ΑΠ 154/2013 — Αναιρέσεως απαράδεκτο

(10)ημέρες, εκτός αν ο δικαιούμενος διαμένει στην αλλοδαπή ή είναι αγνώστου διαμονής, οπότε η προθεσμία είναι 30 ημέρες, και αρχίζει σε κάθε περίπτωση από την επίδοση του βουλεύματος. Εξάλλου, κατά το άρθρο 476 παρ. 1 του ΚΠΔ, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε εκπρόθεσμα το Δικαστήριο (ως Συμβούλιο) ή το Δικαστικό Συμβούλιο, που είναι, αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα, ο οποίος οφείλει να ειδοποιήσει τον διάδικο, που άσκησε το ένδικο μέσο ή τον αντίκλητο του, για να προσέλθει στο Συμβούλιο 24 τουλάχιστον ώρες πριν από την εισαγωγή της υποθέσεως σ' αυτό, και αφού ακούσει τους διαδίκους που θα εμφανισθούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο. Στην προκειμένη περίπτωση, το αναιρεσιβαλλόμενο 176/2012 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Πειραιώς, με το οποίο απορρίφθηκε αίτηση του νυν αναιρεσείοντος D. M. του I. για επανάληψη της διαδικασίας, που περατώθηκε με τις ΒΤ 4990/2008 και ΒΤ 3253/2011 αμετάκλητες αποφάσεις του Τριμελούς Πλημ/κείου Πειραιώς, με τις οποίες είχε καταδικασθεί για κλοπές, επιδόθηκε, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού αποδεικτικού, που συντάχθηκε από τη δικαστική επιμελήτρια της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών ..., νομίμως (αρθρ. 155 παρ.1 του ΚΠΔ), στις 27 Αυγούστου 2012, στη σύνοικο ενήλικη σύζυγο του I. S., λόγω μη ανευρέσεως αυτού στην κειμένη στο ... και στην οδό ... οικία του. Ακολούθως, ο D. M., με δήλωση του έχοντος βάσει εξουσιοδοτήσεως σχετική πληρεξουσιότητα αντιπροσώπου του δικηγόρου Ασημάκη Καρδάση, ενώπιον του αρμοδίου Γραμματέως των ενδίκων μέσων του Εφετείου Αθηνών, άσκησε την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως κατά του ως άνω βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, στις 17 Σεπτεμβρίου 2012, ήτοι μετά την πάροδο της ανωτέρω προθεσμίας των δέκα

(10)ημερών από της επιδόσεως σ' αυτόν του προσβαλλόμενου βουλεύματος, χωρίς μάλιστα να επικαλείται και να αναφέρει, σύμφωνα με το άρθρο 474 παρ. 2 του ΚΠΔ, στη σχετική έκθεση αναιρέσεως, που συντάχθηκε, λόγο ανυπερβλήτου κωλύματος ή ανωτέρας βίας και χωρίς να προσκομίζει συγχρόνως και τα μέσα αποδείξεως του λόγου αυτού, προκειμένου να κριθεί το δικαιολογημένο ή μη της εκπρόθεσμης ασκήσεως της. Η δε γενομένη προς τον αντίκλητο δικηγόρο του αναιρεσείοντος επίδοση του προσβαλλόμενου βουλεύματος (κατά τους ισχυρισμούς του στις 7.9.2012) δεν ασκεί έννομη επιρροή στην εκπροθέσμως ασκηθείσα αναίρεση, γιατί δεν αποτελεί η ημερομηνία αυτή χρονική αφετηρία για την εμπρόθεσμη άσκηση της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, αφού η επίδοση αυτή έγινε εκ περισσού και δεν ήταν αναγκαία, λόγω επιδόσεως του πληττόμενου βουλεύματος στην σύνοικο σύζυγο του αναιρεσείοντος, αποκλείουσας την εφαρμογή των προϋποθέσεων, των καθοριζομένων υπό των διατάξεων των εδαφίων γ' και δ' της παρ. 2 του άρθρου 155 του ΚΠΔ (ΑΠ 1035/2000). Συνεπώς, η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως, πρέπει, σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1 του ΚΠΔ, να απορριφθεί ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως της, και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Να απορριφθεί η με αριθμό 4/17.9.2012 αίτηση (δήλωση) του καταδικασθέντος D. M. του I., κατοίκου Ηρακλείου Αττικής (οδός ...), για αναίρεση του 176/2012 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Πειραιώς, με το οποίο απορρίφθηκε η από 18.7.2012 αίτηση του για επανάληψη της διαδικασίας, που περατώθηκε με τις ΒΤ 4990/2008 και ΒΤ 3253/2011 αμετάκλητες αποφάσεις του Τριμελούς Πλημ/κείου Πειραιώς. Και Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα

(250)ευρώ.- Αθήνα, 30 Νοεμβρίου 2012 Ο Αντεισαγγελεύς του Αρείου Πάγου Γεώργιος Ν. Κολιοκώστας" Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και την πληρεξούσια του αναιρεσείοντος. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ. 1α του ΚΠΔ, ορίζεται "όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν είχε το δικαίωμα ή εναντίον απόφασης ή βουλεύματος για τα οποία δεν προβλέπεται ή όταν ασκήθηκε εκπρόθεσμα ή χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από το νόμο για την άσκηση του, καθώς και όταν έγινε νόμιμα παραίτηση από το ένδικο μέσο ή σε κάθε άλλη περίπτωση που ο νόμος ρητά προβλέπει ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο) που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανιστούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση της απόφασης ή του βουλεύματος που έχει προσβληθεί και την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο". Εξάλλου, κατά το άρθρο 473 παρ.1 του ΚΠΔ, ορίζεται ότι "όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων, είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της απόφασης. Αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της απόφασης, η πιο πάνω προθεσμία είναι επίσης δεκαήμερη, εκτός αν αυτός διαμένει στην αλλοδαπή ή είναι άγνωστη η διαμονή του, οπότε η προθεσμία είναι τριάντα ημερών και αρχίζει σε κάθε περίπτωση από την επίδοση της απόφασης. Το προηγούμενο εδάφιο εφαρμόζεται και για την προθεσμία άσκησης ένδικων μέσων κατά βουλευμάτων". Επίσης, κατά τις διατάξεις του άρθρου 155 παρ. 2 του ΚΠΔ, ορίζεται ότι, "αν δεν βρεθεί στην κατοικία του εκείνος προς τον οποίο γίνεται η επίδοση ή ο σύνοικος ή ο οικιακός βοηθός ή θυρωρός, όποιος κάνει την επίδοση επικολλά το έγγραφο στην πόρτα της κατοικίας. Αν η θυροκόλληση έγινε επειδή τα πρόσωπα που αναφέρονται στην παρ. 1 εδ. β' και γ' αρνήθηκαν να πάρουν το έγγραφο ή απουσίαζαν ή δεν υπήρχαν, επιδίδεται το αντίγραφο του εγγράφου στον τυχόν διορισμένο αντίκλητο του ενδιαφερομένου κατηγορουμένου ή αστικώς υπευθύνου. Σ' αυτήν την περίπτωση, τα αποτελέσματα αρχίζουν από την επίδοση στον αντίκλητο". Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό με εκείνες του άρθρου 154 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, συνάγεται ότι η προθεσμία άσκησης αναιρέσεως κατά βουλεύματος είναι δέκα ημέρες από την νόμιμη επίδοση του βουλεύματος, το δε κύρος της επιδόσεως στον ενδιαφερόμενο, δεν επηρεάζεται από το ποία επίδοση, επίδοση με θυροκόλληση ή επίδοση στον αντίκλητο, προηγήθηκε της άλλης, η προθεσμία αρχίζει από τη μεταγενέστερη από τις δύο επιδόσεις. Η διάταξη αναφέρεται στο συνήθως συμβαίνον, που είναι προδήλως λογικό να προηγείται η θυροκόλληση της επιδόσεως προς τον αντίκλητο, αφού ο δικαστικός επιμελητής δεν γνωρίζει, κατά κανόνα, αν την επίδοση θα την ενεργήσει στα χέρια του ενδιαφερόμενου ή συνοίκου ή με θυροκόλληση και κινδυνεύει, αν ακολουθήσει αντίστροφη σειρά, αν βρεθούν τα πρόσωπα της παραγράφου 1 εδ. β' του άρθρου 155 ΚΠΔ και παραλάβουν το έγγραφο, να ενεργήσει περιττή επίδοση, αυτή προς τον αντίκλητο. Σε περίπτωση δε που η επίδοση γίνει, κατά την παρ.1 του άνω άρθρου 155, με παράδοση του βουλεύματος στα χέρια του ενδιαφερόμενου ή αν αυτός που κάνει την επίδοση δεν βρίσκει τον ενδιαφερόμενο, εγχειρίζει το έγγραφο σε κάποιον από εκείνους που, έστω και προσωρινά, διαμένουν μαζί του ή στους οικιακούς βοηθούς ή στο θυρωρό της κατοικίας που μένει ή σε κάποιον από όσους είναι στο κατάστημα ή στο εργαστήριο ή το γραφείο, τα δε πρόσωπα αυτά είναι υποχρεωμένα να παραδώσουν στον ενδιαφερόμενο το έγγραφο που τους επιδόθηκε χωρίς καμία χρονοτριβή. Όμως, από τις παραπάνω διατάξεις δεν προκύπτει, υποχρέωση επίδοσης του βουλεύματος και στον διορισθέντα αντίκλητο, αν γίνει η επίδοση όπως παραπάνω στη σύνοικο σύζυγο του ενδιαφερόμενου, τυχόν δε γενόμενη εκ περισσού και μεταγενέστερα, δεν επιφέρει έννομα αποτελέσματα, ούτε λαμβάνεται αυτή η δεύτερη περιττή και μη προβλεπόμενη από τον ΚΠΔ επίδοση στον αντίκλητο, για την έναρξη και τη μετάθεση του χρόνου ενάρξεως της προαναφερθείσας δεκαήμερης προθεσμίας αναιρέσεως του βουλεύματος και το εμπρόθεσμο ή μη της ασκηθείσας αναιρέσεως, θα κριθεί αποκλειστικά από το χρόνο επιδόσεως του βουλεύματος στην ανωτέρω σύνοικο σύζυγο του ενδιαφερόμενου. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των εγγράφων της διαδικασίας, για να εκτιμηθεί το εμπρόθεσμο ή μη του κρινόμενου ενδίκου μέσου αναιρέσεως, το προσβαλλόμενο με αριθμό 176/2012 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Πειραιώς, με το οποίο απορρίφθηκε η από 18-7-2012 αίτηση του νυν αναιρείοντος αλλοδαπού, περί επαναλήψεως της διαδικασίας που περατώθηκε με τις 4990/2008 και 3253/2011 καταδικαστικές εναντίον του αποφάσεις του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, με το με χρονολογία 27-8-2012 αποδεικτικό επιδόσεως της ..., επιμελήτριας της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Πειραιώς, επιδόθηκε στον αναιρεσείοντα στις 27 Αυγούστου 2012, όχι με θυροκόλληση, αλλά, λόγω απουσίας του από την κατοικία του, με νόμιμη και έγκυρη επίδοση στη δηλωθείσα κατοικία του επί της οδού ..., στη σύνοικο ενήλικο σύζυγο του I. S., ενώ κατά τα προαναφερθέντα, για την εγκυρότητα της άνω επίδοσης, δεν ήταν απαραίτητο στην περίπτωση αυτή να γίνει επίδοση και στον διορισθέντα αντίκλητο δικηγόρο του. Επομένως, σύμφωνα με τα παραπάνω, η δεκαήμερη προθεσμία αναιρέσεως κατά του εν λόγω 176/2012 βουλεύματος αρχίζει από την επομένη της, κατά την 27-08-2012, επιδόσεως αυτού στη σύνοικο σύζυγο του ενδιαφερόμενου αναιρεσείοντος και εφόσον η κρινόμενη αναίρεση ασκήθηκε στις 17-9-2012, όπως προκύπτει από την 4/17-9-2012 έκθεση καταθέσεως της αρμόδιας γραμματέως του Εφετείου Πειραιώς, ήτοι εκπρόθεσμα μετά το δεκαήμερο, πρέπει αυτή να απορριφθεί ως απαράδεκτη, ενόψει και του ότι ο αναιρεσείων, δεν επικαλείται με το ασκηθέν αυτό ένδικο μέσο κάποιο λόγο ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, που να δικαιολογεί το εκπρόθεσμο της ασκήσεως του. Η επίκληση το πρώτον, από την παραστάσα στο συμβούλιο πληρεξούσια δικηγόρο του, του ισχυρισμού, που επαναλαμβάνει και στο κατατεθέν την 16-1-2013 υπόμνημα του, ότι έγινε επίδοση του ιδίου βουλεύματος στις 7-9-2012 και στον αντίκλητο δικηγόρο του και επομένως εμπρόθεσμα άσκησε την κρινόμενη αναίρεση, ανεξάρτητα του ότι δεν επικαλείται ο αναιρεσείων, ούτε προσκομίζει σχετικό από 7-9-2012 αποδεικτικό επιδόσεως ή σχετική επισημείωση οργάνου επιδόσεως επί επιδοθέντος στον αντίκλητο του βουλεύματος, ούτε προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας τέτοια επίδοση, παρά ταύτα, τυχόν γενόμενη, δεν επέφερε έννομα αποτελέσματα, γενόμενη χωρίς να προβλέπεται από το νόμο εκ περισσού και δεν αρχίζει η προθεσμία από την χρονολογία αυτή. Επίσης η επίκληση από τον αναιρεσείοντα το πρώτον την 15-1-2013 στο Συμβούλιο τούτο του Αρείου Πάγου ισχυρισμού μη γνώσης της αρχικής προς τη σύζυγο του επίδοσης, λόγω του ότι βρίσκεται, αόριστα, σε διάσταση με τη σύζυγο του, ανεξάρτητα του ότι ουδέν αποδεικτικό στοιχείο προσκομίζεται, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη. Συνεπώς, ενόψει των προεκτεθέντων η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη. Τα δικαστικά έξοδα πρέπει να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα (άρθρο 583 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει τη με αριθ. εκθ. 4/17-9-2012 αίτηση του D. M. του I., για αναίρεση του με αριθμό 176/2012 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Πειραιώς. Και Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα

(250)ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιανουαρίου

1. Και Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου
2. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ