ΑΠ 1605/2008 — Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1605 / 2008 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Αιτιολογίας ανεπάρκεια. Η απόφαση που απόρριψε την έφεση ως απαράδεκτη είναι αιτιολογημένη, αφού διαλαμβάνει το χρόνο της επίδοσης στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης απόφασης και εκείνον της άσκησης της έφεσης, Οι εκκαλούσες δεν προέβαλαν με τις εφέσεις τους ότι είχαν καταστήσει γνωστή την αλλαγή της διευθύνσεως που αναφέρεται στην μήνυση στην εισαγγελική Αρχή που είχε παραγγείλει την επίδοση. Συνεπώς νομίμως αυτές αναζητήθηκαν σ’ αυτή. Απορρίπτει. ΑΡΙΘΜΟΣ 1605/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Μάμαλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Μιχαήλ Δέτση, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως), Αλέξανδρο Νικάκη (ορισθέντα με την υπ' αριθμ. 30/2008 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Θεοδώρα Γκοϊνη, Ανδρέα Τσόλια (ορισθέντα με την υπ' αριθμ. 44/2008 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου) και Ελευθέριο Μάλλιο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Απριλίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Στέλιου Γκρόζου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειουσών - κατηγορουμένων:

1. Χ1,
2. Χ2 και
3. Χ3, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αδάμ Παπαδαμάκη, περί αναιρέσεως της 8799/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείουσες - κατηγορούμενες ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 7 Σεπτεμβρίου 2007 αίτησή τους αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1595/
4. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειουσών, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ.1 και 2 του ΚΠοινΔ, όπως η δεύτερη παράγραφος αντικαταστάθηκε από το άρθρο 38 του ν. 3160/2003, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων, και όταν ασκήθηκε εκπροθέσμως. Κατά της απόφασης που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, είναι επιτρεπτή μόνο αίτηση αναιρέσεως, για όλους τους λόγους που περιοριστικά αναφέρονται στη διάταξη του άρθρου 510 του ΚΠοινΔ, μεταξύ των οποίων λόγων είναι και αυτός της έλλειψης αιτιολογίας, με την προϋπόθεση ότι οι λόγοι αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσης για το απαράδεκτο. Εξάλλου, η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της έφεσης ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης άσκησης τούτου, για να έχει την, απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, από την έλλειψη της οποίας ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠοινΔ, πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο της επίδοσης στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση απόφασης και εκείνον της άσκησης της έφεσης, όπως και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επίδοσης, εκτός εάν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επίδοσης ή ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος, οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στα αιτήματα αυτά (ΟλΑΠ 6 και 7/1994 και 4/1995). Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επίδοσης, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικώς με την έφεση, είναι και η επίδοση "ως αγνώστου διαμονής" χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών -κατηγορούμενος είχε "γνωστή διαμονή". Επίσης, πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικώς με την έφεση και ο λόγος ανώτερης βίας, από την οποία ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως της οποίας (ανώτερης βίας) δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επίδοσης ως αγνώστου διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλούμενης απόφασης, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επίδοσης και δεν επικαλείται λόγο ανώτερης βίας, δικαιολογητικό του εκπροθέσμου της άσκησης της εφέσεώς του. Ως άγνωστης διαμονής θεωρείται κατά τις διατάξεις των άρθρων 156 παρ. 1 και 2 του ίδιου Κώδικα, εκείνος ο εκκαλών - κατηγορούμενος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη, για τη δικαστική αρχή που έχει εκδώσει το προοριζόμενο για επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοσή του, έστω και αν αυτή είναι γνωστή σε τρίτους ή ακόμη και την αστυνομική αρχή. Τόπος δε κατοικίας νοείται εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ. 1 του ΚΠοινΔ, κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και, σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, αυτός που έχει δηλώσει στην αρμόδια εισαγγελική αρχή και αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανισθεί κατ' αυτή, ως τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που αναφέρεται στη μήνυση ή στην έγκληση. Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 8799/2007 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, ενώ οι αναιρεσείουσες εκπροσωπήθηκαν στη δίκη εκείνη από συνήγορο, όπως προκύπτει από αυτή, απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς τους, οι υπ' αριθμ. 1596, 1597 και 1598/25-5-2007 εφέσεις τους κατά της υπ' αριθμ. 853/2004 ερήμην απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία καθεμιά απ' αυτές είχαν καταδικασθεί, για παράβαση του Α.Ν.86/1967 σε συνολική ποινή φυλακίσεως 26 μηνών και σε συνολική χρηματική ποινή 6.000 ευρώ. Στις ανωτέρω εφέσεις, οι οποίες παραδεκτώς επισκοπούνται από τον Άρειο Πάγο, κατά την έρευνα του παραδεκτού και βασίμου των λόγων αναιρέσεως, δεν εκτίθενται λόγοι ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος που να δικαιολογούν την εκπρόθεσμη άσκησή τους, ούτε ακυρότητα της επιδόσεως στις εκκαλούσες της εκκαλούμενης αποφάσεως. Αυτό που σχετικώς διαλαμβάνεται, ότι, δηλαδή, οι εκκαλούσες "ουδέποτε έλαβαν γνώση"δεν εμπίπτει στην έννοια της ανώτερης βίας ή του ανυπερβλήτου κωλύματος, ούτε συνιστά ή ενέχει επίκληση λόγου ακυρότητας των επιδόσεων της εκκαλούμενης αποφάσεως στις εκκαλούσες. Ειδικότερα, και στις τρεις εκθέσεις εφέσεως αναφέρονται, κατά πιστή μεταφορά τα εξής? "Ασκώ την παρούσα έφεση, προκειμένου να εξαφανισθεί η υπ' αριθμ. 853/9-1-2004 καταδικαστική εις βάρος μου απόφαση, για το λόγο ότι ουδέποτε έλαβα γνώση, διότι δεν μου επιδόθηκε ούτε το κλητήριο θέσπισμα, ώστε να παραστώ στη δικάσιμο για την εκδίκαση της υπόθεσής μου, ούτε φυσικά η απόφαση. Και οι δύο επιδόσεις έγιναν ως κατοίκου άγνωστης διαμονής στο ..., και όχι σε μένα την ίδια παρότι είμαι κάτοικος γνωστής διαμονής" . Στην αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης αναφέρεται ότι "οι εκκαλούσες- κατηγορούμενες καταδικάσθηκαν με την υπ' αριθμ. 853/9-1-2004 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία επιδόθηκε σ' αυτές ως αγνώστου διαμονής στο ... και παρελήφθη από το δημοτικό υπάλληλο που ήταν επιφορτισμένος για τις επιδόσεις ... (βλ. τις από ... εκθέσεις επιδόσεως του αρχιφύλακα ...). Η επίδοση ως αγνώστου διαμονής έγινε, αφού διαπιστώθηκε ότι ήταν άγνωστες στην ... και βεβαιώθηκε αυτό. Βέβαια η μεν Χ3 παρουσιάζει ένα εκκαθαριστικό οικονομικού έτους 2003, που φαίνεται ότι είχε διεύθυνση ..., και η Χ1 περιοδικές δηλώσεις ΦΠΑ, όπου φαίνεται ότι διαμένει στη ..., πλην όμως δεν γνωστοποίησαν τις αλλαγές διεύθυνσης και νόμιμα κλήθηκαν ως αγνώστου διαμονής. Οι κατηγορούμενες δεν ήταν παρούσες στο πρωτόδικο δικαστήριο, παρ' ότι κλήθηκαν ως κάτοικοι ...-αγνώστου διαμονής και την κλήση παρέλαβε ο δημοτικός υπάλληλος ..., όπως αναφέρεται στα σχετικά από ... αποδεικτικά επιδόσεως(βλ. σχ. έγγραφα). Επομένως ο άνω λόγος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Μετά από όλα αυτά πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη η έφεση, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της". Εξάλλου, όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, τα οποία ως ενιαίο σύνολο παραδεκτώς αλληλοσυμπληρώνονται, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης δέχτηκε, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι οι ένδικες εφέσεις ασκήθηκαν στις 25-5-
5. Χαρακτηριστικά διαλαμβάνεται στο διατακτικό ότι "απορρίπτει ως απαράδεκτες τις υπ' αριθμ. 1596,1597 και 1958/25-5-2007 εφέσεις, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεως αυτών, κατά της υπ' αριθμ. 853/9-1-2004 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης". Η αιτιολογία αυτή της απορριπτικής των εφέσεων, ως εκπροθέσμων και απαραδέκτων, αποφάσεως, είναι η απαιτούμενη κατά το Σύνταγμα και τον ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού εκτίθενται σ' αυτή όλα τα στοιχεία που αναφέρθηκαν ως αναγκαία για την πληρότητά της, δηλαδή, η χρονολογία επιδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως στις εκκαλούσες (15-11-2004), τα τρία σχετικά αποδεικτικά επιδόσεως και η χρονολογία ασκήσεως των εφέσεων (25-5-2007), η οποία κείται πέραν της νόμιμης προθεσμίας ασκήσεώς των. Εφόσον δε οι εκκαλούσες δεν πρόβαλαν με τις ως άνω εφέσεις τους, κατά τα ανωτέρω, ούτε λόγους ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος, ούτε ακυρότητα των επιδόσεων της εκκαλούμενης αποφάσεως, δεν υποχρεούτο το Τριμελές Εφετείο να διαλάβει στην προσβαλλόμενη απόφασή του άλλη, πλέον της ανωτέρω, ικανής για τη στήριξη του διατακτικού της, αιτιολογία. Ειδικότερα, εφόσον οι εκκαλούσες δεν προέβαλαν με τις ως άνω εφέσεις τους ότι είχαν καταστήσει γνωστή και στην Εισαγγελική αρχή που είχε παραγγείλει την επίδοση της εκκαλούμενης αποφάσεως τη διεύθυνση που αναφέρουν στις εφέσεις τους, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο κατέστησαν γνωστή τη διεύθυνσή τους αυτή, νομίμως αυτές αναζητήθηκαν (χωρίς αποτέλεσμα) στη διεύθυνση που αναφέρεται στη μήνυση, εκ περισσού δε εξετάστηκε για το θέμα αυτό μάρτυρας στο ακροατήριο και ανεγνώσθησαν τα αναφερόμενα με αριθμούς 1-10 έγγραφα. Επομένως ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ ΚΠοινΔ, με τον οποίο προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται της απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, και αφού δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως ως αβάσιμη και να καταδικασθούν οι αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 7-9-2007 αίτηση των 1) Χ1, 2) Χ2 και 3) Χ3, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 8799/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Και Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι