ΑΠ 1477/2008 — Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Φοροδιαφυγή

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1477 / 2008 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Φοροδιαφυγή. Περίληψη: Μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο. Στοιχεία του εγκλήματος. Πότε είναι δικαιολογημένη η καταδικαστική απόφαση για μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο. Αναιρείται λόγω ελλείψεως αιτιολογίας η προσβαλλόμενη καταδικαστική απόφαση για μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο, διότι στην προσβαλλομένη: α) δεν διαλαμβάνονται τα πραγματικά περιστατικά με βάση τα οποία το Δικαστήριο κατέληξε στην κρίση για την ενοχή του κατηγορουμένου, β) στο σκεπτικό γίνεται δεκτό ότι το χρέος του αναιρεσείοντος προς το Δημόσιο ήταν το μεν καταβλητέο σε δόσεις, χωρίς να αναφέρεται ο χρόνος καταβολής της κάθε δόσης, το δε ότι αυτό (χρέος) ήταν καταβλητέο εφάπαξ, χωρίς επίσης να αναφέρεται ο ακριβής χρόνος καταβολής του και πότε κατέστη ληξιπρόθεσμο που δεν συμπίπτει αναγκαστικά με το χρόνο που βεβαιώθηκε, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί πότε συμπληρώθηκε η δίμηνη ή τρίμηνη καθυστέρηση που αρχίζει από τη λήξη του χρόνου πληρωμής του, μετά την πάροδο της οποίας θεμελιώνεται το αδίκημα και παράλληλα είναι κρίσιμο για την τυχόν επελθούσα παραγραφή, γ΄) ενώ στο σκεπτικό εκτίθεται ότι η πράξη τελέστηκε κατά το χρονικό διάστημα από 1-10-1999 έως και 1-2-2001 δια πλειόνων μερικότερων πράξεων, στο διατακτικό αναφέρεται ότι τελέστηκε άπαξ την 1-2-2001 και δ΄) ενώ στο σκεπτικό αναφέρεται ότι το συνολικό ποσό των 203.711.292 δρχ. αφορά χρέος που καταβάλλεται εφάπαξ, στο διατακτικό γίνεται αντιφατικά δεκτό ότι τούτο καταβάλλεται σε δόσεις και δεν κατέβαλε τούτο σε τρεις δόσεις. Αναιρεί και παραπέμπει. ΑΡΙΘΜΟΣ 1477/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Δέτση, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Μάμαλη, Θεοδώρα Γκοϊνη, Βασίλειο Κουρκάκη - Εισηγητή και Ελευθέριο Μάλλιο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αντώνιο Μύτη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Αρκουμάνη, περί αναιρέσεως της ΑΤ 646/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 14 Σεπτεμβρίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1546/

1. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Η καταδικαστική απόφαση έχει την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που απαιτείται κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως, όταν σε αυτήν εκτίθενται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από τη διαδικασία στο ακροατήριο σχετικά με τα αντικειμενικά και υποκειμενικά στοιχεία του εγκλήματος για το οποίο καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις στις οποίες θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα περιστατικά αυτά που αποδείχθηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Περαιτέρω, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠοινΔ, και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας αποδίδει στην εφαρμοσθείσα διάταξη διαφορετική ή έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υφίσταται, όταν το δικαστήριο δεν έκανε σωστή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που δέχθηκε ως αποδεδειγμένα στη διάταξη που εφήρμοσε, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάστηκε εκ πλαγίου για τον λόγο ότι έχουν εμφιλοχωρήσει στο πόρισμα της απόφασης που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος από τον Αρειο Πάγο ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. Εξάλλου, με το άρθρο 25 παρ. 1 του ν. 1882/1990 θεσπίζεται η ποινική ευθύνη από τη μη καταβολή προς το Δημόσιο χρεών που είναι βεβαιωμένα στις δημόσιες υπηρεσίες και ειδικότερα από την παραβίαση της προθεσμίας καταβολής τους κατά τις ισχύουσες εκάστοτε διατάξεις, αναλόγως του αν αυτά είναι καταβλητέα εφάπαξ ή με δόσεις, έτσι ώστε η ποινική μεταχείρηση του δράστη να διαφοροποιείται ως προς το χρονικό σημείο έναρξης της ποινικής ευθύνης του υπόχρεου, αλλά και ως προς το ύψος του μεγέθους του χρέους. Ειδικότερα, προβλέπονται δύο χωριστές περιπτώσεις έναρξης της ποινικής ευθύνης, ήτοι εκείνης της μη καταβολής του χρέους που η εξόφλησή του έχει ρυθμισθεί με δόσεις, οπότε απαιτείται να παρέλθει η προθεσμία καταβολής της τρίτης δόσης και εκείνης ως μη καταβολής του εφάπαξ καταβλητέου χρέους οπότε απαιτείται να παρέλθει δίμηνο από το τέλος της προθεσμίας κατά την οποία έπρεπε να καταβληθεί το χρέος. Επακολούθησε η αντικατάσταση του άρθρου 25 του ν. 1882/1990 με το άρθρο 23 του ν. 2523/
2. Με την αντικατάσταση αυτή, αφενός ποινικοποιήθηκε η μη καταβολή χρεών και προς τρίτους (πλην ιδιωτών), που εισπράττονται από τις δημόσιες υπηρεσίες ή τα τελωνεία και αφετέρου αυξήθηκε το ύψος του οφειλόμενου ποσού που καθιστά αξιόποινη την καθυστέρηση της καταβολής. Τέλος, το ίδιο άρθρο αντικαταστάθηκε εκ νέου με το άρθρο 34 παρ. 1 του ν. 3220/
3. Με τη νέα αυτή αντικατάσταση: 1) το ποινικό αδίκημα της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο και λοιπών βεβαιωμένων και ληξιπρόθεσμων εσόδων της ΔΟΥ και τα Τελωνεία, αντιμετωπίζεται πλέον ενιαία ως προς το χρόνο διάπραξής του, ο οποίος είναι ο χρόνος της συμπλήρωσης τεσσάρων μηνών από τότε που έπρεπε να καταβληθεί το χρέος, ανεξάρτητα από τον χρόνο καταβολής των χρεών σε δόσεις ή εφάπαξ, 2) στο κατώτερο ληξιπρόθεσμο ποσό οφειλής για την οποία ζητείται η ποινική δίωξη, υπολογίζονται μαζί με τη βασική οφειλή και οι λοιπές επιβαρύνσεις από τόκους και προσαυξήσεις εκπρόθεσμης καταβολής, 3) οι ποινές καθορίζονται βάσει του κατώτερου ποσού συνολικής κατά οφειλέτη ληξιπρόθεσμης οφειλής ανεξάρτητα από το είδος του χρέους (παρακρατούμενοι, επιρριπτόμενοι φόροι, δάνεια με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου κ.λ.π.) και 4) αυξάνονται τα όρια του χρέους για τη μη καταβολή του οποίου ζητείται η ποινική δίωξη του οφειλέτη. Κατά το μέρος που οι νέες αυτές διατάξεις δεν απαιτούν την καθυστέρηση ορισμένων δόσεων όταν το χρέος είναι καταβλητέο σε δόσεις, για δε τις καθυστερήσεις περισσοτέρων χρεών από οποιαδήποτε αιτία λαμβάνουν υπόψη, ως όριο για τη θεμελίωση του αξιοποίνου του συνολικό ποσό του χρέους και όχι το ύψος κάθε επιμέρους χρέους, είναι δυσμενέστερες και συνεπώς, για τις πράξεις που τελέστηκαν πριν από την έναρξη της εφαρμογής τους, εφαρμόζονται, εφόσον είναι ευμενέστερες, ως προς τις προϋποθέσεις έναρξης και θεμελίωσης της ποινικής ευθύνης οι προγενέστερες διατάξεις που ίσχυαν κατά το χρόνο τέλεσης. Σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές, κρίσιμα στοιχεία για τη συγκρότηση του εγκλήματος της καθυστέρησης καταβολής χρεών προς το Δημόσιο, που πρέπει να προσδιορίζονται στην καταδικαστική απόφαση, για να είναι αυτή ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη, κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, είναι: 1) η αρχή που προέβη στη βεβαίωση του χρέους, 2) το ύψος αυτού, 3) ο τρόπος πληρωμής του (εφάπαξ ή σε δόσεις), 4) ο ακριβής χρόνος που έπρεπε να καταβληθεί, όταν αυτό καταβάλλεται εφάπαξ ή της κάθε δόσης, όταν καταβάλλεται σε δόσεις, ο οποίος δεν συμπίπτει κατ' ανάγκη με το χρόνο που βεβαιώθηκε το χρέος, διότι ως χρόνο βεβαίωσης των χρεών ο νόμος εννοεί αυτόν που γίνεται από την αρμόδια οικονομική αρχή και έχει ως περιεχόμενο τον προσδιορισμό του υπόχρεου προσώπου, καθώς και του ποσού και του είδους της οφειλής, ενώ το ληξιπρόθεσμο του χρέους συνάπτεται με τη λεγόμενη ταμειακή βεβαίωση, οπότε και μπορεί το χρέος αυτό να εισπραχθεί και 5) η μη καταβολή τριών συνεχών δόσεων του χρέους ή ολόκληρου του ποσού του, όταν αυτό είναι καταβλητέο εφάπαξ, πέραν των δύο μηνών από τη λήξη του χρόνου καταβολής του. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 646/2006 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς (που δίκασε ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο) δέχθηκε ανελέγκτως, ότι από τα αποδεικτικά μέσα, που κατ' είδος μνημονεύει, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: "Ο κατηγορούμενος στον Πειραιά κατά το χρονικό διάστημα από 1-10-1999 έως 1-2-2001 με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση ενός και του αυτού εγκλήματος, παραβίασε την προθεσμία καταβολής των χρεών του προς το Δημόσιο που εισπράττονται από τις Δημόσιες υπηρεσίες και τα τελωνεία, τα οποία είναι βεβαιωμένα και ληξιπρόθεσμα στις αρμόδιες υπηρεσίες. Ειδικότερα Α) Αφορά χρέη που καταβάλλονται εφάπαξ καθυστερούν την καταβολή πέραν των δύο μηνών από τον χρόνο λήξης καταβολής α) την 1-2-1996 ποσού συνολικού 151.100 δραχ. οικονομικού έτους 1995 που αφορά λοιπούς φόρους και χρέη γενικά (τέλη κυκλοφορίας), β) την 1-5-1996 ποσού 7.560 δραχ. που αφορά λοιπούς φόρους και χρέη γενικά (ΕΔΕ, έξοδα διοικητ. Εκτέλεσης), οφειλή 3.500 δραχ. προσαύξησης 4060 οικονομικού έτους 1996, γ) την 1-7-1998 ποσόν 8.528 δραχ. που αφορά λοιπούς φόρους και χρέη γενικά (ΕΔΕ, έξοδα διοικητικής εκτέλεσης) (οφειλή 5.200 + προσαυξήσεις 3.328) οικονομικού έτους 1998, δ) την 1-2-2001 ποσού 203.711.299 δρζ. Που αφορά λοιπούς φόρους και χρέη (τέλη από πρόστιμα τελωνείου) (οφειλή 182.664.720 + προσαυξήσεις 20.846.579), οικονομικού έτους
4. Β) Προκειμένου για χρέη που καταβάλλονται σε δόσεις καθυστέρησε την καταβολή τριών συνεχών δόσεων α) την 30-9-1994 ποσού 1.235.622 δραχ. που αφορά λοιπούς φόρους και χρέη (εισόδημα προσωρινή βεβαίωση από δήλωση) οικονομικού έτους 1994 (οφειλή 464.546 + προσαυξήσεις 771.146), β) την 30-12-1995 ποσού 3.639.639 που αφορά λοιπούς φόρους και χρέη (οφειλή 1.679.639 που αφορά λοιπούς φόρους και χρέη (οφειλή 1.679.833 αυξήσεις 1.959.806) οικονομικού έτους
5. Τα παραπάνω ποσά βεβαιώθηκαν σε βάρος του από την Δ.Ο.Υ. Πειραιά και αναφέρονται αναλυτικά ως προς την αιτία για την οποία αυτά οφείλονται και τον χρόνο της βεβαίωσής τους στην παραπάνω Δ.Ο.Υ. στον συνημμένο πίνακα χρεών και συγκεκριμένα στα υπό στοιχεία 1, 2, 3, 4, 5 και 7 αυτού. Περαιτέρω, η μη καταβολή του επί μέρους χρέους υπ' αυξ. αριθ. 6 πίνακα χρεών ποσού 395.600... ". Στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, που αποτελεί ενιαίο σύνολο με το αιτιολογικό διαλαμβάνεται ότι "ο κατηγορούμενος στον Πειραιά την 1-2-2001 όντας οφειλέτης του Δημοσίου και ενώ τα χρέη του κατέστησαν ληξιπρόθεσμα, σύμφωνα με το Ν. 1882/1990, με πρόθεση παραβίασε την προθεσμία καταβολής των χρεών που ήταν βεβαιωμένα στις αρμόδιες υπηρεσίες και η παραβίαση αναφέρεται στην μη καταβολή τριών συνεχών δόσεων προκειμένου περί χρεών που καταβάλλονται σε δόσεις ή σε καθυστέρηση καταβολής πέραν των δύο μηνών από τη λήξη του χρόνου καταβολής τους προκειμένου περί χρεών που καταβάλλονται εφάπαξ, το δε ποσό της ληξιπρόθεσμης για την καταβολή οφειλής, μαζί με τις κάθε είδους προσαυξήσεις. Συγκεκριμένα, ενώ είχαν βεβαιωθεί σε βάρος του στην Δ.Ο.Υ. Γ' Πειραιά, διάφορα χρέη υπέρ του Δημοσίου, τα οποία ελήφθησαν συνολικά υπ' όψιν, δεδομένου ότι ο δράστης απέβλεπε με τις μερικότερες πράξεις του στο αποτέλεσμα αυτό και μάλιστα ηθελημένα δεν κατέβαλε τα με το παρακάτω στοιχεία βεβαιωθέντα χρέη: α) που αφορούν παρακρατούμενους ή επιρριπτόμενους φόρους, β) που αφορούν λοιπούς φόρους και χρέη γενικά ......, 20 711298 δραχ., δηλαδή δεν κατέβαλε σε 3 συνεχείς δόσεις για το παραπάνω χρέος που καταβάλλεται σε δόσεις (όπως στο σκεπτικό και τον συνημμένο πίνακα χρεών αναλύονται τα ποσά αυτά). Με τις παραδοχές αυτές το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιώς κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα για μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο και τον καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης δύο