ΑΠ 1498/2013 — Υπεξαίρεση

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1498 / 2013 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Υπεξαίρεση. Περίληψη: Υπεξαίρεση από εντολοδόχο ιερομόναχο και διαχειριστή ξένης περιουσίας της Ι.Μ. Πάτμου, ποσού ιδιαίτερα μεγάλης αξίας.

1. Αβάσιμοι οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ', Ε' ΚΠΔ λόγοι αναιρέσεως, για έλλειψη ειδικής αιτιολογίας και για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης.
2. Η προσβολή των πρακτικών του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου για πλαστότητα και ο συναφής δεύτερος λόγος αναιρέσεως, για απόλυτη ακυρότητα και παραβίαση των υπερασπιστικών δικαιωμάτων και 6 ΕΣΔΑ, με το να περιληφθεί στα πρακτικά και να συνεκτιμηθεί κατάθεση μάρτυρος κατηγορίας που δεν εξετάστηκε στο ακροατήριο, δίχως όμως, όπως είχε υποχρέωση, ο αναιρεσείων να προσδιορίζει τον πλαστογράφο και να επικαλείται ταυτόχρονα και τα αποδεικτικά μέσα για την απόδειξη της πλαστότητας αυτής, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Αριθμός 1498/2013 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο - Εισηγητή, Μαρία Βασιλάκη, Χρυσούλα Παρασκευά και Μαρία Γαλάνη-Λεοναρδοπούλου, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Νοεμβρίου 2013 με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Πλιώτα (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Γ. κατά κόσμο Ε. Μ. του Μ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Γαλάνη, για αναίρεση της υπ' αριθ. 105/2011 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου. Με πολιτικώς ενάγουσα την "Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου και Ευαγγελιστού Πάτμου", νομίμως εκπροσωπούμενη, η οποία δεν παρέστη. Το Πενταμελές Εφετείο Δωδεκανήσου με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 21 Μαρτίου 2012 αίτησή του αναιρέσεως καθώς και στους από 25 Σεπτεμβρίου 2013 προσθέτους λόγους, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 550/
3. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής, ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
4. Κατά το άρθρο 375 παρ. 1 του ΠΚ, όπως συμπληρώθηκε με το άρθρο 14 παρ. 3α του ν. 2721/1999, ορίζεται "όποιος ιδιοποιείται παρανόμως ξένο (ολικά ή εν μέρει) κινητό πράγμα, που περιήλθε στην κατοχή του με οποιονδήποτε τρόπο τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών, και, αν το αντικείμενο της υπεξαίρεσης είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους...". Περαιτέρω, σύμφωνα με την παρ. 2 του ίδιου άρθρου 375, πριν από την αντικατάστασή της με το άρθρο 1 παρ. 9 του ν. 2408/1996 η υπεξαίρεση προσελάμβανε κακουργηματικό χαρακτήρα, αφού οριζόταν ότι "αν η πράξη ενέχει κατάχρηση ιδιαίτερης εμπιστοσύνης, ιδίως όταν πρόκειται για αντικείμενο που το έχουν εμπιστευθεί στον υπαίτιο λόγω ανάγκης ή λόγω της ιδιότητάς του ως επιτρόπου ή κηδεμόνα του παθόντος ή ως μεσεγγυούχου ή διαχειριστή ξένης περιουσίας, ο υπαίτιος τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών", ενώ κατά το άρθρο 375 παρ. 1 και 2 του ΠΚ, όπως αντικαταστάθηκε με τη διάταξη του άρθρου 1 παρ. 9 του ν. 2408/1996, ορίστηκε ότι "όποιος ιδιοποιείται παρανόμως ξένο (ολικά ή εν μέρει) κινητό πράγμα που περιήλθε στην κατοχή του με οποιοδήποτε τρόπο τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών και αν το αντικείμενο της υπεξαίρεσης, είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους. Αν πρόκειται για αντικείμενο ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, που το έχουν εμπιστευθεί στον υπαίτιο, λόγω ανάγκης ή λόγω της ιδιότητάς του ως εντολοδόχου, επιτρόπου ή κηδεμόνα του παθόντα ή ως μεσεγγυούχου ή διαχειριστή ξένης περιουσίας τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών. Αν το συνολικό αντικείμενο της πράξης του προηγούμενου εδαφίου υπερβαίνει σε ποσό τα είκοσι πέντε εκατομμύρια (25.000.000) δραχμές, τούτο συνιστά επιβαρυντική περίπτωση". Περαιτέρω, κατά την παρ. 2 του ίδιου άρθρου 375, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθ. 1 παρ. 9 του Ν. 2408/1996 και στη συνέχεια συμπληρώθηκε με τη διάταξη του άρθρου 14 παρ. 3 εδ. β' του ν. 1721/1999 "αν η συνολική αξία υπερβαίνει το ποσό των είκοσι πέντε εκατομμυρίων (25.000.000) δραχμών, ο υπαίτιος τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών. Αν πρόκειται για αντικείμενο ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, που το έχουν εμπιστευθεί στον υπαίτιο λόγω ανάγκης ή λόγω της ιδιότητάς του ως εντολοδόχου, επιτρόπου ή κηδεμόνα του παθόντος, ή ως μεσεγγυούχου ή διαχειριστή ξένης περιουσίας, τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών.". Μετά την αντικατάσταση της παρ. 2 με την προαναφερόμενη διάταξη του ν. 2408/1996 απαλείφεται η γενική ρήτρα της κατάχρησης ιδιαίτερης εμπιστοσύνης και η ενδεικτική απαρίθμηση γίνεται αποκλειστική ενώ προστίθεται ως δεύτερη προϋπόθεση η ιδιαιτέρως μεγάλη αξία του αντικειμένου της υπεξαίρεσης. Η διάταξη αυτή είναι επιεικέστερη και εφαρμόζεται και για τις πράξεις που τελέσθηκαν πριν από την έναρξη ισχύος του ν. 2408/1996 και επομένως, για τις μη περιλαμβανόμενες στην ενδεικτική απαρίθμηση της παρ. 2 του άρθρου 375 ΠΚ πράξεις, για να διατηρηθεί ο κακουργηματικός χαρακτήρας τους θα πρέπει το αντικείμενο της υπεξαίρεσης να είναι ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας και να το είχαν εμπιστευθεί στον υπαίτιο με μια από τις ιδιότητες που αναφέρονται περιοριστικά στη νέα διάταξη και η πράξη να ενέχει κατάχρηση ιδιαίτερης εμπιστοσύνης. Επομένως αν ο κακουργηματικός χαρακτήρας της υπεξαίρεσης θεμελιώνεται στην ιδιότητα του υπαιτίου ως εντολοδόχου, που δεν ήταν μεταξύ των ενδεικτικά αναφερομένων στην προηγούμενη ρύθμιση, για να διατηρηθεί ο χαρακτήρας αυτός θα πρέπει να συντρέχει και το στοιχείο της κατάχρησης ιδιαίτερης εμπιστοσύνης από τον υπαίτιο, σε αντίθεση με τη νέα ρύθμιση του νόμου 2408/1996 που αρκείται μόνο στην ιδιότητα του εντολοδόχου. Το στοιχείο αυτό δεν απαιτείται για το διαχειριστή ξένης περιουσίας αφού υπήρχε από το νόμο και επομένως για να διατηρηθεί ο κακουργηματικός χαρακτήρας της πράξης στην περίπτωση που τελέσθηκε πριν από τη δημοσίευση του ν. 2408/1996, από διαχειριστή ξένης περιουσίας, αρκεί μόνο ότι το αντικείμενο της πράξης είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας. Σημειώνεται ότι διαχείριση ξένης περιουσίας υπάρχει όταν ο διαχειριστής ενεργεί διαχείριση δηλαδή όχι μόνο υλικές αλλά και νομικές πράξεις με εξουσία αντιπροσώπευσης την οποία μπορεί να έχει είτε από το νόμο είτε από σύμβαση χωρίς και να αποκλείεται να προέρχεται αυτή ως αποτέλεσμα δημιουργηθείσας πραγματικής κατάστασης. Υπό την έννοια αυτή αν η πράξη φέρεται ότι τελέσθηκε από εντολοδόχο και διαχειριστή ξένης περιουσίας στο ίδιο πεδίο δράσης η εντολή εμπεριέχεται στη διαχείριση. Τέλος, από τη διάταξη του άρθρου 98 του ΠΚ, όπως αυτό ίσχυε πριν από τη συμπλήρωσή του με την προσθήκη δεύτερης παραγράφου με το άρθρο 14 παρ. 1 του ν. 2721/1999 και εφαρμόζεται ως επιεικέστερη διάταξη σε περίπτωση υπεξαίρεσης κατ' εξακολούθηση που τελέσθηκε πριν από τη δημοσίευση του ν. 2408/1996, πέραν του ότι απαιτείται ο προσδιορισμός κατά χρόνο, ποσό και περιστατικά όλων των μερικότερων πράξεων που συνιστά το κατ' εξακολούθηση έγκλημα, ισχύουν αναλόγως ως προς αυτές όσα εκτίθενται πιο πάνω και επομένως για τη διατήρηση του κακουργηματικού χαρακτήρα των επί μέρους πράξεων υπεξαίρεσης θα πρέπει σε κάθε περίπτωση το αντικείμενο κάθε μιάς από αυτές να είναι ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας. Από τις παραπάνω διατάξεις συνάγεται ότι το έγκλημα της υπεξαιρέσεως πραγματούται αντικειμενικά μεν με την από το δράστη παράνομη, ήτοι χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη ή χωρίς άλλο δικαίωμα που παρέχεται σ' αυτόν από το νόμο, ιδιοποίηση ξένου (ολικά ή εν μέρει) κινητού πράγματος, που περιήλθε και βρίσκεται με οποιοδήποτε τρόπο στην κατοχή αυτού, υποκειμενικά δε με τη γνώση, ότι το πράγμα είναι ξένο, δηλαδή δεν ανήκει στην κυριότητα του δράστη κατά την έννοια του Αστ. Κωδ. και τη θέληση αυτού να το ενσωματώσει στην περιουσία του χωρίς νόμιμο δικαιολογητικό λόγο. Ενδεχόμενος δόλος αρκεί. Η υπεξαίρεση προσλαμβάνει κακουργηματικό χαρακτήρα (παράγραφος 2), όταν το αντικείμενό της είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και επιπλέον συντρέχει στο πρόσωπο του υπαιτίου κάποια από τις περιοριστικά στο ανωτέρω άρθρο προβλεπόμενες καταστάσεις ή ιδιότητες, όπως εκείνη του εντολοδόχου ή του διαχειριστή ξένης περιουσίας. Ο προσδιορισμός της αξίας ενός αντικειμένου, ως μεγάλης ή μικρής, αποτελεί ζήτημα πραγματικό, το οποίο έχει βάση τις συνθήκες της αγοράς κατά το χρόνο τελέσεως του εγκλήματος, από τις οποίες διαμορφώνεται κάθε φορά η αντικειμενική αξία των πραγμάτων, από την συναλλακτική σύγκριση των οποίων συνάγεται περαιτέρω η ουσιαστική κρίση, αν αυτή είναι ή όχι ιδιαιτέρως μεγάλη ή ευτελής. Σε περίπτωση υπεξαίρεσης κατ' εξακολούθηση, για την κρίση σχετικά με την αξία του πράγματος, αν είναι ιδιαίτερα μεγάλη και για τον ποινικό χαρακτηρισμό της πράξης, λαμβάνεται υπόψη η συνολική αξία του αντικειμένου όλων των επιμέρους πράξεων, αν ο δράστης απέβλεπε με τις μερικότερες πράξεις του στο αποτέλεσμα αυτό (άρθρο 98 παρ. 2 του ΠΚ, όπως αντικ. με το άρθρο 14 παρ. 1 του Ν. 2721/1999). Στην περίπτωση όμως που όλες ή οι μερικότερες πράξεις τελέσθηκαν πριν από την έναρξη της ισχύος του ν. 2721/1999, η κρίση για την αξία του αντικειμένου τους χωρεί με βάση το αντικείμενο καθεμιάς μερικότερης πράξης, ενόψει του άρθρου 2 παρ. 1 ΠΚ, καθόσον η νέα ρύθμιση του άρθρου 98, η οποία προαναφέρθηκε, είναι δυσμενέστερη και δεν μπορεί να εφαρμοσθεί και στα εγκλήματα κακουργηματικής υπεξαίρεσης που τελέστηκαν πριν από τις 3.6.1999, οπότε άρχισε να ισχύει ο ν. 2721/1999, διότι είναι δυσμενέστερη από τις προηγούμενες ρυθμίσεις, εφόσον α) καταλύεται η ευνοϊκότερη για τον κατηγορούμενο αυτοτέλεια των μερικότερων πράξεων του κατ' εξακολούθηση εγκλήματος και παρέχεται η δυνατότητα βαρύτερου εκ των υστέρων χαρακτηρισμού των επιμέρους πράξεων από εκείνον που αντιστοιχούσε σε αυτές κατά το χρόνο τελέσεώς τους και β) για το χαρακτηρισμό του εγκλήματος αυτού ως κακουργήματος ή πλημμελήματος λαμβάνεται υπόψη το συνολικό ποσό που υπεξαιρέθηκε, ενώ ο αθροιστικός αυτός υπολογισμός ήταν προηγουμένως ανεπίτρεπτος για το σκοπό αυτό. Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 211, 719, 721, 914 και 375 ΠΚ προκύπτει ότι ο εντολοδόχος έχει υποχρέωση να αποδώσει στον εντολέα οτιδήποτε έλαβε για την εκτέλεση της εντολής ή απέκτησε από την εκτέλεσή της. Ο εντολοδόχος δεν έχει κυριότητα επί των χρημάτων, τα οποία αποκτά κατά την εκτέλεση της εντολής, είτε αυτά αποκτώνται με μετρητά, είτε με επιταγές ή συναλλαγματικές ή με κατάθεση σε προσωπικό τραπεζικό λογαριασμό του. Γι' αυτό, σε περίπτωση μη αποδόσεως στον εντολέα και παράνομης ιδιοποιήσεως όσων απέκτησε από την εκτέλεση της εντολής, διαπράττει το έγκλημα της υπεξαίρεσης του άρθρου 375 του ΠΚ. Αν δε ο εντολοδόχος σε εκτέλεση της εντολής απέκτησε κινητό πράγμα σύμφωνα με τους κανόνες της έμμεσης αντιπροσώπευσης, δηλαδή στο όνομά του, αλλά για λογαριασμό του εντολέα, μόνο σ' αυτή την περίπτωση γίνεται κύριος αυτού και έχει απλώς ενοχική υποχρέωση να το μεταβιβάσει στον εντολέα, σύμφωνα με τον κανόνα του άρθρου 1034 ΑΚ. Αν, όμως, αυτός (εντολοδόχος) απέκτησε το κινητό πράγμα, σύμφωνα με τους κανόνες της άμεσης αντιπροσώπευσης, δηλαδή στο όνομα και για λογαριασμό του εντολέα, τότε δεν γίνεται κύριος αυτού, μη αποδίδων δε τούτο στον εντολέα, διαπράττει υπεξαίρεση.(ΑΠ -Πολ. 1025/2009, 1894/2008, ΑΠ-Ποιν. 574, 991/2010). Επίσης, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ιδίου Κώδικα λόγο αναιρέσεως όταν εκτίθενται σε αυτή με σαφήνεια και πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος για το οποίο καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος και αναφέρονται οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικοί συλλογισμοί με βάση τους οποίους υπήχθησαν τα περιστατικά που αποδείχθηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με τα διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει από την απόφαση με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη και εκτιμηθεί όλα τα αποδεικτικά μέσα στο σύνολό τους και όχι μόνο ορισμένα από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κ.λπ.) χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα μόνον αποδεικτικά μέσα από αυτά, δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα. Η εν λόγω αιτιολογία απαιτείται και για την απόρριψη των αυτοτελών ισχυρισμών του κατηγορουμένου. Τέτοιοι ισχυρισμοί είναι εκείνοι που προβάλλονται στο δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 του ΚΠΔ και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξεως ή την άρση ή μείωση της ικανότητας καταλογισμού ή την εξάλειψη του αξιοποίνου ή τη μείωση της ποινής. Η απόρριψη ενός τέτοιου νομίμου και ορισμένου ισχυρισμού, πρέπει να αιτιολογείται ιδιαίτερα. Διαφορετικά, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, για έλλειψη αιτιολογίας, ενώ, η μη απάντηση στον ισχυρισμό αυτό, συνιστά έλλειψη ακροάσεως κατά το άρθρο 170 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα και ιδρύει ιδιαίτερο λόγο αναιρέσεως, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Β' του ΚΠΔ. Όταν, όμως, ο αυτοτελής ισχυρισμός δεν προβάλλεται παραδεκτά και κατά τρόπο πλήρη και ορισμένο, δηλαδή, δεν αναφέρονται τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία για την κατά νόμο θεμελίωσή του, ή ο φερόμενος ως αυτοτελής ισχυρισμός, δεν είναι στην πραγματικότητα αυτοτελής, κατά την έννοια που αναφέρθηκε, ή είναι αρνητικός της κατηγορίας ισχυρισμός, το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει και μάλιστα αιτιολογημένα, αφού δεν υπάρχει υποχρέωση απαντήσεως σε απαράδεκτο ισχυρισμό, στους δε αρνητικούς της κατηγορίας ισχυρισμούς απαντά εμμέσως με το αιτιολογικό περί ενοχής. Τέλος, εσφαλμένη ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει, όταν ο δικαστής αποδίδει σ' αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πράγματι έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή, όταν ο δικαστής δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία δέχθηκε, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε. Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης, που συνιστά λόγο αναίρεσης, κατ' άρθρο 510 παρ. 1 στοιχείο Ε ΚΠΔ, υπάρχει και όταν η παραβίαση λαμβάνει χώρα εκ πλαγίου, γιατί δεν αναφέρονται στην απόφαση με σαφήνεια, πληρότητα και συγκεκριμένο τρόπο τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν κατά την κρίση του δικαστηρίου ή κατά την έκθεση αυτών υπάρχει αντίφαση, είτε στην ίδια αιτιολογία, είτε μεταξύ της αιτιολογίας και του διατακτικού της απόφασης, ώστε να μην είναι εφικτός ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο, για την ορθή εφαρμογή του νόμου. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τη με αρ. 105/2011 προσβαλλόμενη απόφαση και τα πρακτικά της, το δικάσαν σε δεύτερο βαθμό Πενταμελές Εφετείο Δωδεκανήσου, δέχθηκε στο αιτιολογικό του, ότι αποδείχθηκαν, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, κατά πιστή μεταφορά, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Από τις καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάστηκαν ενόρκως ενώπιον του ακροατηρίου, την ανάγνωση όλων των εγγράφων, όπως αναλυτικά περιγράφονται στα πρακτικά της παρούσας, την υπ' αρ. 233/2-8-2005 πραγματογνωμοσύνη από όλη γενικά την αποδεικτική διαδικασία αποδείχτηκαν τα εξής: "Η Ιερά| Σταυροπηγιακή και Πατριαρχική Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και Ευαγγελιστή" σύμφωνα με το άρθρο 1 του Καταστατικού Οργανισμού της. όπως αυτός ίσχυε από του έτους 1970 έως τον Ιανουάριο του έτους 2000, αποτελεί νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, όπως άλλωστε αποφάνθηκε και με την αριθμό 142/1979 γνωμοδότηση του το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους. Η Ιερά Μονή, ως εκ της φύσεως αυτής ως θρησκευτικού ιδρύματος, που εντάσσεται στην Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία, ασκώντας κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο, που αποτελεί και έναν από τους σκοπούς αυτής, όπως αναφέρεται στον παραπάνω Οργανισμό της, και προς ενίσχυση των οικονομικώς αδυνάτων κατοίκων της Πάτμου και των περί αυτήν νήσων και νησίδων, για να μην εγκαταλείψουν αυτές, με συνέπεια την ερήμωση τους, συνήθιζε από παλαιότατων ετών (ήδη από την περίοδο της Τουρκοκρατίας), να παραχωρεί σε ακτήμονες και ενδεείς πολίτες των παραπάνω νήσων οικοπεδικές εκτάσεις, παραχωρήσεις οι οποίες γίνονταν ατύπως, τουλάχιστον μέχρι το έτος 1830, οπότε άρχισαν να συντάσσονται και συμβολαιογραφικές πράξεις για αυτές από τους εκάστοτε Αρχιερατικούς Επιτρόπους, Ιερείς και Δημάρχους, οι οποίοι εκτελούσαν κατά καιρούς καθήκοντα συμβολαιογράφου και καλύπτουν την χρονική περίοδο, μέχρι την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα, δηλαδή μέχρι το έτος 1947, οπότε με την εφαρμογή και στα Δωδεκάνησα, με τον Α.Ν.510/1947, της ισχύουσας στην Ελλάδα Δικαστικής Νομοθεσίας, η σύνταξη και η φύλαξη των συμβολαίων περιήλθε αποκλειστικά στην αρμοδιότητα των συμβολαιογράφων και των συμβολαιογραφούντων Ειρηνοδικών. Οι παραχωρήσεις αυτές από τη Μονή εκτάσεων στη νήσο Πάτμο και τις γύρωθεν αυτής νήσους γίνονταν είτε με δωρεά, είτε με πώληση με μικρό τίμημα και με μεγάλες ευκολίες πληρωμής, χωρίς προκαθορισμένο απώτατο χρονικό σημείο εξόφλησης του τιμήματος, είτε εφάπαξ, είτε σε δόσεις, σε διάστημα που κάποιες φορές να ξεπερνούσε ακόμη και την εικοσαετία. Με το πέρασμα όμως των χρόνων οι πωλήσεις ακινήτων της Μονής πολλαπλασιάστηκαν, με συνέπεια να αλλοιωθεί ο σκοπός που τις επέβαλε, καθώς διευρύνθηκε ο κύκλος των υποψηφίων αγοραστών και σε πρόσωπα στα οποία καμία κοινωνική ανάγκη ή λόγος φιλανθρωπίας δεν συνέτρεχε, αφού συχνά επρόκειτο για εύπορα και ευκατάστατα άτομα που δεν κατοικούσαν καν στο νησί της Πάτμου ή τα γύρωθεν αυτής νησιά. Έτσι, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, στην εποπτεία του οποίου υπάγεται η Ιερά Μονή, σε μια προσπάθεια να περιοριστούν οι πωλήσεις των ακινήτων της Μονής, έθεσε ως προϋπόθεση για την οποιονδήποτε λόγο εκποίηση μοναστηριακών ή ενοριακών ακινήτων, είτε εντός είτε εκτός της Εξαρχίας, τη συναίνεση του Οικουμενικού Πατριάρχη, αλλά και την προηγούμενη ειδοποίηση και ενημέρωσή του. Παρά ταύτα, οι πωλήσεις ακινήτων της Μονής συνεχίσθηκαν με ανεξέλεγκτο ρυθμό, σε ευτελείς συχνά τιμές, είτε διότι σε πολλές περιπτώσεις είχε παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε που είχε ληφθεί η απόφαση της Αδελφότητας, (αποκλειστικά αρμόδιας σύμφωνα με τον Οργανισμό για την εκποίηση ακινήτων της Μονής), μέχρι την σύνταξη του αγοραπωλητηρίου συμβολαίου, είτε, όπως είχε αρχίσει να συμβαίνει κυρίως από το έτος 1986 και εντεύθεν, λόγω φιλικών ή συγγενικών δεσμών των ενδιαφερομένων αγοραστών κυρίως με μοναχούς που μετείχαν στη διοίκηση και διαχείριση της περιουσίας της Μονής. Οι εκποιήσεις των ακινήτων της Μονής, παρά τις επανειλημμένες υποδείξεις του Πατριαρχείου για τον περιορισμό τους, έλαβαν τέτοια έκταση ώστε στην κοινωνία της Πάτμου γινόταν πλέον λόγος για απογύμνωση της Μονής από την ακίνητη περιουσία της. Εκτός όμως από το φαινόμενο του ανεξέλεγκτου ρυθμού των πωλήσεων ακινήτων της Μονής που είχαν λάβει τέτοιες διαστάσεις, ώστε να δημιουργήσει έντονο προβληματισμό στην κοινωνία της Πάτμου αλλά και στους εκάστοτε εκπροσώπους των Δημοτικών της Αρχών, η πρακτική που εφαρμόστηκε επί σειρά ετών και ιδίως κατά το χρονικό διάστημα των ετών 1986 έως 1997, παρεξέκλινε των κανόνων του Οργανισμού της Μονής και της τυπικής διαδικασίας που έπρεπε να ακολουθείται, στην οποία βέβαια περιλαμβάνεται πρωτίστως η προηγούμενη ενημέρωση και συναίνεση του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως για κάθε πώληση. Σύμφωνα με τη τυπική αυτή διαδικασία, απαιτείτο: α) υποβολή από τον υποψήφιο αγοραστή έγγραφης αίτησης προς τον Ηγούμενο, β) εισήγηση αυτού στην Αδελφότητα για την πώληση ή μη του συγκεκριμένου ακινήτου ανάλογα με τις ανάγκες του συγκεκριμένου υποψηφίου αγοραστή και γ) έκδοση της απόφασης της Αδελφότητας με πρόταση του Ηγουμένου όπου ορίζεται και η τιμή ανάλογα με την περιοχή. Στη συνέχεια ειδοποίηση του αγοραστή και οριοθέτηση του ακινήτου από την οριζόμενη από την Αδελφότητα Επιτροπή, συγκροτούμενη εκ τριών μοναχών που επισκέπτονται το ακίνητο, το επιδεικνύουν στον αγοραστή με την παρουσία μηχανικού, που εκπονεί το σχετικό τοπογραφικό διάγραμμα και, ακολούθως υποχρέωση του αγοραστή να προβεί στην αποπληρωμή του τιμήματος, το οποίο μπορεί να καταβάλει είτε εφ' άπαξ είτε σε δόσεις. Για κάθε δε καταβολή (είτε ολόκληρου του τιμήματος είτε δόσης), ο ταμίας έχει υποχρέωση έκδοσης σχετικής απόδειξης από το διπλότυπο αποδείξεων της Μονής, καταχωρώντας στη συνέχεια την αντίστοιχη καταβολή με βάση τα στελέχη από το διπλότυπο αποδείξεων στο Καθημερινό Βιβλίο Ταμείου που τηρείται από αυτόν και στο οποίο καταχωρούνται όλες οι δαπάνες και τα έσοδα της κάθε ημέρας. Όλες οι καταχωρήσεις εσόδων και δαπανών μεταφέρονται από το Καθημερινό Βιβλίο Ταμείου στο Καθολικό Βιβλίο Εσόδων-Εξόδων της Μονής, που συντάσσεται σύμφωνα με τις εγγραφές που έχουν λάβει χώρα στο πρώτο. Εξάλλου, οι καταβολές που αφορούν την είσπραξη τιμήματος από την πώληση ακινήτων της Μονής πρέπει να γίνονται αποκλειστικά στον ταμία της, σε μετρητά ή με την έκδοση τραπεζικών επιταγών, ή σε κοινό τραπεζικό λογαριασμό τηρούμενο στο όνομα του εκάστοτε Ηγουμένου και ταμία, καθώς η τήρηση τραπεζικού λογαριασμού στο όνομα της Μονής δεν αποφέρει τοκοφορία. Αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος, που έπρεπε να ακολουθείται για την είσπραξη των ποσών, που καταβάλλονταν για την αποπληρωμή των τιμημάτων από τις πωλήσεις ακινήτων της Μονής με την έκδοση σχετικής απόδειξης στο όνομα του πληρώσαντος από το διπλότυπο αποδείξεών της και περαιτέρω καταχώρησης, (από το στέλεχος) της αντίστοιχης εισπράξεως στο Καθημερινός Βιβλίο Ταμείου στη συνέχεια δε μεταφορά της στο Καθολικό Βιβλίο Εσόδων-Εξόδων που συντασσόταν με βάση τις εγγραφές που είχαν λάβει χώρα στο πρώτο. Τυπικά δε, έπρεπε να αποπληρωθεί το τίμημα και μετά την εξόφλησή του, την οποία διαπίστωνε ο ταμίας, ενημερώνοντας σχετικά τον Ηγούμενο, να εκδοθεί η πράξη του Ηγουμενοσυμβουλίου με την οποία, (πράξη του Ηγουμενοσυμβουλίου) να εξουσιοδοτείται ο Ηγούμενος για την υπογραφή του σχετικού συμβολαίου αγοραπωλησίας. Απαραίτητη δηλαδή προϋπόθεση πριν την υπογραφή του συμβολαίου ήταν η σύνταξη της πράξης του Ηγουμενοσυμβουλίου στην οποία, εκτός από την χορήγηση εξουσιοδότησης στον Ηγούμενο για την υπογραφή του συμβολαίου, επισημαινόταν και η ολοσχερής εξόφληση του συμφωνηθέντος τιμήματος. Στην πράξη αυτή ήταν τυπικά αναγκαίο να αναφέρεται η αντίστοιχη απόφαση της Αδελφότητας, δεδομένου ότι έπρεπε να διαπιστώνεται η σύμπτωση της ταυτότητας του αναφερομένου στην πράξη ακινήτου με εκείνο που περιγραφόταν στην απόφαση της Αδελφότητας. Περαιτέρω από τα παραπάνω αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε Α) ότι ο ήδη αποβιώσας Ι., κατά κόσμον Κ. Κ., διετέλεσε στην Ιερά Μονή, κατά το από 10-4-1986 έως 14-8-1997 διάστημα, Ηγούμενος και Πατριαρχικός Έξαρχος Πάτμου και από την 7-1-1990 Επίσκοπος Τράλλεων. Από 16-8-1997 έως 23-1-2000 Ηγούμενος διετέλεσε ο Αρχιμανδρίτης Α. Κ. και από 24-1-2000 ο Αρχιμανδρίτης Α. Ν.. Ο εκκαλών-κατηγορούμενος Γ., κατά κόσμον Ε. Μ., ιερομόναχος, διετέλεσε, καθ' όλο το επίδικο χρονικό διάστημα από Ιανουάριο 1990 έως και το έτος 1998, με απόφαση της Αδελφότητας, ο αρμόδιος για την οριοθέτηση ακινήτων της Μονής, ενώ ο Κ. κατά κόσμον Ε. Π. διετέλεσε στην Ιερά Μονή από 1-12-1993 μέχρι 31-1-2000 ταμίας. Καθήκοντα ταμία από το Μάιο 1987 μέχρι 30-11-1993 ασκούσε ο προηγούμενος Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Π. Ν.. Πρέπει να σημειωθεί ότι, από τότε που ανέλαβε Ταμίας ο Κ. κατά κόσμον Ε. Π., επειδή εστερείτο παντελώς ταμειακών γνώσεων, ουσιαστικά καθήκοντα ταμία, κατά το παραπάνω διάστημα της θητείας του, ασκούσε ο εργαζόμενος στην Ιερά Μονή από το 1980 λαϊκός Δ. Γ., ο οποίος είχε προσληφθεί στην Ιερά Μονή μετά τη συνταξιοδότησή του από το Δήμο Πάτμου. Β) Κατά τη διάρκεια της θητείας των παραπάνω η πρακτική εκποίηση των ακινήτων της Μονής παρεξέκλινε εντελώς από την ως άνω εκτεθείσα οριζόμενη στον καταστατικό Οργανισμό της Μονής διαδικασία. Συγκεκριμένα, οι αποκλίσεις και οι παραβάσεις του Καταστατικού Οργανισμού της και κάθε τυπικής διαδικασίας που έπρεπε να ακολουθείται, συνοψίζονται στις παρακάτω διαπιστώσεις: 1) Παράλειψη προηγούμενης ενημέρωσης και συναίνεσης του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως για κάθε πώληση. 2) Σε κάποιες περιπτώσεις δεν οριζόταν με την απόφαση :ης Αδελφότητας, που ήταν το αποκλειστικά αρμόδιο όργανο της Μονής για την εκποίηση των ακινήτων της, ούτε το τίμημα του ακινήτου, αλλά ούτε και το προς πώληση ακίνητο, ο καθορισμός των οποίων γινόταν για πρώτη φορά με την πράξη του Ηγουμενοσυμβουλίου, ενώ πολλές φορές η πώληση γινόταν απευθείας με την έκδοση πράξης του Ηγουμενοσυμβουλίου, χωρίς να έχει προηγηθεί η έκδοση απόφασης της. 3) Πράξεις του Ηγουμενοσυμβουλίου, συντάσσονταν και καταχωρούνταν στο Γενικό Βιβλίο Πράξεων του οργάνου αυτού, χωρίς προηγούμενη σύγκληση και συνεδρία του, καθώς ο θεσμός και η λειτουργία του είχε ατονήσει τα τελευταία 30 χρόνια, επειδή με όλα τα τρέχοντα ζητήματα ασχολείτο η Αδελφότητα, της οποίας ο αριθμός των μελών δεν διέφερε κατά πολύ από αυτόν του Ηγουμενοσυμβουλίου, συγκροτούμενη από 3 ή 5 περισσότερα πρόσωπα από αυτά που μετείχαν και στο Ηγουμενοσυμβούλιο. Τα εκάστοτε μέλη του Ηγουμενοσυμβουλίου, δεν συνέρχονταν σε συνεδρίαση, αλλά περιορίζονταν μόνο στο να υπογράφουν τις πράξεις που καταχωρούνταν στο προαναφερόμενο Βιβλίο Πράξεων του οργάνου αυτού, ενώ στα δακτυλογραφημένα αντίγραφα (αποσπάσματα) των παραπάνω πράξεων προσκομίζονταν στο συμβολαιογράφο για τη σύνταξη του αγοραπωλητηρίου συμβολαίου δεν υπέγραφαν καθόλου, αλλά τούτα υπογράφονταν μόνο από τον Ηγούμενο. 4) Τη λειτουργία και το θεσμό της Επιτροπής Διαχειρίσεως-Οριοθετήσεως, που, κατά το τυπικό της Μονής, ήταν η μόνη αρμόδια για την οριοθέτηση των ακινήτων της Μονής που επρόκειτο να εκποιηθούν, είχε υποκαταστήσει τα τελευταία περίπου 10 χρόνια ο κατηγορούμενος Ηγουμενοσύμβουλος Γ., κατά κόσμον Ε. Μ., στον οποίο όμως ουσιαστικά, εκτός από το έργο της οριοθέτησης των ακινήτων, είχε ανατεθεί όλη η διαδικασία της πωλήσεως ακινήτων της Μονής. Ο ως άνω μοναχός ήταν αυτός που ουσιαστικά ασχολείτο και διεκπεραίωνε τις υποθέσεις για την πώληση των ακινήτων της Μονής κυρίως στη νήσο Πάτμο, αλλά και στις γύρωθεν αυτής νήσους (Μαράθι, Αρκιούς, Λέρο, Λειψούς κλπ), προβαίνοντας απευθείας σε συμφωνίες με τους υποψηφίους αγοραστές, τόσο για την επιλογή του προς πώληση ακινήτου, όσο και για το ύψος του τιμήματος, χωρίς τις περισσότερες φορές οι ενδιαφερόμενοι αγοραστές να απευθύνονται, όπως τυπικά επιβαλλόταν, προς τον Ηγούμενο, ο οποίος αρκείτο στις υποδείξεις του Γ. Μ. για να εισηγηθεί στην Αδελφότητα την πώληση ακινήτου της Μονής σε συγκεκριμένο αγοραστή. 5) Περαιτέρω, στην περίπτωση που είχε προσδιοριστεί με απόφαση της Αδελφότητας το πρόσωπο του αιτησαμένου αγοραστή, αλλά στη συνέχεα η μεταβίβαση του ακινήτου και η σύνταξη συμβολαίου δεν γινόταν σ' αυτόν τον "αρχικό" αγοραστή που είχε λάβει την έγκριση αγοράς από την Αδελφότητα, αλλά σε τρίτο πρόσωπο υπέρ του οποίου παραιτείτο ο "αρχικός" αγοραστής, τούτο γινόταν χωρίς νέα απόφαση της Αδελφότητας, που ήταν αποκλειστικά αρμόδια για την εκποίηση ακινήτων της. Μονής, αναγραφόταν δε στη σχετική πράξη του Ηγουμενοσυμβουλίου αλλά και στο αγοραπωλητήριο συμβόλαιο ως αντισυμβαλλόμενος αγοραστή το τρίτο πρόσωπο, υφισταμένης έτσι διαφοροποιήσεως μεταξύ της απόφασης της Αδελφότητας αφενός και πράξεως Ηγουμενοσυμβουλίου και συμβολαίου αφετέρου, ως προς το πρόσωπο του αγοραστή, κατά παράβαση της τυπικής διαδικασίας, αφού, σύμφωνα με αυτήν, η πράξη του Ηγουμενοσυμβουλίου έπρεπε να συνάδει της αντίστοιχης απόφασης της Αδελφότητας. Η αλλαγή δε αυτή ως προς το πρόσωπο του αγοραστή, γινόταν κατόπιν σχετικού αιτήματος του ιδιώτη που είχε λάβει έγκριση αγοράς, ("αρχικού αγοραστή"), κυρίως όταν αυτός είτε είχε συμφωνήσει την πώληση του ακινήτου σε τρίτο με τίμημα ανώτερο από αυτό που είχε καταβάλει στη Μονή ή άλλοτε, επειδή επιθυμούσε το σχετικό συμβόλαιο αγοραπωλησίας να συνταχθεί στο όνομα συγγενικού του προσώπου. 6) Δεν ενημερωνόταν το Βιβλίο Κτηματολογίου της Μονής για τις επελθούσες λόγω πωλήσεων μεταβολές της ακίνητης περιουσίας της Μονής. 7) Κατ' απόκλιση του τυπικού της Μονής για την ανάθεση των καθηκόντων Ταμία αποκλειστικά σε μοναχό, σύμφωνα με την πρακτική που ακολουθείτο τα τελευταία χρόνια, σε περίπτωση αδυναμίας του ορισθέντος ως Ταμία μοναχού να επιτελέσει τα καθήκοντα του, λόγω των περιορισμένων ταμειακών του γνώσεων, συνεπικουρείτο από κάποιον λαϊκό που είχε την αρμοδιότητα να εισπράττει χρήματα και να χορηγεί αποδείξεις ως ταμίας. Έτσι ο λαϊκός Δ. Γ., που περί το έτος 1981 είχε οριστεί ως Γραμματέας της Μονής, ορίσθηκε στη συνέχεια (περί το έτος 1990) ως βοηθός Ταμία, σ' αυτόν δε ανατέθηκε και η άσκηση καθηκόντων λογιστή με κύριο έργο και αρμοδιότητα την καταχώρηση στα Καθολικά Εσόδων και Εξόδων των εισπράξεων και πληρωμών, με βάση τις καταχωρήσεις που γίνονταν στο Καθημερινό Βιβλίο Ταμείου που τηρείται από τον Ταμία της Μονής. Και τέλος, 8) όσον αφορά την είσπραξη των εσόδων της Μονής που προέρχονταν από καταβολές τιμημάτων από την πώληση ακινήτων της Μονής, αυτή γινόταν την τελευταία δεκαπενταετία περίπου, όχι μόνο από τον Ταμία ή τον ορισθέντα βοηθό του, αλλά και από μοναχούς που μετείχαν στη διοίκηση της Μονής, κυρίως δε από τον κατηγορούμενο μοναχό Γ., κατά κόσμον Ε. Μ.. Στον μοναχό αυτόν, ο οποίος, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, από το έτος 1985 περίπου, ήταν ο μόνος που ασχολείτο με τις πωλήσεις των ακινήτων της Μονής, η οποία τον περιέβαλε με ιδιαίτερη εμπιστοσύνη, εμφανιζόμενος μάλιστα ως εκπρόσωπος της Μονής γι' αυτές, καταβαλλόταν και το τίμημα από τους αγοραστές, τακτική που έγινε αποδεκτή από το Ηγουμενοσυμβούλιο και τα μέλη της αδελφότητας, με την αυτονόητη περαιτέρω υποχρέωση να αποδίδει τα ποσά που για λογαριασμό της εισέπραττε, στον Ταμία της, αφού, σύμφωνα με το τυπικό της, η είσπραξη όλων των ποσών από οποιαδήποτε αιτία έπρεπε να γίνεται από τον Ταμία (ή τουλάχιστον τον βοηθό του). Ο ίδιος δε κατηγορούμενος χορηγούσε, όποτε οι αγοραστές ζητούσαν, αποδείξεις για τις καταβολές στις οποίες αυτοί προέβαιναν, πλην όμως τις αποδείξεις αυτές συχνά δεν εξέδιδε από το διπλότυπο μπλοκ αποδείξεων της Μονής, αλλά την είσπραξη κάποιου ποσού βεβαίωνε ιε απλό χαρτί που έφερε τη σφραγίδα του ή τη σφραγίδα του Ιερού Καθίσματος της Κουμάνας, για το οποίο είχε οριστεί από τη Μονή ως υπεύθυνος για τα έργα αναστήλωσης του και διαμόρφωσης του γύρωθεν αυτού χώρου, άλλοτε πάλι εξέδιδε τις αποδείξεις αυτές από το διπλότυπο αποδείξεων του Ιερού Καθίσματος της Κουμάνας. Γ) Επί ηγουμενίας του Καθηγούμενου της Ιεράς Μονής, Α. Κ., ο οποίος εξελέγη στις αρχαιρεσίες της 16-8-1997 και ο οποίος διαδέχθηκε τον θανόντα Επίσκοπο Τράλλεων, Ι. Κ., δημιουργήθηκαν το Μάρτιο του 1999 τριβές και διαφωνίες, μεταξύ αυτού και των άλλων μοναχών, ειδικά σε θέματα διοίκησης και λειτουργίας της Ιεράς Μονής που ξεκίνησαν κυρίως από την αντίρρηση του νέου τότε Ηγουμένου να προκαταβάλλονται στους μοναχούς τα διακονήματα, όπως τούτο συνηθιζόταν μέχρι τότε. Οι διαφωνίες αυτές οξύνθηκαν και εξελίχθηκαν σε σοβαρές αντιθέσεις, σε σημείο, να μην είναι δυνατή καμία συμφωνία, του Ηγουμένου Α. με την υπόλοιπη Αδελφότητα της Μονής, μέλη της οποίας δεν δέχονταν πλέον αυτόν ως Ηγούμενο και ζητούσαν την παραίτηση του. Η κατάσταση αυτή οδήγησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στην αποστολή Πατριαρχικής Εξαρχίας στην Ιερά Μονή προκειμένου να εξομαλυνθεί η κατάσταση. Πράγματι, με την παρέμβαση της Πατριαρχικής Εξαρχίας επετεύχθη προσωρινά ύφεση της όξυνσης που είχε δημιουργηθεί, πλην όμως, μετά το Πάσχα του έτους 1999, επήλθε σοβαρή κρίση στη Μονή που επεκτάθηκε και στους κόλπους των λαϊκών, με την συμμετοχή και του Δήμου Πάτμου, με τη δημιουργία ομάδων μεταξύ των πολιτών, που υποστήριζαν την μία ή την άλλη πλευρά με συνέπεια να μεταβεί εκ νέου στις 7-5-1999, με εντολή του Οικουμενικού Πατριάρχη, Πατριαρχική Εξαρχία, στην οποία ο Πατριαρχικός Έξαρχος Πάτμου, Α. ανέφερε ότι ο λόγος για τον οποίο πολλοί από τους μοναχούς της Αδελφότητας ζητούσαν επίμονα την απομάκρυνση του ήταν η από μέρους του συγκέντρωση στοιχείων και πληροφοριών, αφότου ανέλαβε την ηγουμενία της Μονής, σε βάρος κάποιων μοναχών. Ο ίδιος κατήγγειλε σοβαρές παρατυπίες και οικονομικές ατασθαλίες κυρίως σε σχέση με την πώληση ακινήτων της Μονής που είχαν λάβει χώρα κατά την τελευταία δεκαπενταετία και είχαν ως αποτέλεσμα να επέλθει σημαντική ζημία στην περιουσία της, επιρρίπτοντας ευθύνες και κατονομάζοντας ως κύριο εμπλεκόμενο στις υποθέσεις αυτές, τον κατηγορούμενο Ηγουμενοσύμβουλο Γ., κατά κόσμον Ε. Μ., τον οποίο θεωρούσε ως πρωταίτιο και υποκινητή της ανώμαλης κατάστασης που είχε δημιουργηθεί στη Μονή, προκειμένου να συγκαλυφθούν, δια της απομακρύνσεως αυτού (δηλ. του Ηγούμενου Α.), οι παράνομες ενέργειες του ως άνω μοναχού. Μετά την επιστροφή της Εξαρχίας στο Φανάρι συνήλθε την 11η Μαΐου 1999 η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και, με τη με αριθμό πρωτ. 485/1999 απόφασή της, αποφασίσθηκε η καθαίρεση του κατηγορουμένου Γ.κατά κόσμον Ε. Μ., από του βαθμού της Ιεροσύνης και από κάθε ιερατικό αξίωμα και ενέργεια καθώς και η απομάκρυνσή του από το Ιερό Κάθισμα της Παναγίας της Κουμάνας. Ειδικότερα, σε σχέση με τις αποδιδόμενες στον άνω κατηγορούμενο πράξεις από τα παρατιθέμενα στην αρχή αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: α) Επί συνόλου 377 συνολικά συμβολαιογραφικών μεταβιβάσεων των ακινήτων της Μονής που κατεγράφησαν κατά το από το έτος 1986 μέχρι το έτος 1999 διάστημα, οι 369 πραγματοποιήθηκαν κατά το από το 1986 έως 1997 διάστημα της Ηγουμενίας του θανόντος Ι. Κ., από τις οποίες οι 337 αφορούν το διάστημα (1990-1998), της δραστηριότητας του εν προκειμένω κατηγορουμένου. Ο τελευταίος, κατά το διάστημα αυτό, συμμετείχε στο Ηγουμενοσυμβούλιο δραστηριοποιούμενος ως εντολοδόχος της Μονής, έχοντας την προς τούτο συναίνεση και την ιδιαίτερη εμπιστοσύνη των μελών που συμμετείχαν στα κυρίαρχα όργανα της Μονής (Αδελφότητα και Ηγουμενοσυμβούλιο). β) Πάτμιος στην καταγωγή, (ήταν ένα από τα δεκαέξι τέκνα πολυμελούς οικογένειας), γνώριζε ότι η Μονή είχε μεγάλη ακίνητη περιουσία. Κατά τη διάρκεια του μοναστικού του βίου αντιλήφθηκε ότι δεν ετηρείτο ουδεμία διαδικασία για την εκποίηση των ακινήτων της Μονής. Διαβλέποντας δε την ταχύτατη τουριστική ανέλιξη της Πάτμου, η οποία από την αρχή της Ηγουμενίας του Ι., άρχισε να είναι εμφανώς αλματώδης και ότι ακολουθούσε η αξιοποίηση και των άλλων νησιών, ιδιοκτησίας της Μονής, διέγνωσε ότι η ακίνητη περιουσία της, θα ελάμβανε πλέον ανυπολόγιστα μεγάλη αξία, λόγω της αυξημένης ζήτησης ακινήτων, τα οποία πλέον εθεωρούντο από τους υποψήφιους αγοραστές ως καλή επένδυση, γ) Στη μετεξέλιξη του, κυρίως από το 1990 και μετά, ως εντολοδόχου της Μονής στον τομέα των πωλήσεων των ακινήτων της, συνέβαλε κυρίως η επί έτη δραστηριότητα του ως οριοθέτη αυτής, διότι του έδωσε τη δυνατότητα να έρχεται σε απευθείας επαφή με τους αγοραστές και να διαπραγματεύεται μαζί τους. Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Ι., ως Ηγούμενου της Ιεράς Μονής, που διήρκεσε από τις 10-4-1986 έως τις 14-8-1997 όλες οι ενέργειες για τη διαδικασία πώλησης ακινήτων της Μονής είχαν ανατεθεί από αυτόν στον κατηγορούμενο. Αυτός ήταν αποκλειστικά υπεύθυνος για την πώληση των ακινήτων της Μονής, και σ' αυτόν απευθύνονταν οι υποψήφιοι αγοραστές για την εξεύρεση ακινήτου, το τίμημα και για όλες γενικά τις διατυπώσεις που έπρεπε να ακολουθήσουν προκειμένου να αποκτήσουν ακίνητο από τη Μονή. Αυτόν υπεδείκνυε ως αποκλειστικά υπεύθυνο για τις πωλήσεις και ο Ηγούμενος Ι. κατά κόσμον Κ. Κ., όταν κάποιοι από τους ενδιαφερόμενους αγοραστές απευθύνονταν στον τελευταίο ,,-α την αγορά ακινήτου της Μονής. Αλλά και στους κόλπους των μοναχών της Μονής, οι πωλήσεις, οι παραχωρήσεις και γενικά η διευθέτηση της ακίνητης περιουσίας της είχε θεωρηθεί ότι αποτελεί αποκλειστική υπόθεση του Ηγούμενου Ι. κατά κόσμον Κ. Κ. και του υπ' αυτού ορισθέντος ως αρμοδίου και υπευθύνου, κατηγορουμένου Γ., κατά κόσμον Ε. Μ. δ) Κατά τα έτη της δραστηριότητας του ως εντολοδόχου της Μονής και καταχρώμενος την ιδιαίτερη εμπιστοσύνη με την οποία τον περιέβαλαν τα όργανα της Μονής, ο εκκαλών κατηγορούμενος υπεξαίρεσε το τίμημα που εισέπραττε από τις πωλήσεις των ακινήτων της Μονής, των οποίων την πώληση ο ίδιος ως εντολοδόχος αυτής είχε διαπραγματευτεί με τους υποψήφιους αγοραστές. Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, κατά τα όσα θα εκτεθούν εξειδικευμένα και λεπτομερώς παρακάτω για κάθε μία εξακολουθητική υπεξαίρεση, το τίμημα από τις πωλήσεις των ακινήτων της Μονής καθ' υπόδειξιν του κατηγορουμένου δεν κατατίθετο στο Ταμείο της Μονής αλλά, είτε καταβαλλόταν απευθείας στον ίδιο, είτε γινόταν κατάθεση σε λογαριασμούς που ο ίδιος ατομικά, ή με άλλον συνδικαιούχο, διατηρούσε στην Τράπεζα, ή ακόμη, και σε λογαριασμούς των προσώπων που εκείνος υποδείκνυε στους αγοραστές, ε) Σε ενίσχυση των παραπάνω εκτεθέντων παρατίθεται το ύψος των καταθέσεων στους λογαριασμούς που ο εκκαλών κατηγορούμενος ατομικά, ή με άλλους συνδικαιούχους διατηρούσε τη χρονική περίοδο της παραπάνω δραστηριότητας του, ως εντολοδόχου της Μονής. 1) Στον υπ' αριθμ. ... κοινό τραπεζικό λογαριασμό της ΕΤΕ με συνδικαιούχους τον κατηγορούμενο και τον λαϊκό Ν. Μ., που έχει ανοιχθεί στις 5-11-1991, έχει κατατεθεί κατά το έτος 1991 το ποσό των 5.775.1995 δραχμών, το έτος 1992 το ποσό των 84.496.201 δραχμών, το έτος 1993 το ποσό των 53.655.247 δραχμών, το έτος 1994 το ποσό των 78.762.577 δραχμών, το έτος 1995 το ποσό των 87.720.662 δραχμών, το έτος 1996 το ποσό των 81.777.086 δραχμών, το έτος 1997 το ποσό των 32.742.485 δραχμών, το έτος 1998 το ποσό των 33.561.738 δραχμών και το έτος 1999 (μέχρι την ημέρα της δέσμευσης του και άρσης του απορρήτου με την 65/1999 διάταξη του Ανακριτή Κω) το ποσό των 12.686.341 δραχμών, δηλαδή συνολικά από το έτος 1991 έως το 1999 το ποσό των 471.137.532 δραχμών, ενώ κατά το "άνοιγμα" του με την δέσμευση και την άρση του απορρήτου, όταν πλέον είχε ασκηθεί ποινική δίωξη και διενεργείτο κυρία ανάκριση για τις ως άνω αξιόποινες πράξεις σε βάρος της περιουσίας της Μονής, το υπόλοιπο που βρέθηκε ανερχόταν μόλις στο ποσό των 854.922 δραχμών, 2) στον υπ' αριθμ.... κοινό τραπεζικό λογαριασμό της ΕΤΕ με συνδικαιούχους τον κατηγορούμενο και τον λαϊκό Ν. Μ., που έχει ανοιχθεί στις 18-9-1991, έχει κατατεθεί κατά το έτος 1991 το ποσό των 5.000.000 δραχμών, το έτος 1992 το ποσό των 37.715.000 δραχμών, το έτος 1993 το ποσό των 12.388.635 δραχμών, το έτος 1994 το ποσό των 18.000.000 δραχμών, το έτος 1995 το ποσό των 22.027.000 δραχμών, το έτος 1996 το ποσό των 29.307.000 δραχμών, το έτος 1997 το ποσό των 6.275.000 δραχμών, το έτος 1998 το ποσό των 925.000 δραχμών, δηλαδή συνολικά από το έτος 1991 έως το 1998 το ποσό των 131.637.635 δραχμών, ενώ κατά το "άνοιγμα" του με τη δέσμευση και την άρση του απορρήτου του, όταν πλέον είχε ασκηθεί ποινική δίωξη και διενεργείτο κυρία ανάκριση για τις ως άνω αξιόποινες πράξεις σε βάρος της περιουσίας της Μονής, το υπόλοιπο που βρέθηκε ανήρχετο μόλις στο ποσό των 233.199 δραχμών, 3) στον υπ' αριθμ. ... κοινό τραπεζικό λογαριασμό της ΕΤΕ με συνδικαιούχους τον κατηγορούμενο και την λαϊκή Θ. Ε., που έχει ανοιχθεί στις 5-11-1994 έχει κατατεθεί κατά το έτος 1994 το ποσό του 1.500.000 δραχμών και το έτος 1995 το ποσό των 100.
5. δραχμών, δηλαδή συνολικά κατά έτος 1994 και το έτος 1995 το ποσό του 1.600.000 δραχμών, ενώ κατά το "άνοιγμα" του με τη δέσμευση με την άρση του απορρήτου του, το υπόλοιπο που βρέθηκε ανήρχετο μόλις στο ποσό των 21.141 δραχμών, 4) στον υπ' αριθμ. ... ατομικό τραπεζικό λογαριασμό της (πρώην) Εμπορικής Τράπεζας που έχει ανοιχθεί στις 26-3-1998, έχει κατατεθεί κατά το έτος 1998 το ποσό του 1.885.000 δραχμών και κατά το έτος 1999 το ποσό των 720.000 δραχμών δηλαδή συνολικά κατά έτος 1998 και το έτος 1999 το ποσό των 2.605.000 δραχμών, ενώ κατά το "άνοιγμά" του με την άρση του απορρήτου, το υπόλοιπο που βρέθηκε ανήρχετο μόλις στο ποσό των 223 δραχμών, στ) Παρατηρείται επίσης ότι τα ποσά που οι αγοραστές κατέθεταν ήσαν κατά πολύ υψηλότερα των αναγραφόμενων στα συμβόλαια τιμημάτων, ενώ θα πρέπει να επισημανθεί ότι, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, ο λογαριασμός στον οποίο θα έπρεπε να κατατίθεται το τίμημα των πωλήσεων αυτών που είναι ο με αρ.... κοινός λογαριασμός στην ΕΤΕ των Ι. Κ. (Ηγουμένου) και του Κ. Π. (Ταμία), που ανοίχθηκε την 17-1-1994 (δηλαδή με την ανάληψη του Ταμείου από τον τελευταίο) παρουσιάζει μόνο μία και μοναδική κατάθεση ποσού 55.340.000 δραχμών που έγινε την ημέρα του ανοίγματος του λογαριασμού (στις 7-1-1994) αφορά το ποσόν που μεταφέρθηκε από τον με αρ. ... κοινό λογαριασμό του Ι. Κ. στην ίδια Τράπεζα με τον, κατά το αμέσως προηγούμενο, μέχρι το 1993, χρονικό διάστημα διατελέσαντα Ταμία μοναχό Π. Ν. Ωστόσο στο σημείο αυτό είναι χρήσιμη, ως παράθεση σημαντικού για την υπόθεση αυτή στοιχείου, μία σύγκριση και με τους λογαριασμούς του Ν. Μ. με τον οποίο ο κατηγορούμενος διατηρούσε στενές σχέσεις δεδομένου ότι, όπως παραπάνω εκτέθηκε, προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση στη μικρή κοινωνία της Πάτμου, το γεγονός ότι ο προαναφερόμενος μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα [1990-1999], στο οποίο εμπίπτει όλο το διάστημα της δραστηριότητας του εκκαλούντος, (ο οποίος στον τομέα των εκποιήσεων δραστηριοποιείτο και πριν το έτος 1993), ως εντολοδόχου της Μονής, δημιούργησε αξιόλογη περιουσία, εμφανιζόμενος ως κύριος μεγάλης ακίνητης περιουσίας στο νησί, αν και κατά την έλευση του στην Πάτμο περί το έτος 1990 δεν είχε καμία περιουσία. Κατά το διάστημα αυτό, οι καταθέσεις στους με. αριθμούς ... και ... λογαριασμούς που εκείνος διατηρούσε στην ΕΤΕ παρουσιάζουν σύνολο ο πρώτος 911.158.439 δρχ. και ο δεύτερος 1.009.035.000 δρχ. Η σύνδεση δε των λογαριασμών του Ν. Μ. με την υπόθεση αυτή είναι στενή, αφού μερικοί αγοραστές των ακινήτων της Μονής, εκτός από τις καταθέσεις που έκαναν στους κοινούς λογαριασμούς που αυτός διατηρούσε με τον κατηγορούμενο, κατέθεταν και στους παραπάνω ατομικούς λογαριασμούς του ποσά που προέρχονται από αγοραπωλησίες της Μονής, ζ) Τέλος, το γεγονός ότι ο κατήγορου μένος ενεργούσε δυνάμει εντολής, ως εντολοδόχος της Μονής, πέραν των όσων εκτέθηκαν παραπάνω σχετικά με το ότι οι συναλλαγές που αφορούσαν τις μεταβιβάσεις ακινήτων της Μονής κατά το από 1990 έως 1998 διάστημα γινόταν αποκλειστικά μέσω αυτού, αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι η Μονή πάντα εκπλήρωνε τις, μέσω αυτού ως εντολοδόχου της, αναληφθείσες από τις συμβάσεις αυτές υποχρεώσεις της, σε εκτέλεση των οποίων προχωρούσε στις συμβολαιογραφικές μεταβιβάσεις των ακινήτων που αφορούσαν, εκπροσωπούμενη κάθε φορά κατά την υπογραφή των συμβολαίων από πρόσωπα που είχε προς τούτο εξουσιοδοτήσει με πράξεις του Ηγουμενοσυμβουλίου της. Στην αντίθετη περίπτωση, (αν δηλαδή ο εκκαλών δεν ενεργούσε ως εντολοδόχος της), δεν θα προέβαινε στην μεταβίβαση όλων των ακινήτων την πώληση των οποίων εκείνος διαπραγματεύτηκε. Ειδικότερα, για κάθε μία από τις αποδιδόμενες στον κατηγορούμενο κακουργηματικές υπεξαιρέσεις, που τελέστηκαν από τον Ιούνιο του 1994 ως και το έτος 1998, οι οποίες δεν έχουν υποπέσει στην παραγραφή, δοθέντος ότι το 118/2007 παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Δωδεκανήσου και η κλήση προς συζήτηση επιδόθηκε σ' αυτόν στις 22-9-2008 (άρθρα 111 και 113 του ΠΚ), αποδείχθηκαν τα παρακάτω: 1) Στην …στις 7-7-1995 και κατά κατάχρηση ιδιαίτερης εμπιστοσύνης ιδιοποιήθηκε παράνομα το αναγραφόμενο στο με αρ. …/7-7-1995 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Πάτμου Αντωνίας Καρδάση τίμημα 4.010.000 δραχμών, που με την ιδιότητα του εντολοδόχου εισέπραξε από τον αντισυμβαλλόμενο της εντολέως Ι. Μονής αγοραστή Γ. Μ. για την σ' αυτόν μεταβίβαση ενός ακινήτου κυριότητας της, έκτασης 4.010 τ.μ που βρίσκεται στη θέση "..." της νήσου Πάτμου της περιφέρειας του Δήμου Πάτμου. Το ποσό αυτό, με βάση τις συνθήκες που επικρατούσαν στην αγορά κατά τον χρόνο της καταβολής του και την κατά το χρόνο αυτό υφισταμένη αντικειμενικά αγοραστική του αξία, αποτελεί αντικείμενο ιδιαίτερα μεγάλης αξίας κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 375 παρ. 2 Π.Κ. Συγκεκριμένα το άνω συμβόλαιο συντάχθηκε σε εκπλήρωση συμβάσεως πωλήσεως που η Μονή, μέσω του εντολοδόχου της κατηγορουμένου-εκκαλούντος, συνήψε με τον Γ. Μ. για την σ' αυτόν μεταβίβαση του άνω ακινήτου. Την Ι.Μονή κατά την σύναψη της συμβολαιογραφικής πράξης εκπροσώπησε δυνάμει της με αρ. …/5-4-1995 πράξεως του Ηγουμενοσυμβουλίου της, ο Προηγούμενος Π. Ν.. Ο αγοραστής Γ. Μ., έχει καταθέσει στον υπ' αριθμ. ... κοινό λογαριασμό της ΕΤΕ με δικαιούχους τους Γ. Μ. και Ν. Μ. τα ακόλουθα ποσά: στις 14-4-1995 το ποσό των 300.000 δραχμών, στις 5-6-1995 το ποσό των 4.700.000 δραχμών, στις 7-7-1995 το ποσό των 150.000 δραχμών, στις 4-8-1995 το ποσό των 150.000 δραχμών, στις 7-9-1995 το ποσό των 150.000 δραχμών και στις 5-10-1995 το ποσό των 150.000, ήτοι συνολικά έχει καταθέσει στον ως άνω κοινό λογαριασμό Μ.-Μ. το ποσό των 5.600.000 δραχμών. Επίσης ο ίδιος ως άνω αγοραστής έχει καταθέσει στον υπ' αριθμ. ... κοινό λογαριασμό της ΕΤΕ με δικαιούχους τους Γ. Μ.-Ν. Μ. τα ακόλουθα ποσά: το ποσό των 150.000 δραχμών στις 3-11-1995, το ποσό των 150.000 δραχμών στις 6-2-1996, το ποσό των 175.000 δραχμών στις 10-6-1996, το ποσό των 150.000 δραχμών στις 9-7-1996 και το ποσό των 150.000 δραχμών στις 8-8-1996, ήτοι συνολικά έχει καταθέσει στον ως άνω κοινό λογαριασμό Μ.-Μ., το ποσό των 775.000 δραχμών. Οι παραπάνω καταθέσεις, είναι χρονικά εγγύτατες της σύνταξης του υπ' αριθμ. …/1995 συμβολαίου και όλες (πλην μίας μόνο) έχουν γίνει στο Κατάστημα της ΕΤΕ στην Γλυφάδα. Ο τελευταίος δηλαδή κατέθεσε στους ως άνω κοινούς λογαριασμούς που είχε ο εκκαλών με τον κοσμικό Ν. Μ. συνολικά 9.875.000 δραχμές, οι οποίες, κατά τα αναφερόμενα στην ως άνω πραγματογνωμοσύνη (αρ. εμ. πρ.233/2-8-2005, δεν εισέρρευσαν, στο Ταμείο της Μονής. Από τα παραπάνω συνάγεται ότι το τίμημα που συμφώνησε ο εκκαλών κατηγορούμενος για την πώληση του ακινήτου, είναι υψηλότερο από το αναγραφόμενο. Ωστόσο ο κατηγορούμενος δεν απέδωσε στη Μονή ούτε το αναγραφόμενο στο συμβόλαιο τίμημα, για το οποίο και απαγγέλθηκε κατηγορία και το οποίο ιδιοποιήθηκε, όπως προαναφέρθηκε. 2) Στην …το διάστημα από 9-6 έως 18-10-1994 και κατά κατάχρηση ιδιαίτερης εμπιστοσύνης ιδιοποιήθηκε παράνομα το αναγραφόμενο στο με αρ. …14-12-1993 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Πάτμου Αντωνίας Καρδάση τίμημα, ύψους 2.019.000 δραχμών, που με την ιδιότητα του εντολοδόχου εισέπραξε από τον αντισυμβαλλόμενο της εντολέως Μονής αγοραστή Ε. Ζ., για την σ' αυτόν μεταβίβαση, ενός ακινήτου κυριότητας της, έκτασης 2.019 τ.μ. που βρίσκεται στη θέση "..." της νήσου Πάτμου της περιφέρειας του Δήμου Πάτμου. Από τα αντίγραφα των παραστατικών των με αρ.... και /... κοινών λογαριασμών Γ. Μ.-Ν. Μ. στην ΕΤΕ προκύπτει ότι ο Ε. Ζ. έχει προβεί στο όνομα των δικαιούχων των ως άνω λογαριασμών σε καταθέσεις συνολικού ποσού 32.570.000 δραχμών και ειδικότερα: Στον υπ' αριθμ λογαριασμό έχει καταθέσει στις 16-12-1993 το ποσό των 6.500 στις 9-6-1994 το ποσό των 3.000.000 δραχμών, στις 5-10-1994 το ποσό των 15.500.000 και το ποσόν των 375.000 δραχμών, στις 18-10-1994 το ποσό των 3.500.000 δραχμών, στις 28-6-1995 το ποσό των 200.000 δραχμών, στις 3-11-1995 το ποσό των 800.000 δραχμών και στις 10-11-1995 το ποσό των 500.000 δραχμών, ενώ στον υπ' αριθμ. ... λογαριασμό ο Ε. Ζ. έχει καταθέσει στις 12-1-1995 το ποσό των 500.000 δραχμών και στις 10-11-1995 το ποσό του 1.750.000 δραχμών, θα πρέπει να αναφερθεί ότι, ο Ε. Ζ. αγοραστής ο ίδιος εννέα