ΑΠ 1475/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Σωματική βλάβη επικίνδυνη

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1475 / 2010 (Α Ποιν. Διακ., ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Σωματική βλάβη επικίνδυνη. Περίληψη: Η εκ παραδρομής αναφορά λανθασμένων στοιχείων ταυτότητας του κατηγορουμένου σε μια από τις διατάξεις της αποφάσεως δεν επιφέρει ακυρότητα, όταν από το λοιπό περιεχόμενο αυτής συνάγεται το ορθό. Προσδιορισμός φωτογραφιών που επισκοπήθηκαν. Επικίνδυνη σωματική βλάβη, επαρκής αιτιολογία. Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως. ΑΡΙΘΜΟΣ 1475/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Α' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΚΟΠΩΝ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές Δημήτριο Τίγγα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα και Χριστόφορο Κοσμίδη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 6η Ιουλίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση αναιρέσεως της 21-24/2010 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης, του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, ο οποίος παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Κωνσταντίνου Οικονόμου (ΑΜ ΔΣΘ 3998). Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφαση, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή. Ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεσή της, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 19-3-2010 αίτηση αναιρέσεως, που καταχωρήθηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 434/

1. Αφού άκουσε τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
2. Η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, που κατατέθηκε στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση την 19-3-2010, υποβάλλεται από τον κατηγορούμενο και στρέφεται κατά της 21-24/2010 καταδικαστικής αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης, που καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ.3 ΚΠοινΔ την 9-3-
3. Επομένως, έχει ασκηθεί νομίμως και εμπροθέσμως (ΚΠοινΔ 465 παρ.1, 473 παρ.1 και 3, 474, 505 παρ.1, 509 παρ.1) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής.
4. Με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως και κατ' ορθή εκτίμηση του περιεχομένου αυτού, ο αναιρεσείων παραπονείται για το ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο υπερέβη την εξουσία του, διότι επέβαλε σ' αυτόν ποινή, χωρίς προηγουμένως να τον κηρύξει ένοχο για την πράξη, για την οποία ήταν κατηγορούμενος και ότι αυτό συνάγεται από το γεγονός ότι από την περί ενοχής διάταξη της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το πρόσωπο που κηρύχθηκε ένοχος δεν ήταν ο κατηγορούμενος, αλλά κάποιος τρίτος, ονόματι .... Από την επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι, μετά την παράθεση της επί της ενοχής αιτιολογίας και υπό τη συνήθη φράση "Για τους λόγους αυτούς", κατά την περιγραφή του τρόπου με τον οποίο ο κατηγορούμενος πήρε μέρος στη δευτεροβάθμια δίκη, αναφέρεται η φράση "Δικάζοντας με παρόντα τον κατηγορούμενο ..., που γεννήθηκε στο ... το έτος 1972, κάτοικο ..., οδός ..., ... και ήδη κρατούμενο στο ΓΚΚ Γρεβενών". Κατόπιν ακολουθεί η φράση "Κηρύσσει αυτόν ομόφωνα ένοχο του ότι" κλπ. Τα ως άνω στοιχεία ταυτότητας δεν αντιστοιχούν στον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα, αλλά σε πρόσωπο άσχετο προς τη συγκεκριμένη ποινική διαδικασία. Από τα ίδια πρακτικά, όμως, προκύπτει ότι ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης κατηγορούμενος ήταν ο Χ κλπ, δηλαδή ο αναιρεσείων, του οποίου τα λοιπά στοιχεία αναφέρονται λεπτομερώς (βλ. το προοίμιο της προσβαλλόμενης απόφασης). Επίσης, αμέσως παρακάτω, στη συνέχεια των πρακτικών, αναφέρεται ότι το πρόσωπο με τα στοιχεία που αναγράφονται στο προοίμιο εμφανίσθηκε ενώπιον του δικαστηρίου και επιβεβαίωσε την ταυτότητά του. Ακόμη, προκύπτει ότι το πρόσωπο αυτό, δηλαδή ο αναιρεσείων, διόρισε πληρεξούσιο δικηγόρο για να τον υπερασπισθεί και συμμετέσχε ενεργά σε όλα τα στάδια της δευτεροβάθμιας δίκης. Και τέλος, στις διατάξεις της προσβαλλόμενης απόφασης που έπονται της ως άνω διατάξεως περί της ενοχής, αναγράφεται ότι το πρόσωπο το οποίο καταδικάζεται στις στερητικές της ελευθερίας ποινές για τις πράξεις που κηρύχθηκε ένοχος, το πρόσωπο σε βάρος του οποίου γίνεται ο καθορισμός συνολικής ποινής και το πρόσωπο υπέρ του οποίου χορηγείται το ευεργέτημα της αναστολής της επιβληθείσας συνολικής ποινής είναι ο Χ, δηλαδή ο αναιρεσείων και τότε μοναδικός κατηγορούμενος. Επομένως, καθίσταται βέβαιο το ότι τα στοιχεία του τρίτου προσώπου, που αναφέρονται στη διάταξη περί ενοχής, παρέμειναν γραμμένα εκεί αφ' ενός από παραδρομή του γραμματέα της έδρας, που προφανώς χρησιμοποίησε ως ηλεκτρονικό σχέδιο για τη σύνταξη των πρακτικών κάποια προηγούμενη απόφαση και λησμόνησε, μόνο στο σημείο εκείνο, να τα αντικαταστήσει με αυτά του αναιρεσείοντος και αφ' ετέρου από παραδρομή του προέδρου εφετών που έκανε τη θεώρηση των πρακτικών και δεν αντιλήφθηκε την εν λόγω διαφορά ως προς στα στοιχεία ταυτότητας. Η βεβαιότητα αυτή ενισχύεται και εκ του ότι οι πράξεις, για τις οποίες καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, είναι αυτές για τις οποίες πράγματι ήταν κατηγορούμενος και στις οποίες πράγματι αναφέρεται η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης. Ως εκ τούτου, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο επέβαλε στον αναιρεσείοντα ποινές για πράξεις, για τις οποίες κηρύχθηκε ένοχος και ο πρώτος λόγος της αιτήσεως, με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο και προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Η' ΚΠοινΔ, είναι αβάσιμος.
5. Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ' αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, καθόσον με τον ισχυρισμό αυτό πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση του σκεπτικού και του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης, προκειμένου να καταλήξει σε καταδικαστική κρίση, δέχθηκε μεταξύ άλλων και τα εξής ουσιώδη: Ότι ο αναιρεσείων είχε κτηματικές και άλλες διαφορές με τον παθόντα ... και ως εκ τούτου είχαν δημιουργηθεί μεταξύ τους επανειλημμένοι διαπληκτισμοί, υποβολή εκατέρωθεν μηνύσεων κλπ. Ότι την 9-10-2002, ο αναιρεσείων, φέροντας μαζί το κυνηγετικό του όπλο, παραφύλαξε τον παθόντα και όταν τον συνάντησε, από απόσταση περίπου 25 ως 30 μέτρων, πυροβόλησε μια φορά εναντίον του. Ότι ο παθών, που είδε τον αναιρεσείοντα και αντιλήφθηκε τον κίνδυνο, έφερε ενστικτωδώς τα χέρια του μπροστά στο πρόσωπο κατά τη στιγμή του πυροβολισμού. Ότι συνεπεία του πυροβολισμού εκ μέρους του αναιρεσείοντος και της προστατευτικής κινήσεως εκ μέρους του παθόντος, ο τελευταίος δέχθηκε 14 σφαιρίδια (σκάγια) στην εσωτερική επιφάνεια της αριστερής παλάμης του και 1 σφαιρίδιο στην αριστερή μετωποβρεγματική χώρα, τα οποία προκάλεσαν τις αντίστοιχες κακώσεις. Ότι ο αναιρεσείων δεν είχε ανθρωποκτόνο πρόθεση, πράγμα που είχε γίνει δεκτό ήδη πρωτοδίκως, όπου η αρχική κατηγορία για απόπειρα ανθρωποκτονίας μεταβλήθηκε σε επικίνδυνη σωματική βλάβη, αλλά επιδίωκε να προκαλέσει μόνο σωματική κάκωση στον παθόντα. Ότι η βλάβη που προκλήθηκε, ως εκ του μέσου που χρησιμοποιήθηκε (κυνηγετικό όπλο) και του μέρους του σώματος προς το οποίο έγινε η σκόπευση (κεφαλή του παθόντος), φέρει το χαρακτηρισμό της επικίνδυνης, διότι μπορούσε να επιφέρει βαριά σωματική βλάβη, όπως μόνιμη αναπηρία στους οφθαλμούς, η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση αποφεύχθηκε με την ως άνω προστατευτική κίνηση του παθόντος, που είχε ως αποτέλεσμα το να βρουν τα 14 σκάγια την παλάμη και όχι το πρόσωπό του. Κατόπιν αυτών, το δικαστήριο της ουσίας κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα για επικίνδυνη σωματική βλάβη (επίσης: παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία, πράξεις για τις οποίες δεν διατυπώνεται ιδιαίτερο παράπονο του αναιρεσείοντος) και επέβαλε συνολική ποινή 16 μηνών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε επί τριετία. Με τα όσα δέχθηκε, το Μικτό Ορκωτό Εφετείο διέλαβε την κατά νόμο πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εξέθεσε χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τη συμπεριφορά του αναιρεσείοντος, που στοιχειοθετεί αντικειμενικά και υποκειμενικά τις ως άνω πράξεις. Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο και προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ, είναι αβάσιμος. Κατά τα λοιπά, οι αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, σύμφωνα με τις οποίες δεν πυροβόλησε αυτός τον παθόντα και, σε κάθε περίπτωση, ο πυροβολισμός δεν μπορούσε να εμβάλει σε μόνιμο ή μακροχρόνιο κίνδυνο την υγεία εκείνου, προβάλλονται απαραδέκτως, διότι με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας πλήττουν την περί τα πράγματα, αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση του δικαστηρίου της ουσίας.
6. Από τις διατάξεις των άρθρων 329, 331, 333 παρ.2, 358, 364 παρ.1 και 369 ΚΠοινΔ, σε συνδυασμό με αυτήν του άρθρου 171 παρ.1 στοιχ. δ' του ίδιου Κώδικα, συνάγεται ότι η εκ μέρους του δικαστηρίου της ουσίας αποδεικτική αξιολόγηση εγγράφων, που δεν ανεγνώσθησαν, παραβιάζει το δικαίωμα του κατηγορουμένου να προβαίνει σε δηλώσεις και εξηγήσεις σχετικά με τα αποδεικτικά μέσα που χρησιμοποιήθηκαν και επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο, η οποία θεμελιώνει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως. Ως εκ τούτου, στα πρακτικά της δημόσιας συζήτησης πρέπει να αναφέρονται τα έγγραφα, τα οποία ανεγνώσθησαν στο ακροατήριο, με τρόπο που να προσδιορίζεται η ταυτότητά τους σε βαθμό αποκλεισμού της αμφιβολίας ως προς το αν συγκεκριμένο έγγραφο αποτέλεσε αντικείμενο ανάγνωσης ή όχι. Εάν πρόκειται για φωτογραφίες, η περιγραφή της απεικονίσεως της καθεμιάς από αυτές είναι δυσχερής. Εφ' όσον, λοιπόν, αυτές κατά κυριολεξία δεν αναγιγνώσκονται, ώστε να ακουσθεί το περιεχόμενό τους, αλλά επισκοπούνται από τα μέλη του δικαστηρίου και τους διαδίκους, δια περιφοράς μεταξύ αυτών, η αναγραφή στα πρακτικά της συνεδριάσεως ότι μεταξύ των εγγράφων που ανεγνώσθησαν περιλαμβάνεται και ορισμένος αριθμός φωτογραφιών έχει την έννοια ότι αυτές τέθηκαν υπ' όψη όλων των παραγόντων της διαδικασίας. Και μόνο εάν προκύπτει από τα πρακτικά ότι ζητήθηκε από τον κατηγορούμενο η επισκόπηση συγκεκριμένης φωτογραφίας και ότι ο διευθύνων τη συζήτηση αρνήθηκε να την επιδείξει, ανακύπτει ζήτημα παραβίασης του δικαιώματος υπεράσπισης και εντεύθεν ακυρότητας (ΑΠ 1227/2008). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης, στο ακροατήριο, μεταξύ των λοιπών εγγράφων της δικογραφίας και υπό τον αντιστοίχως αναφερόμενο αύξοντα αριθμό καταλόγου, ανεγνώσθησαν "
7. επτά φωτογραφίες" και "
8. τέσσερις φωτογραφίες". Η περιγραφή αυτή υπήρξε επαρκής και, εφ' όσον ο αναιρεσείων δεν ισχυρίζεται ότι αγνοούσε το περιεχόμενο των φωτογραφιών, ότι ζήτησε την εκ μέρους αυτού επισκόπησή τους και ότι ο διευθύνων τη συζήτηση την αρνήθηκε, ουδεμία επήλθε ακυρότητα. Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο και προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Α' ΚΠοινΔ, είναι αβάσιμος.
9. Σύμφωνα με τις σκέψεις αυτές και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως, πρέπει η αίτηση να απορριφθεί ως αβάσιμη και ο αναιρεσείων να καταδικασθεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων (ΚΠοινΔ 583 παρ.1). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 19-3-2010 αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, περί αναιρέσεως της 21-24/2010 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης.- Και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή διακοσίων είκοσι