεβαίωση του γραμματέα) και επιδόθηκε σ'αυτόν στις ... (βλ. αποδεικτικό επίδοσης του υπαλλήλου της φυλακής κρατήσεώς του .....), δηλ. προ της καθαρογραφής. Επομένως η προθεσμία της αναίρεσης αρχίζει από την καταχώριση (473 § 3 Κ.Ποιν.Δ. βλ. και ΑΠ 502/99, ΑΠ 388/99, ΑΠ 644/99, ΑΠ 955/2003 κ.α). Κατά της απόφασης αυτής ο ανωτέρω άσκησε την από 18-2-2008 αίτηση αναίρεσης ο ίδιος και δη με εγχείριση-κατάθεση του σχετικού δικογράφου, στον διευθυντή των φυλακών Τρικάλων, προερχόμενο από το φάξ του δικηγορικού γραφείου Μαυρίδη-Χατζηντουνά το οποίο και κατέθεσε αυτός στον άνω διευθυντή, προβάλλων ως λόγους αναίρεσης παραβίαση των άρθρων 551 § 2 Κ.Π.Δ. και 94 § 1, 97 Π.Κ. και δη ότι το άνω δικαστήριο καθόρισε ποινή ανώτερη κατά εσφαλμένη εφαρμογή των άνω διατάξεων. ΙΙ) Επειδή προ πάσης έρευνας της βασιμότητας ή μη των λόγων του ενδίκου μέσου, όπως είναι και η αναίρεση (άρθρο 462 Κ.Π.Δ.), πρέπει να έχει προηγηθεί η θετική κρίση ότι τούτο έχει ασκηθεί νομότυπα διότι άλλως το αρμόδιο να αποφανθεί γι'αυτό δικαστήριο -συμβούλιο απορρίπτει αυτό ως απαράδεκτο (άρθρο 476 § 1 Κ.Π.Δ.). 'Ετσι, κατά το τελευταίο αυτό άρθρο, όταν, μεταξύ άλλων, δεν τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από το νόμο για την άσκηση του ενδίκου μέσου, τούτο είναι απαράδεκτο. Μεταξύ των διατυπώσεων αυτών είναι και οι οριζόμενες στο άρθρο 474 § 1 Κ.Π.Δ. Ειδικώτερα δε κατά το άρθρο αυτό "Με την επιφύλαξη της διάταξης της παρ. 2 του άρθρ. 473, το ένδικο μέσο ασκείται με δήλωση στο γραμματέα....Αν αυτός κρατείται στη φυλακή, η δήλωση μπορεί να γίνει και σ'εκείνο που τη διευθύνει....". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι η άσκηση του ενδίκου μέσου απαιτείται να γίνει με δήλωση του δικαιουμένου στα αναφερόμενα πρόσωπα. Επομένως δεν μπορεί να γίνει η άσκηση του ενδίκου μέσου με κατάθεση του δικογράφου στα αναφερόμενα πρόσωπα, έστω και αν συνετάχθη έκθεση εγχειρίσεως -βλ. ΑΠ 1005/2001 ΠΧρΝΒ 346, ΑΠ 1163/2002, ΑΠ 2169/2003, ΑΠ 463/2003, ΑΠ 898/2004 κ.ά. Οι διατυπώσεις που ορίζει η § 1 του άρθρου 474 ΚΠΔ αποτελούν συστατικό τύπο ασκήσεως του ενδίκου μέσου έτσι ώστε η παράβασή τους συνεπάγεται το απαράδεκτον αυτού (βλ. και ΑΠ 820/87, ΑΠ 1254/91 κ.α.), σε σχέση δε με κρατούμενο δικαιούχο είναι ειδικές έναντι του άρθρου 74 Κ.Π.Δ. (βλ. ΑΠ 2169/2003, ΑΠ 1681/87 κ.α.). Ενόψει των ανωτέρω η υπό κρίση αναίρεση δεν ασκήθηκε νομότυπα και επομένως είναι απαράδεκτη και ως τέτοια πρέπει να απορριφθεί. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Προτείνω όπως κηρυχθεί απαράδεκτη η από 18-2-2008 αίτηση αναίρεσης του χ1 κατά της υπ'αριθμ. 47/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, να επιβληθούν δε τα έξοδα σε βάρος του. Αθήνα 30 Απριλίου 2008 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αθανάσιος Κονταξής Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και τον πληρεξούσιο του αναιρεσείοντος, ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Επειδή, κατά μεν τις διατάξεις των άρθρων 509 παρ.1α' και 474 παρ.1 ΚΠΔ, που η τελευταία ως ειδική, κατισχύει της γενικής τοιαύτης του άρθρου 74 του ίδιου Κώδικα, κατά την οποία οι αιτήσεις και δηλώσεις των κρατουμένων υποβάλλονται με έγγραφο, που εγχειρίζεται στον διευθυντή του καταστήματος, όπου κρατούνται, συντασσομένης εκθέσεως, διαβιβάζονται δε αυτές αμέσως προς την αρμόδια αρχή και τα αποτελέσματά τους θεωρούνται σαν να είχαν ληφθεί απευθείας από την αρχή αυτή, αν κρατείται στην φυλακή ο αναιρεσείων, η από τον τελευταίο άσκηση του ενδίκου μέσου της αναίρεσης μπορεί να γίνει και στον διευθύνοντα την φυλακή, με δήλωση, για την οποία συντάσσεται έκθεση, όπου διατυπώνονται, οι λόγοι άσκησης του ένδικου τούτου μέσου και που υπογράφεται από εκείνον, που την υποβάλει ή τον αντιπρόσωπο του και από εκείνον, ο οποίος την δέχεται, κατά δε την διάταξη του άρθρου 476 παρ.1 ΚΠΔ, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε, εκτός των άλλων και στην διάταξη αυτή προβλεπομένων περιπτώσεων, χωρίς να τηρηθούν οι για την άσκησή του διαλαμβανόμενες από τον νόμο διατυπώσεις, τότε, το αρμόδιο να κρίνει για αυτό Συμβούλιο ή Δικαστήριο, το απορρίπτει, ως απαράδεκτο. Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό και με εκείνες των άρθρων 148 επ. ΚΠΔ, με τις οποίες καθορίζεται ο τρόπος σύνταξης των εκθέσεων, προκύπτει, ότι το ένδικο μέσο της αναίρεσης δεν μπορεί ν' ασκηθεί με δικόγραφο, το οποίο έχει κατατεθεί στον διευθυντή της φυλακής, όπου κρατείται ο αναιρεσείων, παρά μόνον με έκθεση, που συντάσσεται ενώπιόν του και στην οποία πρέπει να μνημονεύονται οι σχετικοί λόγοι αναίρεσης . Εξάλλου, κατά το άρθρο 6 § 1 εδ. α' της ΕΣΔΑ, που εκυρώθη με το ν.δ. 53/1974 και έχει, σύμφωνα με το άρθρο 28 § 1 του Συντάγματος, υπερνομοθετική ισχύ, "παν πρόσωπον έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσίς του δικασθεί δικαίως δημοσία και εντός λογικής προθεσμίας υπό ανεξαρτήτου και αμερολήπτου δικαστηρίου, νομίμως λειτουργούντος, το οποίον θα αποφασίσει είτε επί των αμφισβητήσεων επί των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών του αστικής φύσεως, είτε επί του βασίμου πάσης εναντίον του κατηγορίας". Η διάταξη αυτή εγγυάται "το δικαίωμα στο δικαστήριο", έκφανση του οποίου αποτελεί το δικαίωμα προσβάσεως στο δικαστήριο. Το δικαίωμα τούτο δεν είναι απόλυτο, αλλά μπορεί να υπόκειται σε νομοθετικούς περιορισμούς, ιδίως όσον αφορά τις προϋποθέσεις του παραδεκτού ενός ενδίκου μέσου, αρκεί οι περιορισμοί αυτοί να μην περιορίζουν ουσιωδώς το δικαίωμα προσφυγής στο δικαστήριο, ώστε να προσβάλλεται η ιδία η ουσία του δικαιώματος αυτού. Αντιθέτως, οι περιορισμοί αυτοί είναι σύμφωνοι προς την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, εφόσον δικαιολογούνται από την εύλογη σχέση αναλογικότητας, που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των χρησιμοποιουμένων μέσων και των επιδιωκομένων σκοπών. Εντεύθεν παρέπεται ότι το Κράτος, όταν θεσπίζει το ένδικο μέσο της αναιρέσεως, έχει την υποχρέωση να διαμορφώνει τις σχετικές διαδικασίες, που αφορούν τους τύπους και τις προθεσμίες του ενδίκου τούτου μέσου, κατά τρόπο σύμφωνο προς τις απορρέουσες από το εν λόγω άρθρο 6 εγγυήσεις. Έτσι, αν το εθνικό δίκαιο προβλέπει ότι , η άσκηση του ενδίκου μέσου της αναίρεσης από αυτόν που κρατείται μπορεί να γίνει και στον διευθύνοντα την φυλακή, με δήλωση, για την οποία συντάσσεται έκθεση, η ευθύνη και οι κυρώσεις για την άσκηση του ενδίκου μέσου της αναίρεσης από αυτόν που κρατείται με δικόγραφο που κατατίθεται στον διευθυντή των φυλακών αφορούν τον αναιρεσείοντα και όχι τον διευθύνοντα την φυλακή η δε κήρυξη αυτού ως απαραδέκτου δεν προσκρούει στην υπερνομοθετικής ισχύος ως άνω διάταξη του άρθρου 6 παρ.1 της ΕΣΔΑ αφού ο περιορισμός του δικαιώματος του να προσφύγει στο Ακυρωτικό Δικαστήριο δεν είναι αδικαιολόγητος αλλά οφείλεται σε πταίσμα του ιδίου .Στην προκειμένη περίπτωση η κρινόμενη από 18-2-2008 αίτηση αναίρεσης του κατηγορουμένου χ1 κατά της 47/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών ,ασκήθηκε με δικόγραφο προερχόμενο από το φάξ του δικηγορικού γραφείου Μαυρίδη-Χατζηντουνά, που κατατέθηκε στον Διευθυντή των Φυλακών Τρικάλων, όπου ο αναιρεσείων κρατείται και για το οποίο καταρτίσθηκε μόνον πράξη εγχειρίσεως και όχι έκθεση, στην οποία να αναφέρονται οι αναιρετικοί λόγοι. Επομένως, εφόσον η ένδικη αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε χωρίς να τηρηθούν οι από τις προαναφερόμενες διατάξεις του ΚΠΔ οριζόμενες νόμιμες διατυπώσεις, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 του ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 18 Φεβρουαρίου 2008 αίτηση του χ1, για αναίρεση της με αριθ. 47/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι