ΑΠ 1658/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Εισαγγελέας Αρείου Πάγου, Υπεξαίρεση, Απόφαση αθωωτική

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1658 / 2010 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Εισαγγελέας Αρείου Πάγου, Υπεξαίρεση, Απόφαση αθωωτική. Περίληψη: Αίτηση αναίρεσης Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, για την απαλλακτική απόφαση του κατηγορουμένου για κακουργηματική υπεξαίρεση, με την επίκληση του λόγου της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Δεν είναι απαραίτητο για την ταυτότητα του εγγράφου, που αναγνώσθηκε ο επί μέρους προσδιορισμός των στοιχείων του (χρόνος, τόπος έκδοσης, ποσό, εκδούσα Αρχή). Επάρκεια αιτιολογίας. Απορρίπτει την αίτηση. Αριθμός 1658/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ε' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Γεώργιο Αδαμόπουλο - Εισηγητή, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά και Κυριακούλα Γεροστάθη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Σεπτεμβρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Μπόμπολη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Αικατερίνης Φωτοπούλου, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως των 2792α και 2825/2009 αποφάσεων του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Με κατηγορούμενο τον Χ, κατοίκου ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μάριο Δαλιάνη. Με πολιτικώς ενάγουσα την Ψ, σύζ. ..., κάτοικος ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Παναγιώτου. Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με τις ως άνω αποφάσεις του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτές, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητεί τώρα την αναίρεση αυτών, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία 3/20-1-2010 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον του Γραμματέα του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σωφρονιάδη και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 129/2010. Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που ζήτησε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης και τους πληρεξούσιους δικηγόρους των ως άνω διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το αρ. 505 παρ. 2 του ΚΠΔ, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, μπορεί να ζητήσει την αναίρεση οποιασδήποτε αποφάσεως, μέσα στην προθεσμία του άρθρου 479 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, δηλαδή μέσα σε τριάντα ημέρες από την καταχώρηση της αποφάσεως καθαρογραμμένης στο ειδικό βιβλίο του αρ. 473 παρ. 3 του Κ.Π.Δ. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, δικαιούται να ασκεί αναίρεση κατά πάσης αποφάσεως, αθωωτικής ή καταδικαστικής, οποιουδήποτε ποινικού δικαστηρίου και για όλους τους λόγους του αρθ. 510 παρ. 1 Κ.Π.Δ, μεταξύ των οποίων και η έλλειψη της, από τα άρθρα. 93 παρ. 3 του Συντ. και 139 του Κ.Π.Δ, απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Ειδικά, προκειμένου για αθωωτική απόφαση, ενόψει του τεκμηρίου αθωότητας, που θεσπίζεται και από τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 2 τη ΕΣΔΑ (ν.δ 53/74), τέτοια έλλειψη αιτιολογίας που ιδρύει τον από τον άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ, λόγο αναιρέσεως, συντρέχει, όταν δεν εκτίθενται στην απόφαση με σαφήνεια και πληρότητα τα αναγκαία πραγματικά περιστατικά, που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και θεμελιώνουν την ανυπαρξία των αντικειμενικών ή υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις από τις οποίες προέκυψαν τα περιστατικά αυτά και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους το Δικαστήριο της ουσίας κατέληξε στην αθωωτική για τον κατηγορούμενο κρίση. Ως προς τα αποδεικτικά μέσα ειδικότερα, αρκεί ο προσδιορισμός τους κατ' είδος, χωρίς να απαιτείται αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα χωριστά. Πρέπει όμως να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα και όχι μόνο μερικά από αυτά, προκειμένου να μορφώσει την αθωωτική για τον κατηγορούμενο κρίση του. Τέλος, εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως η οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, υπάρχει, όταν το δικαστήριο της ουσίας τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι προέκυψαν, υπάγει σε διάταξη, που δεν αρμόζει στη συγκεκριμένη περίπτωση, παραβιάζοντας έτσι ευθέως το νόμο και όταν η διάταξη αυτή παραβιάστηκε εκ πλαγίου, για το λόγο ότι στο πόρισμα της απόφασης, που περιλαμβάνεται σε συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, είτε κατά την έκθεση των περιστατικών αυτών στην ίδια την αιτιολογία, είτε μεταξύ αυτής και του διατακτικού, υπάρχουν ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος από τον Άρειο Πάγο ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής της ουσιαστικής ποινικής διάταξης που εφαρμόστηκε, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη με αριθμό 2792α και 2825/2009 απόφαση, το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, που την εξέδωσε, κήρυξε με αυτή αθώο τον κατηγορούμενο Χ της πράξεως της κακουργηματικής υπεξαιρέσεως, με την εξής κατά λέξη αιτιολογία. Επειδή από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και της υπεράσπισης που εξετάσθηκαν ενόρκως και την ανωμοτί κατάθεση της πολιτικώς ενάγουσας, και οι οποίοι αναφέρονται ονομαστικά στα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, που αναγνώσθηκαν καθώς και από τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά, την απολογία του κατηγορουμένου και όλη γενικά την αποδεικτική διαδικασία "δεν απεδείχθη ότι ο κατηγορούμενος τέλεσε την πράξη της υπεξαιρέσεως, η οποία του αποδίδεται, γιατί δεν προέκυψαν σε βάρος του συγκεκριμένα περιστατικά, τα οποία να θεμελιώνουν την αντικειμενική υπόσταση αυτής, γι' αυτό και πρέπει να κηρυχθεί αυτός αθώος της πράξης αυτής. Ειδικότερα αποδείχθηκαν τα εξής: Η μηνύτρια με συγγενικά της πρόσωπα διατηρούσαν στο ... επιχείρηση εμπορίας χαλιών, τα οποία αγόραζαν από διάφορες κυρίως Βελγικές εταιρείες και αφού τα εισήγαγαν στην Ελλάδα τα διέθεταν στους αθίγγανους οι οποίοι τα πωλούσαν λιανικώς. Η μηνύτρια εμπορευόταν είτε ιδίω ονόματι είτε επ' ονόματι άλλων προσώπων κατά περίπτωσιν και ποικιλοτρόπως, λόγω κακής πορείας των διαφόρων επιχειρήσεών της στην Ελλάδα, συνεπεία της οποίας εκηρύχθη και σε κατάσταση πτωχεύσεως. Ο εξετασθείς στο ακροατήριο μάρτυρας Μ ασκούσε επιχειρηματική δραστηριότητα στο ... και μεσολαβούσε έναντι προμήθειας μεταξύ Ελλήνων εμπόρων και εργοστασίων ταπητουργίας στο ... για την πώληση χαλιών, εξ αιτίας δε της δραστηριότητάς του αυτής γνώρισε τη μηνύτρια με την οποία και ανέπτυξε ευρύτατη εμπορική συνεργασία. Ο Μ ήταν φίλος του διαμένοντος στο ... πατέρα του κατηγορουμένου και κατόπιν μεσολαβήσεώς του, συμφωνήθηκε χωρίς αρχική προσωπική επαφή με την ιδία μηνύτρια, τα χρήματα που θα απέστελλε η μηνύτρια και θα είχαν ως αποδέκτη τον Μ να κατατίθενται στον λογαριασμό του κατηγορουμένου. Έτσι η μηνύτρια κατέθεσε στον εν λόγω λογαριασμό σταδιακά το επίμαχο ποσό σε εκπλήρωση υποχρεώσεων της προς τον Μ. Ο τελευταίος σαφώς κατέθεσε στο ακροατήριο και από την κατάθεση του απεδείχθη ότι έλαβε από τον κατηγορούμενο τα επίμαχα ποσά, πράγμα το οποίον είχε άλλωστε βεβαιώσει και με την από 8-2-2001 ένορκη βεβαίωσή του, στην οποία βεβαιώνει ότι έλαβε από τον κατηγορούμενο τα ποσά αυτά, πράγμα που βεβαιώνει άλλωστε και ο ... με την από 9-2-3001 υπεύθυνη δήλωση του. Το ότι το ως άνω ποσό κατατίθετο από τη μηνύτρια στο λογαριασμό του κατηγορουμένου για την εξυπηρέτηση δοσοληψιών της με τον Μ επιβεβαιώνουν και οι μάρτυρες υπερασπίσεως και ιδίως ο ίδιος ο Μ. Είναι γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δεν προσκομίζει και αποδείξεις καταβολής του ποσού αυτού στον Μ, όμως είναι άξιον επισημάνσεως ότι το σύνολον της άνω συναλλαγής εγένετο αφ' ενός μεν μεταξύ προσώπων συνδεομένων με δεσμούς αμοιβαίου εμπορικού οφέλους, ταυτοχρόνως όμως και κατά παράβαση της τότε ισχυούσης αυστηρής νομοθεσίας περί προστασίας του εθνικού νομίσματος. Όμως τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά ανατρέπουν τους ισχυρισμούς της μηνύτριας ότι το ως άνω ποσό δόθηκε στον κατηγορούμενο προκειμένου αυτός να το επενδύσει στο Χ.Α.Α. όταν μάλιστα α) αν και η συμφωνία αυτή αφορούσε ένα σημαντικό ποσό φέρεται να έγινε προφορικά, β) φέρεται να έγινε σε εποχή