ΑΠ 1550/2008 — Αναιρέσεως απαράδεκτο, Εφέσεως ανυποστήρικτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1550 / 2008 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αναιρέσεως απαράδεκτο, Εφέσεως ανυποστήρικτο. Περίληψη: Με την πρωτόδικη απόφαση ο αναιρεσείων καταδικάσθηκε σε συνολική ποινή καθείρξεως 13 ετών και χρηματική ποινή 6.000 ευρώ. Η ασκηθείσα κατ’ αυτής έφεσή του απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη. Η ένδικη αίτηση αναιρέσεως είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη γιατί στρέφεται κατά της πρωτόδικης απόφασης και όχι κατά της απόφασης του ΠεντΕφΑθ κατά της οποίας μόνο θα ήταν παραδεκτή. Αριθμός 1550/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα - Σε Συμβούλιο Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Δέτση, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Μάμαλη - Εισηγητή, Θεοδώρα Γκοΐνη, Βασίλειο Κουρκάκη και Ελευθέριο Μάλλιο, Αρεοπαγίτες. Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου. Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 23 Ιανουαρίου 2008, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1 και ήδη κρατουμένου της Κλειστής Φυλακής Πατρών, που δεν παρέστη στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 396/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Κακουργημάτων) Αθηνών. Το Τριμελές Εφετείο (Κακουργημάτων) Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτήν, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 21 Μαΐου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1161/2007. Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Μιλτιάδης Ανδρειωτέλλης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ρούσσου - Εμμανουήλ Παπαδάκη με αριθμό 437/05.11.2007, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Ι) Εισάγω υπό την κρίση του Υμετέρου Συμβουλίου, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 32 § § 1+4, 138 § 2β, 476 § 1 την υπ'αρ. 49/21-5-2007 αίτηση αναιρέσεως του Χ1 (κρατουμένου στην Κλειστή Φυλακή Πατρών) κατά της υπ'αριθ 396/9-2-2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών με την οποία κατεδικάσθη σε συνολική ποινή καθείρξεως 13 ετών και χρηματική ποινή 6000 ευρώ για αγορά και κατοχή ναρκωτικών ουσιών από κοινού, εκούσια απαγωγή με σκοπό την ακολασία. ΙΙ) Κατά της αποφάσεως αυτής άσκησε έφεση η οποία απερρίφθη ως ανυποστήρικτη με την υπ αρ. 2647/06 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και ακολούθως άσκησε την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως κατά της ως άνω πρωτοδίκου αποφάσεως 396/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. ΙΙΙ) Η διάταξη του άρ. 504 § 1 Κ.Π.Δ ορίζει ότι "Όταν ο νόμος δεν ορίζει ειδικά κάτι άλλο, αίτηση αναίρεσης επιτρέπεται μόνο κατά της απόφασης που, όπως απαγγέλθηκε, δεν προσβάλλεται με έφεση και κατά της απόφασης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση έφεσης, αν με τις αποφάσεις αυτές το δικαστήριο αποφάνθηκε τελειωτικά για την κατηγορία ή αν έπαυσε οριστικά ή κήρυξε απαράδεκτη την ποινική δίωξη". Γίνεται δεκτό ότι δεν επιτρέπεται αίτηση αναιρέσεως και όταν η προσβαλλομένη απόφαση, κατέστη τελεσίδικη, επειδή η έφεση που ασκήθηκε εναντίον της απερρίφθη από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, ως απαράδεκτη, ανυποστήρικτη καθώς και εναντίον της αποφάσεως του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση εφέσεως (Α.Π. 1503/84 Π. Χρ. 1985/477, Α. Καρρά Ποινικό Δικονομικό Δίκαιο έκδοση 2006 σελ. 978, Κωδ. Ποιν. Δικον. Αρβανίτη-Καλφέλη Καράμπελα υπ'αρ. 504 σελ. 1207 παράγρ. 2). Κατά την διάταξη του αρ. 476 § 1 Κ.Π.Δ. όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε (μεταξύ άλλων) χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από τον νόμο για την άσκησή του.......ή σε κάθε άλλη περίπτωση που ο νόμος ρητά προβλέπει ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, το δικαστικό συμβούλιο ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανιστούν κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση της προσβαλλομένης αποφάσεως. IV) Κατά συνέπεια, βάσει την εκτεθέντων, επειδή ο αναιρεσείων άσκησε την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ'αρ. 396/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, ενώ είχε απορριφθεί ως ανυποστήρικτη, η κατ'αυτής έφεση, με την υπ'αρ. 2647/2006 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να κηρυχθεί ως απαράδεκτη (εξ άλλου είναι και εκπρόθεσμη και αόριστη ως προς τον προβαλλόμενο λόγο Α.Π. 1846/2004, Π. Δ/συνη 2005/245), διότι στρέφεται κατ'αποφάσεως μη υποκειμένης σε αναίρεση και να διαταθεί η εκτέλεση της προσβληθείσας αποφάσεως και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντος. Για τους λόγους αυτούς Προτείνω 1) Να κηρυχθεί απαράδεκτη η υπ'αρ. 49/21-5-2007 αίτηση αναιρέσεως του Χ1 (κρατουμένου στην Φυλακή Πατρών) κατά της υπ'αρ. 396/9-2-2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. 2) Να διαταχθεί η εκτέλεση της ως άνω προσβληθείσας αποφάσεως. 3) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντος. Αθήνα 16 Σεπτεμβρίου 2007 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ρούσσος-Εμμανουήλ Παπαδάκη" Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το άρθρο 489 παρ. 1 περίπτ. στ' ΚΠοινΔ, ο κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να ασκήσει έφεση κατά της αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου αν με αυτή καταδικάσθηκε σε ποινή στερητική της ελευθερίας διάρκειας τουλάχιστον δύο ετών για κακούργημα ή τουλάχιστον ενός έτους για πλημμέλημα. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 504 παρ. 1 ΚΠοινΔ, δεν υπόκειται στο ένδικο μέσο της αναιρέσεως η απόφαση, η οποία κατά το χρόνο απαγγελίας της μπορούσε να προσβληθεί με έφεση, έστω και αν, επιγενομένως, έγινε τελεσίδικη είτε γιατί παρήλθε άπρακτη η προθεσμία της εφέσεως, είτε γιατί απορρίφθηκε η ασκηθείσα έφεση ως ανυποστήρικτη. Στην τελευταία περίπτωση, με αναίρεση προσβάλλεται παραδεκτώς μόνον η απόφαση του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου και μόνο για το ότι όχι ορθώς απορρίφθηκε η έφεση ως ανυποστήρικτη, αφού το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο δεν δίκασε την ουσία της υποθέσεως. Εξάλλου, κατά το άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠοινΔ, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε μεταξύ άλλων περιπτώσεων, εναντίον αποφάσεως ή βουλεύματος, για τα οποία δεν προβλέπεται, το αρμόδιο να κρίνει σχετικά Δικαστικό Συμβούλιο ή Δικαστήριο (σε Συμβούλιο), μετά από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους τυχόν εμφανισθέντες διαδίκους, καλούμενους προς τούτο, κηρύσσει το ένδικο μέσο απαράδεκτο. Στην προκείμενη περίπτωση, με την κρινόμενη αίτηση επιδιώκεται η αναίρεση της 396/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Κακουργημάτων) Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων σε συνολική ποινή καθείρξεως 13 ετών και χρηματική ποινή 6.000 ευρώ για αγορά και κατοχή ναρκωτικών ουσιών από κοινού και εκούσια απαγωγή με σκοπό την ακολασία. Η εν λόγω αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη, σύμφωνα με τις προπαρατεθείσες διατάξεις, καθόσον, όπως από την παραδεκτή επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας προκύπτει, κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, η οποία υπέκειτο σε έφεση από τον καταδικασθέντα κατηγορούμενο - αναιρεσείοντα, ασκήθηκε από τον τελευταίο τέτοια έφεση, απορριφθείσα ως ανυποστήρικτη με τη 2647/2006 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, κατά της οποίας και μόνο θα ήταν παραδεκτή αίτηση αναιρέσεως. Πρέπει, επομένως, να απορριφθεί, για τον ανωτέρω λόγο, η αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ). Σημειώνεται ότι για την απόρριψη της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως ως απαράδεκτης κλήθηκε να προσέλθει και να εκθέσει τις απόψεις του στο Συμβούλιο τούτο ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος (άρθρο 476 παρ. 1 εδ. τελευταίο του ΚΠοινΔ), όπως προκύπτει από τη σχετική επισημείωση του αρμόδιου γραμματέα επί του φακέλου της δικογραφίας. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 21 Μαΐου 2007 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 396/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Κακουργημάτων) Αθηνών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι