Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1548 / 2010 (Β Ποιν. Διακ., ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Σωματική βλάβη από αμέλεια, Κ.Ο.Κ.. Περίληψη: Καταδικαστική απόφαση για σωματική βλάβη από αμέλεια και παράβαση άρθρου 43 § 1α & β Ν. 2696/1999 (ΚΟΚ). Απόρριψη λόγων αναιρέσεως για έλλειψη αιτιολογίας και εσφαλμένη εφαρμογή του Νόμου. Αριθμός 1548/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Β' Ποινικό Τμήμα Διακοπών Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Μπιχάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Δημητρούλα Υφαντή, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά, Δημήτριο Κράννη και Βασίλειο Φράγγο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Σεπτεμβρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Κολιοκώστα και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Τσιμικλή, περί αναιρέσεως της με αριθμό 121/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Καλαμάτας. Το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Καλαμάτας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 27 Απριλίου 2010 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 641/2010. Αφού άκουσε τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το άρθρο 314 παρ. Ια ΠΚ, όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας άλλου, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών, κατά δε το άρθρο 28 του ιδίου κώδικα, από αμέλεια πράττει όποιος από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει είτε δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, είτε το προέβλεψε, ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν. Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι, για τη θεμελίωση του εγκλήματος της σωματικής βλάβης από αμέλεια, απαιτείται να διαπιστωθεί αφ' ενός μεν ότι ο δράστης δεν κατέβαλε την απαιτούμενη, κατά αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία όφειλε να καταβάλει κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος που βρίσκεται υπό τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα, τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και τη λογική και αφ' ετέρου ότι είχε τη δυνατότητα, με τις προσωπικές του ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες να προβλέψει και να αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο πρέπει να τελεί σε αντικειμενικό αιτιώδη σύνδεσμο με τη πράξη ή παράλειψή του. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που απαιτείται κατά τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναίρεσης, όταν σ' αυτήν περιέχονται με σαφήνεια πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τη διαδικασία στο ακροατήριο σχετικά με τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του εγκλήματος, οι αποδείξεις επί των οποίων θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα αποδειχθέντα περιστατικά στην εφαρμοσθείσα ποινική διάταξη. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικά κατά το είδος τους, χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα από αυτά. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους, ούτε απαιτείται να προσδιορίζεται ποιό βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικαστικής κρίσης. Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε για το σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης όλα τα αποδεικτικά στοιχεία - και όχι μόνο μερικά απ' αυτά κατ' επιλογή - όπως αυτό επιβάλλεται από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 ΚΠΔ. (Ολ.ΑΠ 1/2005). Τέλος, εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης, η οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Ε' του Κ.Π.Δ λόγο αναιρέσεως, υπάρχει όχι μόνον, όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε, ως αποδεδειγμένα στη διάταξη που εφαρμόστηκε, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάστηκε εκ πλαγίου, για το λόγο ότι στο πόρισμα της απόφασης που περιλαμβάνεται σε συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ'αριθ.121/2010 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Καλαμάτας, που δίκασε κατ' έφεση, ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος σωματικής βλάβης από αμέλεια και παράβαση του ν.2696/1999 (άρθρο 43 ΚΟΚ) και του επιβλήθηκε συνολική ποινή φυλακίσεως τριών
(3)μηνών ανασταλείσα. Ειδικότερα κηρύχθηκε ένοχος διότι: "Α)Στις 31.12.2002 στο 47° χιλιόμετρο της επαρχιακής οδού ... και περί ώρα 19.15 μμ, τυγχάνων υπόχρεος λόγω του επαγγέλματος του να καταβάλει ιδιαίτερη προσοχή κατά την οδήγηση, από έλλειψη της προσήκουσας προσοχής, την οποία όφειλε και μπορούσε να καταβάλει προξένησε με το όχημα του κατά την οδήγηση του σωματική κάκωση στον Π χωρίς να προβλέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα που παράχθηκε από την παρακάτω πράξη του. Συγκεκριμένα στον παραπάνω τόπο και χρόνο ο κατηγορούμενος, λόγω προηγηθέντος ατυχήματος του υπ' αριθ. ...γεωργικού ελκυστήρα που αυτός οδηγούσε, με το υπ' αριθμόν ... ΙΧΕ, που οδηγούσε η Τ ακινητοποίησε το όχημα του κατά ένα μέρος του στο έρεισμα έξω από τον δρόμο και κατά ένα μέρος του στο οδόστρωμα στο ρεύμα πορείας ... προς ..., προκειμένου να έρθει σε συνεννόηση με την Τ, η οποία ήταν σταθμευμένη στο αντίθετο ρεύμα πορείας, χωρίς όμως να προειδοποιήσει για τη στάση του αυτή ανάβοντας τα φώτα διασταύρωσης του οχήματος του ή με διακοπές αυτών σε μικρά χρονικά διαστήματα ή εναλλάσσοντας με διακοπές τα φώτα πορείας και τα φώτα διασταύρωσης, τα αυτοκίνητα που τυχόν θα έβαιναν στο ρεύμα πορείας του από ... προς ..., και χωρίς να λάβει μέτρα κυκλοφοριακής ασφάλειας στον τόπο του ατυχήματος που είχε προηγηθεί, και παρόλο που ο δρόμος δεν ήταν φωτισμένος αλλά επικρατούσε σκότος. Αποτέλεσμα της αμελούς αυτής συμπεριφοράς του ήταν να αποκλείσει κατά ένα μέρος την δίοδο και την ασφαλή διέλευση στον οδηγό του υπ' αριθμόν ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, Π, με αποτέλεσμα να συγκρουστούν τα δύο οχήματα και εξ αιτίας της πρόσκρουσης αυτής επέπεσε στο έδαφος ο ..., συνεπιβάτης στον γεωργικό ελκυστήρα, στη συνέχεια ο Π επέπεσε με το όχημα του επί του κατ/νου Χ, που βρισκόταν στο μέσον του οδοστρώματος προκειμένου να δώσει τα στοιχεία του στην Τ και τέλος ο Π επέπεσε επί του σταθμευμένου στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας υπ αριθμόν κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκινήτου που οδηγούσε η Τ, με αποτέλεσμα Χ και Π εκ της άνω συγκλίνουσας αμέλειάς τους να προξενήσουν σύγκρουση των ως άνω οχημάτων τους από την οποία τραυματίστηκε εξ αμελείας του κατ/νου Χ, ο Π, ο οποίος υπέστη ρινορραγία, κάκωση γονάτων και μικρή εκχύμωση στην επιγονατίδα, Β) στον ως άνω τόπο και χρόνο στάθμευσε το υπ' αριθμόν κυκλοφορίας ... όχημα του στον τόπο του ατυχήματος δημιουργώντας προσθέτους κινδύνους στη κυκλοφορία και δεν έλαβε μέτρα κυκλοφορικής ασφάλειας στον τόπο του ατυχήματος, ούτε ειδοποίησε για το ατύχημα τη πλησιέστερη αστυνομική αρχή, ως όφειλε". Στην αιτιολογία της αποφάσεως αυτής δέχθηκε το Εφετείο, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικώς περί τα πράγματα κρίση του την οποία στήριξε στα μνημονευόμενα κατά κατηγορία αποδεικτικά μέσα, τα ακόλουθα: "στις 31.12.2002 στο 47ο χιλιόμετρο της επαρχιακής οδού ... και περί ώρα 19:15 μ.μ. ο 1ος κατηγορούμενος τέλεσε τα παρακάτω αξιόποινα αδικήματα: Ειδικότερα ενώ ήταν υπόχρεος λόγω του επαγγέλματος του να καταβάλει ιδιαίτερη προσοχή, κατά την οδήγηση του οχήματός του, από αμέλεια του, δηλαδή, από έλλειψη της προσοχής, την οποία όφειλε, κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει προξένησε με το όχημα του και κατά την οδήγηση του οχήματος του σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας σε άλλον και μάλιστα στον Π, χωρίς να προβλέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα που παράχθηκε από την πράξη του αυτή και μάλιστα ο Χ (πρώτος κατηγορούμενος), όντας υπόχρεος να καταβάλει ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή κατά την οδήγηση του οχήματος του, δεν ενήργησε κατ' αυτόν τον τρόπο. Πιο συγκεκριμένα βαίνοντας με το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... όχημα (γεωργικό μηχάνημα - τρακτέρ) με κατεύθυνση από ... προς ..., ένεκα ελλείψεως της προσήκουσας προσοχής, κατά την οδήγηση του ως άνω οχήματος του, παρόλο που ο δρόμος δεν ήταν φωτισμένος, αλλά επικρατούσε σκότος, ακινητοποίησε το όχημα του στο δρόμο λόγω προηγηθέντος ατυχήματος με το υπ' αριθμ. ... ΙΧE που οδηγούσε η Τ, χωρίς να προειδοποιήσει για τη στάση του αυτή ανάβοντας τα φώτα διασταύρωσης του οχήματος του ή με διακοπές αυτών σε μικρά χρονικά διαστήματα ή εναλλάσσοντας με διακοπές τα φώτα πορείας και τα φώτα διασταυρώσεως, τα αυτοκίνητα, που τυχόν θα έβαιναν στο ρεύμα πορείας των από ... και χωρίς να λάβει μέτρα κυκλοφοριακής ασφάλειας στον τόπο του ατυχήματος, που είχε προηγηθεί, με αποτέλεσμα να αποκλείσει την ορατότητα και την δίοδο στoν οδηγό του υπ' αριθμ. ... (β'κατηγορούμενο) Π, ο οποίος βαίνοντας με κατεύθυνση από ... προς .... Αποτέλεσμα της αμελούς αυτής συμπεριφοράς του ήταν να τραυματιστεί ο Π, ο οποίος υπέστη ρινορραγία, κάκωση γονάτων και μικρή εκχύμωση στην επιγονατίδα. Πρέπει επομένως να κηρυχθεί ένοχος. Επίσης πρέπει να κηρυχθεί ένοχος για το ότι στον προαναφερόμενο τόπο και χρόνο στάθμευσε το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... (γεωργικό μηχάνημα - τρακτέρ) στον τόπο του ατυχήματος, δημιουργώντας πρόσθετους κινδύνους στην κυκλοφορία των οχημάτων, δεν έλαβε μέτρα κυκλοφοριακής προστασίας, ούτε ειδοποίησε την πλησιέστερη αρχή". Με αυτά που δέχθηκε το άνω δικαστήριο, διέλαβε στο σκεπτικό, αλληλοσυμπληρούμενο με το διατακτικό της αποφάσεως, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ'αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των αξιοποίνων πράξεων, για τις οποίες καταδικάσθηκε ο κατηγορούμενος-αναιρεσείων, καθώς και τους συλλο-γισμούς, με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 28, 314 Π.Κ. και 43 παρ. 1α και β' του Ν.2696/1996 (ΚΟΚ) τις οποίες ορθώς ερμήνευσε και εφήρμοσε και δεν παρεβίασε ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου. Ειδικότερα αναφέρει τα περιστατικά αμέλειας του αναιρεσείοντος ο οποίος εμπλακείς σε προηγηθέν ατύχημα, εξ αμελείας του ακινητοποίησε το όχημά του στο οδόστρωμα χωρίς να λάβει μέτρα ασφαλείας αν και επικρατούσε σε σκοτάδι (ανάβοντας τα φώτα διασταύρωσης του οχήματός του κ.τ.λ.) παρεμποδίζοντας την ομαλή διέλευση των κινουμένων επί του οδοστρώματος άλλων οχημάτων, με αποτέλεσμα να επιπέσει επί του οχήματός του το κανονικά και ομορρόπως κινούμενο υπ' αριθ. ΜΕ ΤΤ 232 ΕΙΧ αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Π, προς δε αναφέρει τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της πράξης του αναιρεσείοντος και του επελθόντος αποτελέσματος. Επίσης αναφέρει τα περιστατικά της παραβάσεως του άρθρου 43 παρ. 1α και β' Ν.2696/1999 με τη δημιουργία πρόσθετων κινδύνων στην κυκλοφορία των οχημάτων με την ακινητοποίηση του οχήματός του εντός του οδοστρώματος. Οι ειδικότερες αντίθετες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος είναι αβάσιμες αφού α) οι προεκτεθείσες παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας, που περιέχονται στην προσβαλλόμενη απόφαση, δεν αποτελούν επανάληψη του διατακτικού της τελευταίας ανεξαρτήτως του ότι μόνη η επανάληψη στο σκεπτικό του διατακτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως, εφόσον τούτο περιλαμβάνει όλα τα στοιχεία που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξεως, για την οποία καταδικάσθηκε ο κατηγορούμενος, δεν συνιστά έλλειψη αιτιολογίας, αν στο σκεπτικό αναφέρονται, όπως εν προκειμένων οι αποδείξεις, από τις οποίες το δικαστήριο συνήγαγε τα γενόμενα απ' αυτό δεκτά περιστατικά, β) από την αναφορά στο προοίμιο του σκεπτικού της αποφάσεως ότι το Δικαστήριο συνήγαγε την κρίση του από τα μνημονευόμενα αποδεικτικά μέσα, προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του αυτά χωρίς να είναι ανάγκη ειδικότερης αναφοράς και μνείας του τί προέκυψε από καθένα απ' αυτά ούτε η συνεκτίμηση και αξιολογική συσχέτιση μεταξύ τους. Επομένως οι εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' του ΚΠοινΔ λόγοι της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως, κατ' εκτίμηση, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη της επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για παραβίαση του νόμου εκ πλαγίου πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Οι λοιπές αιτιάσεις, υπό την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας πλήττουν την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας. Μετά από αυτά, ελλείψει έτερου λόγου αναιρέσεως προς έρευνα, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 27 Απριλίου 2010 αίτηση του Χ περί αναιρέσεως της υπ' αριθ. 121/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Καλαμάτας. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι
(22)ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Σεπτεμβρίου
- Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 24 Σεπτεμβρίου
- Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ