ΑΠ 1569/2009 — Αιτιολογίας επάρκεια, Σωματική βλάβη απλή

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1569 / 2009 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Σωματική βλάβη απλή. Περίληψη: Σωματική βλάβη κατά συναυτουργία. Επάρκεια αιτιολογίας απόφασης ως προς τα στοιχεία του εγκλήματος αυτού. Απόρριψη σχετικών αιτήσεων αναίρεσης κατά της καταδικαστικής απόφασης για έλλειψη αιτιολογίας. ΑΡΙΘΜΟΣ 1569/2009 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Μάμαλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή - Εισηγητή και Κωνσταντίνο Φράγκο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων:

1. Χ1 και
2. Χ2, κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Ζερδέ, περί αναιρέσεως της 1921/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ, κάτοικο ..., που παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Φωτάκη. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Χαλκίδας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 24 Σεπτεμβρίου 2007 δύο χωριστές αιτήσεις τους αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 619/
3. Αφού άκουσε Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των πιο πάνω διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Οι κρινόμενες από 24 Σεπτεμβρίου 2009 δύο αιτήσεις αναιρέσεως: 1) του Χ1 και 2) του Χ2 (υπ' αριθμ. εκθέσεως 7 και 6/2007) στρέφονται κατά της αυτής υπ' αριθμ. 1921/2007 καταδικαστικής απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας. Αυτές ασκήθηκαν νόμιμα και εμπρόθεσμα. Επομένως είναι παραδεκτές και πρέπει, συνεκδικαζόμενες, να εξετασθούν περαιτέρω. Κατά το άρθρο 308 παρ. 1 εδ. α του ΠΚ, "όποιος με πρόθεση προξενεί σε άλλον σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας του τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών. Αν η κάκωση ή η βλάβη της υγείας που του προξένησε είναι εντελώς ελαφρά, τιμωρείται με φυλάκιση το πολύ έξι μηνών ή με χρηματική ποινή, και αν είναι ασήμαντη τιμωρείται με κράτηση ή πρόστιμο". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το έγκλημα της απλής σωματικής βλάβης διαβαθμίζεται, αναλόγως της σπουδαιότητάς της, σε απλή (ή ελαφρά), σε εντελώς ελαφρά, η οποία, χωρίς να είναι εντελώς επουσιώδης, έχει όλως επιπόλαιες συνέπειες, και σε ασήμαντη, η οποία είναι αυτή που έχει ήπιες συνθήκες. Περαιτέρω, από το άρθρο 45 Π.Κ. συνάγεται, ότι η συναυτουργία είναι η άμεση ή διαδοχική σύμπραξη περισσοτέρων από ένα προσώπων στην τέλεση κάποιου εγκλήματος που διαπράττουν με κοινό δόλο τους, δηλαδή, με συναπόφασή τους, την οποία έλαβαν, είτε πριν από την πράξη τους, είτε κατά την τέλεσή της, ώστε καθένας να θέλει ή αποδέχεται την τέλεσή της και να γνωρίζει, ότι και κάποιος άλλος από αυτούς ενεργεί με δόλο τέλεσης της πράξεως και θέλει ή αποδέχεται να ενώσει την δράση του με την δράση του άλλου, η δε σύμπραξη συνίσταται στην διάπραξη από καθένα πράξεων της αντικειμενικής υπόστασης. Για την αιτιολόγηση της απόφασης στην περίπτωση της συναυτουργίας, αρκεί να αναφέρονται σ' αυτήν τα πραγματικά περιστατικά βάσει των οποίων το δικαστήριο δέχθηκε ότι ο δράστης συμμετείχε στην τέλεση του εγκλήματος ως συναυτουργός, χωρίς να είναι αναγκαίο να διαλαμβάνεται στην καταδικαστική απόφαση η διακεκριμένη συμμετοχική δράση του καθενός συναυτουργού με ειδική αναφορά σε συγκεκριμένες υλικές πράξεις. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη, κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του Δικαστηρίου για την συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε από καθένα, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού στοιχείο χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης 1921/2007 αποφάσεώς του, τα οποία ως ενιαίο σύνολο παραδεκτώς αλληλοσυμπληρώνονται, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Χαλκίδος, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση των κατ' είδος αναφερομένων στην ίδια απόφαση αποδεικτικών μέσων, ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Στις 08-12-2001, στη ..., αμφότεροι οι κατηγορούμενοι κτύπησαν δια των γρόνθων και ποδών τον εγκαλούντα Ψ σε διάφορα μέρη του σώματός του προκαλώντας σ' αυτόν κάταγμα (ΑΡ) ΠΔΚ (περόνης) και αμφισφύριο κάταγμα (αρ) ΠΔΚ. Τα εν λόγω πραγματικά περιστατικά προκύπτουν από το ως άνω αποδεικτικό υλικό και ιδίως από τις καταθέσεις των εξετασθέντων πολιτικώς ενάγοντος και μάρτυρος ΑΑ που καταθέτουν ρητώς, έχοντας ιδία αντίληψη ο μεν πρώτος ως παθών την σωματικήν βλάβην, η δε δεύτερη ως παρούσα κατά το συμβάν ότι οι κατηγορούμενοι κτύπησαν τον πολιτικώς ενάγοντα με αποτέλεσμα να υποστεί σωματική βλάβη και λεπτομερώς όλες τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα τα ανωτέρω καταθέσεις που δεν αναιρούνται από τις καταθέσεις των λοιπών εξετασθέντων μαρτύρων οι οποίοι δεν ήταν παρόντες, όπως ρητώς καταθέτουν και ειδικώς ο ΒΒ καταθέτει ότι "... είχαν διαξιφιστεί, όμως εγώ έφυγα και η αδελφή του ήταν 5 μέτρα πίσω μου. Μου είπε ότι τον πιάσανε, εγώ δεν είδα να τον δέρνουν. Εμαθα από την αδελφή μου ότι του είχαν σπάσει το πόδι ...". Επομένως, πρέπει, κατά την πλειοψηφήσασα γνώμη του Δικαστηρίου, να κηρυχθούν ένοχοι οι κατηγορούμενοι των πράξεων της σωματικής βλάβης με πρόθεση για την οποία κατηγορούνται, κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στο διατακτικό, να τους αναγνωριστεί όμως η ελαφρυντική περίσταση του άρθρ. 84 παρ. 2 γ ΠΚ διότι ωθήθηκαν στην πράξη τους αυτή από ανάρμοστη συμπεριφορά του παθόντος, ο οποίος, όπως προέκυψε από το ίδιο ως άνω αποδεικτικό υλικό παρενοχλούσε σεξουαλικά τη σύζυγο του πρώτου και θυγατέρα του δεύτερου των κατηγορουμένων". Με βάση αυτά τα περιστατικά το Τριμελές Πλημμελειοδικείο κήρυξε ενόχους αμφοτέρους τους κατηγορουμένους και ήδη αναιρεσείοντες απλής σωματικής βλάβης και τους επέβαλε ποινή φυλάκισης τριών μηνών στον καθένα, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε για μία τριετία. Με βάση τις παραπάνω παραδοχές το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τις αναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του άνω εγκλήματος, για το οποίο καταδικάσθηκαν οι αναιρεσείοντες, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ. 1α, 27 παρ. 1, 84 παρ. 2 περ. γ και 308 παρ. 1α Π.Κ., τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, χωρίς να τις παραβιάσει ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου, και χωρίς να στερήσει έτσι την απόφαση από νόμιμη βάση. Ειδικότερα, αναφέρονται στην αιτιολογία τα αποδεικτικά μέσα κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα και απολογίες των κατηγορουμένων), από τα οποία το Δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά που εκτέθηκαν και οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση, ενώ δεν υπήρχε, κατά νόμο, ανάγκη να τα παραθέσει αναλυτικά και να εκθέσει τι προκύπτει χωριστά από το καθένα από αυτά. Εξάλλου η αιτίαση των αναιρεσειόντων ότι δεν προσδιορίζεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η συμμετοχική δράση καθενός αυτών ως συναυτουργών και ειδικότερα ποίος εκ των δύο κτύπησε τον πολιτικώς ενάγοντα είναι απορριπτέα ως αβάσιμη, αφού τόσο στο σκεπτικό όσο και στο διατακτικό της προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρεται ότι αμφότεροι οι κατηγορούμενοι με γρόνθους και με τα πόδια τους προκάλεσαν τις σωματικές κακώσεις στον πολιτικώς ενάγοντα. Εξάλλου, επί συναυτουργίας η σύμπραξη συνίσταται στην διάπραξη από τον καθένα συναυτουργό πράξεων της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, χωρίς να ασκεί έννομη επιρροή ποίος από τους δύο συναυτουργούς και πώς κτύπησε τον παθόντα και σε ποίο σημείο του σώματός του, δηλονότι δεν είναι αναγκαίος ο προσδιορισμός και ο διαχωρισμός των κακώσεων που επήλθαν από τον ένα ή τον άλλον των δύο αναιρεσειόντων. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ προβαλλόμενος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Κατά τα λοιπά, με τον πιο πάνω λόγο αναιρέσεως, πλήττεται απαραδέκτως η ως άνω απόφαση για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και των πραγματικών περιστατικών. Κατόπιν αυτών, εφόσον δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθούν αμφότερες και με το ίδιο περιεχόμενο οι κρινόμενες αιτήσεις αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ), καθώς και στη δικαστική δαπάνη του παραστάντος νομίμως πολιτικώς ενάγοντος Ψ (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει τις από 24 Σεπτεμβρίου 2007 αιτήσεις των Χ1 και Χ2 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1921/2007 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας. Και Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι